Even mopperen

Mijn man zit in het buitenland voor zijn werk (regelmatig).. nu dus ook weer.. En die ukkel belt gewoon weg niet even (of stuurt een SMS-je) of wat dan ook.. Dus heb ik hem al 2 dagen niet gesproken..

Bah ! Ik kan daar niet zo goed tegen.. En een echt excuus heeft ie niet.. hij denkt er gewoon niet aan.. Hij is niet zo van de gevoelens (zegt hij zelf vaak zat).. en wacht 9 van de 10 keer totdat ik hem bel.. en dit keer heb ik dat dus niet gedaan.. Ik zit niet in het buitenland.. hij ..



Ik verwacht geen uitgebreide verhalen maar gewoon even kort 's avonds een babbeltje.. via skype zodat het ook nog eens niets kost..



Ik weet hoe zijn dagen eruit zien, zijn globale planning que eten etc. en snap dus werkelijk niet dat hij niet even 5 minuten pakt om een berichtje te sturen.. als is het maar hoi hoe gaat het ?



Aan de ene kant weet ik dat hij gewoon geen gevoelsman is maar toch..



Nu ben ik dus verdrietig en chagrijnig .. en ben ik staat om een giftig sms-je te sturen.. maar weet ook wel dat het niets op zal lossen..



Door het opschrijven alleen al voel ik al wat opluchting..



Iemand nog tips hoe ik dit nu aan kaarten ZONDER direct in allerlei verwijten te storten ?

quote:Tanja2000 schreef op 12 maart 2011 @ 00:46:

Maar als je het accepteerd dan krijg je er toch geen frustraties meer van?

Het enige dat ik je mee kan geven is, bewaak je eigen grenzen. Hij hoeft niet te voldoen aan de normen van de buitenwereld en iedereen om je heen. Maar laat hem niet over je eigen grenzen heen gaan want dat zal je (op een bepaald moment) opbreken. Berust erin of zoek een oplossing die voor jullie beiden werkt. Bijv. als jij iets van hem wilt horen ga je niet zitten wachten maar bel je even.Voor een groot deel berust ik er ook in.. HEt is niet dat ik er dagelijks last van heb maar dit specifieke stuk komt vaker terug.. En ja, we zullen er weer over praten.. Alleen zal ik niet de illusie moeten hebben dat hij in dat stukje wezenlijk zal veranderen..

quote:mezelfgevonden schreef op 11 maart 2011 @ 20:46:

[...]





Maar dit IS je toekomst. Hoe je er ook tegen aan kijkt. Of je bij hem blijft of niet. Dit is je toekomst: je leert het accepteren, maar dat maakt het leven er ook niet makkelijker op en je blijft altijd met een frustrerend gevoel zitten.En je bent altijd boos van binnen ook al doe je nog zo je best om hem te accepteren zoals hij is. Of je gaat uiteindelijk weg bij hem omdat je zo niet verder kunt.

En ik begrijp dat beide toekomstbeelden je angstig maken.

Maar meer smaken zijn er niet volgens mij.Klopt.. maar ik ga mijn huwelijk hiervoor niet opgeven.. We zullen er een soort van overeenstemming over moeten bereiken... en dat zal misschien tijd kosten maar die tijd heb ik wel voor over..

quote:Friia schreef op 12 maart 2011 @ 00:59:

[...]



Ach, zolang je maar niet zo iemand wordt die "huilie doet" over erg op zichzelf zijnde, asociale kinderen, terwijl ze willens en wetens kinderen hebben gemaakt met een erg op zichzelf zijnde, asociale man. (En nee, het wordt niet zieliger met een diagnose. Zichtbaar gedrag = zichtbaar gedrag.)



Mijn kinderen zijn deels op zichzelf (net zoals zoveel andere kinderen overigens), ze zijn zeker niet asociaal en wij zorgen ervoor dat zij zich prima staande kunnen houden in deze maatschappij. "Gelukkig" vertonen mijn kinderen geen "a sociaal"gedrag en weten wat er wel en niet kan.. en dat heeft deze "huilie" ze prima bijgebracht..



Net zomin dat mij man asociaal is.. hij is op zichzelf, is gesteld op zijn rust en zijn eigen ruimte.. Mag hij ? Dat hij "toevallig" autistische trekken heeft maakt hem geen asociale man.. Als je de moeite had genomen om echt alles te lezen had je kunenn lezen dat dit stukje er uit springt.. Maar voor dit gedrag hoef je niet autistisch te zijn .. Hoeveel mannen leven niet hun eigen leven ? Gaan hun eigen gang en kunnen zich totaal niet verplaatsen in het gevoel van hun partner ? Zijn dat dan allemaal asociale mannen ? Zijn ze allemaal autistisch..



Feit is dat mijn zoons autistisch zijn en dat met 90% zekerheid afkomstig is van mijn man.. So be it.. Dat maakt mijn man en mijn kinderen geen asociale mensen..



Jouw manier van denken is eerder asociaal te noemen..

quote:luna1 schreef op 12 maart 2011 @ 09:34:

Zo zie je maar weer dat een behoorlijk aantal mensen toch geen flauw idee heeft wat autisme inhoudt. En dan krijg van die domme kortzichtige reacties.

Gatver, wat een nare post.



Poldervrouw, ik ben het eens met Mezelfgevonden. Polderman zal het niet anders gaan doen, helaas.



Nee dat zal ook wel niet..Maar zolang we er nog maar over kunnen praten hou ik hoop ..



En nu, een dag later EN na een goed gesprek met de betreffende aso snapt hij waarom ik boos ben en heeft hij ook wel toegegeven dat het misschien niet zo handig was aangepakt .. ..



Hij komt ergens aan het eind van de dag thuis .. kunnen we even face tot face bijpraten..

quote:luna1 schreef op 12 maart 2011 @ 09:34:

Zo zie je maar weer dat een behoorlijk aantal mensen toch geen flauw idee heeft wat autisme inhoudt. En dan krijg van die domme kortzichtige reacties.

Gatver, wat een nare post.



Poldervrouw, ik ben het eens met Mezelfgevonden. Polderman zal het niet anders gaan doen, helaas.



Ach.. de meeste mensen denken bij autisten aan Rayman.. Ook autisme heeft veel gradaties.. En is het niet zo dat de meeste mannen wat autistische trekken hebben .. Het is onwetendheid en kortzichtigheid.. eigenlijk zou ik daar geeneens aandacht aan besteden.. Misschien heeft ze zelf wel een asociale man.. ha ha..



Ik weet dat mijn man en zoons geen asociale personen zijn en dat ik van ze hou.. en daar gaat het om..



..

quote:Aranea schreef op 12 maart 2011 @ 11:53:

Vreemde opmerking Friia.

Bij mij op mijn werk zit ook een autist. Komt wat vreemd teruggetrokken over in vergelijking met de rest van de club, maar asociaal is hij zeker niet. Doet zijn werk goed, is hoog opgeleid dus waar hebben we het over.



Met alle respect: asociaal vind ik mensen die opmerkingen zoals jij plaatsen.



Mijn man is ook niet vreemd in zijn gedrag zeg maar.. Hij houdt niet van feestjes en drukke gelegenheden, vindt dan gesprekken voeren heel lastig. Is niet erg naar buiten toe met zijn gevoelens, houdt van en bepaalde regelmaat en dingen op vaste plekken.. Heeft bepaalde manier van handelen etc.. Maar over het algemeen heb ik daar geen last van, valt het me niet eens meer op en is het voor anderen ook niet opvallend of storend. In het diagnose proces van zoon 1 had mijn man heel veel aha erlebnissen en kon toen opeens plaatsen waarom hij het als kind soms zo lastig had gehad en vielen er heel veel puzzelstukjes op zijn plaats.. en bleek dus dat hij en mijn oudste heel veel gemeen hadden.. Scheelt enorm in de acceptatie overigens..



Mijn ene zoon is meer autistisch dan de andere.. Zo kan zoon 1 absoluut niet tegen chaos en rommel en leeft per picto terwijl zoon 2 zelf een enorme chaoot is en helemaal niets met picto;s heeft..

Heeft zoon 1 een lagere verwerkingssnelheid dan no. 2 die juist een hoge verwerkingssnelheid heeft (is HB).. zo zie je.. 3 autisten en alle 3 verschillend..



Aan de buitenkant zie je niets aan mijn kinderen, als je ze niet kent merk je er niet zo veel van. In de klas weten de kinderen het wel, zien wel wat dingen (er is over gesproken in de klas) maar ze geven geen "overlast" in de klas en hebben bepaalde aanpassingen waardoor zij prima functioneren in de klas en doen ook mee met bijna alle klassenactiviteiten...



Overigens heb ik nog nooit hun stoornis "gebruikt" als excuus voor hun gedrag.. Als ze vervelend zijn, en dat zijn ze net zo goed als ieder ander kind, bedek ik het niet met de mantel der autisme.. Ze worden aangesproken op ongewenst gedrag etc.. en krijgen net zo goed straf als ieder ander kind..





Ach en mensen die zulke domme dingen zeggen .. zegt meer over hen dan over mij of over mijn gezin..

WIj hebben er uitgebreid over gesproken.. Hij vindt het lastig om in te schatten dat ik het erg vervelend vindt dat hij niet even contact houdt, ook al is het maar in 1 zin dat hij geen tijd heeft o.i.d.hij zegt eerlijk dat hij er totaal niet bij stil staat dat er hier ook nog eea gaande is, omdat, en dat werd ergens al gezegd, hij er vanuit gaat dat ik de hele boel gemakkelijk draaiende kan houden en dat hij er alle vertrouwen in heeft dat ik het goed oplos/aanpak/regel etc.. Hij doet het niet omdat hij afstand wil van zijn gezin en zich wil ontrekken aan het geheel (ik heb hem gezegd dat het wel zo overkwam.. en dat vond hij jammer.. dat was niet zijn bedoeling maar kon zich voorstellen dat ik het wel zo zag..).. verdder hem gevraagd of hij er eens over wil nadenken over wat er nou voor hem zou werken qua contact.. Uiteindelijk een soort van overeenstemming bereikt door af te spreken dat ik sowieso even mail bij belangrijke dingen die hij moet weten (want zoals eerder gezegd. ik bel niet om oplossingen.. die verzin ik zelf wel) en dat we standaard even kort contact hebben aan het eind vd dag.. mocht hij onverhoopt niets van zich laten horen, sms ik.. . Dan ligt de bal wel bij mezelf maar dan hoef ik me ook niet meer te irriteren dat hij niet belt.. Eens kijken of dit werkt..



Ik heb nu even geen idee wanneer hij weer gaat.. dat hoor ik vrij kort van te voren..