Relaties
alle pijlers
het is uit vanwege kinderwens
zondag 24 juni 2007 om 11:05
groot verdriet...mijn vriend heeft gisteren verteld dat zijn kinderwens te diep zit. ik kan hem de kinderen niet schenken. het was vanaf het begin al duidelijk dat hij ze graag wilde dus heb ik al heel snel verteld dat ik ze mogelijk niet kan krijgen. hij gaf aan dat we het samen ook leuk konden hebben en ik heb gezegd dat hij er heel erg goed over na moest denken. daarna was het een poosje stil van zijn kant betreft de kinderwens en gisteren kwam de klap. ik had er altijd rekening mee gehouden dat het erin zat maar het doet zo verdomd veel pijn. groot drama en ontzettend veel verdriet want we zijn nog vreselijk gek op elkaar. we dachten in elkaar de ware gevonden te hebben.
zondag 24 juni 2007 om 14:56
Reuzeltje wat erg!!
Ik heb ook endometriose, in een ernstige vorm en er is zoveel aan te doen!!
Ik ben ook geopereerd aan cystes, en dacht ook onvruchtbaar te zijn, ik was wel verminderd vruchtbaar. Maar volgens mijn gyn is IVF DE uitkomst bij endometriose.
Wilde je vriend zelfs dat niet proberen?
Als je nu schoon bent heb je volgens mij best aardige kans op een baby. Heb je het al met je gyn besproken de nieuwe situatie. Endo kan ook weer grotendeels genezen, de plekken gaan soms weg, en als er niet al te erg littekenweefsel is ka je gewoon (of met IVF) zwanger worden. Heb je al een onderzoek gehad in de nieuwe situatie?
Ik heb een dochter, spontaan zwanger geworden, maar wel pas na 3 jaar gen voorbehoedsmiddelen gebruiken (we gingen er niet specifiek voor omdat manlief twijfelde over kinderen, maar het er wel op aan wilde laten komen, een toevallig kind was heel welkom...lang verhaal)
Heel spijtig dat je vriend weg is, wat vreselijk, maar ik heb wel het idee dat hij zonder de mogelijkheden te willen onderzoeken of een IVF traject in te gaan al heeft opgegeven. Is dat zo?
Sterkte!!
Ik heb ook endometriose, in een ernstige vorm en er is zoveel aan te doen!!
Ik ben ook geopereerd aan cystes, en dacht ook onvruchtbaar te zijn, ik was wel verminderd vruchtbaar. Maar volgens mijn gyn is IVF DE uitkomst bij endometriose.
Wilde je vriend zelfs dat niet proberen?
Als je nu schoon bent heb je volgens mij best aardige kans op een baby. Heb je het al met je gyn besproken de nieuwe situatie. Endo kan ook weer grotendeels genezen, de plekken gaan soms weg, en als er niet al te erg littekenweefsel is ka je gewoon (of met IVF) zwanger worden. Heb je al een onderzoek gehad in de nieuwe situatie?
Ik heb een dochter, spontaan zwanger geworden, maar wel pas na 3 jaar gen voorbehoedsmiddelen gebruiken (we gingen er niet specifiek voor omdat manlief twijfelde over kinderen, maar het er wel op aan wilde laten komen, een toevallig kind was heel welkom...lang verhaal)
Heel spijtig dat je vriend weg is, wat vreselijk, maar ik heb wel het idee dat hij zonder de mogelijkheden te willen onderzoeken of een IVF traject in te gaan al heeft opgegeven. Is dat zo?
Sterkte!!
zondag 24 juni 2007 om 15:01
quote:
Wat ik bedoel met egoïstisch is het volgende. Jouw vriend weet dat jij moeilijk kinderen kunt krijgen. Jullie zijn nog niet zo lang samen en zouden best kunnen proberen wel samen voor een kleine te gaan.
Want nu is het uit en dan? Gaat je vriend nu op zoek naar een vrouw die hem wel kinderen kan bieden, dan moet je dus als je een vrouw leert kennen direct weten of ze wel vruchtbaar is. Dat is toch geen goede reden om een relatie en een vaderschap aan te gaan, dat is toch geen echte liefde dan? Want een kind wil je toch samen als bekroning op je liefde, als een verlenging van jullie samen. En het alleen hebben van een kind en geen echt liefde, dat vind ik dus wel een keuze uit eigen belang. Precies!! Dit is ook zeker geen echte liefde en ik vind het ook zeker wel egoistisch, vanwege het feit dat hij het niet eens probeert.....
Bij mijn ex was het ook geen echte liefde, wel van mijn kant. Ik had ook zonder kinderen van hem kunnen blijven houden, maar hij van mij niet.
Sommige mensen denken ook dat kinderen zalig makend zijn, nou ik ken er genoeg die als ze het nog eens over mochten doen, niet meer voor kinderen zouden kiezen. Maar goed dan heb ik het wel over uitzonderingen....
Vreselijk toch dat je als vrouw wordt 'gekozen' omdat je vruchtbaar bent en de man kinderen kan schenken...........waar gaat het dan om???
Wat ik bedoel met egoïstisch is het volgende. Jouw vriend weet dat jij moeilijk kinderen kunt krijgen. Jullie zijn nog niet zo lang samen en zouden best kunnen proberen wel samen voor een kleine te gaan.
Want nu is het uit en dan? Gaat je vriend nu op zoek naar een vrouw die hem wel kinderen kan bieden, dan moet je dus als je een vrouw leert kennen direct weten of ze wel vruchtbaar is. Dat is toch geen goede reden om een relatie en een vaderschap aan te gaan, dat is toch geen echte liefde dan? Want een kind wil je toch samen als bekroning op je liefde, als een verlenging van jullie samen. En het alleen hebben van een kind en geen echt liefde, dat vind ik dus wel een keuze uit eigen belang. Precies!! Dit is ook zeker geen echte liefde en ik vind het ook zeker wel egoistisch, vanwege het feit dat hij het niet eens probeert.....
Bij mijn ex was het ook geen echte liefde, wel van mijn kant. Ik had ook zonder kinderen van hem kunnen blijven houden, maar hij van mij niet.
Sommige mensen denken ook dat kinderen zalig makend zijn, nou ik ken er genoeg die als ze het nog eens over mochten doen, niet meer voor kinderen zouden kiezen. Maar goed dan heb ik het wel over uitzonderingen....
Vreselijk toch dat je als vrouw wordt 'gekozen' omdat je vruchtbaar bent en de man kinderen kan schenken...........waar gaat het dan om???
zondag 24 juni 2007 om 15:16
ik heb toendertijd hormonen gebruikt om zwanger te worden wat zeer nadelig was voor de endometriose. alles groeide 10x zo hard dicht. zwaarste dosis clomid gehad voor een heel jaar zonder controles op cystes ed omdat in die tijd geen endometriose vastgesteld was. pas na de clomid werd er een kijkoperatie gedaan. ik heb op het punt van ivf gestaan maar we waren al zo lang bezig en de stress was zo groot en ik was zo bang voor de hormonen en weer het dichtgroeien dat ik alles afgekapt heb voor die tijd. ik was ook zwaar depressief door al die clomid en mijn relatie stond op klappen daardoor. ik wilde geen kind koste wat het kost en daarna op straat komen te staan met kind maar zonder partner.
ik heb toen voor mijn relatie gekozen. dat het uiteindelijk toch mis was gegaan kwam door andere oorzaken.
ik een nieuwe relatie zou ik wel open staan om te kijken wat mijn kansen nu zijn. mijn gevoel zegt heel goed omdat ik zonder de pil door te slikken al die jaren maandelijks goed doorgekomen ben. echo was ook goed. alleen wat last van mijn darmen maar ook dat valt eigenlijk bij in het niet met wat ik vroeger aan pijn heb meegemaakt.
ik heb toen voor mijn relatie gekozen. dat het uiteindelijk toch mis was gegaan kwam door andere oorzaken.
ik een nieuwe relatie zou ik wel open staan om te kijken wat mijn kansen nu zijn. mijn gevoel zegt heel goed omdat ik zonder de pil door te slikken al die jaren maandelijks goed doorgekomen ben. echo was ook goed. alleen wat last van mijn darmen maar ook dat valt eigenlijk bij in het niet met wat ik vroeger aan pijn heb meegemaakt.
zondag 24 juni 2007 om 15:23
ik vind het gewoon een walgelijk idee dat je als vrouw of man zijnde bekant een vruchtbaarheids test moet afleggen voordat je een relatie begint of je wel kinderen kan krijgen.. is toch te gek voor woorden???
het gaat toch om het houden van en niet om het wel/niet kunnen krijgen van kinderen.!!!!!!!!!!!!! wat een bekrompen bedoeling. Blijkbaar heeft de vriend van de TS perse een kind nodig om van HAAR te kunnen houden.... en DAT vind ik dus raar.
Je voelt je als vrouw(vriendin) zijnde toch te kort gedaan door zoiets
Tis dat mijn vriend en ik nog lang niet in de kinderfase zitten (ik ben 23 hij 28) maar mocht het ooit zover komen dat ik geen goede eicellen heb of hij geen levend zaad oid. Dan houd ik nog evenveel van hem en hij van mij! daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken.
We hebben er zelf al is gesprekken over gehad van wat als, en hebben daar ook concrete antwoorden op.
Stel 1 van ons is niet vruchtbaar! dan houdt het voor ons iig het biologiche vader/moederschap op! (dus willen geen gedoe met donorzaad/eicellen etc) willen graag een kind wat 100% van onze genen afstamt of anders 0%
maar dan gaan we via de adoptie weg proberen om toch samen met al onze liefde voor elkaar een kindje op te voeden en deze een mooie toekomst te bieden:D.
het gaat toch om het houden van en niet om het wel/niet kunnen krijgen van kinderen.!!!!!!!!!!!!! wat een bekrompen bedoeling. Blijkbaar heeft de vriend van de TS perse een kind nodig om van HAAR te kunnen houden.... en DAT vind ik dus raar.
Je voelt je als vrouw(vriendin) zijnde toch te kort gedaan door zoiets
Tis dat mijn vriend en ik nog lang niet in de kinderfase zitten (ik ben 23 hij 28) maar mocht het ooit zover komen dat ik geen goede eicellen heb of hij geen levend zaad oid. Dan houd ik nog evenveel van hem en hij van mij! daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken.
We hebben er zelf al is gesprekken over gehad van wat als, en hebben daar ook concrete antwoorden op.
Stel 1 van ons is niet vruchtbaar! dan houdt het voor ons iig het biologiche vader/moederschap op! (dus willen geen gedoe met donorzaad/eicellen etc) willen graag een kind wat 100% van onze genen afstamt of anders 0%
maar dan gaan we via de adoptie weg proberen om toch samen met al onze liefde voor elkaar een kindje op te voeden en deze een mooie toekomst te bieden:D.
zondag 24 juni 2007 om 15:24
Als ik het zo hoor is de endo afgenomen. Maar ik ben geen arts natuurlijk.
Ik heb ook nog last van mijn darmen, omdat ze bij de operatie niet alles weg konden halen bij mijn darmen omdat ze te bang waren mijn darmen te beschadigen.
Overigens is het heel hard, maar een zwangerschap geneest endo grotendeels. Na de zwangerschap heb ik er weinig last nog van, vroeger moest ik tijdens de mensruatie aan de morfine (!) en nu hoef ik slecht incidenteel een paracetamolletje te nemen....
Staat je (ex) vriend dan helemaal niet open ervoor om de mogelijkheden te onderzoeken? Het staat er nu toch zo te horen heel anders voor dan jaren geleden?
Ik snap dat je huiveriger bent ivm je reacties op hormonen in het verleden, maar was je wel bereid het te proberen en haakt hij al bij voorbaat af?
In dat geval vind ik het wel een egoistische *** eigenlijk....
Ik heb ook nog last van mijn darmen, omdat ze bij de operatie niet alles weg konden halen bij mijn darmen omdat ze te bang waren mijn darmen te beschadigen.
Overigens is het heel hard, maar een zwangerschap geneest endo grotendeels. Na de zwangerschap heb ik er weinig last nog van, vroeger moest ik tijdens de mensruatie aan de morfine (!) en nu hoef ik slecht incidenteel een paracetamolletje te nemen....
Staat je (ex) vriend dan helemaal niet open ervoor om de mogelijkheden te onderzoeken? Het staat er nu toch zo te horen heel anders voor dan jaren geleden?
Ik snap dat je huiveriger bent ivm je reacties op hormonen in het verleden, maar was je wel bereid het te proberen en haakt hij al bij voorbaat af?
In dat geval vind ik het wel een egoistische *** eigenlijk....
zondag 24 juni 2007 om 15:25
ik had ook zonder kinderen van hem kunnen blijven houden. ik zou van hem houden als hij invalide zou worden, ik zou zowiezo ongeacht wat het probleem zou zijn van hem blijven houden.....gewoon om wie hij is en mijn gevoel voor hem. ik heb een hoop meegemaakt en ben er nooit voor weggelopen maar er mee gehandeld.
dat ben ik en zo ben ik.....ik kan niet verwachten dat een ander ook zo zou zijn.
hij heeft pijn nu...dat weet ik zeker. hele erge tweestrijd. zijn liefde voor mij zal 100% zeker zijn als hij gezegd zou hebben dat we er samen voor gaan en het samen kunnen overwinnen ongeacht wat de uitkomst zal zijn. ik ga er dus vanuit dat zijn liefde niet voor 100% zal zijn geweest maar ik vraag me af of je dat kan verwachten als je nog maar zo kort samen bent.
dat ben ik en zo ben ik.....ik kan niet verwachten dat een ander ook zo zou zijn.
hij heeft pijn nu...dat weet ik zeker. hele erge tweestrijd. zijn liefde voor mij zal 100% zeker zijn als hij gezegd zou hebben dat we er samen voor gaan en het samen kunnen overwinnen ongeacht wat de uitkomst zal zijn. ik ga er dus vanuit dat zijn liefde niet voor 100% zal zijn geweest maar ik vraag me af of je dat kan verwachten als je nog maar zo kort samen bent.
zondag 24 juni 2007 om 15:30
kan het wel een beetje begrijpen, zeker als je nog niet zo lang bij elkaar bent
denk dat hij op dat moment dat je hem voor de keuze stelde die niet direct zo kon maken, maar dat het voor hem wel is mee blijven spelen
en ja, nu heeft hij een keuze gemaakt,
is misschien wel egoistisch, maar zie het zo
ik heb het andersom,
wil ze absoluut NIET, zal dat ook aangeven als ik een relatie begin, de keuze is dan aan de ander (of aan mij) om te zeggen zo kunnen we niet verder, de wens voor kinderen is te sterk aanwezig...ik zou niet samen kunnen zijn met iemand die helemaal kinder gek is en heel graag kinderen wil
denk dat hij op dat moment dat je hem voor de keuze stelde die niet direct zo kon maken, maar dat het voor hem wel is mee blijven spelen
en ja, nu heeft hij een keuze gemaakt,
is misschien wel egoistisch, maar zie het zo
ik heb het andersom,
wil ze absoluut NIET, zal dat ook aangeven als ik een relatie begin, de keuze is dan aan de ander (of aan mij) om te zeggen zo kunnen we niet verder, de wens voor kinderen is te sterk aanwezig...ik zou niet samen kunnen zijn met iemand die helemaal kinder gek is en heel graag kinderen wil
zondag 24 juni 2007 om 15:32
quote:
Als ik het zo hoor is de endo afgenomen. Maar ik ben geen arts natuurlijk.
Ik heb ook nog last van mijn darmen, omdat ze bij de operatie niet alles weg konden halen bij mijn darmen omdat ze te bang waren mijn darmen te beschadigen.
Overigens is het heel hard, maar een zwangerschap geneest endo grotendeels. Na de zwangerschap heb ik er weinig last nog van, vroeger moest ik tijdens de mensruatie aan de morfine (!) en nu hoef ik slecht incidenteel een paracetamolletje te nemen....
Staat je (ex) vriend dan helemaal niet open ervoor om de mogelijkheden te onderzoeken? Het staat er nu toch zo te horen heel anders voor dan jaren geleden?
Ik snap dat je huiveriger bent ivm je reacties op hormonen in het verleden, maar was je wel bereid het te proberen en haakt hij al bij voorbaat af?
In dat geval vind ik het wel een egoistische *** eigenlijk....
ik heb gelijk tegen hem gezegd dat ik niet meer open zou staan voor ivf of andere mogelijkheden. ik heb zoveel gekloot aan mijn lichaam gehad dat ik dat niet meer wilde. of natuurlijk of helemaal niet.
in de tijd dat hij nadacht of hij kon leven zonder kinderen heb ik nagedacht of ik weer zo`n traject met hem door zou willen gaan. nog voor ik kon zeggen of ik dat wilde heeft hij besloten dat hij zonder kinderen niet mij mij kan leven. het heeft voor mij dus weinig zin om mijn zegje te doen omdat ondanks als we het zouden proberen en ze komen er uiteindelijk niet dat hij dan toch weg zou gaan. ik ga dan niet alles in het werk stellen om toch te proberen kinderen te krijgen.
Als ik het zo hoor is de endo afgenomen. Maar ik ben geen arts natuurlijk.
Ik heb ook nog last van mijn darmen, omdat ze bij de operatie niet alles weg konden halen bij mijn darmen omdat ze te bang waren mijn darmen te beschadigen.
Overigens is het heel hard, maar een zwangerschap geneest endo grotendeels. Na de zwangerschap heb ik er weinig last nog van, vroeger moest ik tijdens de mensruatie aan de morfine (!) en nu hoef ik slecht incidenteel een paracetamolletje te nemen....
Staat je (ex) vriend dan helemaal niet open ervoor om de mogelijkheden te onderzoeken? Het staat er nu toch zo te horen heel anders voor dan jaren geleden?
Ik snap dat je huiveriger bent ivm je reacties op hormonen in het verleden, maar was je wel bereid het te proberen en haakt hij al bij voorbaat af?
In dat geval vind ik het wel een egoistische *** eigenlijk....
ik heb gelijk tegen hem gezegd dat ik niet meer open zou staan voor ivf of andere mogelijkheden. ik heb zoveel gekloot aan mijn lichaam gehad dat ik dat niet meer wilde. of natuurlijk of helemaal niet.
in de tijd dat hij nadacht of hij kon leven zonder kinderen heb ik nagedacht of ik weer zo`n traject met hem door zou willen gaan. nog voor ik kon zeggen of ik dat wilde heeft hij besloten dat hij zonder kinderen niet mij mij kan leven. het heeft voor mij dus weinig zin om mijn zegje te doen omdat ondanks als we het zouden proberen en ze komen er uiteindelijk niet dat hij dan toch weg zou gaan. ik ga dan niet alles in het werk stellen om toch te proberen kinderen te krijgen.
zondag 24 juni 2007 om 15:50
quote:
Allereerst een *;
Ik weet hoe moeilijk het is en hoeveel pijn je nu voelt, maar ik kan je wel vertellen dat het wel 'fijn' is dat hij de echte reden vertelt.
6 jaar was ik met mijn 'grote' liefde ook bij ons was de kinderwens er en ik heb er alles aan gedaan om die wens te verwezenlijke. IUI, IVF ik ben door een hel gegaan, maar alles voor mijn 'grote' liefde.
Ook mijn ex had een grote kinderwens en ook ik heb hem gezegd dat als de wens zo groot is dat hij goed moet nadenken dat hij met mij zijn eigen kinderen nooit zou krijgen.
En dan op eens zo maar uit het niets verbreekt hij de relatie, want we zouden niet bij elkaar passen. Hij mist 'iets'.............
Ik ben alles kwijt, moet weer helemaal overnieuw beginnen.
Meneer heeft nu een 11 jaar jonger grietje aan de haak geslagen.......
voor jou ook een hele dikke*;
vreselijk om dat hele traject door te moeten lopen en uiteindelijk zet hij er een punt achter.
Allereerst een *;
Ik weet hoe moeilijk het is en hoeveel pijn je nu voelt, maar ik kan je wel vertellen dat het wel 'fijn' is dat hij de echte reden vertelt.
6 jaar was ik met mijn 'grote' liefde ook bij ons was de kinderwens er en ik heb er alles aan gedaan om die wens te verwezenlijke. IUI, IVF ik ben door een hel gegaan, maar alles voor mijn 'grote' liefde.
Ook mijn ex had een grote kinderwens en ook ik heb hem gezegd dat als de wens zo groot is dat hij goed moet nadenken dat hij met mij zijn eigen kinderen nooit zou krijgen.
En dan op eens zo maar uit het niets verbreekt hij de relatie, want we zouden niet bij elkaar passen. Hij mist 'iets'.............
Ik ben alles kwijt, moet weer helemaal overnieuw beginnen.
Meneer heeft nu een 11 jaar jonger grietje aan de haak geslagen.......
voor jou ook een hele dikke*;
vreselijk om dat hele traject door te moeten lopen en uiteindelijk zet hij er een punt achter.
zondag 24 juni 2007 om 15:54
[fgcolor=#0000ff]
ik heb gelijk tegen hem gezegd dat ik niet meer open zou staan voor ivf of andere mogelijkheden. ik heb zoveel gekloot aan mijn lichaam gehad dat ik dat niet meer wilde. of natuurlijk of helemaal niet.
in de tijd dat hij nadacht of hij kon leven zonder kinderen heb ik nagedacht of ik weer zo`n traject met hem door zou willen gaan. nog voor ik kon zeggen of ik dat wilde heeft hij besloten dat hij zonder kinderen niet mij mij kan leven. het heeft voor mij dus weinig zin om mijn zegje te doen omdat ondanks als we het zouden proberen en ze komen er uiteindelijk niet dat hij dan toch weg zou gaan. ik ga dan niet alles in het werk stellen om toch te proberen kinderen te krijgen.[/fgcolor]
Zie nou wat je zelf schrijft! Ik word hier zo verdrietig van........... Je zou alles in het werk stellen om toch te proberen kinderen te krijgen (wat ik dus ook heb gedaan.....). En als dat niet lukt gaat hij toch bij je weg...............
Hallo?????????????????????? Dan hebben we het toch over eenzijdige liefde! Precies wat er bij mij ook is gebeurd.
Ik heb er zo'n spijt van dat ik dit allemaal heb gedaan VOOR HEM!, maar aan de andere kant zou ik misschien weer spijt hebben dat ik het niet had geprobeerd. Alleen heb ik nu heel veel lichamelijke klachten door al die hormonen......
Ik ben altijd vruchtbaar geweest alleen na mijn 36ste niet meer.........
ik heb gelijk tegen hem gezegd dat ik niet meer open zou staan voor ivf of andere mogelijkheden. ik heb zoveel gekloot aan mijn lichaam gehad dat ik dat niet meer wilde. of natuurlijk of helemaal niet.
in de tijd dat hij nadacht of hij kon leven zonder kinderen heb ik nagedacht of ik weer zo`n traject met hem door zou willen gaan. nog voor ik kon zeggen of ik dat wilde heeft hij besloten dat hij zonder kinderen niet mij mij kan leven. het heeft voor mij dus weinig zin om mijn zegje te doen omdat ondanks als we het zouden proberen en ze komen er uiteindelijk niet dat hij dan toch weg zou gaan. ik ga dan niet alles in het werk stellen om toch te proberen kinderen te krijgen.[/fgcolor]
Zie nou wat je zelf schrijft! Ik word hier zo verdrietig van........... Je zou alles in het werk stellen om toch te proberen kinderen te krijgen (wat ik dus ook heb gedaan.....). En als dat niet lukt gaat hij toch bij je weg...............
Hallo?????????????????????? Dan hebben we het toch over eenzijdige liefde! Precies wat er bij mij ook is gebeurd.
Ik heb er zo'n spijt van dat ik dit allemaal heb gedaan VOOR HEM!, maar aan de andere kant zou ik misschien weer spijt hebben dat ik het niet had geprobeerd. Alleen heb ik nu heel veel lichamelijke klachten door al die hormonen......
Ik ben altijd vruchtbaar geweest alleen na mijn 36ste niet meer.........
zondag 24 juni 2007 om 15:56
zondag 24 juni 2007 om 16:19
ik ga er dus vanuit dat zijn liefde niet voor 100% zal zijn geweest maar ik vraag me af of je dat kan verwachten als je nog maar zo kort samen bent.
Tsja, iedere relatie begint anders: soms heel intensief en soms heel erg voorzichtig.
Toch is mijn eerste reaktie dat hij liefde duidelijk ondergeschikt maakt aan zijn kinderwens. Er zijn ook vrouwen die dat doen. En soms pakt dat goed uit en soms ook niet. Maar dat geldt natuurlijk voor iedere relatie. Aangezien ik zelf nooit kinderen heb gewild (en mijn ex-man ook niet) heeft dit dilemma voor mij nooit gespeeld. Ik ben nu getrouwd met iemand die al 2 volwassen dochters heeft en we zijn beiden de leeftijd voorbij dat een kinderwens nog optioneel is.
Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik gedaan had als ik in het verleden een partner had getroffen die persé kinderen had gewild en ik niet. Het lijkt me heel moeilijk als je een grote liefde tegenkomt en de relatie puur op een kinderwens strandt.
Overigens stelde iemand een hele goede vraag : hoe weet hij eigenlijk dat hij wél kinderen kan verwekken? Zou toch ironisch zijn als in zijn volgende relatie blijkt dat HIJ degene is bij wie er iets schort.......
Marion
Tsja, iedere relatie begint anders: soms heel intensief en soms heel erg voorzichtig.
Toch is mijn eerste reaktie dat hij liefde duidelijk ondergeschikt maakt aan zijn kinderwens. Er zijn ook vrouwen die dat doen. En soms pakt dat goed uit en soms ook niet. Maar dat geldt natuurlijk voor iedere relatie. Aangezien ik zelf nooit kinderen heb gewild (en mijn ex-man ook niet) heeft dit dilemma voor mij nooit gespeeld. Ik ben nu getrouwd met iemand die al 2 volwassen dochters heeft en we zijn beiden de leeftijd voorbij dat een kinderwens nog optioneel is.
Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik gedaan had als ik in het verleden een partner had getroffen die persé kinderen had gewild en ik niet. Het lijkt me heel moeilijk als je een grote liefde tegenkomt en de relatie puur op een kinderwens strandt.
Overigens stelde iemand een hele goede vraag : hoe weet hij eigenlijk dat hij wél kinderen kan verwekken? Zou toch ironisch zijn als in zijn volgende relatie blijkt dat HIJ degene is bij wie er iets schort.......
Marion
zondag 24 juni 2007 om 16:26
Heel veel sterkte gewenst!!
Lijkt me heel erg moeilijk om te accepteren....
Ik vind hem nu niet meteen een egoistische zak (zoals sommigen hier), misschien had ik in zijn situatie wel hetzelfde gedaan...
En als je het van de andere kant bekijkt, is het niet veel eerlijker dat hij er nu meteen mee kapt? Als hij nog een langere tijd was gebleven met zijn twijfels, had TO nog meer erop gerekend dat dit 'de ware' was...
Lijkt me heel erg moeilijk om te accepteren....
Ik vind hem nu niet meteen een egoistische zak (zoals sommigen hier), misschien had ik in zijn situatie wel hetzelfde gedaan...
En als je het van de andere kant bekijkt, is het niet veel eerlijker dat hij er nu meteen mee kapt? Als hij nog een langere tijd was gebleven met zijn twijfels, had TO nog meer erop gerekend dat dit 'de ware' was...
zondag 24 juni 2007 om 18:29
Kennelijk ben ik eennegoistisch kutwijf, want ik heb een paar jaar geleden mijn partner verlaten omdat ik een kinderwens heb en hij absoluut zeker weet nooit kinderen te willen.
En inderdaad ik weet niet zeker of ik ze uberhaubt wel kan krijgen, ik weet niet ofik een partner zal vinden vioor het telaat is, maar ik was heel erg bang dat wanneer ik in die relatie zou blijven, ik uiteindelijk vreselijke spijt zou krijgen van het opgeven van mijn kinderwens en dat daardoopr de relatiue alsnog kapot zou gaan. met heel veel pijn en verdriet heb ik toen beloten een jarenlange relatie te verbreken. Hoe verdrietig ook, ik kan me de keuze van jouw partner heel goed voorstellen. Misschgien extra pijnliji omdat het bij jou'niet kunnen"is in plaats van "niet willen"maar bottomline is wel dat als hij bij jou zou blijven er gen kind zou komen. Als zijn toekomstbeelld en beeld met kind is, kan hij beter nu dat dudelijk maken, dan wanneer hij je over 10 jaar alsnog verlaat.
En inderdaad ik weet niet zeker of ik ze uberhaubt wel kan krijgen, ik weet niet ofik een partner zal vinden vioor het telaat is, maar ik was heel erg bang dat wanneer ik in die relatie zou blijven, ik uiteindelijk vreselijke spijt zou krijgen van het opgeven van mijn kinderwens en dat daardoopr de relatiue alsnog kapot zou gaan. met heel veel pijn en verdriet heb ik toen beloten een jarenlange relatie te verbreken. Hoe verdrietig ook, ik kan me de keuze van jouw partner heel goed voorstellen. Misschgien extra pijnliji omdat het bij jou'niet kunnen"is in plaats van "niet willen"maar bottomline is wel dat als hij bij jou zou blijven er gen kind zou komen. Als zijn toekomstbeelld en beeld met kind is, kan hij beter nu dat dudelijk maken, dan wanneer hij je over 10 jaar alsnog verlaat.
zondag 24 juni 2007 om 19:03
in principe is het wel mogelijk. alleen heb ik niet dezelfde kans om zwanger te worden als een gezonde vrouw. percentage bij mij ligt vele malen lager. de kans dat het niet lukt ligt erg hoog, maar het is niet 100% uitgesloten dat ik ze niet zou kunnen krijgen.
het probleem is wel dat als hij toch zou blijven en we aan kinderen zouden beginnen en dat hele traject op gaan starten....wat doet hij als blijkt dat het na al die behandelingen toch niet gelukt is? als hij nu al wegloopt....
het probleem is wel dat als hij toch zou blijven en we aan kinderen zouden beginnen en dat hele traject op gaan starten....wat doet hij als blijkt dat het na al die behandelingen toch niet gelukt is? als hij nu al wegloopt....
zondag 24 juni 2007 om 19:08
quote:
Kennelijk ben ik eennegoistisch kutwijf, want ik heb een paar jaar geleden mijn partner verlaten omdat ik een kinderwens heb en hij absoluut zeker weet nooit kinderen te willen.
En inderdaad ik weet niet zeker of ik ze uberhaubt wel kan krijgen, ik weet niet ofik een partner zal vinden vioor het telaat is, maar ik was heel erg bang dat wanneer ik in die relatie zou blijven, ik uiteindelijk vreselijke spijt zou krijgen van het opgeven van mijn kinderwens en dat daardoopr de relatiue alsnog kapot zou gaan. met heel veel pijn en verdriet heb ik toen beloten een jarenlange relatie te verbreken. Hoe verdrietig ook, ik kan me de keuze van jouw partner heel goed voorstellen. Misschgien extra pijnliji omdat het bij jou'niet kunnen"is in plaats van "niet willen"maar bottomline is wel dat als hij bij jou zou blijven er gen kind zou komen. Als zijn toekomstbeelld en beeld met kind is, kan hij beter nu dat dudelijk maken, dan wanneer hij je over 10 jaar alsnog verlaat. ik vind je geen kutwijf hoor...netzomin als dat ik hem een egoistische %^$^ vind.
wat voor mij wel anders is is dat jij wist dat hij absoluut helemaal geen kinderen wilde, er geen moeite voor wilde doen, niet bespreekbaar was en jouw wens ze wel te willen weggewerkt werd onder het mom van ik wil ze niet en daarmee klaar. dan is het dus een definitieve uitkomst om voor jou te beslissen om te blijven of om weg te gaan.
in mijn situatie is het helemaal niet 100% zeker dat ze er niet zullen komen. maar het is ook niet zeker dat ze er wel zullen komen omdat ik niet dusdanig vruchtbaar ben als het gros van de vrouwen. bovendien ben ik ook de 30 al gepasseerd wat het er ook niet makkelijker op maakt.
Kennelijk ben ik eennegoistisch kutwijf, want ik heb een paar jaar geleden mijn partner verlaten omdat ik een kinderwens heb en hij absoluut zeker weet nooit kinderen te willen.
En inderdaad ik weet niet zeker of ik ze uberhaubt wel kan krijgen, ik weet niet ofik een partner zal vinden vioor het telaat is, maar ik was heel erg bang dat wanneer ik in die relatie zou blijven, ik uiteindelijk vreselijke spijt zou krijgen van het opgeven van mijn kinderwens en dat daardoopr de relatiue alsnog kapot zou gaan. met heel veel pijn en verdriet heb ik toen beloten een jarenlange relatie te verbreken. Hoe verdrietig ook, ik kan me de keuze van jouw partner heel goed voorstellen. Misschgien extra pijnliji omdat het bij jou'niet kunnen"is in plaats van "niet willen"maar bottomline is wel dat als hij bij jou zou blijven er gen kind zou komen. Als zijn toekomstbeelld en beeld met kind is, kan hij beter nu dat dudelijk maken, dan wanneer hij je over 10 jaar alsnog verlaat. ik vind je geen kutwijf hoor...netzomin als dat ik hem een egoistische %^$^ vind.
wat voor mij wel anders is is dat jij wist dat hij absoluut helemaal geen kinderen wilde, er geen moeite voor wilde doen, niet bespreekbaar was en jouw wens ze wel te willen weggewerkt werd onder het mom van ik wil ze niet en daarmee klaar. dan is het dus een definitieve uitkomst om voor jou te beslissen om te blijven of om weg te gaan.
in mijn situatie is het helemaal niet 100% zeker dat ze er niet zullen komen. maar het is ook niet zeker dat ze er wel zullen komen omdat ik niet dusdanig vruchtbaar ben als het gros van de vrouwen. bovendien ben ik ook de 30 al gepasseerd wat het er ook niet makkelijker op maakt.
zondag 24 juni 2007 om 19:12
Veronderstel eens dat het niet bekend is, dat jij of hij geen kinderen kunnen krijgen. Als dan blijkt dat het niet makkelijk gaat, of op de gewone manier niet mogelijk is, dan moet je ook kiezen voor wel of niet doorgaan met de relatie. Ik vind dat zijn liefde voor jou niet diep genoeg is, maar ik weet ook niet hoelang jullie relatie nu loopt.
Mijn man kan namelijk ook geen kinderen krijgen/maken, maar ik heb er nog geen seconde over nagedacht om hem daarom maar te dumpen. Hij gaf me overigens wel die keus, maar ik houd van hem, dus nooit een optie voor mij geweest.
Mijn man kan namelijk ook geen kinderen krijgen/maken, maar ik heb er nog geen seconde over nagedacht om hem daarom maar te dumpen. Hij gaf me overigens wel die keus, maar ik houd van hem, dus nooit een optie voor mij geweest.
zondag 24 juni 2007 om 20:05
ik vind je geen kutwijf hoor...netzomin als dat ik hem een egoistische %^$^ vind.
wat voor mij wel anders is is dat jij wist dat hij absoluut helemaal geen kinderen wilde, er geen moeite voor wilde doen, niet bespreekbaar was en jouw wens ze wel te willen weggewerkt werd onder het mom van ik wil ze niet en daarmee klaar.
Ik heb het nooit ervaren alsof mijn wens werd "weggewerkt". Toen we een relsatie kregen wist ik zelf niet zeker of ik wel kinderen wilde, en was het nog geen issue. ik vind redenen om geen kinderen te willen net zo goed legitiem als redenen om ze wel te willen. zijn niet-wens was even terecht en geldig als mijn wel-wens. Ik vind het echter niet in het belang van een kind om het op de wereld te zetten als de vader zo duidelijk angeeft geen kind te willen. In het geval wel/niet vind ik daarom dat de niet-wens per definitie zwaarder weegt, omdat ik mijn kind later niet wil hoeven uitleggen waarom pappa zo afstandelijk is. Uiteindelijk was het dus mijn keuze om zijn niet-wens te respecteren. copnsequentie daarvan dat ik een keuze had om mijn kinderwens op te geven, of mijn relatie. Omdat er naast de kinderwens nog wat issues speelden, heb ik besloten de relatie op[ te geven. We zijn nog steeds goede vrienden, want mijn ex is geen slecht mens. Ik vind het juist bewonderenswaardig dat hij er jiet voor kies om de verantwoordelijkheid van een kind te nemen als hij weet dat ie deze niet wil of kan dragen.
dan is het dus een definitieve uitkomst om voor jou te beslissen om te blijven of om weg te gaan.
in mijn situatie is het helemaal niet 100% zeker dat ze er niet zullen komen. maar het is ook niet zeker dat ze er wel zullen komen omdat ik niet dusdanig vruchtbaar ben als het gros van de vrouwen. bovendien ben ik ook de 30 al gepasseerd wat het er ook niet makkelijker op maakt.
Nee, maar het zou des te zwaarder voor je zijn als je alles uit de kast haalt, je eigen grenzen oprekt voor hem ( want je hebt in een eerder stadium naar hem uitgesproken dat je niet meer de medische molen in wilt) en hij alsnog bij je weggaat omdat het niet lukt. Dan zou hem zeker ( en niet geheel ten onrechte) verweten kunnen worden dat hij het vantevoren wist dat het misschien niet zou lukken. als zijn kinderwens zo sterk is, kun je elkaar beter nu loslaten. heel verdrietig, maar hoe langer je zou wachten, hoe moeilijker het wordt.
wat voor mij wel anders is is dat jij wist dat hij absoluut helemaal geen kinderen wilde, er geen moeite voor wilde doen, niet bespreekbaar was en jouw wens ze wel te willen weggewerkt werd onder het mom van ik wil ze niet en daarmee klaar.
Ik heb het nooit ervaren alsof mijn wens werd "weggewerkt". Toen we een relsatie kregen wist ik zelf niet zeker of ik wel kinderen wilde, en was het nog geen issue. ik vind redenen om geen kinderen te willen net zo goed legitiem als redenen om ze wel te willen. zijn niet-wens was even terecht en geldig als mijn wel-wens. Ik vind het echter niet in het belang van een kind om het op de wereld te zetten als de vader zo duidelijk angeeft geen kind te willen. In het geval wel/niet vind ik daarom dat de niet-wens per definitie zwaarder weegt, omdat ik mijn kind later niet wil hoeven uitleggen waarom pappa zo afstandelijk is. Uiteindelijk was het dus mijn keuze om zijn niet-wens te respecteren. copnsequentie daarvan dat ik een keuze had om mijn kinderwens op te geven, of mijn relatie. Omdat er naast de kinderwens nog wat issues speelden, heb ik besloten de relatie op[ te geven. We zijn nog steeds goede vrienden, want mijn ex is geen slecht mens. Ik vind het juist bewonderenswaardig dat hij er jiet voor kies om de verantwoordelijkheid van een kind te nemen als hij weet dat ie deze niet wil of kan dragen.
dan is het dus een definitieve uitkomst om voor jou te beslissen om te blijven of om weg te gaan.
in mijn situatie is het helemaal niet 100% zeker dat ze er niet zullen komen. maar het is ook niet zeker dat ze er wel zullen komen omdat ik niet dusdanig vruchtbaar ben als het gros van de vrouwen. bovendien ben ik ook de 30 al gepasseerd wat het er ook niet makkelijker op maakt.
Nee, maar het zou des te zwaarder voor je zijn als je alles uit de kast haalt, je eigen grenzen oprekt voor hem ( want je hebt in een eerder stadium naar hem uitgesproken dat je niet meer de medische molen in wilt) en hij alsnog bij je weggaat omdat het niet lukt. Dan zou hem zeker ( en niet geheel ten onrechte) verweten kunnen worden dat hij het vantevoren wist dat het misschien niet zou lukken. als zijn kinderwens zo sterk is, kun je elkaar beter nu loslaten. heel verdrietig, maar hoe langer je zou wachten, hoe moeilijker het wordt.
zondag 24 juni 2007 om 20:23
quote:
Veronderstel eens dat het niet bekend is, dat jij of hij geen kinderen kunnen krijgen. Als dan blijkt dat het niet makkelijk gaat, of op de gewone manier niet mogelijk is, dan moet je ook kiezen voor wel of niet doorgaan met de relatie. Ik vind dat zijn liefde voor jou niet diep genoeg is, maar ik weet ook niet hoelang jullie relatie nu loopt.
Mijn man kan namelijk ook geen kinderen krijgen/maken, maar ik heb er nog geen seconde over nagedacht om hem daarom maar te dumpen. Hij gaf me overigens wel die keus, maar ik houd van hem, dus nooit een optie voor mij geweest. onze relatie was heel pril maar voelde al veel langer aan omdat het juist zo goed voelde. we waren totaal op ons gemak bij elkaar. toch kan ik het me wel heel goed voorstellen dat zijn jarenlange kinderwens voor onze liefde gaat. hoe kan je al zo van iemand houden op zo`n korte termijn?
het punt is gewoon dat hij altijd al kinderen wilde, komt mij tegen en moet ineens in korte tijd die lange kinderwens om gaan gooien naar een toekomst met mogelijk geen kinderen.
ik heb het andersom....ik heb jarenlang geleefd met het feit dat ik kinderloos verder door het leven zou moeten gaan. ineens kom ik iemand tegen die wel een sterke kinderwens heeft en ineens moet ik in zo`n korte tijd mijn leven gaan omgooien naar een toekomst met mogelijk toch wel kinderen te krijgen. het is voor beide een hele grote omschakeling in relatief korte tijd.
in de eerste week van de relatie heb ik hem gezegd dat ik geen kinderwens meer heb omdat ik die al achter de rug had en dat hij heel goed moest nadenken of hij verder wilde met mij. in eerste instantie wilde hij dat wel maar ik hamerde erop dat dat gezegd was in een roze wolk en dat hij er echt goed over moest nadenken.
in die periode dat ik hem steeds beter leerde kennen dacht ik juist na over het feit of ik hem hem toch nog een keer het traject door wilde lopen. voor mij had dat allemaal factoren. hij steunde me in een moeilijke familieperiode waarbij een kindje betrokken was...pluspunt voor hem. hij zong voor dat meisje om haar te laten lachen....pluspunt voor hem. hij wilde al heel snel dat ik kennis maakte met zijn omgeving en familie...pluspunt voor hem. hij heeft helemaal geen bindingsangst...pluspunt voor hem, enz enz enz.
al deze factoren zorgde er bij mij voor dat ik er anders tegenaan ben gaan kijken. zijn manier van praten over kinderen en andere dingen, zijn mening over dingen, zijn leven enz. steeds meer kreeg mijn besluit van wel of niet nog een keer dat traject meemaken vorm. andere dingen gingen meespelen...hij kon mij steunen tijdens de familiekwestie dus zou hij dat ook redden als ik onder de hormonen zit? hij romantiseerde kinderen niet dus ook als er iets niet lekker zou lopen zou ik op hem kunnen rekenen. allemaal dingen waarvan ik dacht...ja, met hem zou ik het weer kunnen proberen...het aan durven.
hij dacht echter nog steeds...reuzeltje wil geen kinderen meer dus dat boek is gesloten terwijl dat in de tussentijd dat we elkaar steeds meer leerde kennen voor mij dat boek steeds meer open ging staan.
mega miscommunicatie dus. ik heb hem net gesproken...we zijn nog in gesprek met elkaar. toch doet het me vreselijk veel pijn dat hij me zonder pardon aan de kant zou zetten als er geen kinderen komen. eigenlijk moet ik niet zo denken omdat onze relatie nog heel pril is maar toch.....het doet wel pijn en ik heb hem wel duidelijk gemaakt dat mijn nadenken over de kinderwens met hem even op een heel laag pitje staat. hij gaf zelf aan dat het misschien een te impulsieve reaktie was geweest en dat als hij dit allemaal van me wist het meer stof gaf om na te denken. kan best zijn, maar voor mijn gevoel is er een behoorlijke deuk opgelopen. miscommunicatie of niet. ik had nooit gedacht dat hij al zo snel een beslissing zou hebben in zo`n korte relatieperiode waarin alles eigenlijk goed zat. aan de andere kant had ik gelijk open moeten zijn over mijn twijfels om misschien toch het traject door te lopen met hem zodat hij zijn mening tijdig had bij kunnen spijkeren.
neemt niet weg dat ik vreselijk nadenk over, wat als we alles doorlopen en er geen kinderen komen...loopt hij dan alsnog weg?
Veronderstel eens dat het niet bekend is, dat jij of hij geen kinderen kunnen krijgen. Als dan blijkt dat het niet makkelijk gaat, of op de gewone manier niet mogelijk is, dan moet je ook kiezen voor wel of niet doorgaan met de relatie. Ik vind dat zijn liefde voor jou niet diep genoeg is, maar ik weet ook niet hoelang jullie relatie nu loopt.
Mijn man kan namelijk ook geen kinderen krijgen/maken, maar ik heb er nog geen seconde over nagedacht om hem daarom maar te dumpen. Hij gaf me overigens wel die keus, maar ik houd van hem, dus nooit een optie voor mij geweest. onze relatie was heel pril maar voelde al veel langer aan omdat het juist zo goed voelde. we waren totaal op ons gemak bij elkaar. toch kan ik het me wel heel goed voorstellen dat zijn jarenlange kinderwens voor onze liefde gaat. hoe kan je al zo van iemand houden op zo`n korte termijn?
het punt is gewoon dat hij altijd al kinderen wilde, komt mij tegen en moet ineens in korte tijd die lange kinderwens om gaan gooien naar een toekomst met mogelijk geen kinderen.
ik heb het andersom....ik heb jarenlang geleefd met het feit dat ik kinderloos verder door het leven zou moeten gaan. ineens kom ik iemand tegen die wel een sterke kinderwens heeft en ineens moet ik in zo`n korte tijd mijn leven gaan omgooien naar een toekomst met mogelijk toch wel kinderen te krijgen. het is voor beide een hele grote omschakeling in relatief korte tijd.
in de eerste week van de relatie heb ik hem gezegd dat ik geen kinderwens meer heb omdat ik die al achter de rug had en dat hij heel goed moest nadenken of hij verder wilde met mij. in eerste instantie wilde hij dat wel maar ik hamerde erop dat dat gezegd was in een roze wolk en dat hij er echt goed over moest nadenken.
in die periode dat ik hem steeds beter leerde kennen dacht ik juist na over het feit of ik hem hem toch nog een keer het traject door wilde lopen. voor mij had dat allemaal factoren. hij steunde me in een moeilijke familieperiode waarbij een kindje betrokken was...pluspunt voor hem. hij zong voor dat meisje om haar te laten lachen....pluspunt voor hem. hij wilde al heel snel dat ik kennis maakte met zijn omgeving en familie...pluspunt voor hem. hij heeft helemaal geen bindingsangst...pluspunt voor hem, enz enz enz.
al deze factoren zorgde er bij mij voor dat ik er anders tegenaan ben gaan kijken. zijn manier van praten over kinderen en andere dingen, zijn mening over dingen, zijn leven enz. steeds meer kreeg mijn besluit van wel of niet nog een keer dat traject meemaken vorm. andere dingen gingen meespelen...hij kon mij steunen tijdens de familiekwestie dus zou hij dat ook redden als ik onder de hormonen zit? hij romantiseerde kinderen niet dus ook als er iets niet lekker zou lopen zou ik op hem kunnen rekenen. allemaal dingen waarvan ik dacht...ja, met hem zou ik het weer kunnen proberen...het aan durven.
hij dacht echter nog steeds...reuzeltje wil geen kinderen meer dus dat boek is gesloten terwijl dat in de tussentijd dat we elkaar steeds meer leerde kennen voor mij dat boek steeds meer open ging staan.
mega miscommunicatie dus. ik heb hem net gesproken...we zijn nog in gesprek met elkaar. toch doet het me vreselijk veel pijn dat hij me zonder pardon aan de kant zou zetten als er geen kinderen komen. eigenlijk moet ik niet zo denken omdat onze relatie nog heel pril is maar toch.....het doet wel pijn en ik heb hem wel duidelijk gemaakt dat mijn nadenken over de kinderwens met hem even op een heel laag pitje staat. hij gaf zelf aan dat het misschien een te impulsieve reaktie was geweest en dat als hij dit allemaal van me wist het meer stof gaf om na te denken. kan best zijn, maar voor mijn gevoel is er een behoorlijke deuk opgelopen. miscommunicatie of niet. ik had nooit gedacht dat hij al zo snel een beslissing zou hebben in zo`n korte relatieperiode waarin alles eigenlijk goed zat. aan de andere kant had ik gelijk open moeten zijn over mijn twijfels om misschien toch het traject door te lopen met hem zodat hij zijn mening tijdig had bij kunnen spijkeren.
neemt niet weg dat ik vreselijk nadenk over, wat als we alles doorlopen en er geen kinderen komen...loopt hij dan alsnog weg?
zondag 24 juni 2007 om 20:27
Je weet nu al dat zijn kinderwens boven de liefde voor jou gaat. je loopt dus inderdaad de kans dat hij er vroeger of later vandoor gaat om die reden. je loopt ook de kans dat je morgen onder lijn 11 komt.
Vraag is wil je het risico nemen misschien wel een kind krijgen, misschgien een paar mooie jaren samen hebben, en dat hij alsnog besluit weg te gaan, of durf je dat risico niet aan.
Vraag is wil je het risico nemen misschien wel een kind krijgen, misschgien een paar mooie jaren samen hebben, en dat hij alsnog besluit weg te gaan, of durf je dat risico niet aan.
zondag 24 juni 2007 om 20:30
quote:
Je weet nu al dat zijn kinderwens boven de liefde voor jou gaat. je loopt dus inderdaad de kans dat hij er vroeger of later vandoor gaat om die reden. je loopt ook de kans dat je morgen onder lijn 11 komt.
Vraag is wil je het risico nemen misschien wel een kind krijgen, misschgien een paar mooie jaren samen hebben, en dat hij alsnog besluit weg te gaan, of durf je dat risico niet aan. dat is nu dus mijn dubio. veel hangt er ook af van wat hij voelt en zegt of ik dat aan zou durven. tijd zal het leren.
Je weet nu al dat zijn kinderwens boven de liefde voor jou gaat. je loopt dus inderdaad de kans dat hij er vroeger of later vandoor gaat om die reden. je loopt ook de kans dat je morgen onder lijn 11 komt.
Vraag is wil je het risico nemen misschien wel een kind krijgen, misschgien een paar mooie jaren samen hebben, en dat hij alsnog besluit weg te gaan, of durf je dat risico niet aan. dat is nu dus mijn dubio. veel hangt er ook af van wat hij voelt en zegt of ik dat aan zou durven. tijd zal het leren.
zondag 24 juni 2007 om 20:43
Jij bent teleurgesteld in zijn reactie, geen kinderen, geen relatie. Hij geeft dit in een heel vroeg stadium aan en dat pleit eigenlijk wel voor hem. Nu zegt hij zelf dat zijn reactie misschien te impulsief was, hij staat dus wel open voor opties. Ik vraag me af of jullie toch niet te vroeg en te "glazenbollig" kijken naar de toekomst. Als je echt zoveel van elkaar houdt moet je het een kans geven, allebei. Kinderen krijgen is niet voor iedereen weggelegd, de "ware" ook niet. Wat is belangrijker?
zondag 24 juni 2007 om 23:02
Egoistische keuze van hem? Jazeker...Maar dat maakt hem zeker geen klootzak. Zij wist net zo goed vanaf het begin dat hij een kinderwens had en zijzelf maar moeilijk zwanger zou kunnen raken.
Dat hij er uiteindelijk toch voor kiest om niet met haar verder te gaan...tja dat is misschien hard maar wel heel eerlijk. Als een vrouw een hele sterke kinderwens heeft en een man geeft aan ze niet te willen..hoe vaak hoor je niet dat dat voor een vrouw ook doorslaggevend is?
Het is meer dan lullig dat in dit geval ze er niets aan kan doen dat zwanger worden geen vanzelfsprekendheid is. Maar ook hij kan daar natuurlijk niets aan doen. Dat hij voor zichzelf kiest is zijn goed recht.
Dat hij er uiteindelijk toch voor kiest om niet met haar verder te gaan...tja dat is misschien hard maar wel heel eerlijk. Als een vrouw een hele sterke kinderwens heeft en een man geeft aan ze niet te willen..hoe vaak hoor je niet dat dat voor een vrouw ook doorslaggevend is?
Het is meer dan lullig dat in dit geval ze er niets aan kan doen dat zwanger worden geen vanzelfsprekendheid is. Maar ook hij kan daar natuurlijk niets aan doen. Dat hij voor zichzelf kiest is zijn goed recht.
maandag 25 juni 2007 om 11:51
Hoi Reuzeltje!!
Ik heb vorig jaar te horen gekregen dat ik PCO heb waardoor zwanger raken erg moeilijk is op de natuurlijke manier! Vorig jaar heb ik mijn huidige vriend leren kennen en hij heeft ook gelijk aangegeven dat hij graag vader wilt worden. Ik heb hem toen direct eerlijk verteld wat mijn situatie is en dat het niet zomaar vanzelf zal gaan en misschien dat het uiteindelijk helemaal niet lukt.. En de weg daar naartoe wel erg zwaar zal worden.. Omdat wij toen ook nog maar net 2 maanden gingen heb ik gezegd tegen hem van als je niet verder met mij wilt dan begrijp ik dat en dan leg ik mij daarbij neer hoe moeilijk is.. Gelukkig heeft hij toen gelijk mijn argument van tafel geggooid en hij wil koste wat het kost bij mij blijven.. en als we ervoor willen gaan dan gaan we samen de strijd aan en mocht het niet lukken ook dan komen we daar wel uit.. Ik voelde me toen zo opgelucht dat hij toch voor mij koos en bij me wilde blijven.. Dus ik kan me wel voorstellen hoe moeilijk dit voor jou moet zijn!
Heel veel sterkte!
Grts Saskia
Ik heb vorig jaar te horen gekregen dat ik PCO heb waardoor zwanger raken erg moeilijk is op de natuurlijke manier! Vorig jaar heb ik mijn huidige vriend leren kennen en hij heeft ook gelijk aangegeven dat hij graag vader wilt worden. Ik heb hem toen direct eerlijk verteld wat mijn situatie is en dat het niet zomaar vanzelf zal gaan en misschien dat het uiteindelijk helemaal niet lukt.. En de weg daar naartoe wel erg zwaar zal worden.. Omdat wij toen ook nog maar net 2 maanden gingen heb ik gezegd tegen hem van als je niet verder met mij wilt dan begrijp ik dat en dan leg ik mij daarbij neer hoe moeilijk is.. Gelukkig heeft hij toen gelijk mijn argument van tafel geggooid en hij wil koste wat het kost bij mij blijven.. en als we ervoor willen gaan dan gaan we samen de strijd aan en mocht het niet lukken ook dan komen we daar wel uit.. Ik voelde me toen zo opgelucht dat hij toch voor mij koos en bij me wilde blijven.. Dus ik kan me wel voorstellen hoe moeilijk dit voor jou moet zijn!
Heel veel sterkte!
Grts Saskia
