Relaties
alle pijlers
Hoe kan ik met het leven van mijn ouders omgaan??
dinsdag 3 februari 2009 om 14:24
Zoals de titel het al zegt, ik weet niet zo goed hoe ik met mijn ouders (of het leven dat zij hebben) moet omgaan.
Dit is niet 1 concreet probleem, maar een aantal dingen die onlosmakelijk aan elkaar zijn verbonden. Dit maakt het ook lastig voor me om me ervan los te maken.
Ik heb 2 oudere broers, waarvan de oudste nog thuis woont. De ander woont met vrouw en 2 kids in de buurt. Zelf woon ik al een aantal jaar samen.
Mijn ouders lijken hun leven te verslonzen en mijn moeder lijkt te blijven hangen in een slachtofferrol. Mijn vader is met pensioen, en doet niets. Mijn moeder werkt een aantal dagen per week. Daarnaast lijken ze zich op te sluiten in hun huis. Geen contact met familie, vrienden en nauwelijks contact met mij en mn broer.
Hun huis ziet er niet uit, is zelfs onhygienisch te noemen. Ik heb een aantal keer aangeboden om ze te helpen met verven (de muren zijn geel, niet geverfd, maar van de nicotine aanslag) en op te ruimen. De slaapkamers van mij en mn broer staan volgepropt met troep, er ligt een laag stof in huis, overal troep, vlekken overal.
Kijk een aflevring van zo'n schoonmaakprogramma en je ziet het huis van mijn ouders.
Ik heb eens geholpen met opruimen, daar een hele dag mee bezig geweest (en maar een klein deel opgeruimd gekregen). Een week later was het weer hetzelfde. Niet echt motiverend om nog eens te doen.
Aan de ene kant denk ik; laat gaan, niet jouw leven, niet jouw huis, niet jouw verantwoordelijkheid.
Maar toch; het zijn wel mijn ouders! En ik maak me zorgen.
Omdat hun huis er zo uitziet, heeft dit als gevolg dat hun kleinkinderen niet bij hun thuis komen, omdat mijn broer ze niet in hun troep wil hebben. Ik geef hem groot gelijk. Maar toch doet het indirect een beetje zeer bij mij.
Mijn moeder en oudste broer zijn vaak ziek, wat volgens mij te maken heeft met de wijze waarop zij leven.
Naast de onhygienische bende daar thuis, drinken mijn ouders elke dag alcohol. (ik heb ze altijd functionerende alcoholisten genoemd)
Daarin valt het me op dat mijn moeder me, als ze eens belt, me dan met een borrel op belt. Zoals ik al zei, ze blijft erg hangen in een slachtofferrol. Kan niet luisteren naar mij en mijn verhaal maar maakt er gelijk 'haar ding' van.
Wanneer we op bezoek zijn bij mijn ouders, wil ik nooit in de avond omdat ik weet dat ze dan al gedronken hebben. Wanneer we dan toch gaan, is er al snel een sfeertje die absoluut niet prettig is.
Dit maakt ook dat ik ook niet veel contact met mijn ouders heb, in tegenstelling tot mijn schoonouders waar ik altijd wel graag heen wil.
Ik merk dat ik hier erg moeilijk mee om kan gaan. Het maakt me boos, machteloos en verdrietig.
Herkent iemand dit of zijn er tips hoe ik hiermee om kan gaan?
Dit is niet 1 concreet probleem, maar een aantal dingen die onlosmakelijk aan elkaar zijn verbonden. Dit maakt het ook lastig voor me om me ervan los te maken.
Ik heb 2 oudere broers, waarvan de oudste nog thuis woont. De ander woont met vrouw en 2 kids in de buurt. Zelf woon ik al een aantal jaar samen.
Mijn ouders lijken hun leven te verslonzen en mijn moeder lijkt te blijven hangen in een slachtofferrol. Mijn vader is met pensioen, en doet niets. Mijn moeder werkt een aantal dagen per week. Daarnaast lijken ze zich op te sluiten in hun huis. Geen contact met familie, vrienden en nauwelijks contact met mij en mn broer.
Hun huis ziet er niet uit, is zelfs onhygienisch te noemen. Ik heb een aantal keer aangeboden om ze te helpen met verven (de muren zijn geel, niet geverfd, maar van de nicotine aanslag) en op te ruimen. De slaapkamers van mij en mn broer staan volgepropt met troep, er ligt een laag stof in huis, overal troep, vlekken overal.
Kijk een aflevring van zo'n schoonmaakprogramma en je ziet het huis van mijn ouders.
Ik heb eens geholpen met opruimen, daar een hele dag mee bezig geweest (en maar een klein deel opgeruimd gekregen). Een week later was het weer hetzelfde. Niet echt motiverend om nog eens te doen.
Aan de ene kant denk ik; laat gaan, niet jouw leven, niet jouw huis, niet jouw verantwoordelijkheid.
Maar toch; het zijn wel mijn ouders! En ik maak me zorgen.
Omdat hun huis er zo uitziet, heeft dit als gevolg dat hun kleinkinderen niet bij hun thuis komen, omdat mijn broer ze niet in hun troep wil hebben. Ik geef hem groot gelijk. Maar toch doet het indirect een beetje zeer bij mij.
Mijn moeder en oudste broer zijn vaak ziek, wat volgens mij te maken heeft met de wijze waarop zij leven.
Naast de onhygienische bende daar thuis, drinken mijn ouders elke dag alcohol. (ik heb ze altijd functionerende alcoholisten genoemd)
Daarin valt het me op dat mijn moeder me, als ze eens belt, me dan met een borrel op belt. Zoals ik al zei, ze blijft erg hangen in een slachtofferrol. Kan niet luisteren naar mij en mijn verhaal maar maakt er gelijk 'haar ding' van.
Wanneer we op bezoek zijn bij mijn ouders, wil ik nooit in de avond omdat ik weet dat ze dan al gedronken hebben. Wanneer we dan toch gaan, is er al snel een sfeertje die absoluut niet prettig is.
Dit maakt ook dat ik ook niet veel contact met mijn ouders heb, in tegenstelling tot mijn schoonouders waar ik altijd wel graag heen wil.
Ik merk dat ik hier erg moeilijk mee om kan gaan. Het maakt me boos, machteloos en verdrietig.
Herkent iemand dit of zijn er tips hoe ik hiermee om kan gaan?
dinsdag 3 februari 2009 om 14:36
Ik herken het in zekere zin, alleen gaat het bij mij niet om mn ouders maar om een vriendin. Niet het hygienische hoor, het is daar altijd spik en span, maar meer het drankgebeuren. Voor elke gelegenheid is er wel een reden om naar de fles/borrel te grijpen.. Kan er de klok op gelijk zetten dat als s'avonds de telefoon gaat zij het is met een flinke slok op. We hebben een jaar geen contact gehad, door andere omstandigheden, en nu begint het langzaamaan weer te komen, en weer irriteer ik me mateloos aan het gezuip.
Mss komt het wel omdat je er veel op let, als je de telefoon al opneemt met de gedachte hoeveel slokken zouden ze op hebben??
Ik heb geen idee hoe je hier mee om kunt gaan. Als je gewoon smiddags eens langs gaat en met ze tijdens een kopje koffie verteld dat je het jammer vind dat ze "verslonzen" Dat je snapt dat het lastig is om alles weer op de rit te krijgen maar dat je ze graag wilt helpen?? Hoe zouden ze daar tegenover staan??
Mss komt het wel omdat je er veel op let, als je de telefoon al opneemt met de gedachte hoeveel slokken zouden ze op hebben??
Ik heb geen idee hoe je hier mee om kunt gaan. Als je gewoon smiddags eens langs gaat en met ze tijdens een kopje koffie verteld dat je het jammer vind dat ze "verslonzen" Dat je snapt dat het lastig is om alles weer op de rit te krijgen maar dat je ze graag wilt helpen?? Hoe zouden ze daar tegenover staan??
dinsdag 3 februari 2009 om 14:47
Ik vind het eerlijk gezegd een beetje piet-luttig klinken. Het huis is niet netjes, niet goed opgeruimd, ze doen niets en ze lusten 's avonds een borrel. Je zegt het alsof het niet 'zo hoort'. Het is niet 'normaal', je 'hoort' een netjes huis te hebben, actief te zijn en op te ruimen.
Says who? Dat kunnen wellicht jouw (door de samenleving?) opgelegde standaarden zijn, maar dat betekent niet dat je ouders er ook (nog) zo over denken.
De een woont in een net rijtjeshuis, de ander in een tochtig kraakpand en een derde in een hutje op de hei. Dat kan jij wellicht heel vreemd vinden, maar die ander vind het normaal. Waarom zou diegene zich dan naar jouw standaarden moeten aanpassen?
Je zegt zelf dat ze functioneren, hartstikke fijn toch!
Ze zijn (bijna) beiden met pensioen, de ideale tijd om lekker niks te doen, wat rommeliger te zijn en een borrel te drinken, toch?
Says who? Dat kunnen wellicht jouw (door de samenleving?) opgelegde standaarden zijn, maar dat betekent niet dat je ouders er ook (nog) zo over denken.
De een woont in een net rijtjeshuis, de ander in een tochtig kraakpand en een derde in een hutje op de hei. Dat kan jij wellicht heel vreemd vinden, maar die ander vind het normaal. Waarom zou diegene zich dan naar jouw standaarden moeten aanpassen?
Je zegt zelf dat ze functioneren, hartstikke fijn toch!
Ze zijn (bijna) beiden met pensioen, de ideale tijd om lekker niks te doen, wat rommeliger te zijn en een borrel te drinken, toch?
dinsdag 3 februari 2009 om 14:59
Annepanne sorry, maar dit is niet pietluttig. Het huis is smerig, kamers staan vol en haar ouders zijn er zelfs vaak ziek door. Lijkt me toch een hygiene zaak. Daarnaast kan je best elke dag een wijntje of borreltje drinken maar als je elke avond met een dubbele tong praat, maak je je lever en jezelf echt kapot. Ik begrijp heel goed dat TO zich zorgen maakt.
TO kan je bij je thuiswonende broer te rade gaan of bij je andere broer? Samen iets oppakken of aanpakken lijkt me hier de enige manier om door te dringen. Wellicht dat je ouders een hulp in de huishouding willen dat je hier naar op zoek gaat?
TO kan je bij je thuiswonende broer te rade gaan of bij je andere broer? Samen iets oppakken of aanpakken lijkt me hier de enige manier om door te dringen. Wellicht dat je ouders een hulp in de huishouding willen dat je hier naar op zoek gaat?
dinsdag 3 februari 2009 om 15:00
quote:Annepanne1 schreef op 03 februari 2009 @ 14:47:
Ik vind het eerlijk gezegd een beetje piet-luttig klinken. Het huis is niet netjes, niet goed opgeruimd, ze doen niets en ze lusten 's avonds een borrel. Je zegt het alsof het niet 'zo hoort'. Het is niet 'normaal', je 'hoort' een netjes huis te hebben, actief te zijn en op te ruimen.
Says who? Dat kunnen wellicht jouw (door de samenleving?) opgelegde standaarden zijn, maar dat betekent niet dat je ouders er ook (nog) zo over denken.
De een woont in een net rijtjeshuis, de ander in een tochtig kraakpand en een derde in een hutje op de hei. Dat kan jij wellicht heel vreemd vinden, maar die ander vind het normaal. Waarom zou diegene zich dan naar jouw standaarden moeten aanpassen?
Je zegt zelf dat ze functioneren, hartstikke fijn toch!
Ze zijn (bijna) beiden met pensioen, de ideale tijd om lekker niks te doen, wat rommeliger te zijn en een borrel te drinken, toch?
Maar ze maakt zich toch niet voor niks zorgen?
Ik denk dat het een beetje overdreven is te zeggen dat het Galagoogoos 'verdraaide kijk' op de wereld is......
Alcoholisten kunnen over het algemeen best functioneren, maar dat wil niet zeggen dat het zonder risico's is. Vandaar denk ik ook dat ze zich dus zorgen maakt.
Ik vind het eerlijk gezegd een beetje piet-luttig klinken. Het huis is niet netjes, niet goed opgeruimd, ze doen niets en ze lusten 's avonds een borrel. Je zegt het alsof het niet 'zo hoort'. Het is niet 'normaal', je 'hoort' een netjes huis te hebben, actief te zijn en op te ruimen.
Says who? Dat kunnen wellicht jouw (door de samenleving?) opgelegde standaarden zijn, maar dat betekent niet dat je ouders er ook (nog) zo over denken.
De een woont in een net rijtjeshuis, de ander in een tochtig kraakpand en een derde in een hutje op de hei. Dat kan jij wellicht heel vreemd vinden, maar die ander vind het normaal. Waarom zou diegene zich dan naar jouw standaarden moeten aanpassen?
Je zegt zelf dat ze functioneren, hartstikke fijn toch!
Ze zijn (bijna) beiden met pensioen, de ideale tijd om lekker niks te doen, wat rommeliger te zijn en een borrel te drinken, toch?
Maar ze maakt zich toch niet voor niks zorgen?
Ik denk dat het een beetje overdreven is te zeggen dat het Galagoogoos 'verdraaide kijk' op de wereld is......
Alcoholisten kunnen over het algemeen best functioneren, maar dat wil niet zeggen dat het zonder risico's is. Vandaar denk ik ook dat ze zich dus zorgen maakt.
dinsdag 3 februari 2009 om 15:03
Vind het nogal voorbarig om ervan uit te gaan dat ze dus door de thuisomgeving ziek worden. Is dat aangetoond?
Het zijn volgens mij volwassen mensen, geen kleine kinderen. Lijkt me dus dat stap 1 is ze als volwassenen te behandelen.
Als je je echt zorgen maakt, praat er met hen over, vraag of ze behoefte hebben aan bepaalde zaken. Speel het niet achter hun rug via andere familieleden. Zeer vervelende manier van doen waarbij je hen buiten spel zet.
En dan nog, als zij niet willen moet je dat ook respecteren. Het zijn zoals ik lees nog functionerende volwassenen, geen demente bejaarden.
Het zijn volgens mij volwassen mensen, geen kleine kinderen. Lijkt me dus dat stap 1 is ze als volwassenen te behandelen.
Als je je echt zorgen maakt, praat er met hen over, vraag of ze behoefte hebben aan bepaalde zaken. Speel het niet achter hun rug via andere familieleden. Zeer vervelende manier van doen waarbij je hen buiten spel zet.
En dan nog, als zij niet willen moet je dat ook respecteren. Het zijn zoals ik lees nog functionerende volwassenen, geen demente bejaarden.
dinsdag 3 februari 2009 om 15:05
Annepanne: Ik snap wat je bedoelt, maar wat rommeliger zijn of onhygienisch vind ik een groot verschil.
Daarbij komen er ook problemen bij kijken, namelijk dat hun kleinkinderen hun huis niet onkomen terwijl ze (voor mn moeder) dat wel willen. Bovendien heeft mijn moeder ook een aantal keer gezegd dat ze mensen ook niet wil en durft uit te nodigen. Dat maakt het dat het niet alleen een verschil is van normen en waarden, maar dat het hun ook in de weg zit.
Ze zijn vaker ziek, heeft mijn tante al een aantal keer tegen mijn moeder gezegd dat ze niet dronken mag bellen.
Ik zie dit niet als een verschilletje in levensstijl.
Ik zie mijn ouders niet elke dag overactief dingen ondernemen, zo zijn ze inderdaad niet en dat ga ik ook niet van ze verwachten.
Komt ook bij, heb ik niet in de openingspost gezet zie ik, dat dit vroeger anders was. Maar wanneer het omslagpunt in de dingenlaten precies was, kan ik niet voor me halen.
Daarbij zie ik dat ze niet gelukkig zijn. Moeilijk om toe te geven, maar zo staat het er wel voor.
Laura; degene die nog thuis woont, vindt het allemaal wel best. Dat is een erge loner, zit veel op zijn kamer die er overigens hetzelfde uitziet als de rest van het huis. Mijn andere broer vindt het niets, zegt dus dat zijn kinderen dat huis niet inkomen. Hij kan het een stuk meer loslaten, zegt dat het geen zin heeft om hier wat mee te doen.
Maroon; k heb dit al een aantal keer aangegeven, ook op meerdere manieren. Heel soms zeggen ze dat het vroeger anders was, ze veel netter waren, het nu uit de hand loopt. Maar op het moment dat je zegt dat we er dan ook wat aan kunnen doen, dat k wil helpen, schieten ze in de verdediging en verwijt de pot de ketel. "Maar als die niets doet, moet die ook niet verwachten dat ik wat ga doen. "
Daarbij komen er ook problemen bij kijken, namelijk dat hun kleinkinderen hun huis niet onkomen terwijl ze (voor mn moeder) dat wel willen. Bovendien heeft mijn moeder ook een aantal keer gezegd dat ze mensen ook niet wil en durft uit te nodigen. Dat maakt het dat het niet alleen een verschil is van normen en waarden, maar dat het hun ook in de weg zit.
Ze zijn vaker ziek, heeft mijn tante al een aantal keer tegen mijn moeder gezegd dat ze niet dronken mag bellen.
Ik zie dit niet als een verschilletje in levensstijl.
Ik zie mijn ouders niet elke dag overactief dingen ondernemen, zo zijn ze inderdaad niet en dat ga ik ook niet van ze verwachten.
Komt ook bij, heb ik niet in de openingspost gezet zie ik, dat dit vroeger anders was. Maar wanneer het omslagpunt in de dingenlaten precies was, kan ik niet voor me halen.
Daarbij zie ik dat ze niet gelukkig zijn. Moeilijk om toe te geven, maar zo staat het er wel voor.
Laura; degene die nog thuis woont, vindt het allemaal wel best. Dat is een erge loner, zit veel op zijn kamer die er overigens hetzelfde uitziet als de rest van het huis. Mijn andere broer vindt het niets, zegt dus dat zijn kinderen dat huis niet inkomen. Hij kan het een stuk meer loslaten, zegt dat het geen zin heeft om hier wat mee te doen.
Maroon; k heb dit al een aantal keer aangegeven, ook op meerdere manieren. Heel soms zeggen ze dat het vroeger anders was, ze veel netter waren, het nu uit de hand loopt. Maar op het moment dat je zegt dat we er dan ook wat aan kunnen doen, dat k wil helpen, schieten ze in de verdediging en verwijt de pot de ketel. "Maar als die niets doet, moet die ook niet verwachten dat ik wat ga doen. "
dinsdag 3 februari 2009 om 15:06
Je zorgen maken, tsja. Zonder de situatie van ouders opzij te willen zetten omdat ik daar te weinig vanaf weet; mensen maken zich ook vaak zorgen omdat dingen anders gedaan worden dan zij zouden doen.Met andere woorden, mensen met een andere levensstijl dan 'normaal' worden vaak bezorgd bekeken terwijl er niks ernstigs is.
Dat is wat ik aan wil geven.
Dat is wat ik aan wil geven.
dinsdag 3 februari 2009 om 15:08
quote:Annepanne1 schreef op 03 februari 2009 @ 15:04:
En ook 'Alcoholisten' is nogal kort door de bocht.
Elke avond minstens 10 bier, plus wijn voor pa en ongeveer 1 à 2 flessen wijn voor ma vind ik niet kort door de bocht.
Ik snap je als je zegt dat ik ze als volwassenen moet behandelen, en dat doe ik ook. Ik ben dit gesprek al vaak met ze aangegaan, zie mijn vorige reactie.
Ik ga dit ook niet met familie bespreken, en ik zet hier mijn probleem neer omdat ik er niet meer mee weet om te gaan. In de hoop dat ik of evt tips krijg of kan lezen dat ik hier niet de enige in ben.
En bedankt.
En ook 'Alcoholisten' is nogal kort door de bocht.
Elke avond minstens 10 bier, plus wijn voor pa en ongeveer 1 à 2 flessen wijn voor ma vind ik niet kort door de bocht.
Ik snap je als je zegt dat ik ze als volwassenen moet behandelen, en dat doe ik ook. Ik ben dit gesprek al vaak met ze aangegaan, zie mijn vorige reactie.
Ik ga dit ook niet met familie bespreken, en ik zet hier mijn probleem neer omdat ik er niet meer mee weet om te gaan. In de hoop dat ik of evt tips krijg of kan lezen dat ik hier niet de enige in ben.
En bedankt.
dinsdag 3 februari 2009 om 15:08
dinsdag 3 februari 2009 om 15:12
quote:Annepanne1 schreef op 03 februari 2009 @ 15:08:
Het laatste wat je moet doen is denk ik als dochter fitten op je ouders dat dit en dit en dit toch echt wel anders moet.Ik heb nergens TO zien vitten op haar ouders, ze maakt zich zorgen. Als mijn ouders in een vervuild huis zouden zitten, elke dag tien alcoholische versnaperingen tot zich zouden nemen, vaak ziek zijn, niet gelukkig lijken en hun sociale contacten zouden verliezen, zou ik me ook zorgen maken.
Het laatste wat je moet doen is denk ik als dochter fitten op je ouders dat dit en dit en dit toch echt wel anders moet.Ik heb nergens TO zien vitten op haar ouders, ze maakt zich zorgen. Als mijn ouders in een vervuild huis zouden zitten, elke dag tien alcoholische versnaperingen tot zich zouden nemen, vaak ziek zijn, niet gelukkig lijken en hun sociale contacten zouden verliezen, zou ik me ook zorgen maken.
dinsdag 3 februari 2009 om 15:13
Ik herken je verhaal! Mijn man heeft een moeder die in een totaal verwaarloosd en rommelig huis woont. Sterker nog: hij is erin opgegroeid.
Nu hij volwassen is, blijft het lastig om met de leefwijze van zijn moeder om te gaan. Het is vooral een bron van frustratie: waarom ruimt ze haar huis niet op, zorgt ze niet beter voor zichzelf etc. etc. Uiteindelijk heeft hij alle contact met haar verbroken. Ik moet zeggen: het scheelt een hoop frustratie. De zeldzame bezoekjes (altijd bij iemand anders thuis, want haar huis was te rommelig/vol om er iemand te ontvangen) waren energiezuigers, frustrerend en verre van gezellig. Ook zij valt constant in de slachtofferrol. Voor alle problemen zijn altijd andere mensen uit haar omgeving de schuld, nooit zijzelf. Logisch: want dat zou betekenen dat ze aan zichzelf zou moeten werken...
Helaas heeft mijn man geen broers of zussen, hij staat er wat dat betreft alleen voor. Schoonmoeder laat zich niet helpen. Hoe zit het met jouw familie? Zou je niet eens met je broer hierover kunnen praten? Wat vindt hij ervan?
Het grootste probleem van dit alles is dat je mensen niet kunt dwingen ze te laten helpen. Behalve als ze een bedreiging vormen voor hun omgeving en tsja, dat is niet het geval.
Een echt advies heb ik helaas niet, behalve dat ik je frustratie en zorgen herken! Heb je wel mensen waarmee je hierover kan praten? En hoelang is deze situatie al?
Nu hij volwassen is, blijft het lastig om met de leefwijze van zijn moeder om te gaan. Het is vooral een bron van frustratie: waarom ruimt ze haar huis niet op, zorgt ze niet beter voor zichzelf etc. etc. Uiteindelijk heeft hij alle contact met haar verbroken. Ik moet zeggen: het scheelt een hoop frustratie. De zeldzame bezoekjes (altijd bij iemand anders thuis, want haar huis was te rommelig/vol om er iemand te ontvangen) waren energiezuigers, frustrerend en verre van gezellig. Ook zij valt constant in de slachtofferrol. Voor alle problemen zijn altijd andere mensen uit haar omgeving de schuld, nooit zijzelf. Logisch: want dat zou betekenen dat ze aan zichzelf zou moeten werken...
Helaas heeft mijn man geen broers of zussen, hij staat er wat dat betreft alleen voor. Schoonmoeder laat zich niet helpen. Hoe zit het met jouw familie? Zou je niet eens met je broer hierover kunnen praten? Wat vindt hij ervan?
Het grootste probleem van dit alles is dat je mensen niet kunt dwingen ze te laten helpen. Behalve als ze een bedreiging vormen voor hun omgeving en tsja, dat is niet het geval.
Een echt advies heb ik helaas niet, behalve dat ik je frustratie en zorgen herken! Heb je wel mensen waarmee je hierover kan praten? En hoelang is deze situatie al?
dinsdag 3 februari 2009 om 15:15
Je zou contact kunnen opnemen met Maatschappelijk Werk of hun huisarts, de situatie voorleggen en aangeven dat je je zorgen maakt om hun gezondheid en welzijn. Misschien kunnen zij dan contact met je ouders opnemen om de situatie eens te bespreken. Een extern persoon zal denk ik meer indruk maken dan jij als dochter. Zeker in het geval van je moeder, die al niemand meer durft uit te nodigen uit schaamte voor de smerigheid thuis.
En zo is het toevallig ook nog eens een keer
dinsdag 3 februari 2009 om 15:15
Mijn schoonvader is alcoholist. Ik zie dat mijn vriend zich daar vaak best aan kan irriteren. Het gebeurt dat hij dronken naar zijn werk gaat en als hij thuis is sluit hij zich op in zijn kamer met een fles sterke drank en sigaretten. Eerder kwam het voor dat hij de andere gezinsleden lastigviel met zijn dronkengedrag, maar in de loop der tijd is dat veranderd en is hij gewoon constant opgesloten met zijn fles drank en pakje sigaretten. In het gezin is het geaccepteerd, maar vaak genoeg als we afscheid nemen na een bezoekje spreek ik hem op zijn gedraag aan ivm zijn gezondheid. ( hij heeft diabetes)
dinsdag 3 februari 2009 om 15:15
TO, ik snap heel goed dat je je zorgen maakt. Ik kom voor mijn werk vaak in verwaarloosde huishoudens terecht en ben altijd blij als ik na een uurtje weer buiten sta.
Ik kan me voorstellen dat het lastig is om een balans te vinden in loslaten / accepteren / verantwoordelijkheidsgevoel, etc.
Wat ik zou doen: mijn broers, zussen en/of andere dierbaren bij een roepen en je zorgen uitspreken. Ik neem aan dat zij deze zorgen delen, je broer wil er niet eens met zijn kinderen langskomen. Het feit dat je ouders hun kleinkinderen niet zin, zal voor hun neem ik aan ook voor verdriet zorgen... misschien is dat een insteek om iets aan de situatie te kunnen doen?
Ik kan me voorstellen dat het lastig is om een balans te vinden in loslaten / accepteren / verantwoordelijkheidsgevoel, etc.
Wat ik zou doen: mijn broers, zussen en/of andere dierbaren bij een roepen en je zorgen uitspreken. Ik neem aan dat zij deze zorgen delen, je broer wil er niet eens met zijn kinderen langskomen. Het feit dat je ouders hun kleinkinderen niet zin, zal voor hun neem ik aan ook voor verdriet zorgen... misschien is dat een insteek om iets aan de situatie te kunnen doen?
dinsdag 3 februari 2009 om 15:17
Annepanne; Ik zie hoeveel en hoelang mijn ouders elke dag drinken. Ik ben blij dat ik niet meer thuis woon en in die sfeer zit als ze gedronken hebben. Of we het stickertje alcoholist mogen plakken; ik vind van wel naar aanleiding van wat ik mee maak en mee heb gemaakt. Naar de Jellinek zullen ze nooit gaan, dus de diagnose zal nooit gesteld worden.
Het is niet zo dat ik, als ik daar ben, alleen maar zit te vitten op ze. Ik kan het erg gezellig met ze hebben, maar deze bezorgdheid voert de boventoon.
Als mensen niet geholpen willen worden, kunnen ze niet geholpen worden. Dat is zo en dat weet ik. Maar dan zit ik alsnog met mijn eigen gevoel hierin, waar ik niet mee kan omgaan.
Het is niet zo dat ik, als ik daar ben, alleen maar zit te vitten op ze. Ik kan het erg gezellig met ze hebben, maar deze bezorgdheid voert de boventoon.
Als mensen niet geholpen willen worden, kunnen ze niet geholpen worden. Dat is zo en dat weet ik. Maar dan zit ik alsnog met mijn eigen gevoel hierin, waar ik niet mee kan omgaan.
dinsdag 3 februari 2009 om 15:20
quote:Annepanne1 schreef op 03 februari 2009 @ 15:10:
Volgens mij ben je pas alcoholist als het je leven beheerst en je niet meer functioneert?
Maargoed, dat is gekinne-zin, niet het punt van het topic.
Wat een onzin! Mijn vader was ook alcoholist (halve of zelfs hele kratjes bier op een dag) en functioneerde ook "prima". Hij was zelfs taxichauffeur, lekker verantwoord he?
Probleem met alcoholisten is dat ze het zelf vaak niet inzien, in welke situatie ze zitten.
Galagoogoo; misschien kun je via de huisarts van je ouders iets? Licht hem/haar in, en maak duidelijk dat je je zorgen om je ouders maakt. Sterkte
Volgens mij ben je pas alcoholist als het je leven beheerst en je niet meer functioneert?
Maargoed, dat is gekinne-zin, niet het punt van het topic.
Wat een onzin! Mijn vader was ook alcoholist (halve of zelfs hele kratjes bier op een dag) en functioneerde ook "prima". Hij was zelfs taxichauffeur, lekker verantwoord he?
Probleem met alcoholisten is dat ze het zelf vaak niet inzien, in welke situatie ze zitten.
Galagoogoo; misschien kun je via de huisarts van je ouders iets? Licht hem/haar in, en maak duidelijk dat je je zorgen om je ouders maakt. Sterkte
dinsdag 3 februari 2009 om 15:20
dinsdag 3 februari 2009 om 15:20
