Relaties
alle pijlers
Het begin van het einde...?
vrijdag 4 mei 2012 om 13:51
Bijna drie jaar zijn mijn vriend en ik nu samen, anderhalf jaar daarvan wonen we samen in een huurhuis. We zijn gelukkig en we houden veel van elkaar. En toch ben ik bang dat het binnenkort afgelopen is.
We hebben namelijk vorige week 'het' gesprek gehad over onze toekomst. We denken (nu dachten?) er namelijk over om een huis te gaan kopen samen. En dat dwingt je toch na te denken over een aantal zaken: we weten van elkaar dat we allebei niet willen trouwen. Ik heb hem in het begin van onze relatie wel eens verteld dat ik geen kinderen wil. Hij vertelde toen ook nog naar dat gevoel te neigen, maar gaf aan dat dat voor hem nog wel zou kunnen veranderen. Dat laatste is dus bij hem gebeurd. En bij mij niet.
Het doet echt ontzettend veel pijn om te weten dat onze relatie hierdoor eigenlijk geen toekomst (meer) heeft. Je kunt nog enigszins concessies doen over het aantal kinderen dat je met elkaar wil krijgen, maar dat is niet mogelijk als de een ze wel wil, en de ander niet.
Misschien denk ik er over een paar jaar anders over, maar dat kan ik niet garanderen. Dus hoe nu verder? Ik wil dat hij gelukkig is, maar ik wil zelf ook gelukkig kunnen zijn. Dat betekent dat we elkaar moeten gaan loslaten.
Ik weet niet precies wat ik met dit topic wil. Wilde het in eerste instantie eerst even van me afschrijven. Maar advies is natuurlijk altijd welkom.
We hebben namelijk vorige week 'het' gesprek gehad over onze toekomst. We denken (nu dachten?) er namelijk over om een huis te gaan kopen samen. En dat dwingt je toch na te denken over een aantal zaken: we weten van elkaar dat we allebei niet willen trouwen. Ik heb hem in het begin van onze relatie wel eens verteld dat ik geen kinderen wil. Hij vertelde toen ook nog naar dat gevoel te neigen, maar gaf aan dat dat voor hem nog wel zou kunnen veranderen. Dat laatste is dus bij hem gebeurd. En bij mij niet.
Het doet echt ontzettend veel pijn om te weten dat onze relatie hierdoor eigenlijk geen toekomst (meer) heeft. Je kunt nog enigszins concessies doen over het aantal kinderen dat je met elkaar wil krijgen, maar dat is niet mogelijk als de een ze wel wil, en de ander niet.
Misschien denk ik er over een paar jaar anders over, maar dat kan ik niet garanderen. Dus hoe nu verder? Ik wil dat hij gelukkig is, maar ik wil zelf ook gelukkig kunnen zijn. Dat betekent dat we elkaar moeten gaan loslaten.
Ik weet niet precies wat ik met dit topic wil. Wilde het in eerste instantie eerst even van me afschrijven. Maar advies is natuurlijk altijd welkom.
vrijdag 4 mei 2012 om 14:46
@ isadoro dankjewel... we zullen niet á la minute uit elkaar gaan (dat wil ik ook niet), maar ik heb nu sterk het gevoel dat we (nu we dit van elkaar weten) ook niet al te lang kunnen laten doormodderen. Dat maakt het voor mij zo lastig. Wanneer stop je? Tot welk moment ga je met elkaar door?
@jufdoortje ik snap jouw beredenering, maar ik probeer het ook andersom te bekijken: waarom zou ik hem hierin niet tegemoet komen? Dat komt omdat ik daar niet gelukkig(er) van ga worden. Hetzelfde gebeurt waarschijnlijk als hij tegen zijn zin aan mijn wens gaat toegeven. Ik denk dat je hierin gewoon geen concessie kunt doen.
@jufdoortje ik snap jouw beredenering, maar ik probeer het ook andersom te bekijken: waarom zou ik hem hierin niet tegemoet komen? Dat komt omdat ik daar niet gelukkig(er) van ga worden. Hetzelfde gebeurt waarschijnlijk als hij tegen zijn zin aan mijn wens gaat toegeven. Ik denk dat je hierin gewoon geen concessie kunt doen.
vrijdag 4 mei 2012 om 14:51
@ninon klopt, dat gevoel heb ik ook al zo lang ik me kan herinneren. Ook ik heb gedacht dat dat gevoel wellicht wel bij zou draaien naarmate ik ouder zou worden (en de juiste man tegen zou komen), maar helaas... en het kan alsnog veranderen natuurlijk. Ik ken net als iedereen dat verhaal van die 'rammelende eierstokken' maar dat blijft uit. En ik zit echt in een omgeving met veel zwangeren, maar des te meer heb ik juist het gevoel het niet te willen. En het ligt echt niet aan hem. Heb ook tegen hem gezegd dat áls ik kinderen had willen hebben, dan graag van hem.
@zoeter dat denk ik ook, hij heeft nu nog de tijd om zoiets waar te maken
@zoeter dat denk ik ook, hij heeft nu nog de tijd om zoiets waar te maken
vrijdag 4 mei 2012 om 14:51
quote:iblamecoco schreef op 04 mei 2012 @ 14:46:
@ isadoro dankjewel... we zullen niet á la minute uit elkaar gaan (dat wil ik ook niet), maar ik heb nu sterk het gevoel dat we (nu we dit van elkaar weten) ook niet al te lang kunnen laten doormodderen. Dat maakt het voor mij zo lastig. Wanneer stop je? Tot welk moment ga je met elkaar door?
@jufdoortje ik snap jouw beredenering, maar ik probeer het ook andersom te bekijken: waarom zou ik hem hierin niet tegemoet komen? Dat komt omdat ik daar niet gelukkig(er) van ga worden. Hetzelfde gebeurt waarschijnlijk als hij tegen zijn zin aan mijn wens gaat toegeven. Ik denk dat je hierin gewoon geen concessie kunt doen.Snap wel wat je bedoelt, maar tegen je zin aan kinderen beginnen is volgens mij iets heel anders dan tegen je zin geen kinderen 'nemen'. Waarom wordt het willen hebben van kinderen als één of andere oerdrift gezien? Ik denk dat dat gevoel zwaar overtroffen wordt..
Kortom het kan er bij mij dus niet in dat iemand kinderen verkiest boven de liefde. (als je ze niet zou kunnen krijgen...zou hij dan ook bij je weggaan soms?????)
@ isadoro dankjewel... we zullen niet á la minute uit elkaar gaan (dat wil ik ook niet), maar ik heb nu sterk het gevoel dat we (nu we dit van elkaar weten) ook niet al te lang kunnen laten doormodderen. Dat maakt het voor mij zo lastig. Wanneer stop je? Tot welk moment ga je met elkaar door?
@jufdoortje ik snap jouw beredenering, maar ik probeer het ook andersom te bekijken: waarom zou ik hem hierin niet tegemoet komen? Dat komt omdat ik daar niet gelukkig(er) van ga worden. Hetzelfde gebeurt waarschijnlijk als hij tegen zijn zin aan mijn wens gaat toegeven. Ik denk dat je hierin gewoon geen concessie kunt doen.Snap wel wat je bedoelt, maar tegen je zin aan kinderen beginnen is volgens mij iets heel anders dan tegen je zin geen kinderen 'nemen'. Waarom wordt het willen hebben van kinderen als één of andere oerdrift gezien? Ik denk dat dat gevoel zwaar overtroffen wordt..
Kortom het kan er bij mij dus niet in dat iemand kinderen verkiest boven de liefde. (als je ze niet zou kunnen krijgen...zou hij dan ook bij je weggaan soms?????)
vrijdag 4 mei 2012 om 14:54
vrijdag 4 mei 2012 om 15:36
quote:iblamecoco schreef op 04 mei 2012 @ 14:41:
@koekie1980 ik sta er ook half zo in: waarom iets 'kapot' maken dat goed is? Maar voor hetzelfde geld zijn we een paar jaar verder, is hij halverwege dertig, wil ik nog geen kinderen, en hij wel. Dan heb ik het gevoel dat ik hem aan het lijntje heb gehouden.ik snap je gevoel van aant lijtnje houden wel. maar als zij zegt geen kinderen, en hij wel, en blijft toch bij haar. dan kiest hijzelf ook voor geen kinderen door bij TO te blijven.
Mocht ze die uiteindelijk wel willen is het "mooi meegenomen" zeg maar. Ik denk dat TO haar mening duidelijk gegeven heeft, en dat beslissing aan haar vriend is of hij in die keuze meegaat of niet.
@koekie1980 ik sta er ook half zo in: waarom iets 'kapot' maken dat goed is? Maar voor hetzelfde geld zijn we een paar jaar verder, is hij halverwege dertig, wil ik nog geen kinderen, en hij wel. Dan heb ik het gevoel dat ik hem aan het lijntje heb gehouden.ik snap je gevoel van aant lijtnje houden wel. maar als zij zegt geen kinderen, en hij wel, en blijft toch bij haar. dan kiest hijzelf ook voor geen kinderen door bij TO te blijven.
Mocht ze die uiteindelijk wel willen is het "mooi meegenomen" zeg maar. Ik denk dat TO haar mening duidelijk gegeven heeft, en dat beslissing aan haar vriend is of hij in die keuze meegaat of niet.
vrijdag 4 mei 2012 om 15:39
quote:ninon schreef op 04 mei 2012 @ 14:42:
[...]
Maar, je kan toch niet blijven wachten op een kriebel die misschien / waarschijnlijk niet komt? Ik heb zelf vanaf mijn 16e gezegd dat ik geen kinderen wil. Destijds dacht ik nog 'Dat komt misschien nog wel', maar als je er al jaren van overtuigd bent dat je geen kinderen wil, dan is de kans dat je het alsnog wil nogal klein.
hier ben ik het zelf ook zeker mee eens. ik wil ze nu niet, en denk later ook niet. ben 31jr, ik had die kriebel allang moeten voelen toch?
maar zoals ik al eerder geschreven had. als haar vriend bij haar blijft terwijl hij weet dat ze (misschien/heel zeker) geen kinderen wil, dan is dat dus ook zijn keuze.
stel ze gaan uit elkaar, vriend van TO komt een ander tegen die wel kinderen wil.... en dan blijkt dat die nieuwe vriendin geen kinderen kan krijgen.... knullig!
[...]
Maar, je kan toch niet blijven wachten op een kriebel die misschien / waarschijnlijk niet komt? Ik heb zelf vanaf mijn 16e gezegd dat ik geen kinderen wil. Destijds dacht ik nog 'Dat komt misschien nog wel', maar als je er al jaren van overtuigd bent dat je geen kinderen wil, dan is de kans dat je het alsnog wil nogal klein.
hier ben ik het zelf ook zeker mee eens. ik wil ze nu niet, en denk later ook niet. ben 31jr, ik had die kriebel allang moeten voelen toch?
maar zoals ik al eerder geschreven had. als haar vriend bij haar blijft terwijl hij weet dat ze (misschien/heel zeker) geen kinderen wil, dan is dat dus ook zijn keuze.
stel ze gaan uit elkaar, vriend van TO komt een ander tegen die wel kinderen wil.... en dan blijkt dat die nieuwe vriendin geen kinderen kan krijgen.... knullig!
vrijdag 4 mei 2012 om 16:56
quote:jufdoortje schreef op 04 mei 2012 @ 14:38:
Pff..snap dat nooit. .....
Ik heb zelf kinderen, maar dat je kinderwens zo sterk is dat je daarvoor de liefde van je leven laat gaan?(whatever of je nou een vrouw of man bent)
Zonder kinderen is het leven OOK heel leuk, denk ik dan.
Sorry als ik het mis heb maar volgens mij ben jij niet meer bij de vader van je kinderen. Jij weet uit ervaring dat relaties uit kunnen gaan. Het is wel heel zuur als je voor je partner een kindeerwens hebt opgegeven en de relatie gaat uit. Dan heb je niets meer.
Vervul je je kinderwens dan heb je in ieder geval een kind en sta je niet helemaal met lege handen.
Pff..snap dat nooit. .....
Ik heb zelf kinderen, maar dat je kinderwens zo sterk is dat je daarvoor de liefde van je leven laat gaan?(whatever of je nou een vrouw of man bent)
Zonder kinderen is het leven OOK heel leuk, denk ik dan.
Sorry als ik het mis heb maar volgens mij ben jij niet meer bij de vader van je kinderen. Jij weet uit ervaring dat relaties uit kunnen gaan. Het is wel heel zuur als je voor je partner een kindeerwens hebt opgegeven en de relatie gaat uit. Dan heb je niets meer.
Vervul je je kinderwens dan heb je in ieder geval een kind en sta je niet helemaal met lege handen.
zaterdag 5 mei 2012 om 11:29
quote:sugarmiss schreef op 04 mei 2012 @ 16:56:
[...]
Sorry als ik het mis heb maar volgens mij ben jij niet meer bij de vader van je kinderen. Jij weet uit ervaring dat relaties uit kunnen gaan. Het is wel heel zuur als je voor je partner een kindeerwens hebt opgegeven en de relatie gaat uit. Dan heb je niets meer.
Vervul je je kinderwens dan heb je in ieder geval een kind en sta je niet helemaal met lege handen.Dat vind ik echt het meest foute argument om kinderen 'te nemen'!!!! ('nemen' tussen aanhalingstekens want je 'krijgt' ze)
[...]
Sorry als ik het mis heb maar volgens mij ben jij niet meer bij de vader van je kinderen. Jij weet uit ervaring dat relaties uit kunnen gaan. Het is wel heel zuur als je voor je partner een kindeerwens hebt opgegeven en de relatie gaat uit. Dan heb je niets meer.
Vervul je je kinderwens dan heb je in ieder geval een kind en sta je niet helemaal met lege handen.Dat vind ik echt het meest foute argument om kinderen 'te nemen'!!!! ('nemen' tussen aanhalingstekens want je 'krijgt' ze)
zaterdag 5 mei 2012 om 17:45
Niet dat ik advies heb voor TS maar: er is imho niet veel toekomst meer in jullie relatie. Klinkt hard hè. Want hij wil wel, jij geen kinderen en de enige logische conclusie is dan: géén kinderen. Puur omdat jij dan toegeeft aan een drang die jij niet hebt ten faveure van hem wat noch je relatie en zeker je kind(eren) net ten goede komt.
Vraag is natuurlijk weer, is de drang naar kinderen zijnerzijds zo groot dat hij zijn relatie met jou er voor op wil geven? Indien dat zo is is de relatie eigenlijk al niet sterk, begrijp je wat ik daarmee bedoel? Het is lastig uit te leggen hoe ik dat bedoel maar feit is dat en zeker gezien heel wat topics alhier het wel of niet willen/krijgen/hebben van kinderen al geen garantie is voor een gelukkige gezameiljke toekomst, laat stáán dat één van beide partners water bij de wijn moet doen. Jij kunt het niet helpen dat jij geen moederdrang hebt en hij kan het niet helpen dat hij wel een vaderdrang heeft.
Moeilijke situatie en hoewel liefde heel veel aan kan zal het altijd een punt blijven waarbij één van jullie niet geheel gelukkig is. En die ene zal je man dan zijn want je zet geen kindje op de wereld om je partner gelukkig te maken.
Maar het is wel erg dubbel immers als je veel van elkaar houdt is dit maar een supermoeilijk dilemma wat geen dilemma zou mogen zijn. En dan, er zijn al veel te veel kinderen van gescheiden ouders dus waarom dat "opzoeken" want stel dát jij toegeeft, het zal echt een breekpunt gaan worden tzt, net zoals het nu al een breekpunt lijkt te zijn.
Hoop dat het een beetje duidelijk is hoe ik het bedoel.
Vraag is natuurlijk weer, is de drang naar kinderen zijnerzijds zo groot dat hij zijn relatie met jou er voor op wil geven? Indien dat zo is is de relatie eigenlijk al niet sterk, begrijp je wat ik daarmee bedoel? Het is lastig uit te leggen hoe ik dat bedoel maar feit is dat en zeker gezien heel wat topics alhier het wel of niet willen/krijgen/hebben van kinderen al geen garantie is voor een gelukkige gezameiljke toekomst, laat stáán dat één van beide partners water bij de wijn moet doen. Jij kunt het niet helpen dat jij geen moederdrang hebt en hij kan het niet helpen dat hij wel een vaderdrang heeft.
Moeilijke situatie en hoewel liefde heel veel aan kan zal het altijd een punt blijven waarbij één van jullie niet geheel gelukkig is. En die ene zal je man dan zijn want je zet geen kindje op de wereld om je partner gelukkig te maken.
Maar het is wel erg dubbel immers als je veel van elkaar houdt is dit maar een supermoeilijk dilemma wat geen dilemma zou mogen zijn. En dan, er zijn al veel te veel kinderen van gescheiden ouders dus waarom dat "opzoeken" want stel dát jij toegeeft, het zal echt een breekpunt gaan worden tzt, net zoals het nu al een breekpunt lijkt te zijn.
Hoop dat het een beetje duidelijk is hoe ik het bedoel.