Relaties
alle pijlers
hoe moeten we verder...
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:06
ik heb een ander account aangemaakt ivm herkenbaarheid en wil graag iets kwijt en eventueel advies.
mijn vriend en ik hebben al langere tijd problemen, hij wil niets mij gaan doen, is veel met zijn eigen hobbies bezig en ik draai alleen op voor de opvoeding van onze 2 kinderen (1 en 3)
ik heb hem al meerdere keren aangegeven dat ik me eenzaam voel en graag als gezin een dagje weg zou gaan, maar steeds is er een andere smoes.
omdat we zulke kleine kinderen hebben wil ik er alles aan doen om de relatie te redden, maar ik weet gewoon even niet meer hoe.
ik weet ook niet wat ik precies met dit topic wil, gewoon even luchten denk ik..
mijn vriend en ik hebben al langere tijd problemen, hij wil niets mij gaan doen, is veel met zijn eigen hobbies bezig en ik draai alleen op voor de opvoeding van onze 2 kinderen (1 en 3)
ik heb hem al meerdere keren aangegeven dat ik me eenzaam voel en graag als gezin een dagje weg zou gaan, maar steeds is er een andere smoes.
omdat we zulke kleine kinderen hebben wil ik er alles aan doen om de relatie te redden, maar ik weet gewoon even niet meer hoe.
ik weet ook niet wat ik precies met dit topic wil, gewoon even luchten denk ik..
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:08
Ga eens praten met een derde, bijvoorbeeld een relatietherapeut. Misschien kan die wel tot hem doordringen.
Mocht dat ook niet werken, dan denk ik dat je alleen de keuze hebt tussen accepteren of bij hem weg gaan.
Want in een relatie kun je ontzettend eenzaam zijn, terwijl je als alleenstaande dat gevoel misschien veel minder hebt.
Mocht dat ook niet werken, dan denk ik dat je alleen de keuze hebt tussen accepteren of bij hem weg gaan.
Want in een relatie kun je ontzettend eenzaam zijn, terwijl je als alleenstaande dat gevoel misschien veel minder hebt.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:13
Heeft jou vriend wel door dat hij jou zo'n verdriet doet?
En als hij dat weet, wil hij er dan wat aan veranderen?
Als hij dat niet wil ben je snel klaar. Dat zal het altijd een probleem blijven.
Weet hij wel dat hij jou verdriet doet en wil hij je tegemoet komen dan is er hoop. Geef aan wat jou leuk lijkt om te doen en kijk of hij misschien ook met een idee komt. Probeer er samen uit te komen.
Prof. hulp kan altijd nog maar heeft alleen zin als hij mee wil werken. Ziet hij daar het nut niet van in dan gaat het niets worden.
En als hij dat weet, wil hij er dan wat aan veranderen?
Als hij dat niet wil ben je snel klaar. Dat zal het altijd een probleem blijven.
Weet hij wel dat hij jou verdriet doet en wil hij je tegemoet komen dan is er hoop. Geef aan wat jou leuk lijkt om te doen en kijk of hij misschien ook met een idee komt. Probeer er samen uit te komen.
Prof. hulp kan altijd nog maar heeft alleen zin als hij mee wil werken. Ziet hij daar het nut niet van in dan gaat het niets worden.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:14
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:15
Die keren dat het hebt aangegeven, was dat zeg maar tussen de luiers en het eten door of waren jullie toen met z'n tweeën? Want het is ontzettend druk met 2 kleine kinderen en het is niet eerlijk als jij de hele tijd moet moederen, terwijl hij leuk z'n eigen ding doet. Het kan nogal uitmaken hoe je het hebt gezegd, wanneer. Als je het hem zegt op een rustig moment en hij geeft geen sjoege, mag je hem best eens keihard voor het blok zetten: "makker ik hou van je, maar dit trek ik niet. Ik wil een gezinsleven, met jou erbij, doe je mee of niet?" Of zoiets. Sterkte, een jong gezin is al druk en lastig genoeg, maar helemaal als je partner niet achter je staat!
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:16
quote:pinkpink schreef op 14 augustus 2012 @ 14:14:
wanneer ik hem vraag waarom hij niets wilt, zegt hij dat hij helemaal nergens zin in heeft, maar toch is hij meerdere avonden per week weg voor zijn hobby.
ik ben huisvrouw en zorg daardoor overdag zowiezo voor de kinderen. maar wanneer hij thuis is kan ik nog bijna nooit iets voor mezelf doen.
Dan is het wel een hele egoïstische man.
Misschien dan toch maar de confrontatie aangaan?
wanneer ik hem vraag waarom hij niets wilt, zegt hij dat hij helemaal nergens zin in heeft, maar toch is hij meerdere avonden per week weg voor zijn hobby.
ik ben huisvrouw en zorg daardoor overdag zowiezo voor de kinderen. maar wanneer hij thuis is kan ik nog bijna nooit iets voor mezelf doen.
Dan is het wel een hele egoïstische man.
Misschien dan toch maar de confrontatie aangaan?
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:19
quote:Hunniebunnie schreef op 14 augustus 2012 @ 14:15:
"makker ik hou van je, maar dit trek ik niet. Ik wil een gezinsleven, met jou erbij, doe je mee of niet?"
Zo iets als Hunniebunnie bijvoorbeeld schrijft.
Sommige luitjes moet je echt even aanpakken.
Het is maar makkelijk. Laat de vrouw alles maar doen terwijl hij zelf met zijn hobby bezig is.
"makker ik hou van je, maar dit trek ik niet. Ik wil een gezinsleven, met jou erbij, doe je mee of niet?"
Zo iets als Hunniebunnie bijvoorbeeld schrijft.
Sommige luitjes moet je echt even aanpakken.
Het is maar makkelijk. Laat de vrouw alles maar doen terwijl hij zelf met zijn hobby bezig is.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:20
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:20
quote:pinkpink schreef op 14 augustus 2012 @ 14:14:
wanneer ik hem vraag waarom hij niets wilt, zegt hij dat hij helemaal nergens zin in heeft, maar toch is hij meerdere avonden per week weg voor zijn hobby.
ik ben huisvrouw en zorg daardoor overdag zowiezo voor de kinderen. maar wanneer hij thuis is kan ik nog bijna nooit iets voor mezelf doen.Je moet hem dus niets meer vragen, maar mededelen. Of vertellen wat hij moet doen.
wanneer ik hem vraag waarom hij niets wilt, zegt hij dat hij helemaal nergens zin in heeft, maar toch is hij meerdere avonden per week weg voor zijn hobby.
ik ben huisvrouw en zorg daardoor overdag zowiezo voor de kinderen. maar wanneer hij thuis is kan ik nog bijna nooit iets voor mezelf doen.Je moet hem dus niets meer vragen, maar mededelen. Of vertellen wat hij moet doen.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:21
Wat Hunniebunnie zegt lijkt mij een goed begin. Geef jij je grenzen wel duidelijk aan? Ik denk dat het tijd wordt dat jij ook je eigen dingen (weer) gaat doen. "Lieverd, donderdag ga ik naar een vriendin, zorg jij dat je thuis bent voor de kinderen?" lijkt mij een goed begin.
En als jullie dat stadium voorbij zijn wordt het misschien tijd voor een gesprek in de trant van 'luister, ik hou van je, ik wil graag een gezin met je. Nu voel ik me echter een alleenstaande moeder die rekening moet houden met een derde kind. Als er niks verandert, richt ik mijn aandacht liever op de twee kinderen die het echt nodig hebben en ga ik mijn eigen weg in het vervolg'.
En als jullie dat stadium voorbij zijn wordt het misschien tijd voor een gesprek in de trant van 'luister, ik hou van je, ik wil graag een gezin met je. Nu voel ik me echter een alleenstaande moeder die rekening moet houden met een derde kind. Als er niks verandert, richt ik mijn aandacht liever op de twee kinderen die het echt nodig hebben en ga ik mijn eigen weg in het vervolg'.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:24
Rot voor je!
Wat zou hij doen als je hem een beetje jaloers maakt? Niet als in 'vreemd gaan', maar wat meer je eigen plan trekken.
Lekker avondjes weg met vriendinnen, dagje sauna met je zus, ga naar de kapper, verwen jezelf 'n keer.
Missch als je jezelf wat belangrijker vindt en niet wacht tot hij iets met je gast doen dat hij wel wakker wordt?
Wat zou hij doen als je hem een beetje jaloers maakt? Niet als in 'vreemd gaan', maar wat meer je eigen plan trekken.
Lekker avondjes weg met vriendinnen, dagje sauna met je zus, ga naar de kapper, verwen jezelf 'n keer.
Missch als je jezelf wat belangrijker vindt en niet wacht tot hij iets met je gast doen dat hij wel wakker wordt?
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:24
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:28
quote:pinkpink schreef op 14 augustus 2012 @ 14:24:
heb deze dingen geprobeerd, maar ik cijfer mezelf al zo lang weg voor hem en de kinderen dat dit me ontzettend veel moeite kost.
en wanneer het iedere keer zoveel moeite voor hem lijkt te zijn, krijg ik er alleen maar meer spanningen van.
ow wat ben ik toch een voetveeg
Je klinkt alsof de hele fut eruit is. Meid, volgens mij zie je het bijna niet meer zitten.
Toch is het enige wat je kan doen dit doorbreken. Ga inderdaad maar eens met een vriendin ergens naar toe. Laat hem maar eens op de kids passen.
Als jij niets doorbreekt gebeurt er niets hoor.
heb deze dingen geprobeerd, maar ik cijfer mezelf al zo lang weg voor hem en de kinderen dat dit me ontzettend veel moeite kost.
en wanneer het iedere keer zoveel moeite voor hem lijkt te zijn, krijg ik er alleen maar meer spanningen van.
ow wat ben ik toch een voetveeg
Je klinkt alsof de hele fut eruit is. Meid, volgens mij zie je het bijna niet meer zitten.
Toch is het enige wat je kan doen dit doorbreken. Ga inderdaad maar eens met een vriendin ergens naar toe. Laat hem maar eens op de kids passen.
Als jij niets doorbreekt gebeurt er niets hoor.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:28
PinkPink, je bent geen voetveeg, je zit gewoon in een lastige situatie. En iedereen met kinderen weet (zonder trouwens ook wel) dat een relatie lastig genoeg is, helemaal als de kinderen veel aandacht nodig hebben. Dat betekent helemaal niet dat het alleen maar om hen moet gaan, maar het betekent vaak wel dat je harder je best moet doen om elkaar te vinden. En nu ben jij in je eentje aan het trekken. Toch vraag ik me af of je het stellig genoeg hebt gezegd? Ik vind ANBW-ideeën opperen toch iets anders dan de hele gang van zaken eens goed op tafel leggen? Kortom: heb je echt heel duidelijk gezegd wat je mist, wat je van hem zou willen? Beetje flauw, maar (veel) mannen begrijpen alleen klare taal en lezen niet door onze verwijten en zuchten heen!
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:29
quote:pinkpink schreef op 14 augustus 2012 @ 14:24:
heb deze dingen geprobeerd, maar ik cijfer mezelf al zo lang weg voor hem en de kinderen dat dit me ontzettend veel moeite kost.
en wanneer het iedere keer zoveel moeite voor hem lijkt te zijn, krijg ik er alleen maar meer spanningen van.
ow wat ben ik toch een voetveeg
Hier leg je natuurlijk wel de vinger op een deel van de zere plek. Ok, je man is misschien niet de meest empathische partner of betrokken vader, maar jij hebt het ook tot hier laten komen. Heb je hem in het begin van jullie ouderschap wel genoeg ruimte gegeven om op zijn eigen manier de kinderen op te voeden/te verzorgen of heeft hij zich toen misschien niet nodig gevoeld waardoor hij nu denkt 'ja, jij weet het zo goed, dan ga ik wel mijn eigen gang'?
Ik noem maar wat hoor.
Maar jij bent in ieder geval de enige die er voor kan zorgen dat je geen 'voetveeg' meer bent. Als je man niet in relatietherapie wil, is het misschien een idee om zelf naar een coach ofzo te gaan?
heb deze dingen geprobeerd, maar ik cijfer mezelf al zo lang weg voor hem en de kinderen dat dit me ontzettend veel moeite kost.
en wanneer het iedere keer zoveel moeite voor hem lijkt te zijn, krijg ik er alleen maar meer spanningen van.
ow wat ben ik toch een voetveeg
Hier leg je natuurlijk wel de vinger op een deel van de zere plek. Ok, je man is misschien niet de meest empathische partner of betrokken vader, maar jij hebt het ook tot hier laten komen. Heb je hem in het begin van jullie ouderschap wel genoeg ruimte gegeven om op zijn eigen manier de kinderen op te voeden/te verzorgen of heeft hij zich toen misschien niet nodig gevoeld waardoor hij nu denkt 'ja, jij weet het zo goed, dan ga ik wel mijn eigen gang'?
Ik noem maar wat hoor.
Maar jij bent in ieder geval de enige die er voor kan zorgen dat je geen 'voetveeg' meer bent. Als je man niet in relatietherapie wil, is het misschien een idee om zelf naar een coach ofzo te gaan?
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:29
Ik heb twee oudere kinderen uit een voorbije relatie en ik kan je er wel iets zeggen over hoe ik die periode beleefde. Maar je man hoeft er niet hetzelfde in te staan natuurlijk.
disclaimer: met wat nu komt, zet ik mijzelf in een slecht daglicht. Ik ben bepaald niet trots op die periode in mijn leven. Maar hier, veilig anoniem, kan ik er eerlijk over zijn.
Onze kinderen kwamen voor mij als een verrassing. Ik had wel een soort abstracte kinderwens maar de eerste en 2e zwangerschap waren allebei niet gepland. En bij 1 kind ging het nog wel, maar toen de jongste er kwam (net als bij jullie vrij snel na de oudste), raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ik verstrikt was geraakt in de gezinsval. Zo gepassioneerd was ik nou ook weer niet over mijn partner, en nu kon ik opeens niet meer weg! En dat bedoel ik letterlijk, want 2 kleine hummeltjes hebben een hoop verzorging nodig.
Kleine kinderen zijn niet zo vreselijk leuk voor de meeste mannen. Ze zeggen niets terug, snappen geen snars van waar je mee bezig bent en ze maken alles vies. Bovendien maken ze van jouw vrouw hun moeder! Kut is dat.
Ik deed braaf mijn deel (en nog steeds, maar nu in volle overtuiging en blijdschap) maar ik wilde vaak ergens anders zijn. Dus elke kans die ik kreeg, maakte ik me uit de voeten. En gezinsdingen samen doen? Ja hallo! Dat deden we iedere dag al! Voor je kinderen zorgen in de Efteling is precies hetzelfde als voor je kinderen zorgen thuis. Maar dat laatste is goedkoper en handiger... beetje die vibe.
Onze relatie heeft het niet overleefd. Dat kwam niet alleen door de kleine kinderen maar het heeft zeker niet geholpen.
Terugkijkend zou maar 1 ding echt geholpen hebben: veel meer ondersteuning zoeken bij de zorg voor onze kids. Wonen jouw of zijn ouders in de buurt? Maak dan afspraken dat ze allebei 1x in de week komen oppassen of de kinderen meenemen. Zo krijg jij de kans om af en toe iets anders te zijn dan alleen maar moeder, en krijgt je vriend de kans om af en toe in te zien: 'oh ja, dat is ook zo... ze is leuk!'
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
disclaimer: met wat nu komt, zet ik mijzelf in een slecht daglicht. Ik ben bepaald niet trots op die periode in mijn leven. Maar hier, veilig anoniem, kan ik er eerlijk over zijn.
Onze kinderen kwamen voor mij als een verrassing. Ik had wel een soort abstracte kinderwens maar de eerste en 2e zwangerschap waren allebei niet gepland. En bij 1 kind ging het nog wel, maar toen de jongste er kwam (net als bij jullie vrij snel na de oudste), raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ik verstrikt was geraakt in de gezinsval. Zo gepassioneerd was ik nou ook weer niet over mijn partner, en nu kon ik opeens niet meer weg! En dat bedoel ik letterlijk, want 2 kleine hummeltjes hebben een hoop verzorging nodig.
Kleine kinderen zijn niet zo vreselijk leuk voor de meeste mannen. Ze zeggen niets terug, snappen geen snars van waar je mee bezig bent en ze maken alles vies. Bovendien maken ze van jouw vrouw hun moeder! Kut is dat.
Ik deed braaf mijn deel (en nog steeds, maar nu in volle overtuiging en blijdschap) maar ik wilde vaak ergens anders zijn. Dus elke kans die ik kreeg, maakte ik me uit de voeten. En gezinsdingen samen doen? Ja hallo! Dat deden we iedere dag al! Voor je kinderen zorgen in de Efteling is precies hetzelfde als voor je kinderen zorgen thuis. Maar dat laatste is goedkoper en handiger... beetje die vibe.
Onze relatie heeft het niet overleefd. Dat kwam niet alleen door de kleine kinderen maar het heeft zeker niet geholpen.
Terugkijkend zou maar 1 ding echt geholpen hebben: veel meer ondersteuning zoeken bij de zorg voor onze kids. Wonen jouw of zijn ouders in de buurt? Maak dan afspraken dat ze allebei 1x in de week komen oppassen of de kinderen meenemen. Zo krijg jij de kans om af en toe iets anders te zijn dan alleen maar moeder, en krijgt je vriend de kans om af en toe in te zien: 'oh ja, dat is ook zo... ze is leuk!'
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:35
@ p_aulus.
Of ze er wat aan heeft weet ik niet.
Maar hulde voor je eerlijke stukje.
Zo zien, volgens mij, (veel) meer mannen het.
Vrouwen zijn volop met kinderen bezig.
En misschien gaat het daar wel eens fout.
Je zei het zo mooi: 'mijn vrouw wordt hun moeder'.
Toevoeging:
En als de man zich dan strategisch terug trekt stort de vrouw zich nog fanatieker op de kinderen en het huishouden. Zo groeit men langzaam maar zeker uit elkaar. Zo jammer.
Of ze er wat aan heeft weet ik niet.
Maar hulde voor je eerlijke stukje.
Zo zien, volgens mij, (veel) meer mannen het.
Vrouwen zijn volop met kinderen bezig.
En misschien gaat het daar wel eens fout.
Je zei het zo mooi: 'mijn vrouw wordt hun moeder'.
Toevoeging:
En als de man zich dan strategisch terug trekt stort de vrouw zich nog fanatieker op de kinderen en het huishouden. Zo groeit men langzaam maar zeker uit elkaar. Zo jammer.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:40
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:41
ik doe regelmatig mijn best om even alleen maar zijn vrouw te zijn, maar ook dan krijg ik niet de reactie waar ik op hoopte.
ik heb gewoon geen zin om de enige te zijn die moet vechten. het blijft een strijd, ookal ga ik die dingen wel gewoon doen.
heb geprobeerd om mijn eigen leven te leven en hij het zijne, maar dat maakt hem niet jaloers
ik heb gewoon geen zin om de enige te zijn die moet vechten. het blijft een strijd, ookal ga ik die dingen wel gewoon doen.
heb geprobeerd om mijn eigen leven te leven en hij het zijne, maar dat maakt hem niet jaloers
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:43
quote:pinkpink schreef op 14 augustus 2012 @ 14:41:
ik doe regelmatig mijn best om even alleen maar zijn vrouw te zijn, maar ook dan krijg ik niet de reactie waar ik op hoopte.
ik heb gewoon geen zin om de enige te zijn die moet vechten. het blijft een strijd, ookal ga ik die dingen wel gewoon doen.
heb geprobeerd om mijn eigen leven te leven en hij het zijne, maar dat maakt hem niet jaloersLijkt me toch ook niet dat dat je doel zou moeten zijn.
ik doe regelmatig mijn best om even alleen maar zijn vrouw te zijn, maar ook dan krijg ik niet de reactie waar ik op hoopte.
ik heb gewoon geen zin om de enige te zijn die moet vechten. het blijft een strijd, ookal ga ik die dingen wel gewoon doen.
heb geprobeerd om mijn eigen leven te leven en hij het zijne, maar dat maakt hem niet jaloersLijkt me toch ook niet dat dat je doel zou moeten zijn.
dinsdag 14 augustus 2012 om 14:44