Relaties
alle pijlers
En ineens komt alles tegelijk...wat nu?
vrijdag 25 december 2009 om 13:56
Goedemiddag op deze 1e KD...
Ik pieker me al 2 weken suf, en ik weet het nu helemaal niet meer.
Ik heb hier ooit een paar dingen over mijn relatie gepost maar ik denk niet dat die erg zijn blijven hangen, dus ik zal even kort de situatie uitleggen:
Bijna een jaar samen met lieve, intelligente en knappe jongen. Was voorheen mijn beste maatje. Hij heeft een gebruiksaanwijzing, wist ik van tevoren. Het is 2x bijna uit geweest, 1x door mij, 1x door hem. Hebben ook al heel veel mooie momenten samen gehad, fijne momenten waar ik graag aan terugdenk.
Als ik er op neerkijk heb ik een leuke, goede relatie met wel wat hobbels, maar geen onneembare. Als ik me dit over 10 jaar voorstel, zie ik ons nog steeds wel voor me, en hij ook.
Maar, sta ook op het punt om officieel te gaan samenwonen, en laatste 2 weken benauwt het me. Ik heb behoefte om alleen te wonen, alleen te zijn, lekker doen waar ik zin in heb. Ben afgelopen 6,5 jaar misschien een half jaar totaal single geweest, en het begint te trekken, ondanks dat ik het goed heb in mijn relatie.
Ik wil hem toch graag over mijn samenwoontwijfels vertellen, want dat vind ik toch wel erg belangrijk, alleen hoe en wanneer ben ik nog niet uit.
Nu zijn er ook spanningen met iemand anders in het spel, iets waar ik niets mee doe, en zolang ik een relatie heb, ook niet zal doen. Maar het maakt het gevoel van 'vrij willen zijn' niet kleiner en ik heb het er echt moeilijk mee.
Ik wil graag eerlijk blijven tov mezelf, maar helemaal tov mijn vriend, alleen ik kom er niet uit. Ik heb mezelf op de gedachte betrapt dat het misschien wel beter was geweest als we gewoon vrienden waren gebleven, maar aan de andere kant was er zoveel chemie dat het eigenlijk niet anders kon dan dat we een relatie zouden krijgen. Misschien heb ik te hoge verwachtingen gehad?
Ik word gek van al die gedachtes, heeft iemand in een soortgelijke situatie gezeten? Ik ben er inmiddels vrij zeker van dat ik liever alleen blijf wonen, en ik weet ook niet of ik na het melden van deze boodschap nog keus heb om verder te gaan met de relatie ja of nee, en dat vind ik ook zo eng. Ik ga alles op een flinke helling zetten en ben toch wel bang voor wat er daarna gebeurt..
Alle soorten reacties zijn meer dan welkom, het lucht iig al op om t ff kwijt te zijn
Merry Christmas
Ik pieker me al 2 weken suf, en ik weet het nu helemaal niet meer.
Ik heb hier ooit een paar dingen over mijn relatie gepost maar ik denk niet dat die erg zijn blijven hangen, dus ik zal even kort de situatie uitleggen:
Bijna een jaar samen met lieve, intelligente en knappe jongen. Was voorheen mijn beste maatje. Hij heeft een gebruiksaanwijzing, wist ik van tevoren. Het is 2x bijna uit geweest, 1x door mij, 1x door hem. Hebben ook al heel veel mooie momenten samen gehad, fijne momenten waar ik graag aan terugdenk.
Als ik er op neerkijk heb ik een leuke, goede relatie met wel wat hobbels, maar geen onneembare. Als ik me dit over 10 jaar voorstel, zie ik ons nog steeds wel voor me, en hij ook.
Maar, sta ook op het punt om officieel te gaan samenwonen, en laatste 2 weken benauwt het me. Ik heb behoefte om alleen te wonen, alleen te zijn, lekker doen waar ik zin in heb. Ben afgelopen 6,5 jaar misschien een half jaar totaal single geweest, en het begint te trekken, ondanks dat ik het goed heb in mijn relatie.
Ik wil hem toch graag over mijn samenwoontwijfels vertellen, want dat vind ik toch wel erg belangrijk, alleen hoe en wanneer ben ik nog niet uit.
Nu zijn er ook spanningen met iemand anders in het spel, iets waar ik niets mee doe, en zolang ik een relatie heb, ook niet zal doen. Maar het maakt het gevoel van 'vrij willen zijn' niet kleiner en ik heb het er echt moeilijk mee.
Ik wil graag eerlijk blijven tov mezelf, maar helemaal tov mijn vriend, alleen ik kom er niet uit. Ik heb mezelf op de gedachte betrapt dat het misschien wel beter was geweest als we gewoon vrienden waren gebleven, maar aan de andere kant was er zoveel chemie dat het eigenlijk niet anders kon dan dat we een relatie zouden krijgen. Misschien heb ik te hoge verwachtingen gehad?
Ik word gek van al die gedachtes, heeft iemand in een soortgelijke situatie gezeten? Ik ben er inmiddels vrij zeker van dat ik liever alleen blijf wonen, en ik weet ook niet of ik na het melden van deze boodschap nog keus heb om verder te gaan met de relatie ja of nee, en dat vind ik ook zo eng. Ik ga alles op een flinke helling zetten en ben toch wel bang voor wat er daarna gebeurt..
Alle soorten reacties zijn meer dan welkom, het lucht iig al op om t ff kwijt te zijn
Merry Christmas
vrijdag 25 december 2009 om 14:08
ja volgens mij is je onderwuste bezig met bewustwording...
Ga nou niet samenwonen als je twijfels hebt, en als je twijfelt of je je relatie wil opgeven doe dat dan niet en ga al helemaal niet lopen rommelen met iemand anders tenzij je gewoon houdt van ingewikkeld ofzo
Dus niet samenwonen, het ook niet uitmaken, van andere mannen afblijven tot je een beetje helderder bent over wat je wilt
Ga nou niet samenwonen als je twijfels hebt, en als je twijfelt of je je relatie wil opgeven doe dat dan niet en ga al helemaal niet lopen rommelen met iemand anders tenzij je gewoon houdt van ingewikkeld ofzo
Dus niet samenwonen, het ook niet uitmaken, van andere mannen afblijven tot je een beetje helderder bent over wat je wilt
vrijdag 25 december 2009 om 14:12
Je zegt dat je zeker weet dat je alleen wilt wonen. Dan heb je zelf opzich al de oplossing gevonden. OVer het geval dat je ook graag bij hem bent is latsiger. Je kan het of gewoon aangaan en proberen te samenwonen of idd zeggen dat je op jezelf wilt wonen. Dit laatste kan dan als nog met of zonder hem verkering/relatie te hebben.
Ik vind het wel lastig. Ik was heel blij toen wij gingen samenwonen, maar dit was mede da thet bij mij thuis niet allemaal goed ging.
Ik denk wel dat je kan aangeven dat je er nog een tijdje over na wilt denken. Of je zegt gewoon gelijk dat je het niet zitten en niet wilt gaan samen wonen.
Is ingewikkeld. Gaan jullie eigenlijk in een huur of koopwoning? Ik zou echt nog maar even heel goed nadenken en toch met hem gaan praten hoor! Blijft jezelf dan ook zo dwars zitten. Moed verzamelen en ervoor gaan!
Sterkte!
Ik vind het wel lastig. Ik was heel blij toen wij gingen samenwonen, maar dit was mede da thet bij mij thuis niet allemaal goed ging.
Ik denk wel dat je kan aangeven dat je er nog een tijdje over na wilt denken. Of je zegt gewoon gelijk dat je het niet zitten en niet wilt gaan samen wonen.
Is ingewikkeld. Gaan jullie eigenlijk in een huur of koopwoning? Ik zou echt nog maar even heel goed nadenken en toch met hem gaan praten hoor! Blijft jezelf dan ook zo dwars zitten. Moed verzamelen en ervoor gaan!
Sterkte!
vrijdag 25 december 2009 om 14:12
Het besluit om samen te wonen is ontstaan omdat hij heel veel bij mij zat, het bekende 'waarom verhuis je dan niet gewoon helemaal' verhaal, en omdat het ons ook gewoon heel leuk leek Maar er is bijgekomen dat zijn huurcontract onlangs is afgelopen, en dat maakt het ook een soort moetje.
Ik wil niet rommelen met anderen en zal dat ook niet doen zolang ik bezet ben, maar het feit dat ik opensta voor nieuwe spanningen baart me wel een beetje zorgen. Dat dit na 5 jaar kan gebeuren begrijp ik, maar we zijn nog geen jaar samen en ik ben er nu al zo gevoelig voor?
Ik wil niet rommelen met anderen en zal dat ook niet doen zolang ik bezet ben, maar het feit dat ik opensta voor nieuwe spanningen baart me wel een beetje zorgen. Dat dit na 5 jaar kan gebeuren begrijp ik, maar we zijn nog geen jaar samen en ik ben er nu al zo gevoelig voor?
vrijdag 25 december 2009 om 14:14
vrijdag 25 december 2009 om 14:16
Haha meds, lekker nuchter thnx
Heupje, hij zou bij mij intrekken. Misschien speelt ook mee dat ik al 2x heb samengewoond en dat dit niet bijzonder goed is bevallen. Het komt ineens zo op me af, en ik heb een beetje het gevoel dat het dan voor altijd moet zijn ofzo, en dan benauwt me.
Dank voor je sterkte
Heupje, hij zou bij mij intrekken. Misschien speelt ook mee dat ik al 2x heb samengewoond en dat dit niet bijzonder goed is bevallen. Het komt ineens zo op me af, en ik heb een beetje het gevoel dat het dan voor altijd moet zijn ofzo, en dan benauwt me.
Dank voor je sterkte
vrijdag 25 december 2009 om 14:22
Ik ben wellicht wat conservatief in dit soort zaken maar gaan samenwonen vind ik een behoorlijk stap die je niet ' zomaar' neemt omdat het nou eenmaal zo praktisch is. Helemaal als het samenwonen met twee eerdere partners niet goed is bevallen.
Enfin, het is wat het is en ik denk dat je met de billen bloot zult moeten. Nu is het alleen jouw probleem en krijgt je partner geen enkele kans om samen met jou naar oplossingen te zoeken. Bespreek dus je aarzelingen en bedenk samen hoe jullie straks met elkaar willen omgaan. Een niet onbelangrijk onderdeel daarvan zijn de zakelijke afspraken; iets zegt me dat jullie niets vastgelegd zullen hebben...
Enfin, het is wat het is en ik denk dat je met de billen bloot zult moeten. Nu is het alleen jouw probleem en krijgt je partner geen enkele kans om samen met jou naar oplossingen te zoeken. Bespreek dus je aarzelingen en bedenk samen hoe jullie straks met elkaar willen omgaan. Een niet onbelangrijk onderdeel daarvan zijn de zakelijke afspraken; iets zegt me dat jullie niets vastgelegd zullen hebben...
vrijdag 25 december 2009 om 14:24
Ik heb ook wel eens in zo´n situatie gezeten. Het was bij mij ook een moetje. Hij zocht woonruimte en het leek ons wel het goede moment. Maar gelang we dichter bij die samenwoon datum kwamen hoe erger ik het vond. Heb toch maar gezegd dat ik nog niet zag zitten. En hij vond het helemaal niet erg. Dus mss is dat bij jullie ook wel het geval. Ik vind dat je het hem verplicht bent om te vertellen hoe jeje voelt. En ook naar jezelf natuurlijk.
vrijdag 25 december 2009 om 14:38
vrijdag 25 december 2009 om 14:38
vrijdag 25 december 2009 om 14:39
Ik voel me ook verplicht om het open te gooien, maar aan de andere kant wil ik de kerstdagen niet verzieken.
Ik wil mezelf liever niet aan het lijntje houden, en hem helemaal niet want hij verdient het niet.
Nougoed, ik ga me opmaken voor het familie-kerst-gedoe
Ik kom er nog op terug, bedankt iig voor jullie reacties en fijne dagen.
Ik wil mezelf liever niet aan het lijntje houden, en hem helemaal niet want hij verdient het niet.
Nougoed, ik ga me opmaken voor het familie-kerst-gedoe
Ik kom er nog op terug, bedankt iig voor jullie reacties en fijne dagen.
zondag 27 december 2009 om 23:14
Ik heb inmiddels een update, ik heb er een punt achter gezet. Ik besef het nog niet helemaal, maar iets in mij zegt dat het de juiste beslissing is geweest. Het ging zonder ruzie, op een zo vriendelijk mogelijke manier. Ik voel me erg raar nu, maar word heel lief opgevangen door 2 vriendinnen. Heel raar om weer te zeggen dat ik single ben, maar het is nu me-time en ik ga er van genieten
maandag 28 december 2009 om 19:11
Kan me voorstellen dat het wat onverwacht overkomt, ik zal wat meer uitleg geven nu de boel een beetje bezonken is.
Ik heb veel nagedacht over het niet willen samenwonen, vooral aan de dingen waar ik me nu al aan ergerde. Doordat hij een beperking heeft weet ik dat die dingen nooit zullen veranderen, waar anders gesproken een 'wil je dat volgende x niet/anders doen' wel zou volstaan. Dat maakte me aan het denken van tja, als ik het nu al zo vervelend vind, hoe kijk ik er dan over 1/2/3 jaar tegenaan.
Daarnaast begon het mij aan alle kanten te kriebelen, het gevoel van alleen willen zijn werd steeds heviger en er speelden onbewust nog een aantal factoren mee.
Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik er - lullig gezegd - geen zin meer in had, in de vastigheid van een relatie. Ik vind het erg sneu voor hem dat ik dit bij hem krijg, want we hadden het opzich gewoon goed, maar ik heb eerlijk tegen hem gezegd hoe ik erover denk en hij zei achteraf ook van ja, je hebt er in elk geval over nagedacht.
Dat is het wel een beetje in een soort notendop.
Ik heb veel nagedacht over het niet willen samenwonen, vooral aan de dingen waar ik me nu al aan ergerde. Doordat hij een beperking heeft weet ik dat die dingen nooit zullen veranderen, waar anders gesproken een 'wil je dat volgende x niet/anders doen' wel zou volstaan. Dat maakte me aan het denken van tja, als ik het nu al zo vervelend vind, hoe kijk ik er dan over 1/2/3 jaar tegenaan.
Daarnaast begon het mij aan alle kanten te kriebelen, het gevoel van alleen willen zijn werd steeds heviger en er speelden onbewust nog een aantal factoren mee.
Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik er - lullig gezegd - geen zin meer in had, in de vastigheid van een relatie. Ik vind het erg sneu voor hem dat ik dit bij hem krijg, want we hadden het opzich gewoon goed, maar ik heb eerlijk tegen hem gezegd hoe ik erover denk en hij zei achteraf ook van ja, je hebt er in elk geval over nagedacht.
Dat is het wel een beetje in een soort notendop.
