Relaties
alle pijlers
Groot verschil levens, een probleem in vriendschap?
dinsdag 25 mei 2010 om 11:57
Even verplaatst vanuit mijn vorige topic, omdat het daar anders nogal ehh offtopic gaat..
quote:
Vlammetje1203 schreef op 25 mei 2010 @ 00:43:
Ik ben even nieuwsgierig hoe dit precies samengaat? Aan de ene kant grote bezwaren tegen uitkeringstrekkers, aan de andere kant de uitkeringstrekkers van de slechtste categorie (want kunnen best werken) in de eigen vriendengroep hebben. Gaan jullie dan samen op stap? Wie betaalt er dan? Of debatteren jullie de hele avond over de voors en tegens van het sociale systeem? Ik vraag het me echt af.
Ik zal even het één en ander toelichten..
Het gaat met name om 2 mensen.
De één had ooit een eigen winkel, dit ging een tijdje goed maar uiteindelijk faillisement. Erg vervelend natuurlijk, heeft toen een aantal kortdurende (uitzend) baantjes gehad voor maar een paar uur. Uiteindelijk ontslagen/contract niet verlengd. Heeft nu al sinds eind vorige zomer geloof ik een uitkering.. Hij heeft een universitaire opleiding genoten en hoewel ik snap dat het lastig is een baan te krijgen heb ik het gevoel dat hij er niet genoeg voor doet. Als ik bij hem langs ga dan zeg ik hoe gaat het met solliciteren?? of iets dergelijks en dan zegt hij 'ik moet vanavond weer eens beginnen'. Dat gaat mij steeds meer tegenstaan. Ik, net afgestudeerd gesollicteerd bij 2 bedrijven op functies passend bij mijn diploma.. Ik ben bij beide bedrijven aangenomen! Ik heb gewoon het idee dat hij het totaal verkeerd aanpakt, ik heb hem (subtiel) tips gegeven en gevraagd hoe hij het aanpakt maar het lijkt er op dat hij gewoon niet wíl en niet snapt hoe hij zich moet gedragen bij een sollicitatie.
Hij wil niet meer werken voor een baas en zit daarom maar thuis.
Andere persoon, heeft een opleiding gedaan maar niet afgemaakt, heeft via een uitzendbureau wel wat baantjes gehad maar allemaal tijdelijk. Zat uiteindelijk thuis met een griepje en moest toen ze weer beter was eigenlijk aan de slag. Heeft me zelf verteld dat ze daar geen zin in had en zichzelf dus veel langer ziekmeldde dan nodig was.. Wilde ontslag nemen maar kon dan geen uitkering aanvragen, daarom bleef ze zich met vage smoezen ziekmelden. Uiteindelijk is ze ontslagen en had recht op een uitkering. Nu heeft ze steeds allerlei vage klachten en is ze zo enorm moe, ik weet dat het hard klinkt maar dat klinkt mij nu allemaal zo ongeloofwaardig in de oren. Ik kan het niet helpen maar ik geloof het allemaal niet zo. De klachten die ze heeft passen ook absoluut niet bij het ziektebeeld waar de arts volgens haar nu weer aan denkt etc.
Ik kende ze beiden dus met een baan, ik was toen ook nog jonger en zelf student. Ik merkte het verschil niet zo, zij waren heel wat jaren ouder maar hadden het zelfde niveau als ik qua levensstijl. Ik leefde als een student, had niet veel geld te spenderen en woonde nog thuis en een tijdje voor studie in een andere stad op mezelf. Ik ontwikkel me verder ben nu afgestudeerd ga straks verder studeren heb een baan en een eigen auto, binnenkort ga ik ook weer terug op mezelf wonen. Ik zie nu dat ik ze aan alle kanten inhaal. Dromerig zegt de ene vriend 'óóit heb ik ook een auto', terwijl hij lang en breed de leeftijd heeft om een auto voor de deur te hebben staan. Ik denk steeds vaker 'onderneem nou eens actie'!! Of 'toon eens wat ruggegraat', zeg hier meestal niets van maar het gaat me steeds meer tegenstaan allemaal.
En vind het hierdoor steeds lastiger met ze om gaan, omdat het verschil me steeds zo pijnlijk duidelijk wordt.
Help!!
quote:
Vlammetje1203 schreef op 25 mei 2010 @ 00:43:
Ik ben even nieuwsgierig hoe dit precies samengaat? Aan de ene kant grote bezwaren tegen uitkeringstrekkers, aan de andere kant de uitkeringstrekkers van de slechtste categorie (want kunnen best werken) in de eigen vriendengroep hebben. Gaan jullie dan samen op stap? Wie betaalt er dan? Of debatteren jullie de hele avond over de voors en tegens van het sociale systeem? Ik vraag het me echt af.
Ik zal even het één en ander toelichten..
Het gaat met name om 2 mensen.
De één had ooit een eigen winkel, dit ging een tijdje goed maar uiteindelijk faillisement. Erg vervelend natuurlijk, heeft toen een aantal kortdurende (uitzend) baantjes gehad voor maar een paar uur. Uiteindelijk ontslagen/contract niet verlengd. Heeft nu al sinds eind vorige zomer geloof ik een uitkering.. Hij heeft een universitaire opleiding genoten en hoewel ik snap dat het lastig is een baan te krijgen heb ik het gevoel dat hij er niet genoeg voor doet. Als ik bij hem langs ga dan zeg ik hoe gaat het met solliciteren?? of iets dergelijks en dan zegt hij 'ik moet vanavond weer eens beginnen'. Dat gaat mij steeds meer tegenstaan. Ik, net afgestudeerd gesollicteerd bij 2 bedrijven op functies passend bij mijn diploma.. Ik ben bij beide bedrijven aangenomen! Ik heb gewoon het idee dat hij het totaal verkeerd aanpakt, ik heb hem (subtiel) tips gegeven en gevraagd hoe hij het aanpakt maar het lijkt er op dat hij gewoon niet wíl en niet snapt hoe hij zich moet gedragen bij een sollicitatie.
Hij wil niet meer werken voor een baas en zit daarom maar thuis.
Andere persoon, heeft een opleiding gedaan maar niet afgemaakt, heeft via een uitzendbureau wel wat baantjes gehad maar allemaal tijdelijk. Zat uiteindelijk thuis met een griepje en moest toen ze weer beter was eigenlijk aan de slag. Heeft me zelf verteld dat ze daar geen zin in had en zichzelf dus veel langer ziekmeldde dan nodig was.. Wilde ontslag nemen maar kon dan geen uitkering aanvragen, daarom bleef ze zich met vage smoezen ziekmelden. Uiteindelijk is ze ontslagen en had recht op een uitkering. Nu heeft ze steeds allerlei vage klachten en is ze zo enorm moe, ik weet dat het hard klinkt maar dat klinkt mij nu allemaal zo ongeloofwaardig in de oren. Ik kan het niet helpen maar ik geloof het allemaal niet zo. De klachten die ze heeft passen ook absoluut niet bij het ziektebeeld waar de arts volgens haar nu weer aan denkt etc.
Ik kende ze beiden dus met een baan, ik was toen ook nog jonger en zelf student. Ik merkte het verschil niet zo, zij waren heel wat jaren ouder maar hadden het zelfde niveau als ik qua levensstijl. Ik leefde als een student, had niet veel geld te spenderen en woonde nog thuis en een tijdje voor studie in een andere stad op mezelf. Ik ontwikkel me verder ben nu afgestudeerd ga straks verder studeren heb een baan en een eigen auto, binnenkort ga ik ook weer terug op mezelf wonen. Ik zie nu dat ik ze aan alle kanten inhaal. Dromerig zegt de ene vriend 'óóit heb ik ook een auto', terwijl hij lang en breed de leeftijd heeft om een auto voor de deur te hebben staan. Ik denk steeds vaker 'onderneem nou eens actie'!! Of 'toon eens wat ruggegraat', zeg hier meestal niets van maar het gaat me steeds meer tegenstaan allemaal.
En vind het hierdoor steeds lastiger met ze om gaan, omdat het verschil me steeds zo pijnlijk duidelijk wordt.
Help!!
dinsdag 25 mei 2010 om 13:41
Oh, ik zie dat ik een hele discussie heb aangewakkerd. Ik snap dat eea een dilemma voor je is, zeker als je van mening bent dat jouw vrienden onterecht een uitkering krijgen. Dat laatste zou ik zeker moeite mee hebben. Maar wanneer is de uitkering beslist onterecht? En wanneer mag je je als vriend daarmee bemoeien?
Mijn vriend heeft wel een 'vage kennis' die geen uitkering trekt, maar zich wel 3/4 van elk (school)jaar ziek meldt om dan dingen te gaan die hij leuker vindt dan werken. De betreffende meneer is leraar maar heeft klaarblijkelijk toch nog onvoldoende vrije tijd. Hij komt er ook rond voor uit dat hij zich vals ziekmeldt. Ik vind dat echt verfoeilijk, slecht voorbeeld ook voor zijn leerlingen maar bovenal potverteren. Ook die school wordt uit openbare middelen betaald en zijn vele uitstapjes dus ook. Mijn vriend is het niet zal het ook nooit worden. Sterker nog ik heb geen enkel respect voor de man, simpel omdat die blijkbaar alleen de lusten van het leven wil en niet de lasten.
Maar ik heb ook nog een andere kennis. Eentje die voor de tweede keer een burn out heeft, die goede en slechte perioden kent, na een slepende periode in de ziektewet ontslagen is en nu dus ook van de sociale pot leeft. Hij doet soms wel projectjes tegen betaling, als hij zich er goed voor voelt. Dat vind ik wel weer goed, bezig blijven en in je netwerk blijven lijkt me een goede stap. Maar deze meneer haalt voor veel banen (inclusief de mijne) zijn neus op. Hij wil graag een DIK salaris, een baan met auto, verantwoordelijkheid en mensen aansturen. Hij schijnt niet helemaal te beseffen dat het salaris wat hij wel echt onredelijk hoog is, dat hij al 3 jaar (!) thuis zit en dus enigszins uit de runing is EN dat hij, zeker ivm ziekte, er best verstandig aan kon doen om maar klein te beginnen. Nu komen we dus in de spagaat dat enerzijds hijzelf vindt dat hij reuze serieus solliciteert, maar er onvoldoende geschikte banen zijn, en anderzijds hij te ziek is om full time te kunnen werken (dit laatste is wel waar, naar mijn inschatting). Ik heb erg veel moeite met zijn onvermogen of onwil om op lichtere, minder betaalde banen te focussen. Daarnaast stoort het mij in hoge mate dat hij dan ook nog durft beweren dat mijn baan 'érg simpel' is en 'weinig betaalt'. Ik heb in ieder geval een baan, een leuke ook nog. waar bemoeit hij zich mee? Ik heb de contacten met deze kennis even gelaten voor wat ze waren. Ik snap dat er bijzondere omstandigheden zijn, maar ook dan vind ik dat er wel verwacht mag worden dat iemand zijn of haar best doet en zijn of haar marktwaarde enigszins realistisch beschouwt.
Ik vind het uitkering trekken an sich dus geen dealbreaker in dit laatste geval, de houding eromheen wel.
Advies heb ik niet voor je. Wellicht kun je met je vrienden bespreken of je ze bij kan staan in voorbereiding op sollicitaties? Je kunt het niet afdwingen, maar blijf bij jezelf.
Mijn vriend heeft wel een 'vage kennis' die geen uitkering trekt, maar zich wel 3/4 van elk (school)jaar ziek meldt om dan dingen te gaan die hij leuker vindt dan werken. De betreffende meneer is leraar maar heeft klaarblijkelijk toch nog onvoldoende vrije tijd. Hij komt er ook rond voor uit dat hij zich vals ziekmeldt. Ik vind dat echt verfoeilijk, slecht voorbeeld ook voor zijn leerlingen maar bovenal potverteren. Ook die school wordt uit openbare middelen betaald en zijn vele uitstapjes dus ook. Mijn vriend is het niet zal het ook nooit worden. Sterker nog ik heb geen enkel respect voor de man, simpel omdat die blijkbaar alleen de lusten van het leven wil en niet de lasten.
Maar ik heb ook nog een andere kennis. Eentje die voor de tweede keer een burn out heeft, die goede en slechte perioden kent, na een slepende periode in de ziektewet ontslagen is en nu dus ook van de sociale pot leeft. Hij doet soms wel projectjes tegen betaling, als hij zich er goed voor voelt. Dat vind ik wel weer goed, bezig blijven en in je netwerk blijven lijkt me een goede stap. Maar deze meneer haalt voor veel banen (inclusief de mijne) zijn neus op. Hij wil graag een DIK salaris, een baan met auto, verantwoordelijkheid en mensen aansturen. Hij schijnt niet helemaal te beseffen dat het salaris wat hij wel echt onredelijk hoog is, dat hij al 3 jaar (!) thuis zit en dus enigszins uit de runing is EN dat hij, zeker ivm ziekte, er best verstandig aan kon doen om maar klein te beginnen. Nu komen we dus in de spagaat dat enerzijds hijzelf vindt dat hij reuze serieus solliciteert, maar er onvoldoende geschikte banen zijn, en anderzijds hij te ziek is om full time te kunnen werken (dit laatste is wel waar, naar mijn inschatting). Ik heb erg veel moeite met zijn onvermogen of onwil om op lichtere, minder betaalde banen te focussen. Daarnaast stoort het mij in hoge mate dat hij dan ook nog durft beweren dat mijn baan 'érg simpel' is en 'weinig betaalt'. Ik heb in ieder geval een baan, een leuke ook nog. waar bemoeit hij zich mee? Ik heb de contacten met deze kennis even gelaten voor wat ze waren. Ik snap dat er bijzondere omstandigheden zijn, maar ook dan vind ik dat er wel verwacht mag worden dat iemand zijn of haar best doet en zijn of haar marktwaarde enigszins realistisch beschouwt.
Ik vind het uitkering trekken an sich dus geen dealbreaker in dit laatste geval, de houding eromheen wel.
Advies heb ik niet voor je. Wellicht kun je met je vrienden bespreken of je ze bij kan staan in voorbereiding op sollicitaties? Je kunt het niet afdwingen, maar blijf bij jezelf.
dinsdag 25 mei 2010 om 15:22
Leuk dat Vlammetje hier ook nog reageerd, inderdaad een hele discussie geworden! Maar dat is helemaal niet erg!
Jouw verhaal herken ik ook, ik ken mensen die mijn baan maar niks vinden: onderbetaald kutwerk. Maar ík doe tenminste iets voor mijn centen!
Als ik dit werk niet had en geen werk kon vinden met mijn diploma zou ik ongeschoold werk gaan doen om mezelf van levensonderhoud te kunnen voorzien, dit zou mij stimuleren om nog harder mn best te doen om een baan te vinden die wel bij mijn opleiding/diploma past.
Voor mij is een uitkering trekken terwijl je kan werken een NO GO! Ik heb genoeg vrienden/kenissen die met een gegronde reden een uitkering hebben. Bijv. een dame waarvan ik weet dat ze veel heeft meegemaakt en daardoor een burn out/depressie heeft. Die wil heel graag weer aan de slag en praat over reintegreren. Daar is ze nu nog niet aan toe maar de wil is er wel! Dan is het ook helemaal oke als je een uitkering hebt, maar er zijn heel veel voorbeelden waarbij het een kwestie is van niet willen en dat irriteert me. Een uitkering an sich is dus geen dealbreaker zoals Vlammetje ook al zegt.
Jammer dat mensen hier denken dat ik perfecte vrienden zoek, die zoek ik niet en die bestaan ook niet. Ik ben het alleen niet eens met de manier waarop zij denken over werken en leven. Alleen de lusten niet de lasten. Opmerkingen als ik ga straks solliciteren maar eerst lekker in de zon zitten, of ik ga stappen want ik moet toch pas rond 12 uur te solliciteren. Zijn imo een beetje vreemd..
Jouw verhaal herken ik ook, ik ken mensen die mijn baan maar niks vinden: onderbetaald kutwerk. Maar ík doe tenminste iets voor mijn centen!
Als ik dit werk niet had en geen werk kon vinden met mijn diploma zou ik ongeschoold werk gaan doen om mezelf van levensonderhoud te kunnen voorzien, dit zou mij stimuleren om nog harder mn best te doen om een baan te vinden die wel bij mijn opleiding/diploma past.
Voor mij is een uitkering trekken terwijl je kan werken een NO GO! Ik heb genoeg vrienden/kenissen die met een gegronde reden een uitkering hebben. Bijv. een dame waarvan ik weet dat ze veel heeft meegemaakt en daardoor een burn out/depressie heeft. Die wil heel graag weer aan de slag en praat over reintegreren. Daar is ze nu nog niet aan toe maar de wil is er wel! Dan is het ook helemaal oke als je een uitkering hebt, maar er zijn heel veel voorbeelden waarbij het een kwestie is van niet willen en dat irriteert me. Een uitkering an sich is dus geen dealbreaker zoals Vlammetje ook al zegt.
Jammer dat mensen hier denken dat ik perfecte vrienden zoek, die zoek ik niet en die bestaan ook niet. Ik ben het alleen niet eens met de manier waarop zij denken over werken en leven. Alleen de lusten niet de lasten. Opmerkingen als ik ga straks solliciteren maar eerst lekker in de zon zitten, of ik ga stappen want ik moet toch pas rond 12 uur te solliciteren. Zijn imo een beetje vreemd..
dinsdag 25 mei 2010 om 15:31
quote:Opmerkingen als ik ga straks solliciteren maar eerst lekker in de zon zitten, of ik ga stappen want ik moet toch pas rond 12 uur te solliciteren. Zijn imo een beetje vreemd..Mensen die na 'n aantal jaar keihard te hebben gewerkt in 'n uitkeringspositie terecht komen vind ik het niet te verwijten het er ff van te nemen terwijl er zich nog geen nieuwe baan aandient. Ben zelf 1 keer 'n half jaar werkeloos geweest en ik heb toen ook genoten van de zomer. Die verplichte sollicitatiebrieven schreef ik wel 's avonds of op 'n regenachtige dag en voor de rest lang leve de lol! Natuurlijk zou ik 'm ook gaan knijpen als de werkeloosheid te lang zou gaan duren, maar mensen die jaren premies hebben opgehoest mogen best wel 'n keer profijt hebben daarvan.
dinsdag 25 mei 2010 om 15:45
dinsdag 25 mei 2010 om 15:47
quote:yoyo2 schreef op 25 mei 2010 @ 15:45:
[...]
Als die alle 469.000 werklozen in ons land er zo over denken, dan mag de rest dus nog meer gaan ophoesten.Ik vind dat er 'n groot verschil is tussen chronische uitkeringstrekkers en mensen die 'n keertje between jobs komen te zitten en dan 'n paar maandjes genieten van de vrije tijd.
[...]
Als die alle 469.000 werklozen in ons land er zo over denken, dan mag de rest dus nog meer gaan ophoesten.Ik vind dat er 'n groot verschil is tussen chronische uitkeringstrekkers en mensen die 'n keertje between jobs komen te zitten en dan 'n paar maandjes genieten van de vrije tijd.
dinsdag 25 mei 2010 om 15:48
dinsdag 25 mei 2010 om 15:55
Als ik uitkeringstrekkers in mijn vriendengroep zou hebben zullen ze best om logische redenen in die kring zitten; dat ik er bijvoorbeeld enorm mee lachen kan, of dat ze er voor me zijn als ik ze nodig heb, of dat we dezelfde hobby's delen.
Als ik iedereen uit mijn vriendengroep zou moeten mieteren die er andere ideeën op na zou houdt of een net iets andere moraal heeft, dan hield ik er hoogstwaarschijnlijk niet veel over.
Er zijn punten waarop ik geen "concessies " wil doen, maar verder moet iedereen toch vooral zijn leven leven zoals hij dat wil. Met alle daarbij horende consequenties.
Als ik iedereen uit mijn vriendengroep zou moeten mieteren die er andere ideeën op na zou houdt of een net iets andere moraal heeft, dan hield ik er hoogstwaarschijnlijk niet veel over.
Er zijn punten waarop ik geen "concessies " wil doen, maar verder moet iedereen toch vooral zijn leven leven zoals hij dat wil. Met alle daarbij horende consequenties.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
