Relaties
alle pijlers
het is uit vanwege kinderwens
zondag 24 juni 2007 om 11:05
groot verdriet...mijn vriend heeft gisteren verteld dat zijn kinderwens te diep zit. ik kan hem de kinderen niet schenken. het was vanaf het begin al duidelijk dat hij ze graag wilde dus heb ik al heel snel verteld dat ik ze mogelijk niet kan krijgen. hij gaf aan dat we het samen ook leuk konden hebben en ik heb gezegd dat hij er heel erg goed over na moest denken. daarna was het een poosje stil van zijn kant betreft de kinderwens en gisteren kwam de klap. ik had er altijd rekening mee gehouden dat het erin zat maar het doet zo verdomd veel pijn. groot drama en ontzettend veel verdriet want we zijn nog vreselijk gek op elkaar. we dachten in elkaar de ware gevonden te hebben.
maandag 25 juni 2007 om 12:23
Als je de situatie om zou draaien zou het ineens heel andere reacties oproepen denk ik. Als een vrouw ene sterke kinderwens heeft en de man niet, word de vrouw zelfs aangemoedigd om een andere man te zoeken. Want dat verlangen en die wens zou ze niet opzij hoeven zetten. Waarom is een man dan meteen een klootzak en weet ik veel wat als hij hetzelfde wil. Hij wil graag kinderen. Hij kreeg te horen dat wat haar betreft kinderen er niet zouden komen. Omdat het erg moeilijk zou zijn om ze te krijgen heeft zij namelijk gezegd zich erbij te hebben neergelegd geen kinderen te krijgen. Dat is de informatie die hij heeft gekregen. Dan staat het hem toch vrij om te kiezen voor zichzelf en te zoeken naar een vrouw die wel kinderen wil krijgen. Oké, een en ander bleek een miscommunicatie, maar ik vind het nog steeds geen klootzak. Mijn echtgenoot wilde heel erg graag kinderen. Had een sterke kinderwens. Ik ook, dus het is nooit een issue geweest. Maar als ik echt geen kinderen meer had gewild (ik had er al twee uit een eerdere relatie) had hij toch echt twee keer nagedacht of hij verder wilde met de relatie of niet. En gelijk heeft hij. Waarom moet een man zijn kinderwens wel aan de kant zetten en een vrouw niet?
maandag 25 juni 2007 om 17:41
Ik vind dat hier toch wel veel te snel wordt geoordeeld! Vele personen zien de man in kwestie als een egoistische Kl***zak, maar als een vrouw een kinderwens heeft en haar partner niet, dan is het moedig dat zij de relatie hiervoor durft te verbreken en "op zoek" gaat naar een partner die haar kinderwens wel deelt?! Beetje krom, nietwaar?
Ik vind het juist WEL dapper van hem dat hij haar in het prille begin van de relatie eerlijk heeft durven zeggen dat hij graag een toekomst heeft met kinderen! Het feit dat als later eventueel blijkt dat hij ze niet KAN verwekken is een heel ander issue, maar in deze onwetendheid heeft hij nu nog wel een keus. In mijn ogen heeft dit dus helemaal niks met egoisme te maken en kiest ieder mens voor zijn eigen geluk en zo moet het ook zijn!
Natuurlijk is zijn keuze vreselijk voor Reuzeltje (en andere vrouwen in deze situatie), maar hij is wel eerlijk geweest en hierdoor is Reuzeltje ook veel verdriet bespaard gebleven. Nu voelt zij dit niet zo, maar als hij het pas na bijv 3 jaar in de relatie gezeten te hebben aan haar had duidelijk gemaakt (terwijl hij dit eigenlijk al vanaf het begin van de relatie wist), dan was er veel meer verdriet geweest!
Ik weet waarover ik praat als het gaat om een onvervulde kinderwens en daarnaast in een relatie te zitten met de meest geweldige man van je leven, een superrelatie waar de liefde vanaf spat, de angst om elkaar door die niet-gedeelde kinderwens kwijt te raken..........................maar helaas, soms is liefde echt niet genoeg en geldt het spreekwoord "liefde overwint alles" niet!!
Ik wens iedereen met een onvervulde kinderwens heel veel sterkte en wijsheid met hun beslissingen, want ik ben ervan overtuigd dat dit het GROOTSTE probleem binnen een (goede) relatie is..............je kan nu éénmaal niet een "half" kindje "krijgen"....................
groetjes Lois
Ik vind het juist WEL dapper van hem dat hij haar in het prille begin van de relatie eerlijk heeft durven zeggen dat hij graag een toekomst heeft met kinderen! Het feit dat als later eventueel blijkt dat hij ze niet KAN verwekken is een heel ander issue, maar in deze onwetendheid heeft hij nu nog wel een keus. In mijn ogen heeft dit dus helemaal niks met egoisme te maken en kiest ieder mens voor zijn eigen geluk en zo moet het ook zijn!
Natuurlijk is zijn keuze vreselijk voor Reuzeltje (en andere vrouwen in deze situatie), maar hij is wel eerlijk geweest en hierdoor is Reuzeltje ook veel verdriet bespaard gebleven. Nu voelt zij dit niet zo, maar als hij het pas na bijv 3 jaar in de relatie gezeten te hebben aan haar had duidelijk gemaakt (terwijl hij dit eigenlijk al vanaf het begin van de relatie wist), dan was er veel meer verdriet geweest!
Ik weet waarover ik praat als het gaat om een onvervulde kinderwens en daarnaast in een relatie te zitten met de meest geweldige man van je leven, een superrelatie waar de liefde vanaf spat, de angst om elkaar door die niet-gedeelde kinderwens kwijt te raken..........................maar helaas, soms is liefde echt niet genoeg en geldt het spreekwoord "liefde overwint alles" niet!!
Ik wens iedereen met een onvervulde kinderwens heel veel sterkte en wijsheid met hun beslissingen, want ik ben ervan overtuigd dat dit het GROOTSTE probleem binnen een (goede) relatie is..............je kan nu éénmaal niet een "half" kindje "krijgen"....................
groetjes Lois
maandag 25 juni 2007 om 17:47
maandag 25 juni 2007 om 18:03
Quertu, mooie posting.Jij verwoordt precies wat ik bedoel en ook waarom ik destijds voor mezelf heb gekozen.<br /><br />Overigens: Als een man geen kind wil is het een egoistische klootzak, als een man bij je weggat omdat ie wel een kind wil is het een egoistitsche klootzak, Als een vrouw een man "er inluits door stiekem te stoppen met de pil en hij verlat haar dan is ie een egoistische klootzak; Wannneer doet een man het dan goed???<br /><br /> is elke man die op het gebied van kinderwens een andere mening heft dan zijn partner een egoistische klootzak als ie niet bereid is die wens aan te passsen aan de wens van de vrouw? <br />
maandag 25 juni 2007 om 18:53
Iedereen heeft het recht om voor zijn of haar eigen geluk te kiezen, maar moet dat ten kosten van die ander? Dat vind ik namelijk wel egoistisch.
Ik vind het namelijk nogal een verschil of een man een kinderwens heeft en de vrouw niet of andersom.
Want wie moet al die moeite doen? Ik heb mezelf opgeofferd uit liefde.
Ik heb voor mijn ex mezelf lek geprikt met allerlei hormonen (de hoogste doses...), omdat het niet vanzelf ging. Het was vreselijk, maar ik had het voor hem over.......... Ik had 9 maanden rond willen lopen met een baby in mijn buik. Ik had part-time gaan werken om voor het kind te zorgen, dat had mijn ex er niet voor over.
Maar kinderen wilde hij wel!! Het is uiteindelijk niet gelukt, nu achteraf maar beter. Maar liefdevol is anders, om dan zeggen we passen niet bij elkaar ik mis iets.
Waarom is het zo moeilijk om gewoon de waarheid te zeggen? Ik wil je niet, want je kan mij geen kinderen geven........
Wat heeft die lul er uiteindelijk voor over gehad? NIETS.
Dus ga mij niet vertellen dat het hetzelfde is als de man of de vrouw een kinderwens heeft.
Laat hij anders een draagmoeder inhuren. Kan hij daarna ook 100% voor het kind zorgen. Het lijkt %$#@ wel of je als vrouw alleen maar goed bent als je kinderen kan baren. En dan mag je er nog voor zorgen ook, want daar heeft man lief dan weer geen zin in. Och ik vergeet even die ene dag in de week dat hij ook op het lieve kind wil passen..........
Sorry dat ik zo negatief klink, maar ik ben heel erg boos.............
Ik vind het namelijk nogal een verschil of een man een kinderwens heeft en de vrouw niet of andersom.
Want wie moet al die moeite doen? Ik heb mezelf opgeofferd uit liefde.
Ik heb voor mijn ex mezelf lek geprikt met allerlei hormonen (de hoogste doses...), omdat het niet vanzelf ging. Het was vreselijk, maar ik had het voor hem over.......... Ik had 9 maanden rond willen lopen met een baby in mijn buik. Ik had part-time gaan werken om voor het kind te zorgen, dat had mijn ex er niet voor over.
Maar kinderen wilde hij wel!! Het is uiteindelijk niet gelukt, nu achteraf maar beter. Maar liefdevol is anders, om dan zeggen we passen niet bij elkaar ik mis iets.
Waarom is het zo moeilijk om gewoon de waarheid te zeggen? Ik wil je niet, want je kan mij geen kinderen geven........
Wat heeft die lul er uiteindelijk voor over gehad? NIETS.
Dus ga mij niet vertellen dat het hetzelfde is als de man of de vrouw een kinderwens heeft.
Laat hij anders een draagmoeder inhuren. Kan hij daarna ook 100% voor het kind zorgen. Het lijkt %$#@ wel of je als vrouw alleen maar goed bent als je kinderen kan baren. En dan mag je er nog voor zorgen ook, want daar heeft man lief dan weer geen zin in. Och ik vergeet even die ene dag in de week dat hij ook op het lieve kind wil passen..........
Sorry dat ik zo negatief klink, maar ik ben heel erg boos.............
maandag 25 juni 2007 om 19:03
Ik snap best dat je boos bent, maar<br />: het was jouw keuze om je op te ogfferen, jouw keuze om met die behandeling te starten en ook jouw keuze om met deze man wel een kindje te willen ondanks dat hij er maar een dag in de week voor wilde zorgen.<br /><br />Zoals Quertu het zo mooi verwoord creeer jij daar mee een enorme oingelijkwaardigheid, want jij hebt iets opgeofferd, maar helaas niets ervoor teruggekregen. Snap best dat dat heel erg frustrerend is, maar jij wist dat hij kinderen wilde en dit is dus een risico dat je bewust hebt genomen. diet pijn, maar als deze meneer bij je was gebleven en je dagelijks had moeten aanhoren hoe vreschrikkelijhk hij het vond om geen kind te hebben, was je net zo goed ongelukkig geweest. Nu hebben jullie allebe de mogelijkheid om een partner te vinden die qua kinderwens er hetzelfde over denkt.<br />En jezelf opofferen binnen een relatie is per definitie een recept voor ellende, dat moet je nooit doen; of altijd in je achterhoofd houden dat het jopuw keuze was om dit te doen voor die ander en dat je dat dus die ander nooit kan verwijten.
maandag 25 juni 2007 om 19:11
quote:Iedereen heeft het recht om voor zijn of haar eigen geluk te kiezen, maar moet dat ten kosten van die ander? Hoezo ten koste van die ander? Iedereen is ZELF verantwoordelijk voor zijn/haar eigen geluk! Dat vind ik namelijk wel egoistisch.
Ik vind het namelijk nogal een verschil of een man een kinderwens heeft en de vrouw niet of andersom. Waarom? Omdat de natuur nou éénmaal zo is dat alleen een vrouw kinderen kan baren? De uiteindelijke wens is namelijk een kind en dan maakt het niet uit of een man of vrouw deze wens heeft.
Want wie moet al die moeite doen? Ik heb mezelf opgeofferd uit liefde. Er zijn misschien genoeg mannen die dit ook zouden willen doen, maar de natuur is dat het voor een man onmogelijk is. Daarnaast vind ik opofferen een zwaar woord in dit geval....je wil WEL of NIET graag een kind en daar heb je veel voor over........
Ik heb voor mijn ex mezelf lek geprikt met allerlei hormonen (de hoogste doses...), omdat het niet vanzelf ging. Kijk, dit probeert Qwertu zo mooi te beschrijven!!!! Jij hebt je niet voor je ex lekgeprikt, het was je EIGEN keuze, je ex heeft niet met een pistool op je hoofd gestaan, toch?Het was vreselijk, maar ik had het voor hem over.......... Wilde je het ZELF niet graag dan?? Ik had 9 maanden rond willen lopen met een baby in mijn buik. Ik had part-time gaan werken om voor het kind te zorgen, dat had mijn ex er niet voor over.
Maar kinderen wilde hij wel!! Het is uiteindelijk niet gelukt, nu achteraf maar beter. Maar liefdevol is anders, om dan zeggen we passen niet bij elkaar ik mis iets.
Waarom is het zo moeilijk om gewoon de waarheid te zeggen? Ik wil je niet, want je kan mij geen kinderen geven........Wie zegt dat dit het enige probleem in zijn ogen is geweest? Misschien is het wel het complete plaatje wat hij niet meer aankon of wat veel kapot heeft gemaakt......de ziekenhuisbezoeken, zien hoeveel jij ervoor moet doen, de daarbij behorende pijnen en kwaaltjes etc etc.......dat bedoel ik ook te zeggen met het feit dat een onvervulde kinderwens een hoop verdriet kan veroorzaken.......
Wat heeft die lul er uiteindelijk voor over gehad? NIETS. Wat had hij kunnen doen dan? Hormonen moeten spuiten, inwendige onderzoeken laten verrichten??? Ik snap niet wat je hiermee bedoelt?
Dus ga mij niet vertellen dat het hetzelfde is als de man of de vrouw een kinderwens heeft. Dat vind ik dus van wel als het gaat om het gevoel!
Laat hij anders een draagmoeder inhuren. Kan hij daarna ook 100% voor het kind zorgen. Het lijkt %$#@ wel of je als vrouw alleen maar goed bent als je kinderen kan baren. En dan mag je er nog voor zorgen ook, want daar heeft man lief dan weer geen zin in. Och ik vergeet even die ene dag in de week dat hij ook op het lieve kind wil passen..........
Sorry dat ik zo negatief klink, maar ik ben heel erg boos............. Dat je boos bent, dat is zeker duidelijk, maar je bent in mijn ogen niet reeel. Ik zie een hoop onverwerkt verdriet bij jou en misschien is het voor jou "makkelijker" om de schuld op je ex te steken? Is dit misschien zo?
Ik vind het namelijk nogal een verschil of een man een kinderwens heeft en de vrouw niet of andersom. Waarom? Omdat de natuur nou éénmaal zo is dat alleen een vrouw kinderen kan baren? De uiteindelijke wens is namelijk een kind en dan maakt het niet uit of een man of vrouw deze wens heeft.
Want wie moet al die moeite doen? Ik heb mezelf opgeofferd uit liefde. Er zijn misschien genoeg mannen die dit ook zouden willen doen, maar de natuur is dat het voor een man onmogelijk is. Daarnaast vind ik opofferen een zwaar woord in dit geval....je wil WEL of NIET graag een kind en daar heb je veel voor over........
Ik heb voor mijn ex mezelf lek geprikt met allerlei hormonen (de hoogste doses...), omdat het niet vanzelf ging. Kijk, dit probeert Qwertu zo mooi te beschrijven!!!! Jij hebt je niet voor je ex lekgeprikt, het was je EIGEN keuze, je ex heeft niet met een pistool op je hoofd gestaan, toch?Het was vreselijk, maar ik had het voor hem over.......... Wilde je het ZELF niet graag dan?? Ik had 9 maanden rond willen lopen met een baby in mijn buik. Ik had part-time gaan werken om voor het kind te zorgen, dat had mijn ex er niet voor over.
Maar kinderen wilde hij wel!! Het is uiteindelijk niet gelukt, nu achteraf maar beter. Maar liefdevol is anders, om dan zeggen we passen niet bij elkaar ik mis iets.
Waarom is het zo moeilijk om gewoon de waarheid te zeggen? Ik wil je niet, want je kan mij geen kinderen geven........Wie zegt dat dit het enige probleem in zijn ogen is geweest? Misschien is het wel het complete plaatje wat hij niet meer aankon of wat veel kapot heeft gemaakt......de ziekenhuisbezoeken, zien hoeveel jij ervoor moet doen, de daarbij behorende pijnen en kwaaltjes etc etc.......dat bedoel ik ook te zeggen met het feit dat een onvervulde kinderwens een hoop verdriet kan veroorzaken.......
Wat heeft die lul er uiteindelijk voor over gehad? NIETS. Wat had hij kunnen doen dan? Hormonen moeten spuiten, inwendige onderzoeken laten verrichten??? Ik snap niet wat je hiermee bedoelt?
Dus ga mij niet vertellen dat het hetzelfde is als de man of de vrouw een kinderwens heeft. Dat vind ik dus van wel als het gaat om het gevoel!
Laat hij anders een draagmoeder inhuren. Kan hij daarna ook 100% voor het kind zorgen. Het lijkt %$#@ wel of je als vrouw alleen maar goed bent als je kinderen kan baren. En dan mag je er nog voor zorgen ook, want daar heeft man lief dan weer geen zin in. Och ik vergeet even die ene dag in de week dat hij ook op het lieve kind wil passen..........
Sorry dat ik zo negatief klink, maar ik ben heel erg boos............. Dat je boos bent, dat is zeker duidelijk, maar je bent in mijn ogen niet reeel. Ik zie een hoop onverwerkt verdriet bij jou en misschien is het voor jou "makkelijker" om de schuld op je ex te steken? Is dit misschien zo?
maandag 25 juni 2007 om 19:50
Mijn verhaal word helemaal niet goed begrepen. Ik geef mijn ex helemaal niet de schuld van alles wat ik heb gedaan, dat heb ik zelf gewild.
Het gaat mij erom dat hij niet eerlijk is geweest tegenover mij, vanaf het begin al niet. Dat frustreert mij..
Het is mijn eigen keuze dat ik steeds mijn grenzen heb verlegd vanwege mijn liefde voor hem. Ik vind het namelijk helemaal niet leuk dat het in deze wereld alleen maar om jezelf moet gaan. Ik, ik, ik en de rest kan stikken.
De verhoudingen zijn scheef zeggen jullie, als je meer over hebt voor een ander dan diegene voor jou...
Is het dan je eigen stomme schuld als je meer in een relatie hebt gestoken dan je eruit hebt gehaald, het lijkt wel een zakelijke overeenkomst.....
En daar baal ik tegenwoordig zo van. Dan veel mensen alleen maar bezig zijn met hun eigen geluk. Ik vind het juist iemand sieren die zichzelf aan de kant zet voor een ander.
Nogmaals het is allemaal mijn eigen keuze geweest en ik zou het zo weer doen. Alleen nu graag voor een eerlijk en oprecht persoon, die werkelijk van mij houdt om wie ik ben met al mijn tekortkomingen.
Maar vindt maar eens zo iemand, als het merendeel zich alleen maar om zichzelf bekommerd.
Ik zal nooit mezelf op de eerste plaats zetten en dat is mijn eigen keuze.
Hoe doet hoe je ontmoet zeggen ze wel eens............
Het gaat mij erom dat hij niet eerlijk is geweest tegenover mij, vanaf het begin al niet. Dat frustreert mij..
Het is mijn eigen keuze dat ik steeds mijn grenzen heb verlegd vanwege mijn liefde voor hem. Ik vind het namelijk helemaal niet leuk dat het in deze wereld alleen maar om jezelf moet gaan. Ik, ik, ik en de rest kan stikken.
De verhoudingen zijn scheef zeggen jullie, als je meer over hebt voor een ander dan diegene voor jou...
Is het dan je eigen stomme schuld als je meer in een relatie hebt gestoken dan je eruit hebt gehaald, het lijkt wel een zakelijke overeenkomst.....
En daar baal ik tegenwoordig zo van. Dan veel mensen alleen maar bezig zijn met hun eigen geluk. Ik vind het juist iemand sieren die zichzelf aan de kant zet voor een ander.
Nogmaals het is allemaal mijn eigen keuze geweest en ik zou het zo weer doen. Alleen nu graag voor een eerlijk en oprecht persoon, die werkelijk van mij houdt om wie ik ben met al mijn tekortkomingen.
Maar vindt maar eens zo iemand, als het merendeel zich alleen maar om zichzelf bekommerd.
Ik zal nooit mezelf op de eerste plaats zetten en dat is mijn eigen keuze.
Hoe doet hoe je ontmoet zeggen ze wel eens............
maandag 25 juni 2007 om 20:10
Niet helemaal juf _ achterbak. iemand die de ander boven zichzelf stelt zakl juist eerder iemand aantrekken die daar misbruik van maakt.<br /><br />Ik heb binnen een relatie heel veel voor iemand over en ik kan heel veel geven, maar ik heb een grens en daar ga ik niet overheen, want dan ben ik mezelf niet meer. geen enlele relatie is het ooit waard om jezelf kwijt te raken. Dat is geen egoisme maar zelfbehoud, in zo'n relatie zal IK namelijk Nooit gelukkig zijn. en ja misschien is dat egoistisch maar ik wil graag dat ik in een relatie gelukkiger ben dan in mijn eentje, anders begin ik er niet meer aan. <br /><br />Geven en delen prima, opofferen zal ik nooit doen. Ik geloof trouwens ook iet dat iemand die echt van je houdt ooit zou willen dat je je voor hem opoffert. Ik zou in ieder geval nooit om een offer van mijn partner vragen, omdat ik vind dat ik m moet nemen zoals ie is, anders hou ik niet genoeg van hem.
maandag 25 juni 2007 om 20:31
maandag 25 juni 2007 om 21:37
quote:Juf_achterbak, je schrijft dat je expartner na zes jaar jullie relatie heeft verbroken omdat jullie niet bij elkaar zouden passen en dat hij inmiddels een nieuwe vriendin heeft. Kun je toelichten waarom je denkt dat dit alles verband houdt met het niet of moeilijk kunnen krijgen van kinderen? Ik had hem ook gezegd dat als hij zo graag kinderen wilde hij een keuze voor zichzelf moest maken, omdat ik ze hem niet kon geven (na de mislukte pogingen iui en ivf).
Daarop kreeg ik geen reactie, maar een half jaar later verbrak hij de relatie omdat we niet bij elkaar zouden passen en hij iets miste......en een paar maanden later had hij al een nieuwe vriendin.
Een buitenlandse vrouw, 11 jaar jonger en geen werk.
Mijn ex wil haast maken om haar naar hier te krijgen, hij wil geen tijd verliezen. Dat is voor mij duidelijk genoeg.
Verdere details ga ik niet geven, vanwege de privacy.
Daarop kreeg ik geen reactie, maar een half jaar later verbrak hij de relatie omdat we niet bij elkaar zouden passen en hij iets miste......en een paar maanden later had hij al een nieuwe vriendin.
Een buitenlandse vrouw, 11 jaar jonger en geen werk.
Mijn ex wil haast maken om haar naar hier te krijgen, hij wil geen tijd verliezen. Dat is voor mij duidelijk genoeg.
Verdere details ga ik niet geven, vanwege de privacy.
maandag 25 juni 2007 om 22:15
Wait a minute. Volgens mij is hier nog iets heeeel anders aan de hand.
Reuzeltje, ik hoor jou zeggen: 1) je hebt hem direct de optie gegeven: met mij verder en dan zonder kinderen, of zonder mij met kans op kinderen. 2) je hebt hem daarna niet geïnformeerd over het feit dat jouw positie t.a.v. de medische molen om toch zwanger te worden was veranderd.
Wat ik hieruit lees is dat jij je terughoudend hebt opgesteld. Je kans op zwangerschap is aanzienlijk vergroot de laatste jaren (maar nog niet zo groot als gemiddeld). Maar je hebt jezelf voor hem voor de "veiligheid" in de categorie onvruchtbaar geplaatst. Jij wil van hem weten of hij jou wil zonder mogelijkheid op kinderen, of hij ook bij jou zou blijven nadat jullie het hebben geprobeerd en het niet is gelukt. Je speelt daarbij heel erg op safe. Misschien is zijn keuze niet alleen voortgekomen uit een grote behoefte aan (eigen) kinderen, maar is die ook gebaseerd op het feit dat jij al aangeeft niet voor hem door de medische molen te willen gaan. Dat zegt namelijk ook iets over jouw betrokkenheid naar hem. Ik kan me voorstellen dat iemand dan kiest voor 'nee'. Niet alleen dus vanwege een onvervulde kinderwens, maar ook vanwege een ietwat stellige houding m.b.t. het wel/niet nemen van stappen.
Net zo goed als dat hij in zijn eentje heeft lopen puzzelen op dit vraagstuk, heb jij dit heel erg in je eentje lopen uitknobbelen. Het klinkt niet alsof je hem hebt betrokken bij wat er fysiek (nog) wel of niet mogelijk is, nee, je hebt gezegd dat je niet van plan was met hormonen aan de slag te gaan.
Kan het zijn dat jij wel last hebt van bindingsangst en verschrikkelijk bang bent om gekwetst te worden en je dit tussen jullie in hebt gezet als een soort 'test'? (gaat hij voor mij ook zonder kinderen?).
Excuus als ik misschien wat bot overkom, dit is een gevoelig onderwerp en ik wil jou of iemand anders niet kwetsen. Ik vind het in elk geval belangrijk om ook deze invalshoek te belichten.
Reuzeltje, ik hoor jou zeggen: 1) je hebt hem direct de optie gegeven: met mij verder en dan zonder kinderen, of zonder mij met kans op kinderen. 2) je hebt hem daarna niet geïnformeerd over het feit dat jouw positie t.a.v. de medische molen om toch zwanger te worden was veranderd.
Wat ik hieruit lees is dat jij je terughoudend hebt opgesteld. Je kans op zwangerschap is aanzienlijk vergroot de laatste jaren (maar nog niet zo groot als gemiddeld). Maar je hebt jezelf voor hem voor de "veiligheid" in de categorie onvruchtbaar geplaatst. Jij wil van hem weten of hij jou wil zonder mogelijkheid op kinderen, of hij ook bij jou zou blijven nadat jullie het hebben geprobeerd en het niet is gelukt. Je speelt daarbij heel erg op safe. Misschien is zijn keuze niet alleen voortgekomen uit een grote behoefte aan (eigen) kinderen, maar is die ook gebaseerd op het feit dat jij al aangeeft niet voor hem door de medische molen te willen gaan. Dat zegt namelijk ook iets over jouw betrokkenheid naar hem. Ik kan me voorstellen dat iemand dan kiest voor 'nee'. Niet alleen dus vanwege een onvervulde kinderwens, maar ook vanwege een ietwat stellige houding m.b.t. het wel/niet nemen van stappen.
Net zo goed als dat hij in zijn eentje heeft lopen puzzelen op dit vraagstuk, heb jij dit heel erg in je eentje lopen uitknobbelen. Het klinkt niet alsof je hem hebt betrokken bij wat er fysiek (nog) wel of niet mogelijk is, nee, je hebt gezegd dat je niet van plan was met hormonen aan de slag te gaan.
Kan het zijn dat jij wel last hebt van bindingsangst en verschrikkelijk bang bent om gekwetst te worden en je dit tussen jullie in hebt gezet als een soort 'test'? (gaat hij voor mij ook zonder kinderen?).
Excuus als ik misschien wat bot overkom, dit is een gevoelig onderwerp en ik wil jou of iemand anders niet kwetsen. Ik vind het in elk geval belangrijk om ook deze invalshoek te belichten.
dinsdag 26 juni 2007 om 08:30
quote:
Wait a minute. Volgens mij is hier nog iets heeeel anders aan de hand.
Reuzeltje, ik hoor jou zeggen: 1) je hebt hem direct de optie gegeven: met mij verder en dan zonder kinderen, of zonder mij met kans op kinderen. 2) je hebt hem daarna niet geïnformeerd over het feit dat jouw positie t.a.v. de medische molen om toch zwanger te worden was veranderd.
Wat ik hieruit lees is dat jij je terughoudend hebt opgesteld. Je kans op zwangerschap is aanzienlijk vergroot de laatste jaren (maar nog niet zo groot als gemiddeld). Maar je hebt jezelf voor hem voor de "veiligheid" in de categorie onvruchtbaar geplaatst. Jij wil van hem weten of hij jou wil zonder mogelijkheid op kinderen, of hij ook bij jou zou blijven nadat jullie het hebben geprobeerd en het niet is gelukt. Je speelt daarbij heel erg op safe. Misschien is zijn keuze niet alleen voortgekomen uit een grote behoefte aan (eigen) kinderen, maar is die ook gebaseerd op het feit dat jij al aangeeft niet voor hem door de medische molen te willen gaan. Dat zegt namelijk ook iets over jouw betrokkenheid naar hem. Ik kan me voorstellen dat iemand dan kiest voor 'nee'. Niet alleen dus vanwege een onvervulde kinderwens, maar ook vanwege een ietwat stellige houding m.b.t. het wel/niet nemen van stappen.
Net zo goed als dat hij in zijn eentje heeft lopen puzzelen op dit vraagstuk, heb jij dit heel erg in je eentje lopen uitknobbelen. Het klinkt niet alsof je hem hebt betrokken bij wat er fysiek (nog) wel of niet mogelijk is, nee, je hebt gezegd dat je niet van plan was met hormonen aan de slag te gaan.
Kan het zijn dat jij wel last hebt van bindingsangst en verschrikkelijk bang bent om gekwetst te worden en je dit tussen jullie in hebt gezet als een soort 'test'? (gaat hij voor mij ook zonder kinderen?).
Excuus als ik misschien wat bot overkom, dit is een gevoelig onderwerp en ik wil jou of iemand anders niet kwetsen. Ik vind het in elk geval belangrijk om ook deze invalshoek te belichten. je slaat de spijker op zijn kop. dit is er idd aan de hand. hij heeft zijn keuze gemaakt op basis was ik hem in de eerste week vertelde en dat was mij zonder kinderen verder. ik vond het te vroeg om al te zeggen of ik met HEM weer het traject in zou durven. voor mij hangt dat van veel factoren af en als ik er voor mezelf uit zou zijn zou ik het hem zeggen. ik heb dus mijn mond gehouden....deels ook omdat het zo goed ging tussen ons dat ik het bijna niet kon geloven. is hij wel oprecht naar mij toe? is het allemaal wel waar wat hij tegen me zegt? vindt hij me echt zo leuk? hij is heel lief voor me en het voelt zo goed en ik kon dat gewoon niet geloven. mijn vorige relaties hadden allemaal last van bindingsangst en stelden zich heel gereserveerd op naar mij toe dat dit een totale omslag was. je kan er dus wel vanuit gaan dat ik nu in deze situatie de bindingsangst had. nu heb ik me gereserveerd opgesteld en bepaalde zaken verzwegen uit angst om gekwetst te worden en al met al ben ik dat nu toch.
ik heb hem verteld dat mijn deur om met hem toch weer het traject in te willen gaan open staat. hij reageerde erg emotioneel en dat veranderde wel het een en ander. hij wil meer tijd om na te denken en de opties liggen dus weer open. het is vreselijk moeilijk allemaal en we hebben beide ontzettend veel verdriet. ik geef hem de tijd om verder na te denken. ik heb me helemaal blootgegeven en dat vond ik heel moeilijk om te zeggen maar ik weet dat hij alle feiten nodig heeft om tot een juiste beslissing te komen. wij moeten gewoon veel beter communiceren over belangrijke zaken ipv alleen maar zeggen hoe lief en leuk we elkaar vinden. we zijn geen 16 meer dat we jaren de tijd hebben om elkaar heel langzaamaan te ontdekken. we zijn 32, nemen onze bagage uit vorige relaties mee, we weten wat we willen en hebben een eigen leven wat samengevoegd moet worden met eigen meningen en ideeen. het bijstellen daarvan heeft tijd nodig. hij neemt het zich nu heel erg kwalijk dat hij zo snel de beslissing heeft genomen terwijl ik nog niet klaar was met mijn beslissing. ik ben daar absoluut niet boos over. hij heeft zijn beslissing gemaakt op het feit dat ik geen kinderen wilde en voordat onze band nog hechter zou worden heeft hij haast gemaakt met zijn besluit. hij wist gewoon niet dat ik ook nadacht of ik hem hem kinderen wilde.
Wait a minute. Volgens mij is hier nog iets heeeel anders aan de hand.
Reuzeltje, ik hoor jou zeggen: 1) je hebt hem direct de optie gegeven: met mij verder en dan zonder kinderen, of zonder mij met kans op kinderen. 2) je hebt hem daarna niet geïnformeerd over het feit dat jouw positie t.a.v. de medische molen om toch zwanger te worden was veranderd.
Wat ik hieruit lees is dat jij je terughoudend hebt opgesteld. Je kans op zwangerschap is aanzienlijk vergroot de laatste jaren (maar nog niet zo groot als gemiddeld). Maar je hebt jezelf voor hem voor de "veiligheid" in de categorie onvruchtbaar geplaatst. Jij wil van hem weten of hij jou wil zonder mogelijkheid op kinderen, of hij ook bij jou zou blijven nadat jullie het hebben geprobeerd en het niet is gelukt. Je speelt daarbij heel erg op safe. Misschien is zijn keuze niet alleen voortgekomen uit een grote behoefte aan (eigen) kinderen, maar is die ook gebaseerd op het feit dat jij al aangeeft niet voor hem door de medische molen te willen gaan. Dat zegt namelijk ook iets over jouw betrokkenheid naar hem. Ik kan me voorstellen dat iemand dan kiest voor 'nee'. Niet alleen dus vanwege een onvervulde kinderwens, maar ook vanwege een ietwat stellige houding m.b.t. het wel/niet nemen van stappen.
Net zo goed als dat hij in zijn eentje heeft lopen puzzelen op dit vraagstuk, heb jij dit heel erg in je eentje lopen uitknobbelen. Het klinkt niet alsof je hem hebt betrokken bij wat er fysiek (nog) wel of niet mogelijk is, nee, je hebt gezegd dat je niet van plan was met hormonen aan de slag te gaan.
Kan het zijn dat jij wel last hebt van bindingsangst en verschrikkelijk bang bent om gekwetst te worden en je dit tussen jullie in hebt gezet als een soort 'test'? (gaat hij voor mij ook zonder kinderen?).
Excuus als ik misschien wat bot overkom, dit is een gevoelig onderwerp en ik wil jou of iemand anders niet kwetsen. Ik vind het in elk geval belangrijk om ook deze invalshoek te belichten. je slaat de spijker op zijn kop. dit is er idd aan de hand. hij heeft zijn keuze gemaakt op basis was ik hem in de eerste week vertelde en dat was mij zonder kinderen verder. ik vond het te vroeg om al te zeggen of ik met HEM weer het traject in zou durven. voor mij hangt dat van veel factoren af en als ik er voor mezelf uit zou zijn zou ik het hem zeggen. ik heb dus mijn mond gehouden....deels ook omdat het zo goed ging tussen ons dat ik het bijna niet kon geloven. is hij wel oprecht naar mij toe? is het allemaal wel waar wat hij tegen me zegt? vindt hij me echt zo leuk? hij is heel lief voor me en het voelt zo goed en ik kon dat gewoon niet geloven. mijn vorige relaties hadden allemaal last van bindingsangst en stelden zich heel gereserveerd op naar mij toe dat dit een totale omslag was. je kan er dus wel vanuit gaan dat ik nu in deze situatie de bindingsangst had. nu heb ik me gereserveerd opgesteld en bepaalde zaken verzwegen uit angst om gekwetst te worden en al met al ben ik dat nu toch.
ik heb hem verteld dat mijn deur om met hem toch weer het traject in te willen gaan open staat. hij reageerde erg emotioneel en dat veranderde wel het een en ander. hij wil meer tijd om na te denken en de opties liggen dus weer open. het is vreselijk moeilijk allemaal en we hebben beide ontzettend veel verdriet. ik geef hem de tijd om verder na te denken. ik heb me helemaal blootgegeven en dat vond ik heel moeilijk om te zeggen maar ik weet dat hij alle feiten nodig heeft om tot een juiste beslissing te komen. wij moeten gewoon veel beter communiceren over belangrijke zaken ipv alleen maar zeggen hoe lief en leuk we elkaar vinden. we zijn geen 16 meer dat we jaren de tijd hebben om elkaar heel langzaamaan te ontdekken. we zijn 32, nemen onze bagage uit vorige relaties mee, we weten wat we willen en hebben een eigen leven wat samengevoegd moet worden met eigen meningen en ideeen. het bijstellen daarvan heeft tijd nodig. hij neemt het zich nu heel erg kwalijk dat hij zo snel de beslissing heeft genomen terwijl ik nog niet klaar was met mijn beslissing. ik ben daar absoluut niet boos over. hij heeft zijn beslissing gemaakt op het feit dat ik geen kinderen wilde en voordat onze band nog hechter zou worden heeft hij haast gemaakt met zijn besluit. hij wist gewoon niet dat ik ook nadacht of ik hem hem kinderen wilde.
dinsdag 26 juni 2007 om 08:37
Heb je er al over nagedacht dat hij ECHT wel om je geeft, en veel ook, maar dat hij zijn toekomst niet ziet zonder kinderen?
Je hebt hem ZELF voor de keuze gesteld, bij mij blijven en geen kinderen, of weggaan en kans maken op kinderen.
Niet geheel fair als hij niet wist dat er weliswaar een kans was (ookal is dit minimaal)
Op het moment dat je "meteen al weet" dat kinderen zijn uitgesloten, en dat een van de dingen is die je ABSOLUUT niet wil missen, kan ik me voorstellen dat iemand zegt, vooral na zo'n korte periode, ik kies voor een ander...
x
D
Je hebt hem ZELF voor de keuze gesteld, bij mij blijven en geen kinderen, of weggaan en kans maken op kinderen.
Niet geheel fair als hij niet wist dat er weliswaar een kans was (ookal is dit minimaal)
Op het moment dat je "meteen al weet" dat kinderen zijn uitgesloten, en dat een van de dingen is die je ABSOLUUT niet wil missen, kan ik me voorstellen dat iemand zegt, vooral na zo'n korte periode, ik kies voor een ander...
x
D
dinsdag 26 juni 2007 om 10:03
Reuzeltje, fijn dat tussen jullie in elk geval duidelijk is wat er aan de hand is. Je had ook al gezegd dat jullie alweer in gesprek waren, dus ik hoopte al zoiets. Goed, hoe het ook uit gaat pakken - belangrijk is in elk geval dat keuzes worden gemaakt voor the right reasons en niet op basis van aannames. Succes!
dinsdag 26 juni 2007 om 14:23
quote:
Heb je er al over nagedacht dat hij ECHT wel om je geeft, en veel ook, maar dat hij zijn toekomst niet ziet zonder kinderen?
Je hebt hem ZELF voor de keuze gesteld, bij mij blijven en geen kinderen, of weggaan en kans maken op kinderen.
Niet geheel fair als hij niet wist dat er weliswaar een kans was (ookal is dit minimaal)
Op het moment dat je "meteen al weet" dat kinderen zijn uitgesloten, en dat een van de dingen is die je ABSOLUUT niet wil missen, kan ik me voorstellen dat iemand zegt, vooral na zo'n korte periode, ik kies voor een ander...
x
D
ja, ik heb daar over nagedacht. ik voel het dat hij veel om me geeft en hij zegt het ook. dat maakt het allemaal zo verdrietig. ik heb hem idd voor die keus gesteld de eerste week. ik was er voor mezelf van overtuigd dat ik oud zou worden zonder kinderen...mijn leven was daar helemaal op ingesteld. nooit gedacht dat met een nieuwe liefde het weer opengetrokken zou worden omdat ik voor mezelf die grens had vastgesteld. ik ben bezig geweest....niet gelukt...jammer dan, verwerken en weer doorgaan zonder kinderen. zo zag ik mijn toekomst dus.
tuurlijk merkte ik in die jaren verschil aan mijn lichaam. het gevoel dat ik weleens vruchtbaarder kon zijn dan zoveel jaar geleden, maar ik had het afgesloten voor mezelf. daarom ben ik zo resoluut geweest in het begin. helemaal fout van mij natuurlijk....ik had nooit naar hem toe moeten zeggen dat dat een afgesloten hoofdstuk was. meningen kunnen veranderen in de loop der tijd en dat is dus bij mij gebeurd.
Heb je er al over nagedacht dat hij ECHT wel om je geeft, en veel ook, maar dat hij zijn toekomst niet ziet zonder kinderen?
Je hebt hem ZELF voor de keuze gesteld, bij mij blijven en geen kinderen, of weggaan en kans maken op kinderen.
Niet geheel fair als hij niet wist dat er weliswaar een kans was (ookal is dit minimaal)
Op het moment dat je "meteen al weet" dat kinderen zijn uitgesloten, en dat een van de dingen is die je ABSOLUUT niet wil missen, kan ik me voorstellen dat iemand zegt, vooral na zo'n korte periode, ik kies voor een ander...
x
D
ja, ik heb daar over nagedacht. ik voel het dat hij veel om me geeft en hij zegt het ook. dat maakt het allemaal zo verdrietig. ik heb hem idd voor die keus gesteld de eerste week. ik was er voor mezelf van overtuigd dat ik oud zou worden zonder kinderen...mijn leven was daar helemaal op ingesteld. nooit gedacht dat met een nieuwe liefde het weer opengetrokken zou worden omdat ik voor mezelf die grens had vastgesteld. ik ben bezig geweest....niet gelukt...jammer dan, verwerken en weer doorgaan zonder kinderen. zo zag ik mijn toekomst dus.
tuurlijk merkte ik in die jaren verschil aan mijn lichaam. het gevoel dat ik weleens vruchtbaarder kon zijn dan zoveel jaar geleden, maar ik had het afgesloten voor mezelf. daarom ben ik zo resoluut geweest in het begin. helemaal fout van mij natuurlijk....ik had nooit naar hem toe moeten zeggen dat dat een afgesloten hoofdstuk was. meningen kunnen veranderen in de loop der tijd en dat is dus bij mij gebeurd.
dinsdag 26 juni 2007 om 15:48
Ik wil je heel veel sterkte wensen!
Mijn man en ik zijn ongewild kinderloos en dit heeft in ons huwelijk voor een diepe crisis gezorgd. Hoeveel je van elkaar houdt en hoe goed je bij elkaar past doet dan opeens niet meer terzake
Wij zijn wel door de hele medische molen geweest en elke behandeling zonder succes geprobeerd. Een enorm verdriet van beide kanten was het gevolg. Onze echte crisis begon toen mijn man per se wilde adopteren en ik niet. Niet omdat ik geen geadopteerd kind had gewild maar omdat ik zo'n traject gewoon niet meer aankon. Mijn man wilde toen scheiden omdat hij een kans wilde om een kind te adopteren. We zijn uiteindelijk gelukkig bij elkaar gebleven en sterker uit de crisis gekomen, maar makkelijk is het niet geweest.
Mijn man en ik zijn ongewild kinderloos en dit heeft in ons huwelijk voor een diepe crisis gezorgd. Hoeveel je van elkaar houdt en hoe goed je bij elkaar past doet dan opeens niet meer terzake
Wij zijn wel door de hele medische molen geweest en elke behandeling zonder succes geprobeerd. Een enorm verdriet van beide kanten was het gevolg. Onze echte crisis begon toen mijn man per se wilde adopteren en ik niet. Niet omdat ik geen geadopteerd kind had gewild maar omdat ik zo'n traject gewoon niet meer aankon. Mijn man wilde toen scheiden omdat hij een kans wilde om een kind te adopteren. We zijn uiteindelijk gelukkig bij elkaar gebleven en sterker uit de crisis gekomen, maar makkelijk is het niet geweest.
dinsdag 26 juni 2007 om 17:34
Reuzeltje, denk er echt heel erg goed over na!!!!
Maak niet dezelfde fout die ik heb gemaakt (terwijl ik niet wist dat mijn ex me zou verlaten als ik geen kinderen kon krijgen....).
Jij weet het wel!!
Als je de keuze van die medische molen gaat nemen, moet je heel sterk in je schoenen staan. Het is geen kattepis, maar dat weet je al.
Jouw vriend heeft aangegeven dat hij je zou kunnen verlaten als er geen kinderen komen en ik zou je zeggen dat dit extra pijnlijk en kwetsend is...... als je na al die moeite toch nog aan de kant wordt gezet.
Veel mensen vinden het de normaalste zaak van de wereld om voor jezelf te kiezen (ik mag toch zeker wel kinderen van mezelf willen......... of je ze al bij voorbaat zal krijgen. Hoe vaak ik niet hoor, wij 'nemen' kinderen...).
Ik zelf kan dat dus niet, als het aan mijn ex had gelegen was ik nooit bij hem weggegaan hoe graag ik ook kinderen had willen hebben..
Maar goed zo zit ik in elkaar.
Maak niet dezelfde fout die ik heb gemaakt (terwijl ik niet wist dat mijn ex me zou verlaten als ik geen kinderen kon krijgen....).
Jij weet het wel!!
Als je de keuze van die medische molen gaat nemen, moet je heel sterk in je schoenen staan. Het is geen kattepis, maar dat weet je al.
Jouw vriend heeft aangegeven dat hij je zou kunnen verlaten als er geen kinderen komen en ik zou je zeggen dat dit extra pijnlijk en kwetsend is...... als je na al die moeite toch nog aan de kant wordt gezet.
Veel mensen vinden het de normaalste zaak van de wereld om voor jezelf te kiezen (ik mag toch zeker wel kinderen van mezelf willen......... of je ze al bij voorbaat zal krijgen. Hoe vaak ik niet hoor, wij 'nemen' kinderen...).
Ik zelf kan dat dus niet, als het aan mijn ex had gelegen was ik nooit bij hem weggegaan hoe graag ik ook kinderen had willen hebben..
Maar goed zo zit ik in elkaar.
dinsdag 26 juni 2007 om 18:16
quote:
Reuzeltje, denk er echt heel erg goed over na!!!!
Maak niet dezelfde fout die ik heb gemaakt (terwijl ik niet wist dat mijn ex me zou verlaten als ik geen kinderen kon krijgen....).
Jij weet het wel!!
Als je de keuze van die medische molen gaat nemen, moet je heel sterk in je schoenen staan. Het is geen kattepis, maar dat weet je al.
Jouw vriend heeft aangegeven dat hij je zou kunnen verlaten als er geen kinderen komen en ik zou je zeggen dat dit extra pijnlijk en kwetsend is...... als je na al die moeite toch nog aan de kant wordt gezet.
Veel mensen vinden het de normaalste zaak van de wereld om voor jezelf te kiezen (ik mag toch zeker wel kinderen van mezelf willen......... of je ze al bij voorbaat zal krijgen. Hoe vaak ik niet hoor, wij 'nemen' kinderen...).
Ik zelf kan dat dus niet, als het aan mijn ex had gelegen was ik nooit bij hem weggegaan hoe graag ik ook kinderen had willen hebben..
Maar goed zo zit ik in elkaar. ik denk me helemaal suf. elke minuut van de dag denk ik eraan. dit zijn ook geen beslissingen die je in een weekje maakt. net zoals ik denk...wat als het uiteindelijk niet lukt? gaat hij me dan verlaten? zo denkt hij zich suf over of hij door wil gaan met mij als het uiteindelijk niet lukt.
ik zou ook nooit bij hem weggaan als het van zijn kant niet lukt, maar dat zeg ik nu omdat ik het traject al heb meegemaakt en weet wat het is om je toekomst te moeten herstellen van wel kinderen naar geen kinderen. ik ben daar heel goed doorheengekomen en heb mijn verwerking gehad en weet gewoon dat een leven zonder kinderen net zoveel kwaliteit heeft. ik kan ook de negatieve kanten van kinderen zien. toen ik vollop met behandelen bezig was romantiseerde ik ze. alles was leuk en schattig. nu weet ik dat het een wonder is als je je kinderen zonder noemenswaardige problemen op kan laten groeien in deze maatschappij. kinderen zijn niet zaligmakend, kosten een hoop geld en zijn al helemaal geen verzekering voor een oudedag. in mijn werk kom ik zoveel oudjes tegen waarvan de kinderen het laten afweten. ik ben me bewust van het feit dat je 2 handjes liefdevol om je nek krijgt als ze gaan slapen, dat een kindje een binding is van 2 mensen die van elkaar houden (al zou je weleens twijfels hebben met al die scheidingen) maar ik zie ook de keerzijde van een kindje. het voordeel is dat je daar gedwongen over na moet denken als blijkt dat je ze niet zo 1 2 3 op de wereld kan zetten. vaak is een kindje een logisch gevolg van het samenwonen, trouwen, beestje erbij en als hoogtepunt een kindje. het gaat vaak vanzelf. zijn we toe aan een kindje? ja? dan gaan we ervoor zonder ooit de voor en tegens serieus tegen elkaar af te wegen. als blijkt dat het niet lukt wordt het geen kwestie meer van accepteren dat het niet lukt maar de begeerte wordt steeds groter.
je wilt iets wat je niet kan krijgen en zal je alles eraan doen om te krijgen wat je wilt. ik heb er middenin gezeten en weet waar ik het over heb. de roze wolk wordt steeds meer roze en alles wat met baby`s en kinderen te maken heeft wordt tot in den treuren geromantiseerd. je denkt dat je zoveel liefde in je hebt en dat je die alleen bij een kindje kwijt kan. wat ik nu weet is dat ik mijn liefde overal in kwijt kan maar zo dacht ik toen niet.
ik was redelijk snel over mijn verdriet heen en heb het geaccepteerd dat ze er niet kwamen. dat kwam omdat ik toen te ver was doorgegaan met alles. ik was bezig met verwerken dat ze er niet zouden komen terwijl ik nog aan het behandelen was. ik heb ook nooit het gevoel gehad in een diep gat gevallen te zijn. mijn leven was zich al aan het vormen naar een leven zonder kinderen. het was dan ook geen grote stap om te besluiten alles stop te zetten. ik was er toen echt helemaal zat van. als dit de manier is om een kindje te krijgen dan stopt het voor mij. dit had niets meer met liefde van 2 mensen te maken die samen een kindje op de wereld willen zetten. alles was zo klinisch....ipv dat zijn zaad in mij hoorde te komen uit liefde kwam het in een potje terecht geproduceerd in een kamertje met een pornoboekje. daarbij kwam het gevoel dat mijn ex er nooit echt voor wilde gaan en het meer deed om mij te plezieren met een kind dus echt 100% gesteund voelde ik me ook nooit.
en toch.....ondanks alles en mijn ervaringen wat ik ervan meegemaakt heb zou ik het er toch weer voor overhebben. dat heeft alles te maken met mijn gevoel dat mijn kansen groter zijn dan toen, de relatie anders is, ik wijzer ben geworden, ouder ben geworden, er verstandelijker over na kan denken ipv alleen gevoelsmatig. ik weet dat de wereld niet vergaat als blijkt dat ze er niet zullen komen en ik kan zelf beter mijn grenzen aangeven wat behandelen betreft.
toen was het een vanzelfsprekendheid dat er een kindje zou komen in de relatie en toen dat niet lukte duik je er gewoon in. je laat je meeslepen in het ziekenhuisgebeuren en elke behandeling had kans van slagen dus ging je er automatisch in mee.ik zag zelf niet wat hormonen met je doen. ik kijk weleens foto`s terug van vroeger en zag dat ik zo opgezet was van de hormonen dat ik er alleen maar van kan janken. in 3 maanden tijd 20 kg erbij. nog steeds heb ik sporen aan mijn lichaam van een periode van toen. er waren geen grenzen. het leven zou alleen leuk zijn als er ook een kindje zou zijn. dan ben je immers pas een echt gezinnetje zoals de maatschappij dat het liefste ziet. alles had je ervoor over...zelfs je eigen gezondheid.
Reuzeltje, denk er echt heel erg goed over na!!!!
Maak niet dezelfde fout die ik heb gemaakt (terwijl ik niet wist dat mijn ex me zou verlaten als ik geen kinderen kon krijgen....).
Jij weet het wel!!
Als je de keuze van die medische molen gaat nemen, moet je heel sterk in je schoenen staan. Het is geen kattepis, maar dat weet je al.
Jouw vriend heeft aangegeven dat hij je zou kunnen verlaten als er geen kinderen komen en ik zou je zeggen dat dit extra pijnlijk en kwetsend is...... als je na al die moeite toch nog aan de kant wordt gezet.
Veel mensen vinden het de normaalste zaak van de wereld om voor jezelf te kiezen (ik mag toch zeker wel kinderen van mezelf willen......... of je ze al bij voorbaat zal krijgen. Hoe vaak ik niet hoor, wij 'nemen' kinderen...).
Ik zelf kan dat dus niet, als het aan mijn ex had gelegen was ik nooit bij hem weggegaan hoe graag ik ook kinderen had willen hebben..
Maar goed zo zit ik in elkaar. ik denk me helemaal suf. elke minuut van de dag denk ik eraan. dit zijn ook geen beslissingen die je in een weekje maakt. net zoals ik denk...wat als het uiteindelijk niet lukt? gaat hij me dan verlaten? zo denkt hij zich suf over of hij door wil gaan met mij als het uiteindelijk niet lukt.
ik zou ook nooit bij hem weggaan als het van zijn kant niet lukt, maar dat zeg ik nu omdat ik het traject al heb meegemaakt en weet wat het is om je toekomst te moeten herstellen van wel kinderen naar geen kinderen. ik ben daar heel goed doorheengekomen en heb mijn verwerking gehad en weet gewoon dat een leven zonder kinderen net zoveel kwaliteit heeft. ik kan ook de negatieve kanten van kinderen zien. toen ik vollop met behandelen bezig was romantiseerde ik ze. alles was leuk en schattig. nu weet ik dat het een wonder is als je je kinderen zonder noemenswaardige problemen op kan laten groeien in deze maatschappij. kinderen zijn niet zaligmakend, kosten een hoop geld en zijn al helemaal geen verzekering voor een oudedag. in mijn werk kom ik zoveel oudjes tegen waarvan de kinderen het laten afweten. ik ben me bewust van het feit dat je 2 handjes liefdevol om je nek krijgt als ze gaan slapen, dat een kindje een binding is van 2 mensen die van elkaar houden (al zou je weleens twijfels hebben met al die scheidingen) maar ik zie ook de keerzijde van een kindje. het voordeel is dat je daar gedwongen over na moet denken als blijkt dat je ze niet zo 1 2 3 op de wereld kan zetten. vaak is een kindje een logisch gevolg van het samenwonen, trouwen, beestje erbij en als hoogtepunt een kindje. het gaat vaak vanzelf. zijn we toe aan een kindje? ja? dan gaan we ervoor zonder ooit de voor en tegens serieus tegen elkaar af te wegen. als blijkt dat het niet lukt wordt het geen kwestie meer van accepteren dat het niet lukt maar de begeerte wordt steeds groter.
je wilt iets wat je niet kan krijgen en zal je alles eraan doen om te krijgen wat je wilt. ik heb er middenin gezeten en weet waar ik het over heb. de roze wolk wordt steeds meer roze en alles wat met baby`s en kinderen te maken heeft wordt tot in den treuren geromantiseerd. je denkt dat je zoveel liefde in je hebt en dat je die alleen bij een kindje kwijt kan. wat ik nu weet is dat ik mijn liefde overal in kwijt kan maar zo dacht ik toen niet.
ik was redelijk snel over mijn verdriet heen en heb het geaccepteerd dat ze er niet kwamen. dat kwam omdat ik toen te ver was doorgegaan met alles. ik was bezig met verwerken dat ze er niet zouden komen terwijl ik nog aan het behandelen was. ik heb ook nooit het gevoel gehad in een diep gat gevallen te zijn. mijn leven was zich al aan het vormen naar een leven zonder kinderen. het was dan ook geen grote stap om te besluiten alles stop te zetten. ik was er toen echt helemaal zat van. als dit de manier is om een kindje te krijgen dan stopt het voor mij. dit had niets meer met liefde van 2 mensen te maken die samen een kindje op de wereld willen zetten. alles was zo klinisch....ipv dat zijn zaad in mij hoorde te komen uit liefde kwam het in een potje terecht geproduceerd in een kamertje met een pornoboekje. daarbij kwam het gevoel dat mijn ex er nooit echt voor wilde gaan en het meer deed om mij te plezieren met een kind dus echt 100% gesteund voelde ik me ook nooit.
en toch.....ondanks alles en mijn ervaringen wat ik ervan meegemaakt heb zou ik het er toch weer voor overhebben. dat heeft alles te maken met mijn gevoel dat mijn kansen groter zijn dan toen, de relatie anders is, ik wijzer ben geworden, ouder ben geworden, er verstandelijker over na kan denken ipv alleen gevoelsmatig. ik weet dat de wereld niet vergaat als blijkt dat ze er niet zullen komen en ik kan zelf beter mijn grenzen aangeven wat behandelen betreft.
toen was het een vanzelfsprekendheid dat er een kindje zou komen in de relatie en toen dat niet lukte duik je er gewoon in. je laat je meeslepen in het ziekenhuisgebeuren en elke behandeling had kans van slagen dus ging je er automatisch in mee.ik zag zelf niet wat hormonen met je doen. ik kijk weleens foto`s terug van vroeger en zag dat ik zo opgezet was van de hormonen dat ik er alleen maar van kan janken. in 3 maanden tijd 20 kg erbij. nog steeds heb ik sporen aan mijn lichaam van een periode van toen. er waren geen grenzen. het leven zou alleen leuk zijn als er ook een kindje zou zijn. dan ben je immers pas een echt gezinnetje zoals de maatschappij dat het liefste ziet. alles had je ervoor over...zelfs je eigen gezondheid.
dinsdag 26 juni 2007 om 20:11
qwertu, je hebt gelijk. ik ben er steeds meer van overtuigd dat ik gezien de situatie nu er wel weer voor zou willen gaan met de juiste persoon die ik liefheb met heel mijn hart. niets is zeker in het leven en het is allemaal nu eenmaal 1 groot risico. ik weet niet of het met hem nu allemaal al te laat is....dat hangt ook van hem af. je bent daar samen in. ik weet wel dat het voor mij in de toekomst iig geen gesloten boek meer is.
dinsdag 26 juni 2007 om 20:11
Gwertu je geeft me heel veel stof tot nadenken, bedankt daarvoor.
Je hebt gelijk dat er geen garantie is in een relatie. Dat weet ik ook.
En ik denk dat ik meer kwaad ben op mezelf dan op mijn ex. Ik heb mijn eigen grenzen overschreden, maar dat deed ik echt uit liefde.
Inderdaad ik deed het met de overtuiging dat we samen gelukkig zouden worden en ja ik dacht dat we dat zonder kinderen ook zouden worden, maar mijn ex dacht daar anders over.
Maar wat ik het kwalijke vind is dat hij niet eerlijk is geweest, vanaf het begin al niet (ik kan er niet veel over schrijven, vanwege herkenning enz.).
Hoe kan je dan iemand inschatten, hoe kan je dan denken is dit offer het waard? Niet dus! Dat kan je niet. Daar kom je alleen achteraf pas achter.
Niemand kan van te voren weten of een offer het waard is. Zoals je zelf al schreef, het leven loopt niet altijd zoals je gepland had.
Je moet gokken in het leven en dat gaat nou eenmaal niet altijd met veel geluk gepaard...........
Ik kan mijn boosheid niet kwijt bij mijn ex, want hij wil en kan niet met mij praten. Ook een stukje communicatiestoornis, wat alleen maar erger is geworden sinds de break......... Hij begrijpt mij niet, hij liegt over alles, ontkend dat hij een nieuwe vriendin heeft enz. Ik kan er helemaal niets mee..
Dat ik hier reageer en mijn verhaal doe is omdat ik vrouwen die ongeveer in een zelfde situatie zitten wil waarschuwen niet dezelfde fout te maken.
Want de pijn die ik het afgelopen jaar heb gehad, gun ik echt niemand.
Nu ik het de rest van Reuzeltje (zo heet ze toch?) heb gelezen zie ik in dat ze er goed over nagedacht heeft en nog doet. En dat ze zeker niet naief is, en weet wat de voors en tegens zijn.
Ik hoop voor haar dat ze de juiste keuze maakt en erg gelukkig wordt.
Maar die garantie heeft ook zij niet.
Je hebt gelijk dat er geen garantie is in een relatie. Dat weet ik ook.
En ik denk dat ik meer kwaad ben op mezelf dan op mijn ex. Ik heb mijn eigen grenzen overschreden, maar dat deed ik echt uit liefde.
Inderdaad ik deed het met de overtuiging dat we samen gelukkig zouden worden en ja ik dacht dat we dat zonder kinderen ook zouden worden, maar mijn ex dacht daar anders over.
Maar wat ik het kwalijke vind is dat hij niet eerlijk is geweest, vanaf het begin al niet (ik kan er niet veel over schrijven, vanwege herkenning enz.).
Hoe kan je dan iemand inschatten, hoe kan je dan denken is dit offer het waard? Niet dus! Dat kan je niet. Daar kom je alleen achteraf pas achter.
Niemand kan van te voren weten of een offer het waard is. Zoals je zelf al schreef, het leven loopt niet altijd zoals je gepland had.
Je moet gokken in het leven en dat gaat nou eenmaal niet altijd met veel geluk gepaard...........
Ik kan mijn boosheid niet kwijt bij mijn ex, want hij wil en kan niet met mij praten. Ook een stukje communicatiestoornis, wat alleen maar erger is geworden sinds de break......... Hij begrijpt mij niet, hij liegt over alles, ontkend dat hij een nieuwe vriendin heeft enz. Ik kan er helemaal niets mee..
Dat ik hier reageer en mijn verhaal doe is omdat ik vrouwen die ongeveer in een zelfde situatie zitten wil waarschuwen niet dezelfde fout te maken.
Want de pijn die ik het afgelopen jaar heb gehad, gun ik echt niemand.
Nu ik het de rest van Reuzeltje (zo heet ze toch?) heb gelezen zie ik in dat ze er goed over nagedacht heeft en nog doet. En dat ze zeker niet naief is, en weet wat de voors en tegens zijn.
Ik hoop voor haar dat ze de juiste keuze maakt en erg gelukkig wordt.
Maar die garantie heeft ook zij niet.
dinsdag 26 juni 2007 om 21:07
juf achterbak, jij hebt je liefde voor elkaar voor laten gaan en hij heeft zijn kinderwens voor laten gaan.
ik de situatie met mijn ex heb ik ook mijn liefde voor laten gaan. ik ben bewust gestopt met alles omdat uiteindelijk mijn relatie voor mij belangrijker was dan een kind. met hem moet ik de rest van mijn leven verder leven, samen in een huis, alles delen. de kinderen voed je samen op, ze gaan de deur uit en gaan op zichzelf en ondanks dat je altijd je hele leven je zorgen en liefde om je kind hebt ook al zijn ze de deur uit, dan toch moet je het weer samen doen met je partner. dat was voor mij mede een reden om te stoppen.
uiteindelijk is die relatie wel gestopt om andere oorzaken maar de kinderwens en mijn gedragsveranderingen hebben daarin wel een rol gespeelt. we zijn er te ver mee doorgegaan en heeft teveel kapot gemaakt.
overigens heb ik wel een heel goed contact met mijn ex en juist doordat we altijd veel hebben gepraat zijn er ook dingen duidelijker geworden en hebben we beide alles goed kunnen verwerken. het praten samen is ons pas gelukt nadat de relatie verbroken was omdat we beide niets meer te verliezen hadden. je bent elkaar immers al kwijt. het is een dierbare vriend geworden die nu een leuke meid heeft waar hij mee samenwoont.
ik ben bang dat mijn vriend zijn kinderwens ook voor laat gaan boven de liefde voor elkaar. ik kan het hem niet kwalijk nemen. het voelt heel erg raar maar ik weet uit eigen ervaring zo goed wat het is om een kinderwens te hebben. het doet letterlijk pijn in je lichaam als blijkt dat ze er niet kunnen komen. hij heeft nu de keus nog. ja, mijn kansen zijn beter en ja, ik zou het weer opnieuw willen proberen maar dan nog neemt het niet weg dat het vaststaat dat er ook mogelijk geen kinderen kunnen komen. hij weet het nu voortijdig en gezien de korte relatieduur kan hij nog beslissingen nemen.
ik ben veel verder in dit proces dan hij. het voelt voor hem alsof zijn leven instort als er geen kinderen komen. dat gevoel had ik nl ook tijdens die periode. stel dat we het zouden proberen dan nog blijf ik er verder in dan hij. ik weet immers dat je leven niet over is als blijkt dat ze er niet komen. hij weet dat misschien verstandelijk wel maar gevoelsmatig niet. hij heeft dat nooit meegemaakt. ik heb ook het idee dat de behandelingen voor mij op dit moment minder emotioneel belastend zullen worden dan dat het toen was. toen was ik elke maand geobsedeerd bezig met temperaturen, slaat de medicatie aan, weer ongesteld, weer teleurstelling, weer geen baby.
ik weet nu al dat als we bezig zouden zijn en ik zou ongesteld worden dat dat voor hem emotioneel een veel zwaardere belasting gaat worden dan voor mij. puur en alleen omdat hij er middenin zit. voor mij zal het lichamelijk heel zwaar worden. mijn keus nu is dan ook niet om gelijk die medische molen in te gaan maar wel om de condooms te laten liggen en kijken wat het gaat worden. ik wil weer terug naar zijn emotieniveau daarin. ik wil dat hij meemaakt dat het spannend is om af te wachten of het wel raak zal zijn die maand en ik wil dat samen met hem delen. hem steunen daarin. het is voor mij heel makkelijk om gelijk aan de ivf te gaan (de gyn heeft dat ook aangegeven in december als ik toch nog kinderen wil) maar ik denk dat dat voor hem te zwaar is. hij zal er ook naartoe moeten groeien en bovendien denk ik dat ik op natuurlijke wijze toch een behoorlijke kans maak nu.
ik moest eigenlijk doorlopend aan de pil van de gyn om de endometriose te onderdrukken. ik heb het 2x geprobeerd maar reageerde er erg slecht op. voelde me rot en elke keer opgeblazen pijnlijke buik en het gevoel alsof er een eisprong aan zat te komen wat door de pil tegengehouden werd. het voelde verstandelijk niet goed aan en ben er mee gestopt. zonder pil voel ik mij 100% beter. nu denk ik dat dat misschien wel een reden heeft en heb ik onbewust de pil laten liggen. mijn lichaam vecht ook tegen die pil. wat die reden zal zijn weet ik nu nog niet maar mijn gevoel zegt dat het feit dat ik die pil laat staan een hele verstandige beslissing is. mijn gevoel heeft me nog nooit in de steek gelaten.
ik de situatie met mijn ex heb ik ook mijn liefde voor laten gaan. ik ben bewust gestopt met alles omdat uiteindelijk mijn relatie voor mij belangrijker was dan een kind. met hem moet ik de rest van mijn leven verder leven, samen in een huis, alles delen. de kinderen voed je samen op, ze gaan de deur uit en gaan op zichzelf en ondanks dat je altijd je hele leven je zorgen en liefde om je kind hebt ook al zijn ze de deur uit, dan toch moet je het weer samen doen met je partner. dat was voor mij mede een reden om te stoppen.
uiteindelijk is die relatie wel gestopt om andere oorzaken maar de kinderwens en mijn gedragsveranderingen hebben daarin wel een rol gespeelt. we zijn er te ver mee doorgegaan en heeft teveel kapot gemaakt.
overigens heb ik wel een heel goed contact met mijn ex en juist doordat we altijd veel hebben gepraat zijn er ook dingen duidelijker geworden en hebben we beide alles goed kunnen verwerken. het praten samen is ons pas gelukt nadat de relatie verbroken was omdat we beide niets meer te verliezen hadden. je bent elkaar immers al kwijt. het is een dierbare vriend geworden die nu een leuke meid heeft waar hij mee samenwoont.
ik ben bang dat mijn vriend zijn kinderwens ook voor laat gaan boven de liefde voor elkaar. ik kan het hem niet kwalijk nemen. het voelt heel erg raar maar ik weet uit eigen ervaring zo goed wat het is om een kinderwens te hebben. het doet letterlijk pijn in je lichaam als blijkt dat ze er niet kunnen komen. hij heeft nu de keus nog. ja, mijn kansen zijn beter en ja, ik zou het weer opnieuw willen proberen maar dan nog neemt het niet weg dat het vaststaat dat er ook mogelijk geen kinderen kunnen komen. hij weet het nu voortijdig en gezien de korte relatieduur kan hij nog beslissingen nemen.
ik ben veel verder in dit proces dan hij. het voelt voor hem alsof zijn leven instort als er geen kinderen komen. dat gevoel had ik nl ook tijdens die periode. stel dat we het zouden proberen dan nog blijf ik er verder in dan hij. ik weet immers dat je leven niet over is als blijkt dat ze er niet komen. hij weet dat misschien verstandelijk wel maar gevoelsmatig niet. hij heeft dat nooit meegemaakt. ik heb ook het idee dat de behandelingen voor mij op dit moment minder emotioneel belastend zullen worden dan dat het toen was. toen was ik elke maand geobsedeerd bezig met temperaturen, slaat de medicatie aan, weer ongesteld, weer teleurstelling, weer geen baby.
ik weet nu al dat als we bezig zouden zijn en ik zou ongesteld worden dat dat voor hem emotioneel een veel zwaardere belasting gaat worden dan voor mij. puur en alleen omdat hij er middenin zit. voor mij zal het lichamelijk heel zwaar worden. mijn keus nu is dan ook niet om gelijk die medische molen in te gaan maar wel om de condooms te laten liggen en kijken wat het gaat worden. ik wil weer terug naar zijn emotieniveau daarin. ik wil dat hij meemaakt dat het spannend is om af te wachten of het wel raak zal zijn die maand en ik wil dat samen met hem delen. hem steunen daarin. het is voor mij heel makkelijk om gelijk aan de ivf te gaan (de gyn heeft dat ook aangegeven in december als ik toch nog kinderen wil) maar ik denk dat dat voor hem te zwaar is. hij zal er ook naartoe moeten groeien en bovendien denk ik dat ik op natuurlijke wijze toch een behoorlijke kans maak nu.
ik moest eigenlijk doorlopend aan de pil van de gyn om de endometriose te onderdrukken. ik heb het 2x geprobeerd maar reageerde er erg slecht op. voelde me rot en elke keer opgeblazen pijnlijke buik en het gevoel alsof er een eisprong aan zat te komen wat door de pil tegengehouden werd. het voelde verstandelijk niet goed aan en ben er mee gestopt. zonder pil voel ik mij 100% beter. nu denk ik dat dat misschien wel een reden heeft en heb ik onbewust de pil laten liggen. mijn lichaam vecht ook tegen die pil. wat die reden zal zijn weet ik nu nog niet maar mijn gevoel zegt dat het feit dat ik die pil laat staan een hele verstandige beslissing is. mijn gevoel heeft me nog nooit in de steek gelaten.
