Relaties
alle pijlers
Geen vrienden?
vrijdag 22 juni 2018 om 20:09
Waar zal ik beginnen? Ik heb nooit veel vrienden gehad. Uiteindelijk lukte het me soms wel om een aantal mensen om me heen te verzamelen en op die manier wat vrienden te hebben. Maar het is nooit voor lang gebleken en er zijn ook jaren geweest dat ik eigenlijk niemand had.
Drie jaar geleden ben ik getrouwd en ik was zo onzeker dat ik een half jaar voor de bruiloft weer contact ging zoeken met oude 'vrienden', in de hoop dat er weer contacten uit ontstonden en ik hen kon uitnodigen op mijn bruiloft. Best triest als ik er zo over nadenk. Uiteindelijk is dat 'm niet geworden en achteraf ben ik daar blij om. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt werd.
Waarom heb ik zo weinig/geen vrienden? Ik weet dat ik een type ben waarvan mensen achteraf, als ze me wat beter kennen, zeggen dat ik 'toch best leuk ben'. De 1e indruk van mij is vaak niet positief. Ik weet dat ik een bepaalde uitstraling heb en ik heb daar heel lang en veel aan gewerkt maar nu, ik ben 36, heb ik dat soort van geaccepteerd. Ik ben wie ik ben en ik doe vaak mijn best maar ik ga me niet meer compleet veranderen voor anderen.
Het valt me op dat als ik contact heb met iemand dat het dan vaak van mij uitkomt. Dus mensen die graag over zichzelf praten. Ik mis het echte contact, dat iemand me eens spontaan een appje stuurt en vraagt hoe het met me is of dat iemand me eens belt en vraagt of het goed is dat ze vanavond langskomt. Ik word echter nooit gebeld.
Ik ben niet perfect en heb ook mijn fouten maar ben ik dan zo erg? Ik heb een tweelingzus en zij is het tegenovergestelde van mij; zij is populair en heeft hordes vrienden. Ik ben er soms wel jaloers op als ik zie dat die contacten van beide kanten lijken te komen. Ook als er iets te vieren valt of te helpen, dan zijn ze er voor elkaar zonder te vragen.
Ik denk dat het grootste gedeelte ligt aan mijn karakter. Ik ben een rustig type, heb een apart gevoel voor humor en waarschijnlijk mankeert er nog een heleboel aan mij. Ik ben in therapie omdat ik mezelf niet leuk vind, dus daar ligt waarschijnlijk ook het pijnpunt. Ik vind het soms lastig om over koetjes en kalfjes te praten met mensen die ik niet ken.
Herkent iemand het?
Drie jaar geleden ben ik getrouwd en ik was zo onzeker dat ik een half jaar voor de bruiloft weer contact ging zoeken met oude 'vrienden', in de hoop dat er weer contacten uit ontstonden en ik hen kon uitnodigen op mijn bruiloft. Best triest als ik er zo over nadenk. Uiteindelijk is dat 'm niet geworden en achteraf ben ik daar blij om. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt werd.
Waarom heb ik zo weinig/geen vrienden? Ik weet dat ik een type ben waarvan mensen achteraf, als ze me wat beter kennen, zeggen dat ik 'toch best leuk ben'. De 1e indruk van mij is vaak niet positief. Ik weet dat ik een bepaalde uitstraling heb en ik heb daar heel lang en veel aan gewerkt maar nu, ik ben 36, heb ik dat soort van geaccepteerd. Ik ben wie ik ben en ik doe vaak mijn best maar ik ga me niet meer compleet veranderen voor anderen.
Het valt me op dat als ik contact heb met iemand dat het dan vaak van mij uitkomt. Dus mensen die graag over zichzelf praten. Ik mis het echte contact, dat iemand me eens spontaan een appje stuurt en vraagt hoe het met me is of dat iemand me eens belt en vraagt of het goed is dat ze vanavond langskomt. Ik word echter nooit gebeld.
Ik ben niet perfect en heb ook mijn fouten maar ben ik dan zo erg? Ik heb een tweelingzus en zij is het tegenovergestelde van mij; zij is populair en heeft hordes vrienden. Ik ben er soms wel jaloers op als ik zie dat die contacten van beide kanten lijken te komen. Ook als er iets te vieren valt of te helpen, dan zijn ze er voor elkaar zonder te vragen.
Ik denk dat het grootste gedeelte ligt aan mijn karakter. Ik ben een rustig type, heb een apart gevoel voor humor en waarschijnlijk mankeert er nog een heleboel aan mij. Ik ben in therapie omdat ik mezelf niet leuk vind, dus daar ligt waarschijnlijk ook het pijnpunt. Ik vind het soms lastig om over koetjes en kalfjes te praten met mensen die ik niet ken.
Herkent iemand het?
zondag 24 juni 2018 om 13:46
Haha hier hetzelfde (lach s wat meer!! Grrrrr!!!) maar bij mij ligt het waarschijnlijk ook aan mijzelf.. Erger me heel snel aan mensen, gister op een feestje en dan die meiden die er staan, man, man.. de een moet nog interessanter doen dan de ander. Ergens ben ik dan blij dat ik bijna (eigenlijk geen) vrienden heb.. Maar aan de andere kant, vandaag wat ruzie met vriend en lig ik hier hoogzwanger alleen op bed, voel ik me toch wel een beetje eenzaamparbleumondieu schreef: ↑23-06-2018 11:52Door dat andere topic kwam ik erachter dat mijn 'probleem' tegenwoordig officieel een naam heeft: resting bitch face. Van jongs af aan krijg ik al opmerkingen dat ik streng kijk, vrolijer moet kijken etc. Als ik rijk was geweest had ik er plastische chirurgie tegenaan kunnen gooien, nu is dat geen optie.
Ik heb trouwens ook gemerkt dat vriendschappen meer binnen bereik liggen ineens als je iets interessants te bieden hebt, maatschappelijk gezien.
Daardoor sta ik minder onbevangen open naar anderen. Dat helpt ook niet mee.
zondag 24 juni 2018 om 13:49
Grappig, ik ben zelf al heel lang vrijgezel en dat vind ik iets wat je amper zelf in de hand hebt. Iemand gaat over het algemeen maar één relatie aan en als de meerderheid bezet is, dan kun je nog zo leuk zijn, maar dan is het een lastig verhaal. Juist voor vriendschappen ben ik me er altijd van bewust geweest dat ik dat wel zelf in de hand heb. Vriendschap is niet exclusief, dus je maakt bij iedereen 'kans' (hoewel dat wat raar klinkt in de context van vriendschap). Maar verder kun je er dezelfde adviezen op los laten als die voor het vinden van een partner, met het verschil dat je een veel grotere kans van slagen hebt.parbleumondieu schreef: ↑24-06-2018 13:03Misschien is dat wel waar, dat je puur op een prettig karakter wel vrienden maakt. Maar misschien ook niet.
Het is natuurlijk een hele geruststelling om te denken dat je het helemaal zelf in de hand hebt of mensen je aardig vinden en met je om willen gaan.
Het is alleen jammer dat dit voor velen toch blijkbaar niet werkt en dat door mensen die er geen last van hebben, al gemakkelijk wordt geoordeeld dat het wel onze eiegn schuld zal zijn.
Velen die moeilijk vrienden maken hebben veel energie gestoken in de omgang met anderen. Alsof wij onaardige, onvriendelijke, ongeïntereseerde mensen zijn.
Dat is weer helemaal niet zo aardig om dat oordeel over ons te geven, alleen omdat je zelf het probleem niet hebt.
