Relaties
alle pijlers
Heimwee naar vroeger ...
zondag 13 maart 2011 om 18:59
Mijn oom, wat vond ik hem vaak een zeur ... hij bleef maar hangen in 'vroeger toen ik klein was, in de jaren '50' ... Ik begreep hem niet.
Nu ben ik 35 en betrap ik mijzelf op dezelfde gevoelens, naar mijn jeugd in de jaren '80 en '90.
Die emotie overvalt me nu zo enorm. Ik had vandaag een brakke dag en ben via via op de site terecht gekomen met films van toen: Some kind of wonderful, adventures in babysitting, pretty in pink.
Series van toen: Alf, Growing Pains. En uiteraad de muziek van toen...
Zelf had ik ook wel een bijzonder leventje, haalde veel kattekwaad uit als kind, was een rebel tijdens mijn tienerjaren.
Hoe triest vind ik soms, als ik mijn mbo leerlingen zie, uren achter hyves, msn, wat maken die nu mee??
In hun belevingswereld ben ik bejaard en even suf zoals ik destijds mijn oom zag ...
Maar goed, wat zou ik graag nog eens terug willen naar die tijd. Al was het maar een uurtje.
Zijn er meer die dit herkennen?
P.s. zie dat ik in een verkeerde pijler heb gepost... ach zie het maar als mijn relatie met vroeger
Nu ben ik 35 en betrap ik mijzelf op dezelfde gevoelens, naar mijn jeugd in de jaren '80 en '90.
Die emotie overvalt me nu zo enorm. Ik had vandaag een brakke dag en ben via via op de site terecht gekomen met films van toen: Some kind of wonderful, adventures in babysitting, pretty in pink.
Series van toen: Alf, Growing Pains. En uiteraad de muziek van toen...
Zelf had ik ook wel een bijzonder leventje, haalde veel kattekwaad uit als kind, was een rebel tijdens mijn tienerjaren.
Hoe triest vind ik soms, als ik mijn mbo leerlingen zie, uren achter hyves, msn, wat maken die nu mee??
In hun belevingswereld ben ik bejaard en even suf zoals ik destijds mijn oom zag ...
Maar goed, wat zou ik graag nog eens terug willen naar die tijd. Al was het maar een uurtje.
Zijn er meer die dit herkennen?
P.s. zie dat ik in een verkeerde pijler heb gepost... ach zie het maar als mijn relatie met vroeger
zondag 13 maart 2011 om 21:19
quote:lilly1980 schreef op 13 maart 2011 @ 21:15:
Ja ik herken dat gevoel hoor, heb dat net als jij..
Wat Elninjoo schrijft is zo, nu kan je in principe doen wat je zelf wilt, niemand aan wie je verantwoording moet afleggen!!
Ik mis aan die andere kant mijn jeugd waarschijnlijk omdat ik gewoon heel erg gehecht ben aan mijn ouders en nu ik zelf ouder word, zie je hen ook ouder worden. En voel je dat het leven kwetsbaar is. Vroeger had ik die zorg niet, het voelde zo warm bij mijn ouders, geen zorgen.
Ik was vroeger al bang voor de dood van mijn ouders. Als jong kind was ik er al ziek van toen de vader van 'n klasgenootje van me verongelukte en een paar jaar later stierf de moeder van 'n ander klasgenootje aan kanker. Ik was me al heel jong bewust van de sterfelijkheid van mijn ouders: mijn vaste basis. Ik was me al te jong van de nare dingen van 't leven bewust voor zorgeloosheid.
Ja ik herken dat gevoel hoor, heb dat net als jij..
Wat Elninjoo schrijft is zo, nu kan je in principe doen wat je zelf wilt, niemand aan wie je verantwoording moet afleggen!!
Ik mis aan die andere kant mijn jeugd waarschijnlijk omdat ik gewoon heel erg gehecht ben aan mijn ouders en nu ik zelf ouder word, zie je hen ook ouder worden. En voel je dat het leven kwetsbaar is. Vroeger had ik die zorg niet, het voelde zo warm bij mijn ouders, geen zorgen.
Ik was vroeger al bang voor de dood van mijn ouders. Als jong kind was ik er al ziek van toen de vader van 'n klasgenootje van me verongelukte en een paar jaar later stierf de moeder van 'n ander klasgenootje aan kanker. Ik was me al heel jong bewust van de sterfelijkheid van mijn ouders: mijn vaste basis. Ik was me al te jong van de nare dingen van 't leven bewust voor zorgeloosheid.
zondag 13 maart 2011 om 21:59
Toen ik sommige posts hier las kreeg ik een brok in mijn keel vanwege de herkenning.
Het is wel 'grappig' dat mensen hier vertellen -alsof ze zich moeten verantwoorden- dat ze nu gelukkig zijn. Dus dat de heimwee naar vroeger niets te maken heeft met hun 'staat' van geluk.
Om dezelfde reden durf ik vaak ook niet tegen mensen te zeggen dat ik zo graag eens terug zou willen naar het verleden. Net alsof je niet op je eigen benen kunt staan en naar je mammie verlangt ofzo. Nou ja, ik denk dan dat mensen zo zullen oordelen.
Als ik in een neerslachtige bui ben en ik denk dan aan vroeger, dan voel ik me zoooooo verdrietig.
Pff, ik denk aan mijn vader die kastanjes met ons zocht, die me leerde schaatsen, die altijd met me in de bobslee ging in de Efteling en die zo stoer vissen met me ging vangen.
Aan de tandenfee mijn moeder die een cadeautje naast mijn bed legde als ik weer een melktandje kwijt was, die van deeg mooie figuurtjes bakte, die me liefdevol verzorgde als ik ziek was.
Onlangs heb ik voor het eerst een gebedje aan mijn dochter voorgedragen (? zeg je dat zo?) dat mijn vader me geleerd heeft. Toen ik klaar was en de slaapkamer verliet heb ik een pot staan janken.
En nu huil ik ook.
Pfff.
Zucht.
Elninjoo, wat jij zegt over je ouders....ik herinner me dat ik als kind wel eens in bed lag en dat ik ineens bevangen werd door de angst dat mijn ouders zouden sterven. Ik rende dan naar beneden (huilend) en riep dan: 'Whoehoe...ik wil niet dat jullie doooohooood gaan'. En mijn moeder zei: 'Ik ga niet dood' en dan voelde ik dat ze (in feite) loog.
Laatst was mijn vader heel erg ziek. Absoluut de zwartste dagen van mijn leven.
Ik wil er niet aan denken hoe het zal zijn als ze er niet meer zijn. Ik weet echt niet hoe ik dan in godsnaam nog zou moeten functioneren met al dat verdriet.
Het is wel 'grappig' dat mensen hier vertellen -alsof ze zich moeten verantwoorden- dat ze nu gelukkig zijn. Dus dat de heimwee naar vroeger niets te maken heeft met hun 'staat' van geluk.
Om dezelfde reden durf ik vaak ook niet tegen mensen te zeggen dat ik zo graag eens terug zou willen naar het verleden. Net alsof je niet op je eigen benen kunt staan en naar je mammie verlangt ofzo. Nou ja, ik denk dan dat mensen zo zullen oordelen.
Als ik in een neerslachtige bui ben en ik denk dan aan vroeger, dan voel ik me zoooooo verdrietig.
Pff, ik denk aan mijn vader die kastanjes met ons zocht, die me leerde schaatsen, die altijd met me in de bobslee ging in de Efteling en die zo stoer vissen met me ging vangen.
Aan de tandenfee mijn moeder die een cadeautje naast mijn bed legde als ik weer een melktandje kwijt was, die van deeg mooie figuurtjes bakte, die me liefdevol verzorgde als ik ziek was.
Onlangs heb ik voor het eerst een gebedje aan mijn dochter voorgedragen (? zeg je dat zo?) dat mijn vader me geleerd heeft. Toen ik klaar was en de slaapkamer verliet heb ik een pot staan janken.
En nu huil ik ook.
Pfff.
Zucht.
Elninjoo, wat jij zegt over je ouders....ik herinner me dat ik als kind wel eens in bed lag en dat ik ineens bevangen werd door de angst dat mijn ouders zouden sterven. Ik rende dan naar beneden (huilend) en riep dan: 'Whoehoe...ik wil niet dat jullie doooohooood gaan'. En mijn moeder zei: 'Ik ga niet dood' en dan voelde ik dat ze (in feite) loog.
Laatst was mijn vader heel erg ziek. Absoluut de zwartste dagen van mijn leven.
Ik wil er niet aan denken hoe het zal zijn als ze er niet meer zijn. Ik weet echt niet hoe ik dan in godsnaam nog zou moeten functioneren met al dat verdriet.
zondag 13 maart 2011 om 22:01
zondag 13 maart 2011 om 22:15
Ik herken het ook helemaal. Bij het verhaal over het speelgoedtelefoontje moest ik meteen denken aan wat ik eens had toen ik hier op het forum iets las over wentelteefjes. Tientallen jaren nooit meer aan wentelteefjes gedacht, maar toen ik het woord las kon ik ze ineens weer zien, ruiken en proeven. Zelfs het gevoel van het restje suiker met kaneel op mijn vinger als ik het schaaltje uit mocht likken als de wentelteefjes op waren, kwam weer terug.
En als ik lees over het voor het eerst voordragen aan je kinderen van een gebedje dat je van je vader hebt geleerd, voel ik de tranen ook al opkomen.
Ben gewoon een heel sentimenteel mens.
En als ik lees over het voor het eerst voordragen aan je kinderen van een gebedje dat je van je vader hebt geleerd, voel ik de tranen ook al opkomen.
Ben gewoon een heel sentimenteel mens.
zondag 13 maart 2011 om 22:23
quote:Toermalijn schreef op 13 maart 2011 @ 21:59:
Als ik in een neerslachtige bui ben en ik denk dan aan vroeger, dan voel ik me zoooooo verdrietig.
Is het verdriet? Want dat vraag ik mezelf wel eens af. Ik denk niet met verdriet terug aan mijn jeugd, maar juist met ontzettend veel geluk.
Ik denk dat weemoed een beter woord is. Ik kan wel echt verdrietig worden omdat ik niet meer terug kan naar die tijd.
Ik denk dat jij dat ook bedoelt. Klopt dat?
Natuurlijk niet altijd. Maar soms.... dan zou ik echt willen dat ik weer kind was.
Als ik in een neerslachtige bui ben en ik denk dan aan vroeger, dan voel ik me zoooooo verdrietig.
Is het verdriet? Want dat vraag ik mezelf wel eens af. Ik denk niet met verdriet terug aan mijn jeugd, maar juist met ontzettend veel geluk.
Ik denk dat weemoed een beter woord is. Ik kan wel echt verdrietig worden omdat ik niet meer terug kan naar die tijd.
Ik denk dat jij dat ook bedoelt. Klopt dat?
Natuurlijk niet altijd. Maar soms.... dan zou ik echt willen dat ik weer kind was.
zondag 13 maart 2011 om 22:31
Nee hoor ik verlang niet terug naar mijn jeugd, zeer zeker niet.
Vond het niet bepaald leuk. Wil niet zeggen dat ik een rotjeugd heb gehad, maar nog een keer overdoen? Beslist niet.
Al zou ik wel door zijn gaan leren, maar dat is een ander verhaal.
Wel zou ik 10 jaar terug willen in de tijd, toen voelde ik me intens gelukkig. Deed ik zeer veel leuke dingen en daar kijk ik met weemoed naar terug. Als ik sommige tijdschriften lees en plaatjes zie kan ik soms wel janken. Van ellende, dat ik het nu niet zo leuk meer heb. En nee, zo ga ik het ook nooit meer krijgen......
Vond het niet bepaald leuk. Wil niet zeggen dat ik een rotjeugd heb gehad, maar nog een keer overdoen? Beslist niet.
Al zou ik wel door zijn gaan leren, maar dat is een ander verhaal.
Wel zou ik 10 jaar terug willen in de tijd, toen voelde ik me intens gelukkig. Deed ik zeer veel leuke dingen en daar kijk ik met weemoed naar terug. Als ik sommige tijdschriften lees en plaatjes zie kan ik soms wel janken. Van ellende, dat ik het nu niet zo leuk meer heb. En nee, zo ga ik het ook nooit meer krijgen......
zondag 13 maart 2011 om 22:34
http://www.youtube.com/watch?v=nmCILS_ungQ
t Is wel een generatie (of twee) eerder maar het refrein vind ik treffend.
Zelf vind ik het jammer dat mijn opa's er niet meer zijn (mijn oma is er nog maar is niet meer zo vitaal/levenslustig).
Maar wat ik dan weer niet erg vind is dat mijn broertjes ouder zijn geworden. De tijd dat ik al 'groot' was en zij nog kleine rotjochies vond ik best moeilijk.
Nu zijn t naast grote rotjochies ook volwassen mensen en dat is wel prettig eigenlijk.
Verder mag ik me heel gelukkig prijzen: al mijn ooms en tantes (die deels al op leeftijd zijn) leven nog en zijn redelijk gezond. Er is in beide (grote) families ook nooit een neef of nicht overleden. Volgens mij is dat best bijzonder. Ik weet wel dat er een tijd komt dat er wel mensen weg zullen vallen, maar nu zijn ze er nog allemaal.
t Is wel een generatie (of twee) eerder maar het refrein vind ik treffend.
Zelf vind ik het jammer dat mijn opa's er niet meer zijn (mijn oma is er nog maar is niet meer zo vitaal/levenslustig).
Maar wat ik dan weer niet erg vind is dat mijn broertjes ouder zijn geworden. De tijd dat ik al 'groot' was en zij nog kleine rotjochies vond ik best moeilijk.
Nu zijn t naast grote rotjochies ook volwassen mensen en dat is wel prettig eigenlijk.
Verder mag ik me heel gelukkig prijzen: al mijn ooms en tantes (die deels al op leeftijd zijn) leven nog en zijn redelijk gezond. Er is in beide (grote) families ook nooit een neef of nicht overleden. Volgens mij is dat best bijzonder. Ik weet wel dat er een tijd komt dat er wel mensen weg zullen vallen, maar nu zijn ze er nog allemaal.
zondag 13 maart 2011 om 22:36
Zanne, het is soms wel verdriet, omdat het nooit meer terugkomt.
Maar ik denk wel met geluk terug aan mijn jeugd. Ik heb een heel fijne jeugd gehad. Maar dat dat (gevoel) dus nooit meer terugkomt, doet me heel veel verdriet (soms).
Ik hoorde laatst trouwens ook een cd die ik als tiener heb gekocht. Maar nu hoorde ik 'm met heel mooi geluid (surround system). Die cd is zo verweven met mijn jeugd (met name puberteit) dat ik even niet wist hoe ik het had, zooooo mooi. Kreeg weer even dat gevoel van een tiener terug.
Maar ik denk wel met geluk terug aan mijn jeugd. Ik heb een heel fijne jeugd gehad. Maar dat dat (gevoel) dus nooit meer terugkomt, doet me heel veel verdriet (soms).
Ik hoorde laatst trouwens ook een cd die ik als tiener heb gekocht. Maar nu hoorde ik 'm met heel mooi geluid (surround system). Die cd is zo verweven met mijn jeugd (met name puberteit) dat ik even niet wist hoe ik het had, zooooo mooi. Kreeg weer even dat gevoel van een tiener terug.
zondag 13 maart 2011 om 22:40
Nog een mooie
Onze dochter lag laatst erg lang te slapen. We hadden die dag visite gehad. Ik zei tegen mijn man: 'Ik denk dat het komt omdat ze op haar slaapkamer het geroezemoes van onze stemmen hoorde. Ik sliep dan ook altijd zo lekker, als je stemmen (van je ouders die beneden lekker zaten te kletsen) heel gedempt hoorde'.
Mijn man (vol herkenning): 'Ja, ik ook. Dan voelde je je zo veilig'
Vond het zo'n mooi moment, echt een leuk onderonsje. En hij zei het zo treffend.
Onze dochter lag laatst erg lang te slapen. We hadden die dag visite gehad. Ik zei tegen mijn man: 'Ik denk dat het komt omdat ze op haar slaapkamer het geroezemoes van onze stemmen hoorde. Ik sliep dan ook altijd zo lekker, als je stemmen (van je ouders die beneden lekker zaten te kletsen) heel gedempt hoorde'.
Mijn man (vol herkenning): 'Ja, ik ook. Dan voelde je je zo veilig'
Vond het zo'n mooi moment, echt een leuk onderonsje. En hij zei het zo treffend.
zondag 13 maart 2011 om 22:44
Hyves, facebook e.d. ook zo lekker confronterend.
Heel veel jeugdvriendjes en vriendinnetjes heb ik jaren niet meer gesproken/ gezien. Zo ging dat je ging naar de middelbare school en je keek niet meer terug naar je basisschooljaren. Ik i.i.g. niet.
In mijn herinnering waren ze altijd 'klein' gebleven.
Nu via hyves zie je dat ze ook gewoon ouder zijn geworden, getrouwd, en kinderen. Normaal ja tuurlijk maar toch apart in mijn belevingswereld.
Grappig zojuist kreeg ik weer zo'n berichtje uit het verleden. Hé ben jij niet 'Repelsteel', zat jij niet bij mij op pianoles. Jij had een vlecht toen. Ik kijk naar zijn profiel en ik herken hem direct... alleen nu met een volwassen kop.
Mijn leven is nu ook gewoon goed, daar niet van. Maar toch ... met een zucht van 'weemoed' (inderdaad) kijk ik naar het verleden. Jammer, komt nooit meer terug. Ben benieuwd of ik over 10 jaar met hetzelfde gevoel naar 'vandaag' kijk.
Leuk om alle reacties zo te lezen. Reacties van herkenning en mensen die het niet herkennen. Ook interessant, werkt ook weer relativerend
Heel veel jeugdvriendjes en vriendinnetjes heb ik jaren niet meer gesproken/ gezien. Zo ging dat je ging naar de middelbare school en je keek niet meer terug naar je basisschooljaren. Ik i.i.g. niet.
In mijn herinnering waren ze altijd 'klein' gebleven.
Nu via hyves zie je dat ze ook gewoon ouder zijn geworden, getrouwd, en kinderen. Normaal ja tuurlijk maar toch apart in mijn belevingswereld.
Grappig zojuist kreeg ik weer zo'n berichtje uit het verleden. Hé ben jij niet 'Repelsteel', zat jij niet bij mij op pianoles. Jij had een vlecht toen. Ik kijk naar zijn profiel en ik herken hem direct... alleen nu met een volwassen kop.
Mijn leven is nu ook gewoon goed, daar niet van. Maar toch ... met een zucht van 'weemoed' (inderdaad) kijk ik naar het verleden. Jammer, komt nooit meer terug. Ben benieuwd of ik over 10 jaar met hetzelfde gevoel naar 'vandaag' kijk.
Leuk om alle reacties zo te lezen. Reacties van herkenning en mensen die het niet herkennen. Ook interessant, werkt ook weer relativerend
zondag 13 maart 2011 om 22:49
quote:Moonlight82 schreef op 13 maart 2011 @ 22:34:
http://www.youtube.com/watch?v=nmCILS_ungQ
t Is wel een generatie (of twee) eerder maar het refrein vind ik treffend.
(...).
Dat vind ik ook zo mooi. Pas hoorde ik op de radio een zelfde soort liedje van hem: De zomer van 1910. Had ik nog nooit gehoord, en ik hield er mijn ogen ook niet bij droog.
Helaas kan ik het niet online vinden, alleen de tekst. Tekst zomer 1910
http://www.youtube.com/watch?v=nmCILS_ungQ
t Is wel een generatie (of twee) eerder maar het refrein vind ik treffend.
(...).
Dat vind ik ook zo mooi. Pas hoorde ik op de radio een zelfde soort liedje van hem: De zomer van 1910. Had ik nog nooit gehoord, en ik hield er mijn ogen ook niet bij droog.
Helaas kan ik het niet online vinden, alleen de tekst. Tekst zomer 1910
zondag 13 maart 2011 om 23:13
Echt heel veel heimwee heb ik niet. Het volwassen leven heeft ook wel wat maar het is wel lekker om af en toe terug te denken aan die onbezorgde jeugd. Vooral de basisschooltijd. Nergens maakte ik me druk om, daar was ik te jong voor. Geen zorgen om financiele zaken of om de dingen die in de wereld gebeurden. Gewoon kind zijn, spelen, vallen, opstaan, met vriendinnetjes spelen, hutten bouwen, belletje trekken, kattenkwaad uithalen, met kerst het gevoel hebben dat de hele familie elkaar leuk vindt, bowl maken, je mooiste kleding aan en spelen in de sneeuw ...
zondag 13 maart 2011 om 23:22
quote:Hebbes schreef op 13 maart 2011 @ 23:05:
Ik herinner me vooral de verjaardagen waarbij de woonkamer vol zat met ooms en tantes en dat je mocht helpen om bowl te maken en een cervelaatworstje om een augurk mocht doen.
Heel herkenbaar!
Ook zo lekker simpel, biertje, wijntje, stukje kaas.
Er hoefde geen statafels, partytent of catering geregeld te worden.
Geen poespas en toch een beregezellig feestje.
Ik herinner me vooral de verjaardagen waarbij de woonkamer vol zat met ooms en tantes en dat je mocht helpen om bowl te maken en een cervelaatworstje om een augurk mocht doen.
Heel herkenbaar!
Ook zo lekker simpel, biertje, wijntje, stukje kaas.
Er hoefde geen statafels, partytent of catering geregeld te worden.
Geen poespas en toch een beregezellig feestje.
zondag 13 maart 2011 om 23:22
Ik kan ook zo vreselijk terug verlangen naar vroeger. Kan je ineens overvallen, en omdat ik een hele fijne jeugd heb gehad, met enige weemoed denken aan die tijd dat alles idd nog onbezorgd was....
Ik zeg wel eens dat ik graag terug zou willen naar die tijd om alles over te doen. Gewoon hetzelfde, maar dan wel weten wat je nu weet, dat zou echt wel wat zijn voor me!
Ik zeg wel eens dat ik graag terug zou willen naar die tijd om alles over te doen. Gewoon hetzelfde, maar dan wel weten wat je nu weet, dat zou echt wel wat zijn voor me!
"Please God, if you can't make me thin, make my friends fat!"
zondag 13 maart 2011 om 23:34
quote:Hebbes schreef op 13 maart 2011 @ 23:05:
Ik herinner me vooral de verjaardagen waarbij de woonkamer vol zat met ooms en tantes en dat je mocht helpen om bowl te maken en een cervelaatworstje om een augurk mocht doen.
Ik zei juist vandaag tegen mijn vader dat ik de verjaardagen van oom W. vroeger altijd zo gezellig vond. Mijn tante bakte altijd heerlijke taarten en ik voelde me er gewoon heel welkom. En er was bowl, idd. Ze hadden een bepaald spel, dat ik verder nooit ergens anders heb gezien of gespeeld. Daar deden we het altijd op verjaardagen. Met zijn allen in de keuken op het kleed, terwijl mijn tante bezig was met hapjes en drankjes.
Verjaardagen thuis waren iets minder ontspannen. Ouders altijd druk met hapjes, drankjes, ze stelden nogal hoge eisen soms. Hoewel ik die dagen ook heerlijk vond.
Mijn broertjes herkennen dat helemaal niet. Broertje vond het vreselijk bij tante op de vloer met dat spel, haha.
Ik ga nog even die tekst lezen, ben benieuwd.
Ik herinner me vooral de verjaardagen waarbij de woonkamer vol zat met ooms en tantes en dat je mocht helpen om bowl te maken en een cervelaatworstje om een augurk mocht doen.
Ik zei juist vandaag tegen mijn vader dat ik de verjaardagen van oom W. vroeger altijd zo gezellig vond. Mijn tante bakte altijd heerlijke taarten en ik voelde me er gewoon heel welkom. En er was bowl, idd. Ze hadden een bepaald spel, dat ik verder nooit ergens anders heb gezien of gespeeld. Daar deden we het altijd op verjaardagen. Met zijn allen in de keuken op het kleed, terwijl mijn tante bezig was met hapjes en drankjes.
Verjaardagen thuis waren iets minder ontspannen. Ouders altijd druk met hapjes, drankjes, ze stelden nogal hoge eisen soms. Hoewel ik die dagen ook heerlijk vond.
Mijn broertjes herkennen dat helemaal niet. Broertje vond het vreselijk bij tante op de vloer met dat spel, haha.
Ik ga nog even die tekst lezen, ben benieuwd.
zondag 13 maart 2011 om 23:35
Jaa, ik herken het ook. Ik ben 24 jaar, maar ik misssss de jaren 90. Toen was het veel leuker dan nu. Je had minder zorgen als kind.De kinderen van nu zitten vaak op internet of met hun Blackberry. Ook vind ik de verjaardagen ook niet meer zo leuk als vroeger. De mensen zijn egoistischer geworden, lijkt het net:S
Het was ook zo, dat ik op hyves, een aantal oud- basisschoolklasgenoten tegenkwam. Ik haalde herinneringen op over vroeger, maar zij reageerde er nauwelijks op en deden 'droog'.
Ik wou echt dat het netals vroeger was:(
Het was ook zo, dat ik op hyves, een aantal oud- basisschoolklasgenoten tegenkwam. Ik haalde herinneringen op over vroeger, maar zij reageerde er nauwelijks op en deden 'droog'.
Ik wou echt dat het netals vroeger was:(
zondag 13 maart 2011 om 23:50
Ik moet zeggen dat ik naar veel van de dingen die jullie noemen uit de jaren '80 ook wel verlang, maar niet terugverlang: ik heb ze namelijk vanwege mijn relatief jonge leeftijd nooit echt gekend.
Maar ik denk gewoon dat het vroeger echt beter was.
Zoals wat sommigen zeggen: minder meelopers, betere tekenfilms, vrije opvoeding, gewoon leverworst met bier bij een verjaardag, en - heel belangrijk- wachten op een brief, e.d.
Dus ik word wel emotioneel bij dat lied van Sonneveld terwijl ik dat nooit heb beleefd.
Wel herinner ik me de jaren '90 als een ontzettend positieve tijd. Alles kon en mocht. (Zoals schoudervullingen bij vrouwen...lol) Economie zou alleen nog maar vooruit gaan. Geweldig. (Alle problemen met allochtonen werden gewoon onder het tapijt geveegd, wist ik veel.)
Maar ik denk, het is de veramerikanisering van de maatschappij in Nederland. Het natuurlijke tempo van de mens wordt kunstmatig verhoogd om de markt draaiende te houden. Meer werken, meer eten, meer spullen. Individualisme. Schaalvergroting. Verloedering van de Nederlandse taal.
Wat wel positiever is geworden, ten opzichte van vroeger, is de positie van vrouwen en homo's - maar dat hadden we in NL zonder invloed en naäperij van de VS ook wel bereikt, waarschijnlijk zelfs wel eerder. Maar goed ik geraak weer in mijn standaard VS-bash-modus.
Maar ik denk gewoon dat het vroeger echt beter was.
Zoals wat sommigen zeggen: minder meelopers, betere tekenfilms, vrije opvoeding, gewoon leverworst met bier bij een verjaardag, en - heel belangrijk- wachten op een brief, e.d.
Dus ik word wel emotioneel bij dat lied van Sonneveld terwijl ik dat nooit heb beleefd.
Wel herinner ik me de jaren '90 als een ontzettend positieve tijd. Alles kon en mocht. (Zoals schoudervullingen bij vrouwen...lol) Economie zou alleen nog maar vooruit gaan. Geweldig. (Alle problemen met allochtonen werden gewoon onder het tapijt geveegd, wist ik veel.)
Maar ik denk, het is de veramerikanisering van de maatschappij in Nederland. Het natuurlijke tempo van de mens wordt kunstmatig verhoogd om de markt draaiende te houden. Meer werken, meer eten, meer spullen. Individualisme. Schaalvergroting. Verloedering van de Nederlandse taal.
Wat wel positiever is geworden, ten opzichte van vroeger, is de positie van vrouwen en homo's - maar dat hadden we in NL zonder invloed en naäperij van de VS ook wel bereikt, waarschijnlijk zelfs wel eerder. Maar goed ik geraak weer in mijn standaard VS-bash-modus.
maandag 14 maart 2011 om 00:03
Ik was me in de jaren 80 helemaal niet bewust van wat er in de wereld gebeurde. Als er in het dorp niks gebeurde, dan was er ook niks.
(ik kreeg wel wat mee van journaal maar betrok dat niet op mijn eigen leven)
Maar volgens mij was er in de jaren 80 ook al verloedering, veramerikanisering, etc. En de angst voor de bom.
Angst voor de Russen (? deze weet ik even niet zeker) Olierampen. Walvisvangst. De Muur die nog ging vallen. Tsjernobyl was ook jaren 80 vlg mij.
Als kind was je daar waarschijnlijk niet mee bezig.
(ik kreeg wel wat mee van journaal maar betrok dat niet op mijn eigen leven)
Maar volgens mij was er in de jaren 80 ook al verloedering, veramerikanisering, etc. En de angst voor de bom.
Angst voor de Russen (? deze weet ik even niet zeker) Olierampen. Walvisvangst. De Muur die nog ging vallen. Tsjernobyl was ook jaren 80 vlg mij.
Als kind was je daar waarschijnlijk niet mee bezig.
