Relaties
alle pijlers
Geen vrienden?
vrijdag 22 juni 2018 om 20:09
Waar zal ik beginnen? Ik heb nooit veel vrienden gehad. Uiteindelijk lukte het me soms wel om een aantal mensen om me heen te verzamelen en op die manier wat vrienden te hebben. Maar het is nooit voor lang gebleken en er zijn ook jaren geweest dat ik eigenlijk niemand had.
Drie jaar geleden ben ik getrouwd en ik was zo onzeker dat ik een half jaar voor de bruiloft weer contact ging zoeken met oude 'vrienden', in de hoop dat er weer contacten uit ontstonden en ik hen kon uitnodigen op mijn bruiloft. Best triest als ik er zo over nadenk. Uiteindelijk is dat 'm niet geworden en achteraf ben ik daar blij om. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt werd.
Waarom heb ik zo weinig/geen vrienden? Ik weet dat ik een type ben waarvan mensen achteraf, als ze me wat beter kennen, zeggen dat ik 'toch best leuk ben'. De 1e indruk van mij is vaak niet positief. Ik weet dat ik een bepaalde uitstraling heb en ik heb daar heel lang en veel aan gewerkt maar nu, ik ben 36, heb ik dat soort van geaccepteerd. Ik ben wie ik ben en ik doe vaak mijn best maar ik ga me niet meer compleet veranderen voor anderen.
Het valt me op dat als ik contact heb met iemand dat het dan vaak van mij uitkomt. Dus mensen die graag over zichzelf praten. Ik mis het echte contact, dat iemand me eens spontaan een appje stuurt en vraagt hoe het met me is of dat iemand me eens belt en vraagt of het goed is dat ze vanavond langskomt. Ik word echter nooit gebeld.
Ik ben niet perfect en heb ook mijn fouten maar ben ik dan zo erg? Ik heb een tweelingzus en zij is het tegenovergestelde van mij; zij is populair en heeft hordes vrienden. Ik ben er soms wel jaloers op als ik zie dat die contacten van beide kanten lijken te komen. Ook als er iets te vieren valt of te helpen, dan zijn ze er voor elkaar zonder te vragen.
Ik denk dat het grootste gedeelte ligt aan mijn karakter. Ik ben een rustig type, heb een apart gevoel voor humor en waarschijnlijk mankeert er nog een heleboel aan mij. Ik ben in therapie omdat ik mezelf niet leuk vind, dus daar ligt waarschijnlijk ook het pijnpunt. Ik vind het soms lastig om over koetjes en kalfjes te praten met mensen die ik niet ken.
Herkent iemand het?
Drie jaar geleden ben ik getrouwd en ik was zo onzeker dat ik een half jaar voor de bruiloft weer contact ging zoeken met oude 'vrienden', in de hoop dat er weer contacten uit ontstonden en ik hen kon uitnodigen op mijn bruiloft. Best triest als ik er zo over nadenk. Uiteindelijk is dat 'm niet geworden en achteraf ben ik daar blij om. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt werd.
Waarom heb ik zo weinig/geen vrienden? Ik weet dat ik een type ben waarvan mensen achteraf, als ze me wat beter kennen, zeggen dat ik 'toch best leuk ben'. De 1e indruk van mij is vaak niet positief. Ik weet dat ik een bepaalde uitstraling heb en ik heb daar heel lang en veel aan gewerkt maar nu, ik ben 36, heb ik dat soort van geaccepteerd. Ik ben wie ik ben en ik doe vaak mijn best maar ik ga me niet meer compleet veranderen voor anderen.
Het valt me op dat als ik contact heb met iemand dat het dan vaak van mij uitkomt. Dus mensen die graag over zichzelf praten. Ik mis het echte contact, dat iemand me eens spontaan een appje stuurt en vraagt hoe het met me is of dat iemand me eens belt en vraagt of het goed is dat ze vanavond langskomt. Ik word echter nooit gebeld.
Ik ben niet perfect en heb ook mijn fouten maar ben ik dan zo erg? Ik heb een tweelingzus en zij is het tegenovergestelde van mij; zij is populair en heeft hordes vrienden. Ik ben er soms wel jaloers op als ik zie dat die contacten van beide kanten lijken te komen. Ook als er iets te vieren valt of te helpen, dan zijn ze er voor elkaar zonder te vragen.
Ik denk dat het grootste gedeelte ligt aan mijn karakter. Ik ben een rustig type, heb een apart gevoel voor humor en waarschijnlijk mankeert er nog een heleboel aan mij. Ik ben in therapie omdat ik mezelf niet leuk vind, dus daar ligt waarschijnlijk ook het pijnpunt. Ik vind het soms lastig om over koetjes en kalfjes te praten met mensen die ik niet ken.
Herkent iemand het?
vrijdag 22 juni 2018 om 20:16
Ja ik herken zeker het tweeling gedeelte als tweeling zijnde en zien ook dat zij sociaal handiger is dan ik. Dat was in onze jeugd al zo en dat heeft me helaas mede ook gevormd.
Ik heb ook geen hordes vrienden, want ik ben meer van 1 goede vriendin, mijn partner en wat losse vriendinnen, maar soms zou ik ook best zo'n enorme vriendenkring hebben.
Ik ben overigens druk, extravert en open qua uitstraling, dus dat zegt duidelijk ook niets.
Ik heb ook geen hordes vrienden, want ik ben meer van 1 goede vriendin, mijn partner en wat losse vriendinnen, maar soms zou ik ook best zo'n enorme vriendenkring hebben.
Ik ben overigens druk, extravert en open qua uitstraling, dus dat zegt duidelijk ook niets.
anoniem_91778 wijzigde dit bericht op 22-06-2018 20:59
1.96% gewijzigd
vrijdag 22 juni 2018 om 20:45
Hier nog eentje. Na de middelbare school alles verwaterd. Kreeg een relatie, we hadden een vriendenstel die we maar soms zagen. En dat was genoeg. Maar ik mis het sinds kort ook. Jaren niet bezig mee geweest, tenminste...het gelaten geaccepteerd. Nu zou ik het wél leuk vinden om eens met een vriendin of groepje iets te ondernemen of iid gewoon eens leuk te appen. Maar ik vind het ook lastig om contacten te leggen. Heb ook vaak een foute eerste indruk bij mensen. En omdat ik mij daar constant bewust van ben, straal ik niet uit dat ik vriendschapsmateriaal ben. Echt zo'n vicueuze cirkel waar ik uit wil komen. Maar dat is knap lastig.
vrijdag 22 juni 2018 om 20:54
Ik herken het ook. Ook door verhuizingen wel vriendschappen kwijt geraakt en geen nieuwe voor terug gevonden. Mijn zus is ook populair en het lijkt of niemand mij ziet staan. Ik realiseer me dat veel zich ook afspeelt in mijn hoofd, maar toch...
En helaas zie ik het terug bij mijn kind, ook zo vaak alleen.
Er zijn momenten dat ik denk: laat maar, zo is het nu eenmaal, maar vaak vind ik het toch jammer.
Gelukkig is mijn man mijn beste vriend. Ik hoop dat dat voor jou ook zo is.
En helaas zie ik het terug bij mijn kind, ook zo vaak alleen.
Er zijn momenten dat ik denk: laat maar, zo is het nu eenmaal, maar vaak vind ik het toch jammer.
Gelukkig is mijn man mijn beste vriend. Ik hoop dat dat voor jou ook zo is.
Alleen kalmte kan ons redden.
vrijdag 22 juni 2018 om 21:00
Ik herken delen. Ik ben tamelijk introvert en heb ook een wat apart gevoel voor humor. Ik ben niet geweldig in groepsverband en ben graag alleen. Ik vind mezelf echter prima. Niet altijd zo geweest, maar inmiddels wel.
Veel vrienden en vriendinnen heb ik niet. Een paar maar. Ik vind het soms jammer, maar ik herken ook dat ik vrij kritisch ben. Ik wil echt mezelf kunnen zijn bij een vriendin en dat kan ik nou eenmaal niet snel/makkelijk bij mensen.
Als ik me geclaimd voel, op mijn kop krijg omdat ik een week niet geappt heb of zoiets, of als mensen mijn grenzen niet respecteren, houdt het eigenlijk al op. Met dat laatste bedoel ik bijvoorbeeld als iemand zegt (waar gebeurd voorbeeld ) 'waarom kun je niet afspreken morgen, je bent toch vrij?' Zoiets. Ik wil geen verantwoording afleggen als ik wél vrij ben maar desondanks niet wil afspreken.
Ik realiseer me dat ik hiermee misschien wel als moeilijk gezien word. Toch vind ik dat zelf niet. Maar ik heb andere grenzen dan de meeste mensen, en als ik daar constant overheen ga om anderen tegemoet te komen, dan word ik daar ongelukkig van.
Voor mijn enkele vriendinnen ga ik overigens door het vuur.
Veel vrienden en vriendinnen heb ik niet. Een paar maar. Ik vind het soms jammer, maar ik herken ook dat ik vrij kritisch ben. Ik wil echt mezelf kunnen zijn bij een vriendin en dat kan ik nou eenmaal niet snel/makkelijk bij mensen.
Als ik me geclaimd voel, op mijn kop krijg omdat ik een week niet geappt heb of zoiets, of als mensen mijn grenzen niet respecteren, houdt het eigenlijk al op. Met dat laatste bedoel ik bijvoorbeeld als iemand zegt (waar gebeurd voorbeeld ) 'waarom kun je niet afspreken morgen, je bent toch vrij?' Zoiets. Ik wil geen verantwoording afleggen als ik wél vrij ben maar desondanks niet wil afspreken.
Ik realiseer me dat ik hiermee misschien wel als moeilijk gezien word. Toch vind ik dat zelf niet. Maar ik heb andere grenzen dan de meeste mensen, en als ik daar constant overheen ga om anderen tegemoet te komen, dan word ik daar ongelukkig van.
Voor mijn enkele vriendinnen ga ik overigens door het vuur.
vrijdag 22 juni 2018 om 21:12
Ik heb ook weinig vrienden, ben 33. De enige tijd dat het me makkelijk af ging was op de basisschool. Op de rest van mijn scholen vond ik geen aansluiting en werd raar gevonden. Ik had alleen mijn oude vriendinnen nog, waarmee het contact ook steeds minder werd. Toen ze vaste relaties kregen had ik een aantal jaren niemand meer. Alleen mijn moeder. Pas op mijn huidige werk kwam ik weer een paar mensen tegen waarmee het beter klikte. De helft van die vriendschappen is alweer gesneuveld. Ik heb op dit moment 4 vrienden (1 mannelijke, 3 vrouwelijke). Met 2 daarvan loopt het contact nog goed. Eén van de anderen voelt al jaren als kennis. En met mijn single-vriendin is afspreken lastig geworden. Ze zegt gauw af, heeft het meestal druk en wil nu vaak andere dingen dan ik.
Zelf ben ik een rustig en introvert type. Mensenmassa's en drukte zijn niks voor mij. Veel mensen op mijn leeftijd zijn druk met hun gezin. Het is moeilijk.
Zelf ben ik een rustig en introvert type. Mensenmassa's en drukte zijn niks voor mij. Veel mensen op mijn leeftijd zijn druk met hun gezin. Het is moeilijk.
vrijdag 22 juni 2018 om 21:33
Nee. Mijn man kan heerlijk koken.
vrijdag 22 juni 2018 om 21:37
ik lees het hier meer. Je bent verre van de enige. En het ligt niet aan jou. Je klinkt niet als een rare bitch 
en ook niet als een inhoudsloos persoon , dus dat kan het niet zijn.
Je kan aan je zelf(beeld) werken, maar er is niks mis met je.
Ik hoop dat je dat in je oren geknoopt krijgt.
en ook niet als een inhoudsloos persoon , dus dat kan het niet zijn.Je kan aan je zelf(beeld) werken, maar er is niks mis met je.
Ik hoop dat je dat in je oren geknoopt krijgt.
clueless17 wijzigde dit bericht op 23-06-2018 10:17
76.34% gewijzigd
vrijdag 22 juni 2018 om 21:48
Claimen ben ik allergisch voor. Vorig jaar zo'n vriendschap gesneuveld. We zouden toen weer gaan zwemmen. Ik wilde die keer naar een jubileum van het zwembad in mijn jeugddorp. Ze zei daar niet heen te willen. Ik wel, het was maar 1 keer. Toen ik alleen ging, ging ze opeens zeuren dat zij niet mee mocht. "Nou is het 30 graden en zit ik thuis." Ook mocht ik met een bepaalde persoon niet omgaan van haar. "Zij of einde vriendschap." Ik koos niks. Het was haar vroegere pester. Vond ik wel rot voor haar, maar niet mijn probleem.Jufjoke schreef: ↑22-06-2018 21:00Ik herken delen. Ik ben tamelijk introvert en heb ook een wat apart gevoel voor humor. Ik ben niet geweldig in groepsverband en ben graag alleen. Ik vind mezelf echter prima. Niet altijd zo geweest, maar inmiddels wel.
Veel vrienden en vriendinnen heb ik niet. Een paar maar. Ik vind het soms jammer, maar ik herken ook dat ik vrij kritisch ben. Ik wil echt mezelf kunnen zijn bij een vriendin en dat kan ik nou eenmaal niet snel/makkelijk bij mensen.
Als ik me geclaimd voel, op mijn kop krijg omdat ik een week niet geappt heb of zoiets, of als mensen mijn grenzen niet respecteren, houdt het eigenlijk al op. Met dat laatste bedoel ik bijvoorbeeld als iemand zegt (waar gebeurd voorbeeld ) 'waarom kun je niet afspreken morgen, je bent toch vrij?' Zoiets. Ik wil geen verantwoording afleggen als ik wél vrij ben maar desondanks niet wil afspreken.
Ik realiseer me dat ik hiermee misschien wel als moeilijk gezien word. Toch vind ik dat zelf niet. Maar ik heb andere grenzen dan de meeste mensen, en als ik daar constant overheen ga om anderen tegemoet te komen, dan word ik daar ongelukkig van.
Voor mijn enkele vriendinnen ga ik overigens door het vuur.
vrijdag 22 juni 2018 om 21:53
Dat laatste snap ik eerlijk gezegd wel van haar, want pesters zijn meestal geen fijne mensen, dus waarom zou je daar mee om gaan en waarom maak je geen antii-pest statement door je vriendin te steunen?hondenmens schreef: ↑22-06-2018 21:48Claimen ben ik allergisch voor. Vorig jaar zo'n vriendschap gesneuveld. We zouden toen weer gaan zwemmen. Ik wilde die keer naar een jubileum van het zwembad in mijn jeugddorp. Ze zei daar niet heen te willen. Ik wel, het was maar 1 keer. Toen ik alleen ging, ging ze opeens zeuren dat zij niet mee mocht. "Nou is het 30 graden en zit ik thuis." Ook mocht ik met een bepaalde persoon niet omgaan van haar. "Zij of einde vriendschap." Ik koos niks. Het was haar vroegere pester. Vond ik wel rot voor haar, maar niet mijn probleem.
vrijdag 22 juni 2018 om 21:55
Ik herken het wel, bij mij ligt het in ieder geval grotendeels aan mezelf. Ik ben ook wat introvert en voel me soms sociaal onhandig. Vriend zegt wel dat ik dat niet ben, maar voel me zo.
Vriend zijn vrienden vinden me overigens allemaal de max, als ik vriend mag geloven. Maar zelf heb ik er geen. Mijn vrienden hebben me in mijn tienerjaren plots laten vallen. Zomaar. Geen reden voor. Dat heeft me wel mee gevormd, waardoor ik zelden iemand als echte vriend zal beschouwen. Dat creëert on bewust ook al een afstand, denk ik. Verder krijg ik ook snel het gevoel dat het allemaal te tijdrovend is, ik wil niet elk weekend op de hort en geniet er van om rustig thuis te zitten.
Denk dat veel mensen weinig echte vrienden hebben.maar wat voor een een vriend is, is voor de ander een kennis. Iedereen geeft zijn eigen ’eisen’ aan die termen
Vriend zijn vrienden vinden me overigens allemaal de max, als ik vriend mag geloven. Maar zelf heb ik er geen. Mijn vrienden hebben me in mijn tienerjaren plots laten vallen. Zomaar. Geen reden voor. Dat heeft me wel mee gevormd, waardoor ik zelden iemand als echte vriend zal beschouwen. Dat creëert on bewust ook al een afstand, denk ik. Verder krijg ik ook snel het gevoel dat het allemaal te tijdrovend is, ik wil niet elk weekend op de hort en geniet er van om rustig thuis te zitten.
Denk dat veel mensen weinig echte vrienden hebben.maar wat voor een een vriend is, is voor de ander een kennis. Iedereen geeft zijn eigen ’eisen’ aan die termen
vrijdag 22 juni 2018 om 21:57
Nu twijfel ik toch.
vrijdag 22 juni 2018 om 22:07
Juf joke, wat lijk je mij toch een lief persoon 
Natuurlijk ken ik je niet in het echt, maar hier op het forum kom je altijd zo respectvol naar anderen toe over.
TO, on topic: herken het, maar zou persoonlijk ook echt geen hordes vrienden willen. Mijn man is mijn allerbeste vriendje (al kan ik hem nu schieten, maar dat komt wel weer goed
) en ik heb een hartsvriendin alweer 25 jaar. Verder super leuk werk met hele lieve collega's, maar afspreken buiten het werk doe ik eigenlijk haast nooit. En ik heb een zus (wel extravert, veel vrienden, enz. Maar zou niet willen ruilen, veel te vermoeiend Ik koester de diepe contacten die ik heb.
TO, wat mis je precies? Wil je wel echt zoveel contacten om je heen? Of is het meer de vraag 'waarom ben ik niet zo popu'? Ik denk dat je een heel sterk punt hebt dat je je zelf eerst aardig moet vinden en accepteren hoe je bent. Dan maakt de rest niet zoveel meer uit. Grappig dat ik dat zeg, want ik heb ook soms dagen ertussen zitten dat niets goed is aan mezelf. Op zulke dagen kom ik erg introvert over. Op normale dagen kom ik waarschijnlijk - zeker weten doen we t niet - nog steeds gestoord over, maar dan vind ik dat van mezelf helemaal niet erg
Misschien is het sowieso een goed idee om te stoppen met vergelijken met je zus.
Jij bent jij. Niet de zus van (bij mij zeiden ze dat vroeger altijd, omdat ik de rustige en verlegene was en zij de gezellige en extraverte en spannende. Maar he: ik bleek wel heel lief en trouw te zijn. Het heeft me in ieder geval mijn man opgeleverd en mijn beste vriendin.
Natuurlijk ken ik je niet in het echt, maar hier op het forum kom je altijd zo respectvol naar anderen toe over.
TO, on topic: herken het, maar zou persoonlijk ook echt geen hordes vrienden willen. Mijn man is mijn allerbeste vriendje (al kan ik hem nu schieten, maar dat komt wel weer goed
) en ik heb een hartsvriendin alweer 25 jaar. Verder super leuk werk met hele lieve collega's, maar afspreken buiten het werk doe ik eigenlijk haast nooit. En ik heb een zus (wel extravert, veel vrienden, enz. Maar zou niet willen ruilen, veel te vermoeiend Ik koester de diepe contacten die ik heb. TO, wat mis je precies? Wil je wel echt zoveel contacten om je heen? Of is het meer de vraag 'waarom ben ik niet zo popu'? Ik denk dat je een heel sterk punt hebt dat je je zelf eerst aardig moet vinden en accepteren hoe je bent. Dan maakt de rest niet zoveel meer uit. Grappig dat ik dat zeg, want ik heb ook soms dagen ertussen zitten dat niets goed is aan mezelf. Op zulke dagen kom ik erg introvert over. Op normale dagen kom ik waarschijnlijk - zeker weten doen we t niet - nog steeds gestoord over, maar dan vind ik dat van mezelf helemaal niet erg
Misschien is het sowieso een goed idee om te stoppen met vergelijken met je zus.
Jij bent jij. Niet de zus van (bij mij zeiden ze dat vroeger altijd, omdat ik de rustige en verlegene was en zij de gezellige en extraverte en spannende. Maar he: ik bleek wel heel lief en trouw te zijn. Het heeft me in ieder geval mijn man opgeleverd en mijn beste vriendin.
vrijdag 22 juni 2018 om 22:07
Ik herken het ook. 33, getrouwd geen vrienden. Een paar jaar geleden vond ik het nog vervelend, maar misschien ook meer omdat het lijkt alsof je vrienden hoort te hebben. Maar vind het ondertussen wel goed zo, denk dat dit diep van binnen altijd zo geweest is. Het ligt aan mijn eigen karakter. Ik ben introvert en kritisch, op den duur gaan vrienden me toch tegenstaan. Ik vind het eigenlijk wel prettig zo 
vrijdag 22 juni 2018 om 22:12
Idem dito TO, jouw en mijn karakters komen overeen.
Echter ben ik altijd wel degene die bij anderen aan hun deur gaat hangen als ik in de buurt ben toevallig... Ben niet zo van; Heb je tijd?
Ik ben meer van.... Ding dong..... Hier ben ik dan....
Maar goed, word bij mij altijd wel geaccepteerd en gewaardeerd.. Aangezien ik ver weg van iedereen woon...
Mijn vrienden heb ik altijd seizoensgebonden genoemd..
Echter ben ik altijd wel degene die bij anderen aan hun deur gaat hangen als ik in de buurt ben toevallig... Ben niet zo van; Heb je tijd?
Ik ben meer van.... Ding dong..... Hier ben ik dan....
Maar goed, word bij mij altijd wel geaccepteerd en gewaardeerd.. Aangezien ik ver weg van iedereen woon...
Mijn vrienden heb ik altijd seizoensgebonden genoemd..
vrijdag 22 juni 2018 om 22:13
Maar dat zou je eigen beslissing moeten zijn. Ik vind het te ver gaan als iemand dat gaat eisen, op straffe van einde vriendschap.
vrijdag 22 juni 2018 om 22:20
Eisen vind ik ook te ver gaan, maar loyaliteit verwachten tegenover mijn oude pestkop vind ik eigenlijk wel vanzelfsprekend en wat zegt het over die ander dat deze bevriend wil zijn met eem pestkop? Ik zou eerlijk gezegd diepteleurgesteld zijn en ook gekwetst door haar keuze,
vrijdag 22 juni 2018 om 22:23
Ik vind het jammer dat ik geen vriendin heb. In mijn schooltijd had ik wel vrienden, maar daarna steeds maar kort dat er iemand is.
Een partner is anders dan een vriend (in), iemand waarmee je een goede band hebt zonder de complicaties van een liefdesrelatie.
Maar ja, ik zie niet zo leuk uit en ik heb eigenaardige denkbeelden.
Ik ben er wel klaar mee onderhand dat je moet zorgen voor een vrolijkere uitstraling. Ik ben vriendelijk, lach graag en als dat niet genoeg is, dan maar niet.
Iemand hier die een vriendin in het zuiden zoekt met een sarcastisch inslag en totaal geen belangstelling voor festivals?
Een partner is anders dan een vriend (in), iemand waarmee je een goede band hebt zonder de complicaties van een liefdesrelatie.
Maar ja, ik zie niet zo leuk uit en ik heb eigenaardige denkbeelden.
Ik ben er wel klaar mee onderhand dat je moet zorgen voor een vrolijkere uitstraling. Ik ben vriendelijk, lach graag en als dat niet genoeg is, dan maar niet.
Iemand hier die een vriendin in het zuiden zoekt met een sarcastisch inslag en totaal geen belangstelling voor festivals?
