Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

Nyx• schreef: ↑

15-01-2026 20:56

Waarom laat je je dit allemaal zeggen?

Ik denk dat ik het gewoon niet wilde horen en niet wilde zien. Ik hoopte het te kunnen negeren omdat ik het zo fijn vond om na al die jaren een vriendin te hebben in mijn eigen moedertaal. Ik heb ook neefjes en nichtjes in mijn thuisland, maar daar heb ik niet zo heel veel contact mee. En de meesten hebben een totaal ander leven dan ik. Mijn nichtjes zijn allemaal huisvrouw en mijn neefjes zijn een stuk jonger. Daardoor heb ik wel leuke gesprekken met hen, maar ik heb natuurlijk niet de mogelijkheid om zomaar dingen met ze te ondernemen op een één keer per jaar na.

Daarnaast ontmoette ze mij ook in een periode dat het zelf heel laag op mezelf dacht. Mijn leven was op dat moment redelijk ingestort. Ik woonde in een mooie particuliere huurwoning met mijn ex en belandde ineens bij mijn ouders omdat hij me op straat kon zetten omdat hij mij stiekem niet op het contract had gezet. Dit is een heel glauw verhaal waar ik ook zeker wel steken heb laten vallen, maar dat is iets voor een ander topic. Ik was op dat moment in de ziektewet en ik voelde me ook heel klein op die tijd.

Maar ik heb me er al uitgevochten. En ik ben op dit moment gewoon weer op mijn oude plek. Ik heb meerdere banen gehad vanaf dat moment en ik heb hard gewerkt in therapie.

Daarom denk ik dat het ergens altijd wel wist. Ik begon me klein te voelen na ons contact. Op een gegeven moment datete ik een man die eersr zei dat hij monogaam was en vervolgens na onze lange date anderen wilde daten. Die mij zei dat hij niet overtuigd was en ik alleen goed op papier. En toen ik tegen haar zei dat ik het afkapte, zei ze alleen maar dat ik dankbaar moest zijn dat hij eerlijk was over zijn gevoelens en gedachten. Dat het beter is dan iemand die tegen je liegt. Achteraf zegt mij dat genoeg.


Het enige waar zij "boven" mij staat is haar salaris. En alleen maar omdat ze toevallig bii een internationaal bedrijf werkt. Wij zijn sociaal-economisch gewoon elkaars gelijken. En zij is gewend dat zij de ster is en dat iedereen tegen haar opkijkt en haar helemaal geweldig vindt. Dat is denk ik de reden waarom ze dit gedrag vertoont. Ze kan er niet tegen dat ik grenzen stel en dingen afkeur, waarvan zij denkt dat ze daarmee beter is dan anderen.

Wotah schreef: ↑

15-01-2026 21:04

Je hebt veel kritiek op het gedrag van je 'frenemy', maar tegelijkertijd komt in je verhaal ook naar voren dat je jezelf vaak vergelijkt met anderen en hen negatief neerzet vanwege hun opleiding, inkomen of keuzes (werk is zwaarder, Outlook en MBO'ers etcetera). Dat maakt je ook geen charmant persoon.

Geef aan dat jullie niet meer bij elkaar passen als vrienden en zoek zelf ook wat mentale ondersteuning. Ik was hier al lang mee gekapt, wat een energie zuigt deze vriendschap van beide kanten.

Ik kijk niet neer op mbo'ers, ik zeg dat iemand met minder ervaring en geen twee masters dit ook makkelijk beheerst, waardoor haar frame duidelijker wordt.

-Matilda- schreef: ↑

15-01-2026 21:30

Een vriendin die me minder dan een stoephoer vindt... lijkt me ook niet best!

Dat vind ik sinds ons laatste gesprek, nu ik het zat ben.

Tavistock schreef: ↑

15-01-2026 21:12

Bij veel vraag ik me ook wel af hoe ze het heeft gezegd. Als jij graag een partner wil (en volgens je topic van 2 maanden geleden wilde je dat) en je wil alleen maar iemand uit dezelfde kringen, zonder kinderen en van een bepaalde leeftijd, kan het zijn dat je het jezelf heel moeilijk maakt en alleen eindigt. Ik zou dat ook tegen een vriendin kunnen zeggen: prima om eisen te hebben, maar als je je zoektocht te smal maakt, is de kans groter dat het niet lukt.

De opmerking over Outlook kan ook een afleidingsmanoeuvre zijn geweest, omdat zij helemaal niet wilde dat jij bij hetzelfde bedrijf ging werken. Wat ik me gezien jouw beeld van haar goed kan voorstellen.

Corrigeren van je moederstaal kan ook behulpzaam zijn als jij hebt aangegeven die graag goed te willen blijven spreken.

En wat zij doet met haar huis, dansen, kleding, mannen, is haar zaak. Zij klinkt wat zekerder over zichzelf en ik ben bang dat dat is wat jou nu zo afstoot.

Je reageert op alles met “ja, maar dat komt door haar” of “ja, maar dat komt door mijn opvoeding”. Pak je eigen verantwoordelijkheid. Jij gedraagt je in dit verhaal gemeen (zij misschien ook wel, maar jij sowieso). Neem daar verantwoordelijkheid voor en gun jezelf én haar een leukere vriendin.

Ik heb haar nooit om correctie gevraagd.

En ik heb haar ook gezegd dat ik liever alleen ben dan met een mismatch, zeker gezien mijn verleden. Zij doet vervolgens alsof ik wat fout doe.

MevrouwJack schreef: ↑

15-01-2026 21:35

Drama hoor. En dan nog zeggen dat je grenzen stelt.

Nee, niet genoeg idd.

Nyx• schreef: ↑

15-01-2026 21:23

Wat een hoop woorden.

Zeg gewoon dat ze een trut is en zoek een fb groep waar je je moeder taal kan spreken.
En een goede therapeut.

True. Je hebt gelijk.

Wotah schreef: ↑

15-01-2026 21:09

Ik ga echt heel slecht op dat vergelijken wie 'boven' of 'onder' staat haha

Ik moet keer op keer mijn waarde verdienen dus ik probeer mezelf sterk te introduceren.

MevrouwJack schreef: ↑

15-01-2026 20:57

Dan zeg je toch gewoon "ik ben klaar met al jouw kritiek, en heb geen behoefte meer om elkaar te spreken. Doei!"? Lijkt me nuttiger dan boos gaan zitten wezen.

Idd.

Hexopbezemsteel schreef: ↑

15-01-2026 21:37

5 tot 6 duizend euro netto als personal assistant? Ik vermoed dat deze dame heel ander werk doet dan ze jou vertelt en dat ze daardoor een enorm goede reden heeft om jou niet voor te stellen aan haar directeur.

Ik weet waar ze werkt en ze zit ook vaak in getagde foto's van het bedrijf op LI...