Relaties
alle pijlers
Even wat bemoedigende woorden nodig
zondag 6 maart 2011 om 14:51
Hallo dames,
De afgelopen 1,5 á 2 jaar zit ik in een knipperlichtrelatie. Er is veel gebeurd tussen mij en hem, voornamelijk omdat hij niet echt te vertrouwen is. De laatste maanden zagen we elkaar veel, maar een echte relatie was het niet.
Ik ben de enige die zo dichtbij is gekomen. Maar hij kan het gewoon niet. Wil het niet. Hij blijft me kwetsen. Nu is het echt genoeg geweest, meer kan ik niet aan, dit sloopt me. Nu heb ik er een punt achter gezet, maar ik vind het zo moeilijk om er vrede mee te hebben. Ik hou zielsveel van hem, en hij van mij. Er is teveel gebeurd om nu nog met hem samen te zijn, ik kan het niet meer. Ik heb hem gezegd dat hij me niet moet mailen, smsen, bellen. Zijn spullen die bij mij lagen breng ik bij een gezamenlijke vriend (woont onder mij), daar kan hij ze ophalen.
Het moeilijke is dat ik er zo moeilijk vrede mee kan hebben dat het voorbij is. Met mijn verstand kan ik beredeneren dat dit de meest logische zet is, maar mijn gevoel zegt iets anders. We kennen elkaar al ongeveer 10 jaar, want we zitten in dezelfde vriendengroep. Het is een hechte groep die veel met elkaar onderneemt, dus we worden veel met elkaar geconfronteerd. We doen hier ook aan carnaval, en het doet me pijn om hem met andere vrouwen te zien. Hij houdt zich veel bezig met vrouwen, het lijkt wel een obsessie voor hem. Hij houdt van de aandacht, maar ik weet dat hij ondanks dat altijd erg eenzaam is.
Ik weet dat ik een leuke kerel verdien die me wél op waarde weet te schatten en daarnaar handelt, maar ik vind het zo moeilijk en pijnlijk om de deur te sluiten. Hiervoor is het al een paar keer uitgegaan, maar toen stond ik nooit sterk genoeg in mijn schoenen en kwam ik altijd bij hem terug. Nu lijkt het erop dat het echt definitief is, maar wat is het moeilijk Hoe ga ik hiermee om? Ik heb vooral heel veel moeite om hem met andere vrouwen te zien. Mijn vrienden wil ik echter niet ontwijken om hem ook maar niet te hoeven zien...
Ik ben overigens 23 en hij 25.
De afgelopen 1,5 á 2 jaar zit ik in een knipperlichtrelatie. Er is veel gebeurd tussen mij en hem, voornamelijk omdat hij niet echt te vertrouwen is. De laatste maanden zagen we elkaar veel, maar een echte relatie was het niet.
Ik ben de enige die zo dichtbij is gekomen. Maar hij kan het gewoon niet. Wil het niet. Hij blijft me kwetsen. Nu is het echt genoeg geweest, meer kan ik niet aan, dit sloopt me. Nu heb ik er een punt achter gezet, maar ik vind het zo moeilijk om er vrede mee te hebben. Ik hou zielsveel van hem, en hij van mij. Er is teveel gebeurd om nu nog met hem samen te zijn, ik kan het niet meer. Ik heb hem gezegd dat hij me niet moet mailen, smsen, bellen. Zijn spullen die bij mij lagen breng ik bij een gezamenlijke vriend (woont onder mij), daar kan hij ze ophalen.
Het moeilijke is dat ik er zo moeilijk vrede mee kan hebben dat het voorbij is. Met mijn verstand kan ik beredeneren dat dit de meest logische zet is, maar mijn gevoel zegt iets anders. We kennen elkaar al ongeveer 10 jaar, want we zitten in dezelfde vriendengroep. Het is een hechte groep die veel met elkaar onderneemt, dus we worden veel met elkaar geconfronteerd. We doen hier ook aan carnaval, en het doet me pijn om hem met andere vrouwen te zien. Hij houdt zich veel bezig met vrouwen, het lijkt wel een obsessie voor hem. Hij houdt van de aandacht, maar ik weet dat hij ondanks dat altijd erg eenzaam is.
Ik weet dat ik een leuke kerel verdien die me wél op waarde weet te schatten en daarnaar handelt, maar ik vind het zo moeilijk en pijnlijk om de deur te sluiten. Hiervoor is het al een paar keer uitgegaan, maar toen stond ik nooit sterk genoeg in mijn schoenen en kwam ik altijd bij hem terug. Nu lijkt het erop dat het echt definitief is, maar wat is het moeilijk Hoe ga ik hiermee om? Ik heb vooral heel veel moeite om hem met andere vrouwen te zien. Mijn vrienden wil ik echter niet ontwijken om hem ook maar niet te hoeven zien...
Ik ben overigens 23 en hij 25.
zondag 6 maart 2011 om 15:19
Ook met andere vrouwen zal een intieme relatie niet lukken. Is dat zielig? Ja, maar eerder voor die vrouwen dan voor hem, vind ik.
Het is het leed van de wereld, dat we allemaal in onze jeugd (en daarna) worden beschadigd. Sommigen een beetje, anderen tot in de kern, maar we zijn allemaal beschadigd, doordat schadelijk gedrag van generatie op generatie wordt doorgegeven. Slechts een enkeling kan zichzelf weer 'heel maken'. Je ex-vriend hoort daar duidelijk niet bij.
Ook jij kunt hem niet 'heel maken', hoe graag je dat ook zou willen. Dat heb je dus uiteindelijk wel gemerkt en je hebt je conclusie getrokken met pijn in het hart. Dat jij hem wilt 'heel maken' is onderdeel van jouw eigen zoektocht naar heling voor jezelf. Want ook jij bent beschadigd, zoals iedereen, en zoekt verzachting van je emotionele wonden.
Gewonde mensen die dóór hun verwondingen geen genezing bij elkaar kunnen vinden. 'Ironisch' is veel te zwak uitgedrukt hiervoor. Maar het is schering en inslag, overal. Het hoort bij het grote leed van de wereld.
TO, het gaat niet om de verwondingen van deze man, ook al is dat schrijnend, het gaat om jouw verwondingen. Die zijn vast lang zo erg niet, maar het is wél het enige waar je iets mee kunt en moet. Niet je ex-vriend. Hoe oneerbiedig dit ook mag klinken, je ex-vriend was voor jou (o.a.) een middel om te kunnen helen. Geen doel. Het middel werkt blijkbaar niet en het gaat ook niet werken. Ook niet met een andere vrouw.
Zoek dus een beter middel. En dan bedoel ik niet een andere man, want ook die zal niet ongehavend zijn. Net als jij. Eerst zelf een stuk heel worden, daarna een relatie, dat is de volgorde.
Het is het leed van de wereld, dat we allemaal in onze jeugd (en daarna) worden beschadigd. Sommigen een beetje, anderen tot in de kern, maar we zijn allemaal beschadigd, doordat schadelijk gedrag van generatie op generatie wordt doorgegeven. Slechts een enkeling kan zichzelf weer 'heel maken'. Je ex-vriend hoort daar duidelijk niet bij.
Ook jij kunt hem niet 'heel maken', hoe graag je dat ook zou willen. Dat heb je dus uiteindelijk wel gemerkt en je hebt je conclusie getrokken met pijn in het hart. Dat jij hem wilt 'heel maken' is onderdeel van jouw eigen zoektocht naar heling voor jezelf. Want ook jij bent beschadigd, zoals iedereen, en zoekt verzachting van je emotionele wonden.
Gewonde mensen die dóór hun verwondingen geen genezing bij elkaar kunnen vinden. 'Ironisch' is veel te zwak uitgedrukt hiervoor. Maar het is schering en inslag, overal. Het hoort bij het grote leed van de wereld.
TO, het gaat niet om de verwondingen van deze man, ook al is dat schrijnend, het gaat om jouw verwondingen. Die zijn vast lang zo erg niet, maar het is wél het enige waar je iets mee kunt en moet. Niet je ex-vriend. Hoe oneerbiedig dit ook mag klinken, je ex-vriend was voor jou (o.a.) een middel om te kunnen helen. Geen doel. Het middel werkt blijkbaar niet en het gaat ook niet werken. Ook niet met een andere vrouw.
Zoek dus een beter middel. En dan bedoel ik niet een andere man, want ook die zal niet ongehavend zijn. Net als jij. Eerst zelf een stuk heel worden, daarna een relatie, dat is de volgorde.
zondag 6 maart 2011 om 15:34
Ik ben het eens met nummerzoveel. Waarom kan je niet zeggen dat hij een moeilijke jeugd heeft gehad, waardoor hij bindingsproblemen heeft, dat dekt de lading toch ook wel?
Verder: je hebt liefdesverdriet, en ja, dat is niet leuk, maar het hoort er nou eenmaal bij. Ik begrijp eerlijk gezegd niet helemaal wat je nou wil: het is steeds een knipperlicht relatie geweest, en nooit een echte relatie. Hij kwetst je, het sloopt je, hij is niet te vertrouwen, hij wil je eigenlijk niet echt dichtbij laten komen en houdt zich inmiddels al weer bezig met allerlei andere vrouwen. Jíj hebt het uitgemaakt en hij mag je niet meer bellen, smsen of mailen, want jij hebt het er zo moeilijk mee (ik krijg uit je verhaal niet de indruk dat hij het er ook moeilijk mee heeft namelijk). En vervolgens ga je dan gezellig samen carnavallen?!?! Jij vindt het niet leuk om hem daar te zien met andere vrouwen, maar je geeft zelf al aan dat je toch gaat, dus wat wil je dan?
Verder: je hebt liefdesverdriet, en ja, dat is niet leuk, maar het hoort er nou eenmaal bij. Ik begrijp eerlijk gezegd niet helemaal wat je nou wil: het is steeds een knipperlicht relatie geweest, en nooit een echte relatie. Hij kwetst je, het sloopt je, hij is niet te vertrouwen, hij wil je eigenlijk niet echt dichtbij laten komen en houdt zich inmiddels al weer bezig met allerlei andere vrouwen. Jíj hebt het uitgemaakt en hij mag je niet meer bellen, smsen of mailen, want jij hebt het er zo moeilijk mee (ik krijg uit je verhaal niet de indruk dat hij het er ook moeilijk mee heeft namelijk). En vervolgens ga je dan gezellig samen carnavallen?!?! Jij vindt het niet leuk om hem daar te zien met andere vrouwen, maar je geeft zelf al aan dat je toch gaat, dus wat wil je dan?
zondag 6 maart 2011 om 16:46
Zoovie, een toontje minder mag ook wel? Ik snap niet waarom je zoveel aanstoot neemt aan mijn post? Even rustig blijven! We zijn niet 'samen' aan het carnavallen, we hebben een vriendengroep van ong 20 a 25 man. Met hen vier ik samen carnaval, en ja daar zit hij toevallig tussen.
@Frankie, je post raakt me. Bedankt voor je uitgebreide post en wijze woorden.
@Frankie, je post raakt me. Bedankt voor je uitgebreide post en wijze woorden.
zondag 6 maart 2011 om 16:53
quote:Dove schreef op 06 maart 2011 @ 16:51:
Niemand weet dat ik op dit forum zit, en niemand kent zijn verhaal.Als ze niet van jou weten dat je op het forum zit, weet je dat waarschijnlijk ook niet van een ander. En je weet niet zeker of ze het verhaal niet kennen. Voor jouw verhaal voegt het weinig toe, dus kun je het voor de zekerheid beter weghalen.
Niemand weet dat ik op dit forum zit, en niemand kent zijn verhaal.Als ze niet van jou weten dat je op het forum zit, weet je dat waarschijnlijk ook niet van een ander. En je weet niet zeker of ze het verhaal niet kennen. Voor jouw verhaal voegt het weinig toe, dus kun je het voor de zekerheid beter weghalen.
zondag 6 maart 2011 om 17:02
Goed zo.
En wat betreft jezelf. Vraag jezelf af: is zoals het nu gaat de manier zoals je de rest van je leven in een relatie wilt zitten. Dat je nooit echt dichtbij kan komen en altijd bang moet zijn dat hij je weer aan de kant zet?
Verliefde gevoelens komen ook wel weer bij een ander, echt. Maak jezelf belangrijk en eis dit ook van je partner. Is dat er niet, kies er dan voor om die persoon los te laten. Het kost je meer energie dat het je geeft en zo hoort een relatie neit te zijn. (wat zou je doen als een vriendin zo met je omgaat? Dat accepteer je toch ook niet?)
En wat betreft jezelf. Vraag jezelf af: is zoals het nu gaat de manier zoals je de rest van je leven in een relatie wilt zitten. Dat je nooit echt dichtbij kan komen en altijd bang moet zijn dat hij je weer aan de kant zet?
Verliefde gevoelens komen ook wel weer bij een ander, echt. Maak jezelf belangrijk en eis dit ook van je partner. Is dat er niet, kies er dan voor om die persoon los te laten. Het kost je meer energie dat het je geeft en zo hoort een relatie neit te zijn. (wat zou je doen als een vriendin zo met je omgaat? Dat accepteer je toch ook niet?)
zondag 6 maart 2011 om 20:25
Hoi Dove,
Ff rustig blijven? Je reageert zelf anders behoorlijk fel! Ik zeg toch ook niet jullie met zijn 2en carnaval gaan vieren? Het was niet mijn bedoeling je te veroordelen of zo, dus sorry daarvoor als het zo overkwam. Ik kan toch wel kritische vragen stellen? Het is meer dat ik me afvraag waarom het nog zoveel met je doet als je zelf al zo duidelijk aan weet te geven wat er allemaal aan schort. Maar goed, soms spreken verstand en gevoel elkaar tegen.
Probeer er in ieder geval op te vertrouwen dat al die rotgevoelens en verdriet vanzelf minder worden (een dooddoener, maar wel waar ). Er zal vanzelf een leuke vent op je pad komen die jou wel verdient en die je laat zien hoe leuk een relatie kan zijn zonder dat het zoveel van jezelf kost.
Ik hoop dat je vooral kan genieten tijdens de rest van carnaval, en er niet te veel verdriet van hebt. Sterkte!
Ff rustig blijven? Je reageert zelf anders behoorlijk fel! Ik zeg toch ook niet jullie met zijn 2en carnaval gaan vieren? Het was niet mijn bedoeling je te veroordelen of zo, dus sorry daarvoor als het zo overkwam. Ik kan toch wel kritische vragen stellen? Het is meer dat ik me afvraag waarom het nog zoveel met je doet als je zelf al zo duidelijk aan weet te geven wat er allemaal aan schort. Maar goed, soms spreken verstand en gevoel elkaar tegen.
Probeer er in ieder geval op te vertrouwen dat al die rotgevoelens en verdriet vanzelf minder worden (een dooddoener, maar wel waar ). Er zal vanzelf een leuke vent op je pad komen die jou wel verdient en die je laat zien hoe leuk een relatie kan zijn zonder dat het zoveel van jezelf kost.
Ik hoop dat je vooral kan genieten tijdens de rest van carnaval, en er niet te veel verdriet van hebt. Sterkte!
maandag 7 maart 2011 om 01:42
Hij blijft me kwetsen. Nu is het echt genoeg geweest, meer kan ik niet aan, dit sloopt me. Nu heb ik er een punt achter gezet, maar ik vind het zo moeilijk om er vrede mee te hebben. Ik hou zielsveel van hem, en hij van mij.
Rare zin is dit, hij blijft je kwetsen en jij denkt dat dat liefde is. Dat is het natuurlijk niet.
Rare zin is dit, hij blijft je kwetsen en jij denkt dat dat liefde is. Dat is het natuurlijk niet.
maandag 7 maart 2011 om 12:22
Zoovie bedankt voor je lieve woorden! Ik voelde me idd een beetje aangevallen door je eerdere post, maar dan heb ik hem verkeerd opgevat. Sorry.
Meds, ik ben idd wel een beetje bang om alleen te zijn. Als ik kijk hoe ik met vorige expartners ben omgegaan (en zij met mij), ben ik vaak ook veel te lang blijven hangen bij ze.
Jennygirl, het waren voornamelijk andere vrouwen waar hij me mee kwetste.
Vorig jaar ben ik ongeveer een half jaar weg geweest en in Australië en Nieuw-Zeeland gebackpacked (is dat een woord?). Toen kon ik hem na een aantal weken helemaal loslaten, ik dacht niet eens meer aan hem. Door de fysieke afstand denk ik. Nu zien we elkaar nog een paar keer in de week, hoe kom je dan ooit van iemand los? Afgelopen dagen hebben we elkaar keihard genegeerd, maar dat maakt alles er ook niet echt leuker op.
Meds, ik ben idd wel een beetje bang om alleen te zijn. Als ik kijk hoe ik met vorige expartners ben omgegaan (en zij met mij), ben ik vaak ook veel te lang blijven hangen bij ze.
Jennygirl, het waren voornamelijk andere vrouwen waar hij me mee kwetste.
Vorig jaar ben ik ongeveer een half jaar weg geweest en in Australië en Nieuw-Zeeland gebackpacked (is dat een woord?). Toen kon ik hem na een aantal weken helemaal loslaten, ik dacht niet eens meer aan hem. Door de fysieke afstand denk ik. Nu zien we elkaar nog een paar keer in de week, hoe kom je dan ooit van iemand los? Afgelopen dagen hebben we elkaar keihard genegeerd, maar dat maakt alles er ook niet echt leuker op.
