Relaties
alle pijlers
Gevoel weg
zaterdag 31 maart 2012 om 00:03
Hoi,
Ik weet niet zo goed of ik dit topic bij 'relaties' of bij 'psyche' moet plaatsen, toch besloten het hier te plaatsen i.v.m de situatie.
Ik heb namelijk, samen met mijn ex-vriendin twee weken geleden besloten dat de relatie niet meer verder kon.
We hadden heel veel ruzie. Vooral omdat we elkaar niet begrepen.
Alsof we een andere taal spreken. Dat was ontzettend moeilijk voor ons beiden omdat we stapel gek op elkaar zijn.
2 en half jaar hebben we een relatie gehad die op allerlei fronten heftig is geweest. Ook vanwege bepaalde situaties die zich in ons leven voordeden.
Nu is onze relatie twee weken over.
Hoe moeilijk we het ook vinden vanwege het houden van, beiden weten we ook dat dit beter is.
De eerste week heb ik het echt verschrikkelijk moeilijk gehad. Continu een gevoel van leegte, haar missen, en gelijkertijd mij nog heel erg verliefd voelen.
Maar sinds een dag of drie voel ineens helemaal niets meer. Geen verdriet, geen pijn,geen verliefdheid, geen boosheid of machteloosheid.
Ik voel helemaal niets.
Gisteren was ik bij haar. Ze moest zo ontzettend hard huilen. Knuffelde me en zei me dat ze wist dat dit de goede keuze was maar dat ze mij ook mist.
Ik hoefde niet te huilen.
Het enige wat er gebeurde is dat ik verschrikkelijk misselijk werd.
Terug op de fiets moest ik bijna overgeven en was ik aan het trillen. Eenmaal thuis was dit weer over.
Ik denk dat het mij juist heel veel doet. Waarschijnlijk ook daarom de misselijkheid. Dat ik het , onbedoeld, wegstop.
Maar ik wil dit niet. Ik wil verdrietig kunnen zijn. Er om kunnen huilen. Liefdesverdriet hebben, want dat is iets waar ik door heen moet om het achter mij te kunnen laten.
Herkent iemand dit ?
Ik weet niet zo goed of ik dit topic bij 'relaties' of bij 'psyche' moet plaatsen, toch besloten het hier te plaatsen i.v.m de situatie.
Ik heb namelijk, samen met mijn ex-vriendin twee weken geleden besloten dat de relatie niet meer verder kon.
We hadden heel veel ruzie. Vooral omdat we elkaar niet begrepen.
Alsof we een andere taal spreken. Dat was ontzettend moeilijk voor ons beiden omdat we stapel gek op elkaar zijn.
2 en half jaar hebben we een relatie gehad die op allerlei fronten heftig is geweest. Ook vanwege bepaalde situaties die zich in ons leven voordeden.
Nu is onze relatie twee weken over.
Hoe moeilijk we het ook vinden vanwege het houden van, beiden weten we ook dat dit beter is.
De eerste week heb ik het echt verschrikkelijk moeilijk gehad. Continu een gevoel van leegte, haar missen, en gelijkertijd mij nog heel erg verliefd voelen.
Maar sinds een dag of drie voel ineens helemaal niets meer. Geen verdriet, geen pijn,geen verliefdheid, geen boosheid of machteloosheid.
Ik voel helemaal niets.
Gisteren was ik bij haar. Ze moest zo ontzettend hard huilen. Knuffelde me en zei me dat ze wist dat dit de goede keuze was maar dat ze mij ook mist.
Ik hoefde niet te huilen.
Het enige wat er gebeurde is dat ik verschrikkelijk misselijk werd.
Terug op de fiets moest ik bijna overgeven en was ik aan het trillen. Eenmaal thuis was dit weer over.
Ik denk dat het mij juist heel veel doet. Waarschijnlijk ook daarom de misselijkheid. Dat ik het , onbedoeld, wegstop.
Maar ik wil dit niet. Ik wil verdrietig kunnen zijn. Er om kunnen huilen. Liefdesverdriet hebben, want dat is iets waar ik door heen moet om het achter mij te kunnen laten.
Herkent iemand dit ?
zaterdag 31 maart 2012 om 00:09
Vind dit helemaal geen rare reactie.. vaak als je geestelijke pijn hebt zet je lichaam dit om in lichamelijke pijn (je ziek voelen, flinke hoofdpijn, kilo's afvallen of aankomen, grauwe huid, niet meer kunnen eten etc).
De enige tip die ik je kan geven is heel veel praten, praat hier, met vrienden, familie..
Misschien duurt het nog even voor je gevoel weer terugkomt. Kan soms een tijd duren en dan opeens slaat het in als een bom. Zie je ook vaak met mensen die een overlijden meemaken: eerst verdriet, druk de begrafenis regelen en andere zaken en dan opeens dringt het door dat diegene er niet meer is. Denk dat je dus door een normaal 'rouwproces' heengaat.
De enige tip die ik je kan geven is heel veel praten, praat hier, met vrienden, familie..
Misschien duurt het nog even voor je gevoel weer terugkomt. Kan soms een tijd duren en dan opeens slaat het in als een bom. Zie je ook vaak met mensen die een overlijden meemaken: eerst verdriet, druk de begrafenis regelen en andere zaken en dan opeens dringt het door dat diegene er niet meer is. Denk dat je dus door een normaal 'rouwproces' heengaat.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:11
Hoi Coco,
Het is niet dat ik liefdes verdriet wil om dat het misschien leuk is ofzo.
Het is vooral dat ik denk dat ik het wegstop. Sterker nog, dat weet ik bijna wel zeker. Ook vanwege de misselijkheid toen ik bij haar was.
Ik wil bij mijn verdriet kunnen voelen omdat ik niet wil dat het iets is wat 'ergens' blijft hangen.
Het is heel raar om vanuit heel veel ineens helemaal niets te voelen.
Maar misschien moet ik ook niet teveel willen, maar het gewoon maar laten voor wat het is en het maar over mij heen laten komen zoals het komt.
Het is niet dat ik liefdes verdriet wil om dat het misschien leuk is ofzo.
Het is vooral dat ik denk dat ik het wegstop. Sterker nog, dat weet ik bijna wel zeker. Ook vanwege de misselijkheid toen ik bij haar was.
Ik wil bij mijn verdriet kunnen voelen omdat ik niet wil dat het iets is wat 'ergens' blijft hangen.
Het is heel raar om vanuit heel veel ineens helemaal niets te voelen.
Maar misschien moet ik ook niet teveel willen, maar het gewoon maar laten voor wat het is en het maar over mij heen laten komen zoals het komt.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:12
Ja, ik ken dat wel...
Uiteindelijk ben je er of overheen.. of je krijgt je verdriet alsnog.
Jammer dat het over is, maar waarom zien jullie elkaar nog?
Ik denk niet dat dat goed voor een mens is..
Of... denk jij daar anders over?
Onnodig jezelf pijnigen vind ik dat.
Jullie zijn allebei verdrietig... laat elkaar dan helemaal los.
Ook als jij niks meer denkt te voelen, zij wel.. dus laat haar gaan.
Laat het dan doodbloeden de liefde, dat is beter dan elkaar zo nu en dan zien om er samen wel of niet om te huilen.
EN anders zoek een oplossing en kom bij elkaar terug, als je in relatie therapie gelooft.
Uiteindelijk ben je er of overheen.. of je krijgt je verdriet alsnog.
Jammer dat het over is, maar waarom zien jullie elkaar nog?
Ik denk niet dat dat goed voor een mens is..
Of... denk jij daar anders over?
Onnodig jezelf pijnigen vind ik dat.
Jullie zijn allebei verdrietig... laat elkaar dan helemaal los.
Ook als jij niks meer denkt te voelen, zij wel.. dus laat haar gaan.
Laat het dan doodbloeden de liefde, dat is beter dan elkaar zo nu en dan zien om er samen wel of niet om te huilen.
EN anders zoek een oplossing en kom bij elkaar terug, als je in relatie therapie gelooft.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:15
quote:gucciguilty schreef op 31 maart 2012 @ 00:09:
Vind dit helemaal geen rare reactie.. vaak als je geestelijke pijn hebt zet je lichaam dit om in lichamelijke pijn (je ziek voelen, flinke hoofdpijn, kilo's afvallen of aankomen, grauwe huid, niet meer kunnen eten etc).
De enige tip die ik je kan geven is heel veel praten, praat hier, met vrienden, familie..
Misschien duurt het nog even voor je gevoel weer terugkomt. Kan soms een tijd duren en dan opeens slaat het in als een bom. Zie je ook vaak met mensen die een overlijden meemaken: eerst verdriet, druk de begrafenis regelen en andere zaken en dan opeens dringt het door dat diegene er niet meer is. Denk dat je dus door een normaal 'rouwproces' heengaat.
Hoi Gucciguilty,
Dat denk ik ook. Vroeg me alleen af of het een 'gekke' reactie is.
Op een of andere manier geeft het rust. Anderzijds voelt het ook vervelend. Niet omdat ik iets van mezelf zou moeten o.i.d. maar ik voel dat het in mijn lijf zit en het zou zo fijn zijn om gewoon even 'lekker' te kunnen huilen. De eerste week had ik t wel heel moeilijk, maar ook toen kon ik niet huilen. Terwijl ik ,eigenlijk heel gevoelig ben.
Vind dit helemaal geen rare reactie.. vaak als je geestelijke pijn hebt zet je lichaam dit om in lichamelijke pijn (je ziek voelen, flinke hoofdpijn, kilo's afvallen of aankomen, grauwe huid, niet meer kunnen eten etc).
De enige tip die ik je kan geven is heel veel praten, praat hier, met vrienden, familie..
Misschien duurt het nog even voor je gevoel weer terugkomt. Kan soms een tijd duren en dan opeens slaat het in als een bom. Zie je ook vaak met mensen die een overlijden meemaken: eerst verdriet, druk de begrafenis regelen en andere zaken en dan opeens dringt het door dat diegene er niet meer is. Denk dat je dus door een normaal 'rouwproces' heengaat.
Hoi Gucciguilty,
Dat denk ik ook. Vroeg me alleen af of het een 'gekke' reactie is.
Op een of andere manier geeft het rust. Anderzijds voelt het ook vervelend. Niet omdat ik iets van mezelf zou moeten o.i.d. maar ik voel dat het in mijn lijf zit en het zou zo fijn zijn om gewoon even 'lekker' te kunnen huilen. De eerste week had ik t wel heel moeilijk, maar ook toen kon ik niet huilen. Terwijl ik ,eigenlijk heel gevoelig ben.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:17
quote:dolores007 schreef op 31 maart 2012 @ 00:12:
Ja, ik ken dat wel...
Uiteindelijk ben je er of overheen.. of je krijgt je verdriet alsnog.
Jammer dat het over is, maar waarom zien jullie elkaar nog?
Ik denk niet dat dat goed voor een mens is..
Of... denk jij daar anders over?
Onnodig jezelf pijnigen vind ik dat.
Jullie zijn allebei verdrietig... laat elkaar dan helemaal los.
Ook als jij niks meer denkt te voelen, zij wel.. dus laat haar gaan.
Laat het dan doodbloeden de liefde, dat is beter dan elkaar zo nu en dan zien om er samen wel of niet om te huilen.
EN anders zoek een oplossing en kom bij elkaar terug, als je in relatie therapie gelooft.
Helaas, we wonen bij elkaar om de hoek.
We proberen elkaar ook zeker te vermijden. Dat is beter voor ons beiden nu. Alleen kwam ik nog wat laatste spullen halen, en wat spullen van haar brengen.
Ja, ik ken dat wel...
Uiteindelijk ben je er of overheen.. of je krijgt je verdriet alsnog.
Jammer dat het over is, maar waarom zien jullie elkaar nog?
Ik denk niet dat dat goed voor een mens is..
Of... denk jij daar anders over?
Onnodig jezelf pijnigen vind ik dat.
Jullie zijn allebei verdrietig... laat elkaar dan helemaal los.
Ook als jij niks meer denkt te voelen, zij wel.. dus laat haar gaan.
Laat het dan doodbloeden de liefde, dat is beter dan elkaar zo nu en dan zien om er samen wel of niet om te huilen.
EN anders zoek een oplossing en kom bij elkaar terug, als je in relatie therapie gelooft.
Helaas, we wonen bij elkaar om de hoek.
We proberen elkaar ook zeker te vermijden. Dat is beter voor ons beiden nu. Alleen kwam ik nog wat laatste spullen halen, en wat spullen van haar brengen.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:19
Wat gucciguilty zegt inderdaad.
Liefdesverdriet moet je zien als een rouwproces waarin je verschillende fases doormaakt. Nu is het jouw lichaam dat vooral reageert, ook dat is heel normaal. Wellicht verkeert je geest nu in een soort 'shocktoestand' (al is dat woord wellicht een beetje beladen).
Probeer in ieder geval maar niet te veel te analyseren hoe je je voelt of hoe je je zou MOETEN voelen. Het gaat zoals het gaat, het komt zoals het komt.
De volgende fases komen echt nog wel.
Sterkte in ieder geval!
Liefdesverdriet moet je zien als een rouwproces waarin je verschillende fases doormaakt. Nu is het jouw lichaam dat vooral reageert, ook dat is heel normaal. Wellicht verkeert je geest nu in een soort 'shocktoestand' (al is dat woord wellicht een beetje beladen).
Probeer in ieder geval maar niet te veel te analyseren hoe je je voelt of hoe je je zou MOETEN voelen. Het gaat zoals het gaat, het komt zoals het komt.
De volgende fases komen echt nog wel.
Sterkte in ieder geval!
zaterdag 31 maart 2012 om 00:21
quote:phily schreef op 31 maart 2012 @ 00:17:
[...]
Helaas, we wonen bij elkaar om de hoek.
We proberen elkaar ook zeker te vermijden. Dat is beter voor ons beiden nu. Alleen kwam ik nog wat laatste spullen halen, en wat spullen van haar brengen.
He bah, wat vreselijk!
Je reactie is niet "gek" Ik vind het heel normaal.
Maar dat heb ik liever dan het verdriet, wat alsnog kan komen hoor.
Maar waarom als jullie van elkaar houden, geven jullie het geen kans meer?
Kunnen jullie niet elkaar minder zien? en het opnieuw opbouwen? of praat ik nu echt poep?
Want wat er ook gebeurt is, tijdens jullie ruzies en dergelijke.. als het door andere situaties komt moet je het toch uit kunnen praten? of met elkaar leren praten.
En ik weet dat het soms echt niet kan hoor, en dat het moeilijk is.. maar als je toch nog zo veel van elkaar houd, misschien moeten jullie dan voorzichtig opnieuw beginnen?
Zo niet,.. dan moeten jullie lo van elkaar jullie eigen leven opbouwen, wat heel moeilijk is in het begin, en zeker als je zo dicht bij elkaar woont.
Je moet echt zeker weten wat je wil.
[...]
Helaas, we wonen bij elkaar om de hoek.
We proberen elkaar ook zeker te vermijden. Dat is beter voor ons beiden nu. Alleen kwam ik nog wat laatste spullen halen, en wat spullen van haar brengen.
He bah, wat vreselijk!
Je reactie is niet "gek" Ik vind het heel normaal.
Maar dat heb ik liever dan het verdriet, wat alsnog kan komen hoor.
Maar waarom als jullie van elkaar houden, geven jullie het geen kans meer?
Kunnen jullie niet elkaar minder zien? en het opnieuw opbouwen? of praat ik nu echt poep?
Want wat er ook gebeurt is, tijdens jullie ruzies en dergelijke.. als het door andere situaties komt moet je het toch uit kunnen praten? of met elkaar leren praten.
En ik weet dat het soms echt niet kan hoor, en dat het moeilijk is.. maar als je toch nog zo veel van elkaar houd, misschien moeten jullie dan voorzichtig opnieuw beginnen?
Zo niet,.. dan moeten jullie lo van elkaar jullie eigen leven opbouwen, wat heel moeilijk is in het begin, en zeker als je zo dicht bij elkaar woont.
Je moet echt zeker weten wat je wil.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:22
zaterdag 31 maart 2012 om 00:29
Dolores,
We hebben eigenlijk tot nu toe alles al geprobeerd.
Dat maakt het ook heel vervelend.
Soms kan je nog zo verschrikkelijk veel van elkaar houden maar elkaar te kort doen doordat je heel verschillend bent.
Verschillen kunnen leuk zijn, het kan maken dat je elkaar aanvult, maar in ons geval bracht het alleen maar vraagtekens op.
Ik heb mij in mijn relatie heel weinig gezien gevoeld.
Terwijl zij, op haar manier toch heel erg haar best deed.
Mijn ex (wat klinkt dat raar; mijn ex) begreep mij vaak niet.
We hebben ook allebei een andere 'liefdestaal'
Een andere manier van liefde uiten.
Misschien komt het nog wel goed.
Maar we moeten beiden eerst opladen en tot rust komen.
En dat heeft wel even tijd nodig denk ik.
We hebben eigenlijk tot nu toe alles al geprobeerd.
Dat maakt het ook heel vervelend.
Soms kan je nog zo verschrikkelijk veel van elkaar houden maar elkaar te kort doen doordat je heel verschillend bent.
Verschillen kunnen leuk zijn, het kan maken dat je elkaar aanvult, maar in ons geval bracht het alleen maar vraagtekens op.
Ik heb mij in mijn relatie heel weinig gezien gevoeld.
Terwijl zij, op haar manier toch heel erg haar best deed.
Mijn ex (wat klinkt dat raar; mijn ex) begreep mij vaak niet.
We hebben ook allebei een andere 'liefdestaal'
Een andere manier van liefde uiten.
Misschien komt het nog wel goed.
Maar we moeten beiden eerst opladen en tot rust komen.
En dat heeft wel even tijd nodig denk ik.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:36
Willen jullie nog dat het goed komt dan? Als dat zo is dan zitten jullie nu in een schemerfase en blijven jullie doormodderen. Mijn ervaring is dat het echte liefdesverdriet (en dat is niet leuk) pas komt als er echt een definitieve punt achter de relatie is gezet.
Jullie hebben nog steeds contact en jij denkt dat het misschien nog goed komt komt. Dat betekent dus dat de deur nog steeds open staat, op een kiertje misschien, maar hij is niet dicht. Zolang dat het geval is is het heel moeilijk om door te gaan, want er blijft altijd dat ene sprankje hoop.
Waarom zoeken jullie elkaar nog op? Ik geloof namelijk niet dat je elkaar kunt steunen in liefdesverdriet over elkaar.
Jullie hebben nog steeds contact en jij denkt dat het misschien nog goed komt komt. Dat betekent dus dat de deur nog steeds open staat, op een kiertje misschien, maar hij is niet dicht. Zolang dat het geval is is het heel moeilijk om door te gaan, want er blijft altijd dat ene sprankje hoop.
Waarom zoeken jullie elkaar nog op? Ik geloof namelijk niet dat je elkaar kunt steunen in liefdesverdriet over elkaar.
zaterdag 31 maart 2012 om 00:42
Lupine, je hebt de andere posts niet gelezen.
We zoeken elkaar niet bewust op.
Ik heb haar een aantal spullen terug gegeven en eigen spullen opgehaald.
We hebben ook bewust gekozen voor geen contact.
Alleen dit laatste moest nog.
Ik ben er niet zo zeker van dat het goed komt.
ik weet ook niet of ik dat wel of niet wil.
Wat ik nu wel weet is dat het niet meer ging zoals het ging en dat ik voel dat ik volledig achter deze keuze sta.
Ik voel geen hoop, ik voel helemaal niets. Dat is het hem nou juist.
Dat gevoel wat jij beschrijft herken ik wel, dat heb ik in eerdere relatie gehad. maar dit voelt niet hetzelfde
We zoeken elkaar niet bewust op.
Ik heb haar een aantal spullen terug gegeven en eigen spullen opgehaald.
We hebben ook bewust gekozen voor geen contact.
Alleen dit laatste moest nog.
Ik ben er niet zo zeker van dat het goed komt.
ik weet ook niet of ik dat wel of niet wil.
Wat ik nu wel weet is dat het niet meer ging zoals het ging en dat ik voel dat ik volledig achter deze keuze sta.
Ik voel geen hoop, ik voel helemaal niets. Dat is het hem nou juist.
Dat gevoel wat jij beschrijft herken ik wel, dat heb ik in eerdere relatie gehad. maar dit voelt niet hetzelfde
zaterdag 31 maart 2012 om 00:55
Misschien is het allemaal te heftig en kan het verdriet niet in een keer komen, maar doseert je lichaam en je geest het. In dit geval komt het er lichamelijk uit en dat is ook een reactie. Als je niks zou voelen dan zou je er ook niet letterlijk ziek van worden. Je lichaam uit het op deze manier denk ik.
zaterdag 31 maart 2012 om 08:59