Relaties
alle pijlers
help! breken met moeder...
dinsdag 12 april 2011 om 18:58
Op dit moment ben ik mijn koffer aan het inpakken... Ik wil vertrekken, weg hier.
Ik ben 23 jaar, woon al zowat mijn hele leven thuis. Zover als ik me kan herinneren heeft mijn moeder een hekel aan mij. Dit was niet altijd merkbaar, maar als ik terugdenk liet ze dit toch erg vaak merken.
Als klein kind van 6, groep 3 was ik al erg slecht in rekenen. In tegenstelling tot mijn oudere zussen. Ze werd op een dag zo boos dat ik het nog niet snapte dat ze me een klap gaf en het schrift verscheurde waarin ik sommetjes aan het maken was. Dit vergeet ik nooit, ik gooide toen uit woede een bord kapot. Wat ik nog nooit gedaan had en later ook nooit meer gedaan heb.
Op de middelbare school kreeg ik een vriendje, ze heeft er na een tijd alles aan gedaan om mij met hem uit elkaar te drijven. Ik was jong ik moest me nog niet aan een jongen hechten. Toen dat ook uit was gegaan ging ik vaak op stap en leerde ik wat jongens kennen waar ik dan mee deed MSN'en. Keer op keer kwam mijn moeder met dreigementen dat ze dingen van me had gehoord die ze onmogelijk gehoord kan hebben. Ze heeft die hele tijd mijn chat geschiedenissen bijgehouden op de computer. Toen mijn eerste echte relatie van 2 jaar uitging omdat ik ff wilde nadenken en ik nog niet echt wist wat ik nu wilde ben ik met een andere jongen naar de bios gegaan. Mijn moeder heeft mijn ex opgebeld om dat te zeggen. Maar hij mocht niet zeggen dat ze dat van haar had. Dit heeft hij mij uiteindelijk toch verteld.Toen het later weer aan ging met die ex praatte moeders op me in dat die jongen niks voor mij was....
Toen is het een paar jaar wat rustiger geweest... af en toe als ze boos op mij was schreeuwde ze wel: "Ik haat je!" en ik wou dat je nooit geboren was... Je bent een grote mislukkig. Kutwijf, verwend nest enz.
In het bijzijn van familie en vrienden is ze poeslief. Tegen andere mensen is ze ook poeslief. Alleen tegen mij niet.
Straks kwam er weer een discussie dat ze vond dat ik ondankbaar was. Ik kon nog niet gewoon vragen waarom of ze begon alweer te schreeuwen.. waardoor ik het op een gegeven moment ook niet meer voldhield en ertegen in ging. Ze pakte mijn auto sleutels af toen ik wilde gaan. Deze heeft zij tenslotte met mijn vader voorgeschoten. (Ik ben een paar maandjes werkloos geweest omdat het bedrijf waar ik werkte failliet ging, ik kreeg een nieuwe baan 40 km verderop waar ik een autootje voor nodig had. Pap en mam hebben toen een goedkoop autootje voorgeschoten die ik nog aan het afbetalen ben, werk er pas net).
Ze begon net ook weer met slaan, slaan waar ze maar kon. Ik ben toch geen klein kind meer?? Ik heb gezegd dat ik weg ga, en dat ze me nooit meer zal zien. Daarop zei ze dat ze blij was eindelijk van me verlost te zijn. Zij denkt dat ik toch niet ga. maar dit keer staat mijn besluit toch vast.. koffer is gepakt.
Alleen; mijn vriend (waarmee ik nu 2 jaar een relatie heb) woont 150 km verderop... daar zou ik naartoe kunnen.
Vriendinnen is geen optie. Studeren of wonen nog thuis. Het shitte is ook dat ik op het moment geen pinpas heb, deze is opnieuw aangevraagd want die is het weekend gescheurd.
Mijn woede is nu wel wat gezakt, maar ik wil nog steeds weg... weg van haar. Overal de schuld van krijgen en maar schreeuwen en roepen wat ze wil. Dit raakt mij... Ik heb al bij mijn vriend gewoond. Daar had ik ook mijn vorige baan. Mijn huidige baan ligt meer bij mijn ouders huis vandaar dat ik daar weer ben ingetrokken. Mijn vriend was ook van plan om die richting op te komen over een jaartje of 1,5.
Ik heb er ook geen nuchter beeld meer van; heeft een van jullie ervaring hiermee of tips? want ik zie het even allemaal niet meer zitten...
Ik ben 23 jaar, woon al zowat mijn hele leven thuis. Zover als ik me kan herinneren heeft mijn moeder een hekel aan mij. Dit was niet altijd merkbaar, maar als ik terugdenk liet ze dit toch erg vaak merken.
Als klein kind van 6, groep 3 was ik al erg slecht in rekenen. In tegenstelling tot mijn oudere zussen. Ze werd op een dag zo boos dat ik het nog niet snapte dat ze me een klap gaf en het schrift verscheurde waarin ik sommetjes aan het maken was. Dit vergeet ik nooit, ik gooide toen uit woede een bord kapot. Wat ik nog nooit gedaan had en later ook nooit meer gedaan heb.
Op de middelbare school kreeg ik een vriendje, ze heeft er na een tijd alles aan gedaan om mij met hem uit elkaar te drijven. Ik was jong ik moest me nog niet aan een jongen hechten. Toen dat ook uit was gegaan ging ik vaak op stap en leerde ik wat jongens kennen waar ik dan mee deed MSN'en. Keer op keer kwam mijn moeder met dreigementen dat ze dingen van me had gehoord die ze onmogelijk gehoord kan hebben. Ze heeft die hele tijd mijn chat geschiedenissen bijgehouden op de computer. Toen mijn eerste echte relatie van 2 jaar uitging omdat ik ff wilde nadenken en ik nog niet echt wist wat ik nu wilde ben ik met een andere jongen naar de bios gegaan. Mijn moeder heeft mijn ex opgebeld om dat te zeggen. Maar hij mocht niet zeggen dat ze dat van haar had. Dit heeft hij mij uiteindelijk toch verteld.Toen het later weer aan ging met die ex praatte moeders op me in dat die jongen niks voor mij was....
Toen is het een paar jaar wat rustiger geweest... af en toe als ze boos op mij was schreeuwde ze wel: "Ik haat je!" en ik wou dat je nooit geboren was... Je bent een grote mislukkig. Kutwijf, verwend nest enz.
In het bijzijn van familie en vrienden is ze poeslief. Tegen andere mensen is ze ook poeslief. Alleen tegen mij niet.
Straks kwam er weer een discussie dat ze vond dat ik ondankbaar was. Ik kon nog niet gewoon vragen waarom of ze begon alweer te schreeuwen.. waardoor ik het op een gegeven moment ook niet meer voldhield en ertegen in ging. Ze pakte mijn auto sleutels af toen ik wilde gaan. Deze heeft zij tenslotte met mijn vader voorgeschoten. (Ik ben een paar maandjes werkloos geweest omdat het bedrijf waar ik werkte failliet ging, ik kreeg een nieuwe baan 40 km verderop waar ik een autootje voor nodig had. Pap en mam hebben toen een goedkoop autootje voorgeschoten die ik nog aan het afbetalen ben, werk er pas net).
Ze begon net ook weer met slaan, slaan waar ze maar kon. Ik ben toch geen klein kind meer?? Ik heb gezegd dat ik weg ga, en dat ze me nooit meer zal zien. Daarop zei ze dat ze blij was eindelijk van me verlost te zijn. Zij denkt dat ik toch niet ga. maar dit keer staat mijn besluit toch vast.. koffer is gepakt.
Alleen; mijn vriend (waarmee ik nu 2 jaar een relatie heb) woont 150 km verderop... daar zou ik naartoe kunnen.
Vriendinnen is geen optie. Studeren of wonen nog thuis. Het shitte is ook dat ik op het moment geen pinpas heb, deze is opnieuw aangevraagd want die is het weekend gescheurd.
Mijn woede is nu wel wat gezakt, maar ik wil nog steeds weg... weg van haar. Overal de schuld van krijgen en maar schreeuwen en roepen wat ze wil. Dit raakt mij... Ik heb al bij mijn vriend gewoond. Daar had ik ook mijn vorige baan. Mijn huidige baan ligt meer bij mijn ouders huis vandaar dat ik daar weer ben ingetrokken. Mijn vriend was ook van plan om die richting op te komen over een jaartje of 1,5.
Ik heb er ook geen nuchter beeld meer van; heeft een van jullie ervaring hiermee of tips? want ik zie het even allemaal niet meer zitten...
dinsdag 12 april 2011 om 19:55
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 12 april 2011 @ 19:49:
TO,
Ik ben nooit de woorden van de ouders van mijn beste vriendin nooit vergeten.
"meisje waarom, waarom, waarom ben je niet naar hier gekomen??? Je weet toch dat je altijd hier welkom bent, je bent ons 5e kind!!!".
Op mijn 21e antikraak gaan wonen tot die tijd geen enkele mogelijkheid gezien om weg te komen omdat ik toch echt ook nog moest eten en op dat moment nog studeerde
Dus denk niet zomaar dat je ergens niet welkom bent, maar vraag of je ergens even een paar maanden kan onderduiken.
succes
Deze ervaring heb ik ook, maar net anders om. Mijn ouders hebben 1.5 jaar een vriend van mij elk weekend te logeren gehad, omdat hij echt niet thuis kon zijn dan.
Er zijn zoveel goede en lieve ouders/mensen op deze wereld, je staat er echt niet zomaar alleen voor.
Heel veel sterkte en succes! Kies voor je zelf, 23 jaar bij zo'n moeder in huis, is lang genoeg geweest.
TO,
Ik ben nooit de woorden van de ouders van mijn beste vriendin nooit vergeten.
"meisje waarom, waarom, waarom ben je niet naar hier gekomen??? Je weet toch dat je altijd hier welkom bent, je bent ons 5e kind!!!".
Op mijn 21e antikraak gaan wonen tot die tijd geen enkele mogelijkheid gezien om weg te komen omdat ik toch echt ook nog moest eten en op dat moment nog studeerde
Dus denk niet zomaar dat je ergens niet welkom bent, maar vraag of je ergens even een paar maanden kan onderduiken.
succes
Deze ervaring heb ik ook, maar net anders om. Mijn ouders hebben 1.5 jaar een vriend van mij elk weekend te logeren gehad, omdat hij echt niet thuis kon zijn dan.
Er zijn zoveel goede en lieve ouders/mensen op deze wereld, je staat er echt niet zomaar alleen voor.
Heel veel sterkte en succes! Kies voor je zelf, 23 jaar bij zo'n moeder in huis, is lang genoeg geweest.
dinsdag 12 april 2011 om 19:59
Wat vreselijk naar voor je Lisje. Ik weet een heel klein beetje hoe het voelt, omdat mijn vader en moeder me oko weleens geslagen hebben vroeger, en mijn moeder ook weleens zei dat ik een vreselijk kind was, en dat ze wou dat ze nooit aan kinderen was begonnen.
Maar m'n moeder laat, ondanks die 'foutjes' uit het verleden wel merken dat ze van me houdt.
Een moeder die er voor je is, dat is zo belangrijk.
Ben blij voor je dat je een vriend hebt en een baan met fijne collega's!
Ik wens je erg veel sterkte hiermee!
Maar m'n moeder laat, ondanks die 'foutjes' uit het verleden wel merken dat ze van me houdt.
Een moeder die er voor je is, dat is zo belangrijk.
Ben blij voor je dat je een vriend hebt en een baan met fijne collega's!
Ik wens je erg veel sterkte hiermee!
dinsdag 12 april 2011 om 20:28
Een huisgenootje van mij had precies zo'n moeder. Haar oplossing? Een jaar in een studentenkamer. Ze heeft nu haar leven weer op de rit met baan, diploma, auto en lieve mensen om zich heen.
Succes meis, je bent 23. Niemand mag jou zonder jouw toestemming slaan, opsluiten, koeioneren of beledigen. Dit is JOUW leven en jij bent daar de baas over.
Succes meis, je bent 23. Niemand mag jou zonder jouw toestemming slaan, opsluiten, koeioneren of beledigen. Dit is JOUW leven en jij bent daar de baas over.
dinsdag 12 april 2011 om 20:52
Ach Lisje..
Er zal altijd wel een reden zijn waarom het niet goed uitkomt om weg te gaan daar (je baan, woonruimte, geld). En er zullen altijd mogelijkheden zijn om toch te gaan.
Alleen ben jij de enige die kan beslissen dat het genoeg is, dat je het nu niet meer neemt, en dat je gaat beginnen aan de rest van je leven...
Dat is heel moeilijk, als je 23 bent en je altijd verteld is dat je toch niets kan en niets waard bent.
Maar jij voelt nu al duidelijk dat je wèl meer waard bent, en heus, je kan een hele hoop.
Dus het is tijd om te stoppen met je ouders bewijzen dat je wel wat kan, en die moeite te steken in het leven fijn maken voor jezelf.
Voor nu:
-een vriendin opbellen en vragen of je bij haar kan crashen. je zal de eerste niet zijn, en zeker ook de laatste niet. en veel ouders snappen dat prima.
-op zoek naar (tijdelijke) woonruimte dichtbij je baan. En zelfs een kamer van 2 bij 2 is van jou alleen, en een vooruitgang.
Enne.. zelf zou ik de auto bij je ouders laten.
Proberen te regelen dat je komende week (of 2 weken) kan logeren in de buurt van werk.
Heb zelf nu een flinke studieschuld, maar.. ik was niet meer afhankelijk van mijn ouders... en dat is het me zò waard geweest!!!
Er zal altijd wel een reden zijn waarom het niet goed uitkomt om weg te gaan daar (je baan, woonruimte, geld). En er zullen altijd mogelijkheden zijn om toch te gaan.
Alleen ben jij de enige die kan beslissen dat het genoeg is, dat je het nu niet meer neemt, en dat je gaat beginnen aan de rest van je leven...
Dat is heel moeilijk, als je 23 bent en je altijd verteld is dat je toch niets kan en niets waard bent.
Maar jij voelt nu al duidelijk dat je wèl meer waard bent, en heus, je kan een hele hoop.
Dus het is tijd om te stoppen met je ouders bewijzen dat je wel wat kan, en die moeite te steken in het leven fijn maken voor jezelf.
Voor nu:
-een vriendin opbellen en vragen of je bij haar kan crashen. je zal de eerste niet zijn, en zeker ook de laatste niet. en veel ouders snappen dat prima.
-op zoek naar (tijdelijke) woonruimte dichtbij je baan. En zelfs een kamer van 2 bij 2 is van jou alleen, en een vooruitgang.
Enne.. zelf zou ik de auto bij je ouders laten.
Proberen te regelen dat je komende week (of 2 weken) kan logeren in de buurt van werk.
Heb zelf nu een flinke studieschuld, maar.. ik was niet meer afhankelijk van mijn ouders... en dat is het me zò waard geweest!!!
dinsdag 12 april 2011 om 21:27
Hoi, even misschien een iets ander geluid dan tot nu toe gelezen. Ik begrijp dat er net een incident is geweest waarbij de boel behoorlijk geëxplodeerd is? Heel naar, en ik snap dat dit je eerste reactie is. Maar heeft ze ook geen lieve dingen door de jaren heen? Is ze echt de feeks zoals jij haar nu -na een enorme ruzie, verhitte gemoederen- neerzet? Ze klinkt mij overspannen in de oren. Neem geen overhaaste beslissingen zoals direct alle contact verbreken. In deze situatie lijkt zo langzamerhand een eigen plek zoeken me geen slecht idee.
En kijk ook uit dat je jezelf niet in de slachtofferrol plaatst. Je bent een meid van 23 met de wereld aan haar voeten!
Sterkte meid.
En kijk ook uit dat je jezelf niet in de slachtofferrol plaatst. Je bent een meid van 23 met de wereld aan haar voeten!
Sterkte meid.
vrijdag 22 april 2011 om 11:42
quote:Lisje87 schreef op 12 april 2011 @ 19:36:
Waar ik ook nu steeds meer achter kom is dat andere moeders heel anders tegen hun dochters doen.
Bij vriendinnen bijvoorbeeld.. krijgen wel eens een sms van de moeder.
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit een kus heeft gegeven. Ooit heeft gezegd dat ze me mooi vind of blij voor me is... Tuurlijk was ze blij toen ik de baan had. Maar meer zodat ze dat tegen andere mensen kon uitspreken. Want tegen andere mensen doet ze of ik fantastisch ben. Dat zal ze tegen mij nooiiit zeggen.
Ze heeft ook nooit voorgesteld om eens samen te gaan winkelen. Dat zijn allemaal dingen die ik bij andere vriendinnen wel hoor... Wat erg....
Waar ik ook nu steeds meer achter kom is dat andere moeders heel anders tegen hun dochters doen.
Bij vriendinnen bijvoorbeeld.. krijgen wel eens een sms van de moeder.
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit een kus heeft gegeven. Ooit heeft gezegd dat ze me mooi vind of blij voor me is... Tuurlijk was ze blij toen ik de baan had. Maar meer zodat ze dat tegen andere mensen kon uitspreken. Want tegen andere mensen doet ze of ik fantastisch ben. Dat zal ze tegen mij nooiiit zeggen.
Ze heeft ook nooit voorgesteld om eens samen te gaan winkelen. Dat zijn allemaal dingen die ik bij andere vriendinnen wel hoor... Wat erg....
vrijdag 22 april 2011 om 11:48
quote:Lisje87 schreef op 12 april 2011 @ 19:36:
Waar ik ook nu steeds meer achter kom is dat andere moeders heel anders tegen hun dochters doen.
Bij vriendinnen bijvoorbeeld.. krijgen wel eens een sms van de moeder.
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit een kus heeft gegeven. Ooit heeft gezegd dat ze me mooi vind of blij voor me is... Tuurlijk was ze blij toen ik de baan had. Maar meer zodat ze dat tegen andere mensen kon uitspreken. Want tegen andere mensen doet ze of ik fantastisch ben. Dat zal ze tegen mij nooiiit zeggen.
Ze heeft ook nooit voorgesteld om eens samen te gaan winkelen. Dat zijn allemaal dingen die ik bij andere vriendinnen wel hoor...Staar je niet blind op een ander hoor. Overal is wel wat. Het lijkt bij een ander altijd leuker omdat je zelf in een rotsituatie zit, maar dat is ook maar schijn. Jammer trouwens dat je vader niet voor jou opkomt.
Waar ik ook nu steeds meer achter kom is dat andere moeders heel anders tegen hun dochters doen.
Bij vriendinnen bijvoorbeeld.. krijgen wel eens een sms van de moeder.
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder mij ooit een kus heeft gegeven. Ooit heeft gezegd dat ze me mooi vind of blij voor me is... Tuurlijk was ze blij toen ik de baan had. Maar meer zodat ze dat tegen andere mensen kon uitspreken. Want tegen andere mensen doet ze of ik fantastisch ben. Dat zal ze tegen mij nooiiit zeggen.
Ze heeft ook nooit voorgesteld om eens samen te gaan winkelen. Dat zijn allemaal dingen die ik bij andere vriendinnen wel hoor...Staar je niet blind op een ander hoor. Overal is wel wat. Het lijkt bij een ander altijd leuker omdat je zelf in een rotsituatie zit, maar dat is ook maar schijn. Jammer trouwens dat je vader niet voor jou opkomt.
vrijdag 6 mei 2011 om 12:49
quote:Neele01 schreef op 12 april 2011 @ 20:05:
Ik snap echt niet dat je tot je 23e bij zo'n moeder blijft. Nu snel volwassen worden en het gesprek met je ouders aan gaan. Bespreken dat deze situatie onhoudbaar is en dat je weg wil. Kijken of dat op een normale manier kan.
Sterkte!
Ik bedoel dit niet lelijk of aanmatigend hoor, maar bovenstaande woorden lijken van iemand te komen die normale ouders heeft. Als je zulke ouders hebt als TO, dan is het vaak geen 'keus' om zolang thuis te blijven wonen, het is vaak meer een gevoel van 'ik kan geen kant op '. Iemand die op zo'n manier opgroeit heeft niet persé geleerd om normaal met zijn ouders een gesprek aan te gaan, of om normale discussies te hebben met de ouders.
Over het algemeen zijn kinderen van zulke ouders lamgeslagen door de vele vernederingen. Niet gewend om voor zichzelf op te komen. Het enige wat je heel goed leert is vluchtgedrag.
Ik spreek uit ervaring, helaas.
Ik snap echt niet dat je tot je 23e bij zo'n moeder blijft. Nu snel volwassen worden en het gesprek met je ouders aan gaan. Bespreken dat deze situatie onhoudbaar is en dat je weg wil. Kijken of dat op een normale manier kan.
Sterkte!
Ik bedoel dit niet lelijk of aanmatigend hoor, maar bovenstaande woorden lijken van iemand te komen die normale ouders heeft. Als je zulke ouders hebt als TO, dan is het vaak geen 'keus' om zolang thuis te blijven wonen, het is vaak meer een gevoel van 'ik kan geen kant op '. Iemand die op zo'n manier opgroeit heeft niet persé geleerd om normaal met zijn ouders een gesprek aan te gaan, of om normale discussies te hebben met de ouders.
Over het algemeen zijn kinderen van zulke ouders lamgeslagen door de vele vernederingen. Niet gewend om voor zichzelf op te komen. Het enige wat je heel goed leert is vluchtgedrag.
Ik spreek uit ervaring, helaas.
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
