Relaties
alle pijlers
hoe ga ik hiermee om?
maandag 1 augustus 2011 om 21:11
Beste allemaal, als passieve deelnemer, wil ik nu toch ook eens advies vragen.
Ik zal het zo helder mogelijk neerzetten.
Na een huwelijk van 16 jaar, heb ik mijn vrouw gezegd niet meer verder te willen. De reden hiervan is dat de liefde van mijn kant verdwenen is. Ik respecteer haar, maar hou niet meer van haar.
Samen hebben wij twee kinderen, ook voor hun wil ik dat de scheiding zo goed mogelijk geregeld wordt. Ben bereid te investeren in een goed contact, bv samen verjaardagen vieren, de kinderen thuis opvangen, etc.
Ik heb dit te lang voor mij uitgeschoven, dat erken ik. Al jaren is het gevoel niet zoals het zou moeten zijn. Beiden hebben wij hier niet aan gewerkt. Daarnaast heb ik gevoelens gekregen voor een andere vrouw. Dit heb ik mijn vrouw verteld. Ik heb ook gezegd dat ik niet meer geloof dat het gevoel tussen haar en mij terug komt. We zijn in relatietherapie gegaan en ook daar werd duidelijk dat onze gevoelens niet overeenkomen.
Ook ik heb daar verdriet van. Echter, ik wil verder kunnen met mijn leven. Ik gun mijn vrouw een gelukkig leven, het is mij de afgelopen jaren niet gelukt haar gelukkig te maken (ook zij geeft toe niet gelukkig geweest te zijn de laatste paar jaren).
Ik ben nu een maand of vier verder na de boodschap het niet meer te zien zitten. Ik ben daar duidelijk in geweest, het heeft haar gekwetst, ik heb haar getroost, gezegd haar niet te zullen laten vallen;financieel niet, met de kinderen niet, met huishoudelijke klussen niet, maar ik kan niet meer met haar verder als man en vrouw.
Het punt is, dat de acceptatie er niet wil komen. Zij accepteert niet dat ik niet verder wil. Chanteert mij door dagenlang depressief in bed te blijven liggen, de kinderen zijn dan ook thuis en worden dan min of meer aan hun lot overgelaten. Ik ben nog thuis voor de kinderen, dat weet zij. Zij wil deze periode gebruiken om mij zo lang mogelijk thuis te houden, maar er gaat een moment komen, waarop ik dat niet meer wil. De kinderen en de familie weet inmiddels van deze situatie. Zij is echter zo gefocused nog steeds alles met het gezin te doen en wil continue bij mij zijn. Ik wil nu op zoek naar woonruimte voor mijzelf, en zou iets kunnen betrekken van een kennis die een jaar in het buitenland gaat werken. Ik denk er sterk over dit aanbod te accepteren.
Hoe pak ik dit respectvol aan; is het inderdaad een soort emotionele chantage van haar en moet ik dat (deels ) negeren? Moet ik een statement maken en 'gewoon' het huis verlaten en een omgang afspreken voor de kinderen?
Ik zal het zo helder mogelijk neerzetten.
Na een huwelijk van 16 jaar, heb ik mijn vrouw gezegd niet meer verder te willen. De reden hiervan is dat de liefde van mijn kant verdwenen is. Ik respecteer haar, maar hou niet meer van haar.
Samen hebben wij twee kinderen, ook voor hun wil ik dat de scheiding zo goed mogelijk geregeld wordt. Ben bereid te investeren in een goed contact, bv samen verjaardagen vieren, de kinderen thuis opvangen, etc.
Ik heb dit te lang voor mij uitgeschoven, dat erken ik. Al jaren is het gevoel niet zoals het zou moeten zijn. Beiden hebben wij hier niet aan gewerkt. Daarnaast heb ik gevoelens gekregen voor een andere vrouw. Dit heb ik mijn vrouw verteld. Ik heb ook gezegd dat ik niet meer geloof dat het gevoel tussen haar en mij terug komt. We zijn in relatietherapie gegaan en ook daar werd duidelijk dat onze gevoelens niet overeenkomen.
Ook ik heb daar verdriet van. Echter, ik wil verder kunnen met mijn leven. Ik gun mijn vrouw een gelukkig leven, het is mij de afgelopen jaren niet gelukt haar gelukkig te maken (ook zij geeft toe niet gelukkig geweest te zijn de laatste paar jaren).
Ik ben nu een maand of vier verder na de boodschap het niet meer te zien zitten. Ik ben daar duidelijk in geweest, het heeft haar gekwetst, ik heb haar getroost, gezegd haar niet te zullen laten vallen;financieel niet, met de kinderen niet, met huishoudelijke klussen niet, maar ik kan niet meer met haar verder als man en vrouw.
Het punt is, dat de acceptatie er niet wil komen. Zij accepteert niet dat ik niet verder wil. Chanteert mij door dagenlang depressief in bed te blijven liggen, de kinderen zijn dan ook thuis en worden dan min of meer aan hun lot overgelaten. Ik ben nog thuis voor de kinderen, dat weet zij. Zij wil deze periode gebruiken om mij zo lang mogelijk thuis te houden, maar er gaat een moment komen, waarop ik dat niet meer wil. De kinderen en de familie weet inmiddels van deze situatie. Zij is echter zo gefocused nog steeds alles met het gezin te doen en wil continue bij mij zijn. Ik wil nu op zoek naar woonruimte voor mijzelf, en zou iets kunnen betrekken van een kennis die een jaar in het buitenland gaat werken. Ik denk er sterk over dit aanbod te accepteren.
Hoe pak ik dit respectvol aan; is het inderdaad een soort emotionele chantage van haar en moet ik dat (deels ) negeren? Moet ik een statement maken en 'gewoon' het huis verlaten en een omgang afspreken voor de kinderen?
maandag 1 augustus 2011 om 21:17
Ik denk dat je alleen maar heel veel duidelijkheid schept als je inderdaad het aanbod van je kennis accepteert.
Ik kan mij goed voorstellen dat de acceptatie van de situatie voor haar erg lastig is, zolang je daar blijft.
Je hebt je best gedaan, de liefde is over. Jullie moeten verder met jullie eigen leven. Als ik je zo lees denk ik dat je het goed hebt gedaan tot nu toe.
Ik wens je heel veel succes!
Ik kan mij goed voorstellen dat de acceptatie van de situatie voor haar erg lastig is, zolang je daar blijft.
Je hebt je best gedaan, de liefde is over. Jullie moeten verder met jullie eigen leven. Als ik je zo lees denk ik dat je het goed hebt gedaan tot nu toe.
Ik wens je heel veel succes!
maandag 1 augustus 2011 om 21:19
Ik lees nergens dat jij moeite hebt gedaan om je gevoel terug te krijgen, moeite voor je vrouw heb gedaan zoals uit eten of een vakantie. Jij voelt het zo en je vrouw krijgt dat te horen en moet daar mee dealen. Ik denk dat je het geen echte kans heb gegeven. Miss ouderwets maar het is toch in voor en in tegen soed? Jammer maar jullie hebben ook 2 kids ik denk dat jij nog niet klaar met je vrouw bent, denk niet dat dit in goede aarde zal vallen, en gelijk geef ik haar!
maandag 1 augustus 2011 om 21:21
Lastige situatie.... Vooral omdat er kinderen in het spel zijn.
Feit blijft wel dat je voor jezelf moet kiezen. Zo te horen hebben jullie vanalles tevergeefs geprobeerd. Als je gevoel weg is, kun je dat niet toveren. Ook geef je aan dat je op fatsoenlijke manieren het één en ander hebt aangegeven, maar dat er bij haar niet in wilt. Dan vind ik inderdaad dat je moet en ook voor jezelf mág kiezen!
Op het moment dat je op het aanbod ingaat, zou ik nogmaals met haar praten en op een respectvolle manier vertellen hoe je het ziet en wat jij wilt. Ook nogmaals duidelijk aangeven dat je er altijd voor de kinderen en haar zal zijn, maar dat het tijd is dat je voor jezelf kiest. Ik zou niet meer in haar manipulatieve gedrag meegaan, maar je keuze maken.
Uiteindelijk is dat het beste voor iedereen! Al zie ze dat nu misschien nog niet.....
Succes ermee!!
Feit blijft wel dat je voor jezelf moet kiezen. Zo te horen hebben jullie vanalles tevergeefs geprobeerd. Als je gevoel weg is, kun je dat niet toveren. Ook geef je aan dat je op fatsoenlijke manieren het één en ander hebt aangegeven, maar dat er bij haar niet in wilt. Dan vind ik inderdaad dat je moet en ook voor jezelf mág kiezen!
Op het moment dat je op het aanbod ingaat, zou ik nogmaals met haar praten en op een respectvolle manier vertellen hoe je het ziet en wat jij wilt. Ook nogmaals duidelijk aangeven dat je er altijd voor de kinderen en haar zal zijn, maar dat het tijd is dat je voor jezelf kiest. Ik zou niet meer in haar manipulatieve gedrag meegaan, maar je keuze maken.
Uiteindelijk is dat het beste voor iedereen! Al zie ze dat nu misschien nog niet.....
Succes ermee!!
maandag 1 augustus 2011 om 21:25
Tsja, jij hebt ook al wat langer de tijd gehad om aan de hele situatie te wennen hè
Ondertussen al gevoelens gekregen voor een ander.
Ik kan me voorstellen dat het jou allemaal niet snel genoeg kan gaan.
Je vrouw daarentegen is voor een onvoldongen feitr gezet door jou.
Ik kam me voorstellen dat ze dat niet met 3, 4 maanden helder heeft voor zichzelf.
Eigenlijk, eigenlijk vind ik je een egoïst verpakt in mooie praatjes
Ik zal haar financieel helpen, met het huis helpen, met de kinderen helpen
Maar feit blijft, jij ramt in 1x haar hele toekomst omver zonder dat je ook maar gedacht hebt aan keihard vechten voor je relatie
Nee gevoelens krijgen voor een ander was makkelijker...
Ondertussen al gevoelens gekregen voor een ander.
Ik kan me voorstellen dat het jou allemaal niet snel genoeg kan gaan.
Je vrouw daarentegen is voor een onvoldongen feitr gezet door jou.
Ik kam me voorstellen dat ze dat niet met 3, 4 maanden helder heeft voor zichzelf.
Eigenlijk, eigenlijk vind ik je een egoïst verpakt in mooie praatjes
Ik zal haar financieel helpen, met het huis helpen, met de kinderen helpen
Maar feit blijft, jij ramt in 1x haar hele toekomst omver zonder dat je ook maar gedacht hebt aan keihard vechten voor je relatie
Nee gevoelens krijgen voor een ander was makkelijker...
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 1 augustus 2011 om 21:29
Een egoist omdat hij voor zichzelf kiest terwijl hij in therapie is geweest met haar en het gevoel weg is?
Daar ben ik het niet mee eens...
Ik vind dat je zelf op 1 komt en als je geen gevoel meer voor de ander hebt dan houdt het op.
Ik zou ook nooit bij iemand blijven waar ik niet meer van hou. Als dat weg is kun je knokken tot je een ons weegt....
Daar ben ik het niet mee eens...
Ik vind dat je zelf op 1 komt en als je geen gevoel meer voor de ander hebt dan houdt het op.
Ik zou ook nooit bij iemand blijven waar ik niet meer van hou. Als dat weg is kun je knokken tot je een ons weegt....
maandag 1 augustus 2011 om 21:30
blssss, dat klopt, ik heb te weinig of misschien geen moeite gedaan. Wij allebei niet. Dat is een feit en voor mijn gevoel zijn we nu te ver uit elkaar gegroeid om er nog iets van te maken.
Dat heeft met gevoel te maken; je moet toch nog ergens iets voor elkaar voelen als je ergens voor wilt vechten...Ik wil het niet meer. Wij leven al jaren als broer en zus, daar heb ik zeker mijn aandeel in gehad. Ik zou zeggen 50/50, want geen van beiden hebben wij de moeite genomen ons nog te interesseren voor elkaar.
Natuurlijk ligt de discussie op de loer van: je had er wat van moeten maken, je hebt er niets aan gedaan. Ik wil ook die discussie best aan gaan, maar voegt voor mij weinig toe. Ik weet wat ik wil, ik twijfel niet over mijn gevoel. Het is er niet meer en het gaat er niet meer komen. Dat is pijnlijk, zeker, maar over gevoel valt zo weinig uit te leggen.
Ik wil alleen voorkomen dat we in een soort vechtscheiding terecht komen, ook voor de kinderen. Ik zie het bij één van mijn zussen; een dramatische echtscheiding, waarbij de kinderen de dupe zijn van de strijd tussen pa en ma.
In voor en tegenspoed, dat is absoluut waar, maar dat kan alleen gelden als er sprake is van liefde voor elkaar. Ik weet van mezelf dat het er niet meer is en ook niet meer terugkomt.
Dat heeft met gevoel te maken; je moet toch nog ergens iets voor elkaar voelen als je ergens voor wilt vechten...Ik wil het niet meer. Wij leven al jaren als broer en zus, daar heb ik zeker mijn aandeel in gehad. Ik zou zeggen 50/50, want geen van beiden hebben wij de moeite genomen ons nog te interesseren voor elkaar.
Natuurlijk ligt de discussie op de loer van: je had er wat van moeten maken, je hebt er niets aan gedaan. Ik wil ook die discussie best aan gaan, maar voegt voor mij weinig toe. Ik weet wat ik wil, ik twijfel niet over mijn gevoel. Het is er niet meer en het gaat er niet meer komen. Dat is pijnlijk, zeker, maar over gevoel valt zo weinig uit te leggen.
Ik wil alleen voorkomen dat we in een soort vechtscheiding terecht komen, ook voor de kinderen. Ik zie het bij één van mijn zussen; een dramatische echtscheiding, waarbij de kinderen de dupe zijn van de strijd tussen pa en ma.
In voor en tegenspoed, dat is absoluut waar, maar dat kan alleen gelden als er sprake is van liefde voor elkaar. Ik weet van mezelf dat het er niet meer is en ook niet meer terugkomt.
maandag 1 augustus 2011 om 21:34
Op dit moment kan je niet anders dan eerlijk te zijn naar haar en de kinderen. Accepteer het aanbod van je vriend en verlaat het huis. Hoe hard het ook voelt voor jou hou jezelf voor ogen dat het nooit voor haar went als je weg gaat. Nu niet, straks niet, over twee maanden niet.... Ook je kunnen dan langzaam aan het nieuwe beeld wennen, want die voelen nu vast dondersgoed wat er aan de hand is.
Heel veel sterkte en wees er voor je kinderen. Zij zullen je nog hard nodig hebben.
Heel veel sterkte en wees er voor je kinderen. Zij zullen je nog hard nodig hebben.
maandag 1 augustus 2011 om 21:34
[quote]dynamic schreef op 01 augustus 2011 @ 21:11:
Ben bereid te investeren in een goed contact, bv samen verjaardagen vieren, de kinderen thuis opvangen, etc.
Moet ik een statement maken en 'gewoon' het huis verlaten en een omgang afspreken voor de kinderen?[/quot]
Je wilt helpen met de kinderen?!?!?!?! Hoezo helpen. Zijn het dan niet jouw kinderen waarvoor jij 100% verantwoordelijk bent?
Ben bereid te investeren in een goed contact, bv samen verjaardagen vieren, de kinderen thuis opvangen, etc.
Moet ik een statement maken en 'gewoon' het huis verlaten en een omgang afspreken voor de kinderen?[/quot]
Je wilt helpen met de kinderen?!?!?!?! Hoezo helpen. Zijn het dan niet jouw kinderen waarvoor jij 100% verantwoordelijk bent?
maandag 1 augustus 2011 om 21:35
Ik kan het best begrijpen dat er mensen zijn die mij het etiket egoist opplakken.
Het klopt ergens ook; ik wil inderdaad een ander leven, zonder haar als levenspartner.
Zij wil een leven met mij, ondanks het feit dat ik niet van haar hou. Dat schijnt niet uit te maken namelijk. Voor haar althans...ik wil het niet meer.
Is dat dan ook niet egoistisch? In feite zijn wij allebei egoistisch op onze eigen manier.
Het klopt ergens ook; ik wil inderdaad een ander leven, zonder haar als levenspartner.
Zij wil een leven met mij, ondanks het feit dat ik niet van haar hou. Dat schijnt niet uit te maken namelijk. Voor haar althans...ik wil het niet meer.
Is dat dan ook niet egoistisch? In feite zijn wij allebei egoistisch op onze eigen manier.
maandag 1 augustus 2011 om 21:36
quote:samahe schreef op 01 augustus 2011 @ 21:29:
Een egoist omdat hij voor zichzelf kiest terwijl hij in therapie is geweest met haar en het gevoel weg is?
Daar ben ik het niet mee eens...
Ik vind dat je zelf op 1 komt en als je geen gevoel meer voor de ander hebt dan houdt het op.
Ik zou ook nooit bij iemand blijven waar ik niet meer van hou. Als dat weg is kun je knokken tot je een ons weegt....
Dan verschillen we daarin blijkbaar van mening
Iedereen kan verliefd worden op een ander
Dat is helemaal niet iets geks
Het zou zelfs een teken aan de wand moeten zijn
Een teken om samen met je partner om tafel te gaan zitten en eerlijk te zijn
Schat, we gaan verkeerd, ik krijg gevoel voor een ander omdat (en vul zelf maar in)
Dan is er een kans!
Ik zeg niet dat een huwelijk gered kan worden op die manier
Maar verliefd worden, er niets mee doen, een beetje zwelgen en dan zeggen Joep doei en de mazzel ik ben er klaar mee
Ja dat vind ik egoïstisch!
Een egoist omdat hij voor zichzelf kiest terwijl hij in therapie is geweest met haar en het gevoel weg is?
Daar ben ik het niet mee eens...
Ik vind dat je zelf op 1 komt en als je geen gevoel meer voor de ander hebt dan houdt het op.
Ik zou ook nooit bij iemand blijven waar ik niet meer van hou. Als dat weg is kun je knokken tot je een ons weegt....
Dan verschillen we daarin blijkbaar van mening
Iedereen kan verliefd worden op een ander
Dat is helemaal niet iets geks
Het zou zelfs een teken aan de wand moeten zijn
Een teken om samen met je partner om tafel te gaan zitten en eerlijk te zijn
Schat, we gaan verkeerd, ik krijg gevoel voor een ander omdat (en vul zelf maar in)
Dan is er een kans!
Ik zeg niet dat een huwelijk gered kan worden op die manier
Maar verliefd worden, er niets mee doen, een beetje zwelgen en dan zeggen Joep doei en de mazzel ik ben er klaar mee
Ja dat vind ik egoïstisch!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 1 augustus 2011 om 21:39
Ik weet 1 ding zeker en dat is dat gevoelens langzaam kunnen veranderen maar ook van het 1 op het andere moment. Je deelt je leven al 16 jaar samen, wordt gewoontjes, je houdt van haar, is het dan teveel moeite om nog 1 keer met haar te knallen, er voor te vechten?? Ooit vond je haar ook de moeite waard.
Ik weet dat je dolgraag een andere weg wilt inslaan. Maar helaas ben je verantwoordelijkheden aan gegaan.. Geeft het een EERLIJKE kans! Neem haar mee vakantie oid.
Ik weet dat je dolgraag een andere weg wilt inslaan. Maar helaas ben je verantwoordelijkheden aan gegaan.. Geeft het een EERLIJKE kans! Neem haar mee vakantie oid.
maandag 1 augustus 2011 om 21:41
dynamic ,je had misschien beter even kunnen wachten om te vertellen dat je al een nieuwe vriendin heb .ik begrijp je helemaal ,wat je gevoel betreft tegenover je vrouw .als het er niet meer zit dan kan je op vacantie gaan of wat anders doen maar daar door komt de liefde echt niet terug.
en dat zal ook de reden zijn dat je open stond voor die andere vrouw ..maar ik vind persoonlijk ,om je vrouw niet nog een trap na tegeven dat je al een ander heb .was eerst vertrokken en alles regelen ,voor dat je die andere vrouw er bij betrekt zo komt het dubbel zo hard aan voor je vrouw ,succes
en dat zal ook de reden zijn dat je open stond voor die andere vrouw ..maar ik vind persoonlijk ,om je vrouw niet nog een trap na tegeven dat je al een ander heb .was eerst vertrokken en alles regelen ,voor dat je die andere vrouw er bij betrekt zo komt het dubbel zo hard aan voor je vrouw ,succes
maandag 1 augustus 2011 om 21:42
quote:TaraD schreef op 01 augustus 2011 @ 21:35:
Oh ik gooi hem er even in na je laatste post.
Zou je WILLEN dat het gevoel terug komt?
Nee, dat zou ik niet willen. Ik heb het gevoel niet en er ook geen behoefte aan om dat terug te krijgen.
Ik besef dat ik me op glad ijs begeef om het te hebben over de gevoelens die ik heb voor een andere vrouw.
En nogmaals; prima om ook daar een discussie over te voeren, maar dat was niet mijn insteek. Ik heb daar geen twijfels over, geen schuldgevoel ook. Dat zou natuurlijk heel erg moeten, dat weet ik. Maar ik heb het niet...
Oh ik gooi hem er even in na je laatste post.
Zou je WILLEN dat het gevoel terug komt?
Nee, dat zou ik niet willen. Ik heb het gevoel niet en er ook geen behoefte aan om dat terug te krijgen.
Ik besef dat ik me op glad ijs begeef om het te hebben over de gevoelens die ik heb voor een andere vrouw.
En nogmaals; prima om ook daar een discussie over te voeren, maar dat was niet mijn insteek. Ik heb daar geen twijfels over, geen schuldgevoel ook. Dat zou natuurlijk heel erg moeten, dat weet ik. Maar ik heb het niet...
maandag 1 augustus 2011 om 21:46
Blsss, we zijn op vakantie geweest (2x), samen weekend weg, samen uren en uren en uren in therapie geweest...
Ik had het kunnen verzwijgen mijn gevoelens voor een ander. Maar dat heb ik niet gedaan....niet omdat ik mezelf zo nobel vind hoor, maar omdat ik (waarschijnlijk ook weer egoistisch, is zeg het zelf maar vast) in deze laatste fase eerlijk wilde zijn.
Ik had het kunnen verzwijgen mijn gevoelens voor een ander. Maar dat heb ik niet gedaan....niet omdat ik mezelf zo nobel vind hoor, maar omdat ik (waarschijnlijk ook weer egoistisch, is zeg het zelf maar vast) in deze laatste fase eerlijk wilde zijn.
