Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

debuurvrouw schreef: ↑

17-01-2026 13:35

Dit voel jij misschien zo, maar hier is werkelijk waar op zijn minst 90% van de mensen niet mee bezig. Daarbij waarom is het zo belangrijk dat je stevig bent? Laten we wel wezen: jij bent het niet, want dan was het natuurlijk en niet de moeite van het benoemen waard.
Een mens hoeft zich ook niet te positioneren, die is wie hij is en handelt daar natuurlijk in.
Jij doet je anders voor dan je bent: ook door al je professionele aanpakken em het hangen van waardes aan van alles en nog wat. Waarschijnlijk is dat waarxje tegenaan loopt, want meestal valt dat niet zo bij gewoon, leuke fijne mensen, want die vinden bijv:
Truus van de schoonmaak een topper omdat ze naast goed werk altijd naar je kind informeert en echt luistert.
Jet een topcollega omdat zij zegt wat iedereen denkt en altijd het snoepgoed aanvult
De buurman een fijne vent omdat hij de kliko buiten zet in je vakantie omdat hij buiten zijn 2 ochtendjes krantenbezorgen toch wat tijd overhoud, het een rustige man is en je blij bent dat hij het huis naast je huurt ipv iemand die 8 uir per dag blokfluit oefent.

Heel weinig. Mijn baan, hobby's, en wie ik ben.

Ik word verliefd na zoenen, dus als de eerste date 8 uur duurt en we zoenen wil ii niet dat hij mii aan het lijntje houdt. Ik doe niet aan korte koffiedates. En een man die mij 24/7 zijn struggles appt is ook niet slechts meer een kennismaking.


Ik heb zovaak misbruik, sabotage en mishandeling meegemaakt dat ik niet meer uitga van het goede. Ik trek abusers aan met mijn onzekerheid.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 13:40

Een mooi voorbeeld vind ik de kaders die je bij een eerste contact al aangeeft. Daar schrikken mensen van, óf ze nemen je niet serieus.
In het onderwijs is het wel belangrijk om duidelijk te zijn, maar juist met jonge mensen moet je ook wat speels om kunnen gaan. Daarbij is het ook nog zo dat een docent het beste op de manier die bij z'n persoonlijkheid past kan lesgeven. Leerlingen voelen het meteen aan als wanneer het te krampachtig is. En docenten kunnen zich niet vinden in jouw manier omdat zij simpelweg anders zijn. Niet beter, niet slechter, maar anders.

Waarom zeg jij mij dit alsof ik dat niet doe? Leerlingen mogen mij graag, we lachen veel, ik gun ze ook echt wel een verzetje.

En ik vind het normaal dat als er intimiteit is ik niet in omzekerheid moet afwachten. Jij wel?

Ik geef uitgebreude reacties waarin ik mijn handelen tot in detail bespreek men reageert hier vanuit een clichebeeld dat ze in hun hoofd hebben blijkbaar.

Zonnebloem1996 schreef: ↑

17-01-2026 13:44

To, wat brengt deze boosheid jou nou? En hoe zie jij de oplossing?

Onmacht.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 13:43

Absoluut! En waarom zou je vertrekken? Stel dat je een leuke vent aan de haak slaat: dan trek je toch niet binnen een jaar bij hem in?

Omdat je om te trouwen en een gezin te stichten moet samenwonen.

Lieneke schreef: ↑

17-01-2026 13:40

Een mooi voorbeeld vind ik de kaders die je bij een eerste contact al aangeeft. Daar schrikken mensen van, óf ze nemen je niet serieus.
In het onderwijs is het wel belangrijk om duidelijk te zijn, maar juist met jonge mensen moet je ook wat speels om kunnen gaan. Daarbij is het ook nog zo dat een docent het beste op de manier die bij z'n persoonlijkheid past kan lesgeven. Leerlingen voelen het meteen aan als wanneer het te krampachtig is. En docenten kunnen zich niet vinden in jouw manier omdat zij simpelweg anders zijn. Niet beter, niet slechter, maar anders.

Leerlingen van vorig jaar kwamen laatst op mij af om mij te knuffelen. Meisjes van 16. Wat zegt dat? Het is niet mijn band. " De band" is wat mamagers zeggen omdat ze willen zeggen " jij legt systematische problemen bloot die ik niet wil aanpakken. Wees onzeker en stil"