Het gaat toch goed zo??!

Dat van die tikkende klok... tja...

Die nog niet tikt dus.



Als nu duidelijk wordt dat hij ECHT GEEN kinderen wil en jij wilt ze wel, moet je ook niet te lang wachten om beslissingen te nemen.



Je bent (nog maar) 29 maar je weet nooit wanneer je eventueel weer een leuke vent ziet.



Ik loop wat op de zaken vooruit wellicht. Maar ik ben nu 27 en zou zelf geen tijd investeren in een vent die [echt geen/b] kinderen wil. Toen ik 17 was zou ik dat gedaan hebben, maar nu niet.

Het klinkt alsof jij helemaal weet hoe het werkt, dat samenwonen, (want jij hebt immers ervaring, hij niet) en je hem dit wel even wil leren. In een relatie moet je dit, en in een relatie moet je dat..

Pffff... Killing, zo'n relatie.

Misschien wil hij wel wachten met "ergens naartoe gaan met jou" (??????) totdat jij klaar bent met je therapie.

quote:fashionchicky schreef op 10 mei 2010 @ 14:50:

Dat klopt Moonlight82, hij is inderdaad erg druk met zijn werk (ondernemer) en dat zal ook niet gaan veranderen in de nabije toekomst, dat weet ik ook wel...

Maar als je een relatie hebt, zul je wel rekening moeten houden met elkaar.Hij was neem ik aan al ondernemer toen je hem leerde kennen? Dan wist je toch hoe het zat? hoe kan je van hem mét een eigen zaak verwachten dat hij rekening met je gaat houden?? het is zijn brood en zeer waarsch zijn leven!

quote:vivaviva78 schreef op 10 mei 2010 @ 15:20:

Dus je wilt kinderen om minder alleen (eenzaam?) te zijn? Is dat wel een goede reden...? Ik denk dat je eerst moet zorgen dat je je happy voelt in/met je relatie.

Eens!! Ik ben alleenstaande mama en hoewel ik mijn gasten echt nooit meer zou willen missen vind ik het heus wel eens zwaar!! Laat staan hoe frustrerend het moet zijn als je wel een partner hebt die er weinig is waardoor je nog veel alleen moet doen...

fashionchicky, ik denk dat je een beetje te veel verwacht van jouw vriend!! Hij heef een huis met je gekocht, een samenlevingscontract getekend.. wat wil je nog meer weten?? Zoiets doe je niet als je niet de intentie hebt oud te willen worden met iemand!! Overigens wilde ik dat ook met mijn ex.. Daarmee wil ik zeggen, hij kan nu wel zeggen dat hij oud met je wil worden maar wie kan jou garanderen dat het gaat gebeuren?



En kinderen, tja moeilijk helaas heb je er 2 personen voor nodig om dat te beslissen en ik denk dat je genoegen moet nemen met zijn uitspraak dat ie voor zn 45e vaders zou willen worden...



Ik heb inmiddels een nieuwe vriend die is ook niet zo van het praten, en hij vind 1x tegen me zeggen dat ie oud met me wil worden en ooit nog kinderen wil ( dat hoeft voor mij dus niet zo heel nodig en dat weet hij!!) wel genoeg en ik weet van hem dat steeds maar vragen naar een toekomst die hij ook niet kan voorspellen hem zou irriteren!

uiteraard laat ie me wel dagelijks weten dat ie van me houd.. (we zijn nog verliefd he ook dat gaat veranderen dat weet ik heus wel )

Maar wat wil je van hem dan?? Dat hij zn zaak verkoopt? Dat hij dus meer bij jou is? Hoe zie jij de toekomst dan en weet hij hoe jij het ziet?

Hij heeft geen glazen bol en veel mannen denken nu eenmaal anders dan vrouwen, veel mannen denken niet over een toekomst zoals wij dat doen...

Mijn vriend doet dat niet omdat hij zichzelf niet in zn vingers wil snijden, zich verheugen op een kind samen wat er niet komt bijvoorbeeld... Of het huis kopen wat ik nu huur omdat blijkt dat het niet lukt..



Jullie zijn nog zo kort samen geniet eerst even van elkaar op de momenten dat jullie tijd hebben voor elkaar!!

Ik begrijp sowieso niet hoe mensen meteen na 1 jaar relatie het risico willen nemen om te gaan samenwonen. Hoe kún je iemand na een jaar relatie zo goed kennen om zo'n grote stap te nemen?



En sowieso verandert er veel wanneer je samen onder één dak woont, je raakt aan elkaar gewend en het is allemaal minder spannend....voor een beginnende relatie lijkt me dat funest.

Dat hoeft niet grapefruity, ik ben zelf ook na minder dan een half jaar zelfs (!) gaan samenwonen. Dat doen we nu alweer voor het 4e jaar en naar volle tevredenheid. Wel moet ik erbij vermelden dat wij al heel snel vastgesteld hadden dat we op het gebied van Grote Toekomst Dromen behoorlijk op 1 lijn zaten. En dat 1 huis toch al nauwelijks meer gebruikt werd.



Maar voor dit topic, moet ik eerlijk gezegd kwijt datik het op lijkt, in mijn beleving, dat er veel aangenomen is (ik denk dat we ...) en weinig besproken voor wat betreft het hoofdstuk toekomst.



En er zijn duizenden mogelijkheden. Zomaar eentje: meneer heeft een eigen zaak, werkt zich 3 slagen in de rondte en hoopt na enkele jaren (5?) iets meer tijd omhanden te hebben. Dat lijkt hem dan een goed moment voor een gezinnetje, want dan kan hij er zelf ook bij zijn en de kinderen zien opgroeien.



Ander scenario: meneer heeft aan zijn werk en een leuke vrouw die thuis op hem wacht genoeg. De toekomst is onzeker, vooral zakelijk, en de omstandigheden nu zijn niet optimaal voor een kind op komst. We weten niet of en wanneer hier verandering in gaat komen.



Ander scenario: meneer heeft GEEN sterke kinderwens.



Uitbreiding van het bovenstaande: op dit moment met deze partner.



En zo kan ik nog wel even doorgaan.



Beste TO, het enige advies wat ik je kan geven is PRAAT met je man. Gef duidelijk aan wat jij wilt en wanneer, vraag hem wat hij wil en wanneer. Wellicht heeft hij wel zwaarwegende (en goede!) redenen om het krijgen van kinderen nog even uit tet stellen.



Bijvoorbeeld: wanneer het kind er is, ben je de eerstkomende 15 jaar ofzo niet meer even 'lekker samen met zijn tweetjes'. het is ook fijn om samen wat geschiedenis op te bouwen en leuke dingen te doen voor het kind er is en je positie als 'elkaars enige en belangrijkste' gedeeld gaat worden met een heel dierbaar nieuw iemand.



OF: hij vindt het verstandiger/veiliger/prettiger om te wachten tot de aanstaande moeder van zijn kind niet meer bij een therapuet loopt. Zwanger zijn en kinderen verzorgen is geen lichte verantwoording.



OF: enzovoort enzovoort.



Praat met hem.

Misschien moet je wat minder janken.....denk dat ie daar heel erg nerveus van wordt. Een vrouw die hem continue in zijn nek zit te hijgen.

Je bent erg vermoeiend, met je vragen. Kan me de reactie van je vriend erg goed voorstellen. Je mag uberhaupt blij zijn dat hij nog reageren wil op dit soort domme vragen, het gaat gewoon helemaal nergens over.

Bij mij gaan enkele alarmbellen af bij het lezen van je verhaal.

Je hebt samen een huis gekocht en een samenlevingscontract afgesloten? En je hebt voorafgaand niet met hem gesproken over jullie toekomstwensen? Er is dus geen gezamenlijk 'levensplan' om het maar even zo te noemen. Je kunt nog zo verliefd zijn, maar je vraagt je van tevoren toch wel af of je op een paar punten hetzelfde wilt...

Als hij zo vaag en ontwijkend is over jullie toekomst dan zou ik me grote zorgen gaan maken. Waarom wil hij eig een relatie? Wat is voor hem de meerwaarde? Uit zijn gedrag blijkt dat hij zijn zaak op de eerste plek heeft staan. Neem jij daar genoegen mee?Je kunt je afvragen waarom hij op z'n 38ste nog maar 1 relatie achter de rug heeft. Volgens mij ontbreekt het je vriend totaal aan communicatievaardigheden.

Die zaak was er al voordat zij in beeld kwam......en maakt het aantal relaties iets uit?? Die snap ik ff niet.

Het lijkt me dat jullie allebei nog lang niet toe zijn aan het krijgen van kinderen. Jullie relatie is recent zelfs even verbroken geweest en jij hebt in korte tijd diverse topics geopend met als rode draad jouw eigen onzekerheid en de instabiliteit die dat veroorzaakt in je relatie.



Ik vind het onbegrijpelijk dat je bent gaan samenwonen zonder concrete afspraken te maken over jullie gezamenlijke toekomst. Het is een goed idee om de zakelijke kant van je relatie goed te regelen maar dat heeft alleen maar zin als je daadwerkelijk samen een toekomst voor je ziet.

Ik vind niet dat je je aanstelt of te veel vragen stelt als je wat meer duidelijkheid wilt van je vriend over je toekomst, zeker als je graag snel kinderen wilt. Een man die zich niet uit en erg vaag is over zijn gevoelens en de toekomst kan je behoorlijk onzeker maken.



Ik zou eens een goed gesprek met hem aangaan, waarin je je eigen ideeën en wensen bij hem voorlegt en hem vraagt naar zijn ideeën en wensen. Waarschijnlijk zal hij dichtklappen en dit gesprek willen vermijden, maar laat je dan niet afschepen, want met zo nu en dan een losse opmerking of vraag kom je er niet.

Als ik zeg PRAAT met hem, voor alle duidelijkheid, dan raad ik je dringend aan om een open gesprek aan te gaan. Stel open vragen, stel geen ultimatum, eis niks, wees informatief, GA NIET IN DISCUSSIE en wees voorbereid op informatie die wellicht niet strookt met jouw beeld op jullie toekomst.quote:fashionchicky schreef op 10 mei 2010 @ 18:14:

Praten is nu net ons probleem, hij praat niet of nauwelijks over zichzelf! Dus het ligt aan hem?quote:Zodra ik hem een persoonlijke vraag stel (hoe vind je dit of dat) dan schiet hij al in de stress, (oh jee ze moet wat van me)

Hij is bang dat hij niet het juiste zegt terwijl het mij niet uitmaakt wat hij zegt ALS het maar oprecht zijn mening is! M.i. is dit jouw invulling van wat hij mogelijk zou denken. Dit is een aanname, iets wat alleen in jouw hoofd waarheid is. Ongefundeerd, en onuitnodigend. Het maakt niet uit wat hij zegt, als hij iets zegt doet hij dat, volgens jou, om jou te pleasen en niet omdat hij het oprecht meent. Hij kan het dus nooit goed doen.quote:Een voorbeeld: Ik heb ooit es gevraagd OF hij het leuker had gevonden dat ik in de weekenden altijd mee zou gaan naar de kroeg (zijn zaak).

Zijn antwoord: dat doe je toch niet...

Mijn vraag weer:Zou je dat dan liever hebben dat ik dat wel zou doen...

Zijn antwoord: is niet relevant dus geef ik ook geen antwoord op.Absurd! Waarom vraag jij dat? Kijk naar jouw eigen diepere motieven! Wil JIJ graag horen dat hij het liefst non stop aan zijn zijde bent?? Vervolgvraag: WIL jij zelfs wel mee naar zijn kroeg?? (ik denk van niet). Hij is daar aan het werk en daar ben je niet gezellig een stelletje op stap. JIJ bent dan in feite ook aan het werk. Wat ik echt ernstig vind, is dat je aan zijn reactie op dit soort erg domme vragen ZIJN communicatieve vaardigheden denkt af te meten. Je houdt hem een worst voor (leuk je vriendinnetje mee naar het werk) die je helemaal niet van plan bent om hem te geven, en hij WEET dat je dat niet van plan bent!quote:Ander voorbeeld: Heb ook ooit gevraagd wat op 1 staat, zijn werk of ik?

Zijn antwoord: Belachelijk, dat zijn 2 verschillende dingen!

Mijn antwoord: Werk en prive lopen nogal door elkaar bij ons dus het een heeft wel degelijk met het ander te maken.

Zijn antwoord: werk is werk en prive is prive. Jij wedijvert met zijn werk. Je stelt zijn baan (zijn gevoelens voor zijn baan??) op hetzelfde niveau als zijn liefdesleven. Hij heeft gelijk, die twee zijn niet voor elkaar inwisselbaar. Overigens, met vragen als deze, ongeacht het antwoord, krijg je nooit wat je wilt horen. Het is net als 'schat vind je mij dik?' een lose-lose vraag. Ben jij zo onzeker dat je nog bevestiging moet halen uit het feit dat hij liever bij jou zou zijn als aan het werk?

Ander perspectief: zonder werk, zijn zaak, het inkomen, de reuring zou zijn leven een formidabel gat vertonen. Zonder jou wellicht minder. Dit kun je zelf ook bedenken, maar jij kiest ervoor om hem in een positie te plaatsen waar hij jou kan krenken. Leuke manier van met elkaar omgaan.



quote:Weer een ander voorbeeld: we hebben een break gehad omdat we zo in de war waren door onze verschillen dat we even 2 weken pauze hebben genomen.

Nadat we weer besloten hadden samen ervoor te gaan, vreog ik na 2 weken hoe hij vond dat het nu ging sinds de break...

Hij spatte bijna uit elkaar van verontwaardiging dat ik dat vroeg want.... je raadt het al: het gaat toch goed zo!!?

We namen een break want we waren in de war en we besloten ervoor te gaan...... in tijdens deze, ongetwijfeld heftige en woelige periode in jullie tijd samen en apart, hebben jullie een keuze gemaakt om 'ervoor te gaan'. Waar gaan jullie precies voor? Ik neem aan dat dat 'iets' waar je voor gaat, een doel of droom is die jullie gezamenlijk hebben uitgesproken? Of ga ja, zoals iemand die ik ken, voor 'net als de rest, samen kleunen'??? Want dan heb ik maar 1 advies voor je: RUN, FOREST, RUN. Maar misschien heb ik dat advies nog wel meer voor hem. Je bent bij elkaar teruggekomen of gebleven voor een reden. Wat is die reden? Geldt die voor jou of voor jullie?



quote:Ben ik dan van Venus or what!? Als ik bevestiging nodig heb als ik me onzeker voel, dan is het toch niet teveel gevraagd om daar over te praten? Als jij dermate onzeker bent dat jij constant een vorm van bevestiging, hoe 'crooked' ook, van hem nodig hebt, dan lijkt het mij toe dat dat inderdaad wel eens teveel gevraagd zou kunnen zijn.



Een goed gesprek over het doel en de grote droom van jullie gezamelijke leven, vertaalt zich niet in 'vind je mij of je werk leuker?'. Ik hoop, dat je dat zelf ook inziet. Het mag veel dieper gaan, en ik denk dat het verstandig (hoewel eng, maar hij is jouw vriend dus voor hem hoef jij niet bang te zijn) is, dat jij jezelf als eerste kwetsbaar opstelt. Bereid je voor, stel je open, vertel hem en laat hem voelen hoe jij jullie toekomst ziet. Je beste kans op een beetje openheid van hem, is om zelf eerst maar eens wat muren te slechten.



Ik wens je veel succes, ik hoop van harte dat je het klaarspeelt. Spreek anders eea door met je therapeut, jij hebt nog wat hindernissen te overwinnen voor je jezelf kunt geven. En een relatie bestaat eerst en vooral uit geven.

Moonlight het is toch niet zo heel gek dat wanneer je nog maar 1 jaar en 10 maanden bij elkaar zijn, je nog niet over kinderen hebt gesproken?



De een is daar wat sneller aan toe dan een ander.



Maar goed.. hij is al 38 dus...

quote:Emaiden schreef op 10 mei 2010 @ 20:39:

Moonlight het is toch niet zo heel gek dat wanneer je nog maar 1 jaar en 10 maanden bij elkaar zijn, je nog niet over kinderen hebt gesproken?



De een is daar wat sneller aan toe dan een ander.



Maar goed.. hij is al 38 dus...Hoewel de vraag niet aan mij wordt gesteld, als je gaat samenwonen en besluit je toekomst met elkaar te willen delen dan vereist dat in mijn opinie dat je tenminste samen hebt besproken wat je van die toekomst verwacht, ook op het gebied van gezinsplanning.

Ja, daar heb je gelijk in.

Het zijn natuurlijk geen pubers meer haha!

Vaak bespreek je dat soort dingen automatisch. (eerst denken dan typen haha).

Het lijkt mij dat je dit soort levensbepalende dingen juist al heel snel in de relatie met elkaar bespreekt en niet pas na 1 jaar en 10 maanden.



Zo wil ik absoluut geen kinderen en dat kan mijn partner maar beter direct weten, zodat hij niet later alsnog teleurgesteld wordt. Bij TO lijkt het me ook goed dat ze weet waar ze staat.

Wat vaag allemaal..quote:fashionchicky schreef op 10 mei 2010 @ 18:14:



Zodra ik hem een persoonlijke vraag stel (hoe vind je dit of dat) dan schiet hij al in de stress, (oh jee ze moet wat van me)

Hij is bang dat hij niet het juiste zegt terwijl het mij niet uitmaakt wat hij zegt ALS het maar oprecht zijn mening is!

Heb jij hier reden toe gegeven? Moeilijk gedaan over wat HIJ voelt/denkt/vindt? Drama geschopt? etc?



quote:Een voorbeeld: Ik heb ooit es gevraagd OF hij het leuker had gevonden dat ik in de weekenden altijd mee zou gaan naar de kroeg (zijn zaak).

Zijn antwoord: dat doe je toch niet...

Mijn vraag weer:Zou je dat dan liever hebben dat ik dat wel zou doen...

Zijn antwoord: is niet relevant dus geef ik ook geen antwoord op.

Ik zou ook ontwijkend antwoorden bij die vraag, omdat altijd en soms nogal een groot verschil kunnen maken. En het antwoord hierop kan naar verwachting nooit goed zijn inderdaad. Zegt hij ja, kun je denken dat ie niet zonder je kan. Bij nee houdt ie vast niet genoeg van je. Die indruk krijg ik in ieder geval nu.



quote:Ander voorbeeld: Heb ook ooit gevraagd wat op 1 staat, zijn werk of ik?

Zijn antwoord: Belachelijk, dat zijn 2 verschillende dingen!

Mijn antwoord: Werk en prive lopen nogal door elkaar bij ons dus het een heeft wel degelijk met het ander te maken.

Zijn antwoord: werk is werk en prive is prive.

Dit stukje onderschrijft wat ik me hierboven afvroeg.

Hij is heel duidelijk, jij wilt en vraagt veel te veel van hem. Wat is er mis met zijn antwoord? Hij heeft toch gewoon gelijk? En hoe haal je het in je hoofd om te vragen wat op 1 staat. Heb je liever dat hij zonder inkomen thuis zit, bij jou, uit liefde, terwijl hij dan niet eens bij kan dragen aan jullie toekomst?





quote:Ben ik dan van Venus or what!? Als ik bevestiging nodig heb als ik me onzeker voel, dan is het toch niet teveel gevraagd om daar over te praten?Je vraagt het geloof ik wel vaak. In ieder geval kom je op me over alsof je constant bevestiging nodig hebt. Hij is bij je, met je. Wat is je probleem behalve het probleem dat jij ervan maakt?

quote:iris1969 schreef op 10 mei 2010 @ 20:55:

Het lijkt mij dat je dit soort levensbepalende dingen juist al heel snel in de relatie met elkaar bespreekt en niet pas na 1 jaar en 10 maanden.



Zo wil ik absoluut geen kinderen en dat kan mijn partner maar beter direct weten, zodat hij niet later alsnog teleurgesteld wordt. Bij TO lijkt het me ook goed dat ze weet waar ze staat.



Maar zover ik kan lezen heeft de vriend van TO ook niet gezegd dat ie GEEN kinderen wilt, alleen niet NU. Tja, en zijn baan was er inderdaad al voordat TO in beeld kwam. Ook begrijp ik niet waarom je geen relatie kan opbouwen hoor met zijn werktijden/horecabedrijf? Het is niet zo dat hij 7 dagen per week 's avonds werkt, alleen op vrijdag en zaterdag. Kan je toch een leven opbouwen samen of je relatie in de toekomst uitbreiden met een kind?



Vind ook dat je inderdaad niet echt "sterk" overkomt, al heb je gemeld dat je al meerdere langdurige relaties hebt gehad. Totaal niet relevant in mijn ogen......