Relaties
alle pijlers
Hoe nu verder?
vrijdag 2 augustus 2019 om 14:54
Goedemiddag,
Momenteel heb ik vakantie maar ik voel me alles behalve uitgerust, mijn hoofd draait overuren. Deze maand ben ik 12 jaar samen met mijn partner, sinds 3 jaar zijn we getrouwd. Samen hebben we een dochter van 5.
Zo’n 7 jaar geleden hebben we een enorme relatiedip gehad. Ik voelde me alleen staan in veel dingen zoals het huishouden, administratie e.d. Ik werd in die tijd verliefd op een ander. Kortom, het ging helemaal mis. Toch hebben we het gered, we kwamen weer op 1 lijn en na een tijd besloten we een gezin te starten.
Op dit moment voel ik me eigenlijk weer net zoals 7 jaar geleden. Nu komt echter het grootste deel van de verzorging van onze dochter ook op mij neer net zoals het huishouden, administratie, feestjes regelen etc. Mijn man werkt fulltime, ik 34 uur. Ik ben gewoon helemaal op, ik voel me ingesnoerd in het dagelijkse leven en ik kom niet bij. Het lukt me niet meer om op te laden. Ik droom (letterlijk) van tijd alleen, vakantie, of mijn eigen huis. Ik snak naar alleen zijn! Alleen mijn eigen zooi en die van mijn dochter opruimen in een appartement of klein huisje. Geen enorm huishouden. Alleen in bed slapen, zonder wakker te worden van een man die ’s nachts uit bed gaat, in de ochtend mijn wakker maakt met z’n telefoonscherm. Ik wil mezelf weer vinden want ik ben mezelf helemaal kwijt.
Er is ook heel veel gebeurd in de tussentijd. Na de geboorte van onze dochter verslechterde het contact met mijn vader. Dat heeft 3 jaar geduurd, constant met mijn moeder in strijd omdat zij er tussen zat. Verdriet omdat ik beide ouders verloor. Ik zat tegen een burn-out aan. Ik ben van baan gewisseld, bij mijn nieuwe baan ben ik weggepest door een collega wat me heel veel verdriet deed. Gelukkig is dat op z’n pootjes terecht gekomen. In de tussentijd heeft mijn man een maagverkleining gehad. Dat is allemaal heel goed gegaan maar vergde wel veel aanpassingen. Wellicht heeft dat hem ook wel iets veranderd al kan ik dat zo niet met zekerheid zeggen. Er is gewoon veel gebeurd in ons leven.
We wonen samen in een fijn huis maar leven voor mijn gevoel compleet langs elkaar heen. Korte vragen, korte antwoorden, meestal gerelateerd aan werk, boodschappen, onze dochter of het huishouden. Intimiteit is al heel lang ver te zoeken. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst echt gezoend hebben, als het al gebeurd zie ik aan hem dat hij het niet fijn vindt. De seks is belabberd en zonder liefde en ook daarvan kan ik me de laatste keer niet herinneren. Heb er ook totaal geen behoefte meer aan met hem.
Een week of twee geleden heb ik dit aangekaart. Dat ik vind dat ik alle ballen moet hooghouden, dat er teveel op mij neerkomt. Ik moest naar het ziekenhuis, dat wist hij. Op de dag zelf niks gehoord, geen appje, geen vragen achteraf. Hij was het compleet vergeten. Hij heeft hiervoor zijn excuses aangeboden maar dat zijn de dingen waarbij ik merk dat er zo’n enorme afstand is. Na ons gesprek (alle punten heb ik ook op papier aan hem gegeven) werd ik emotioneel. Heb gezegd dat ik het niet zomaar wilde weggooien en dat wil hij ook niet. Maar ondertussen verandert er helemaal niks! Hij doet niet zijn best (behalve de volgende ochtend ineens gaan stofzuigen) maar ik eigenlijk ook niet.
Ik denk erover mijn huwelijk te beëindigen maar ik weet niet goed of dat de juiste keuze is. We hebben een dochter samen. Het is ook zeker niet alleen maar kommer en kwel, we hebben niet vaak ruzie en doen wel leuke dingen samen als gezin maar ik zie het niet zitten om nog 40 jaar als broer en zus verder te gaan. Ik voel het gewoon niet meer. Een scheiding is niet leuk maar niet het eind van de wereld. Ik denk dat als we op een goede manier uit elkaar gaan, er nog steeds vriendschap kan bestaan. En dat we samen dingen kunnen ondernemen met onze dochter. Hij is geen slecht persoon en ik ben ook zeker niet heilig. Ik wil graag benadrukken dat het niet m’n bedoeling is hem af te zeiken, dit is mijn gevoel.
Uiteraard speelt er ook een praktisch aspect. Het huis moet hoogstwaarschijnlijk verkocht worden. Hoe gaan we de omgang regelen want het lijkt hem nu al zoveel moeite te kosten dingen te regelen. Wat gaan mensen om ons heen denken? Vinden ze me een slechte moeder omdat ik ons gezin uit elkaar ruk?
Kortom, mijn hoofd loopt over en ik weet het gewoon even niet meer. Binnenkort ga ik met een professional praten maar ik wil ook hier mijn verhaal even kwijt. Wellicht herkent iemand dit? Of heeft iemand een advies?
Momenteel heb ik vakantie maar ik voel me alles behalve uitgerust, mijn hoofd draait overuren. Deze maand ben ik 12 jaar samen met mijn partner, sinds 3 jaar zijn we getrouwd. Samen hebben we een dochter van 5.
Zo’n 7 jaar geleden hebben we een enorme relatiedip gehad. Ik voelde me alleen staan in veel dingen zoals het huishouden, administratie e.d. Ik werd in die tijd verliefd op een ander. Kortom, het ging helemaal mis. Toch hebben we het gered, we kwamen weer op 1 lijn en na een tijd besloten we een gezin te starten.
Op dit moment voel ik me eigenlijk weer net zoals 7 jaar geleden. Nu komt echter het grootste deel van de verzorging van onze dochter ook op mij neer net zoals het huishouden, administratie, feestjes regelen etc. Mijn man werkt fulltime, ik 34 uur. Ik ben gewoon helemaal op, ik voel me ingesnoerd in het dagelijkse leven en ik kom niet bij. Het lukt me niet meer om op te laden. Ik droom (letterlijk) van tijd alleen, vakantie, of mijn eigen huis. Ik snak naar alleen zijn! Alleen mijn eigen zooi en die van mijn dochter opruimen in een appartement of klein huisje. Geen enorm huishouden. Alleen in bed slapen, zonder wakker te worden van een man die ’s nachts uit bed gaat, in de ochtend mijn wakker maakt met z’n telefoonscherm. Ik wil mezelf weer vinden want ik ben mezelf helemaal kwijt.
Er is ook heel veel gebeurd in de tussentijd. Na de geboorte van onze dochter verslechterde het contact met mijn vader. Dat heeft 3 jaar geduurd, constant met mijn moeder in strijd omdat zij er tussen zat. Verdriet omdat ik beide ouders verloor. Ik zat tegen een burn-out aan. Ik ben van baan gewisseld, bij mijn nieuwe baan ben ik weggepest door een collega wat me heel veel verdriet deed. Gelukkig is dat op z’n pootjes terecht gekomen. In de tussentijd heeft mijn man een maagverkleining gehad. Dat is allemaal heel goed gegaan maar vergde wel veel aanpassingen. Wellicht heeft dat hem ook wel iets veranderd al kan ik dat zo niet met zekerheid zeggen. Er is gewoon veel gebeurd in ons leven.
We wonen samen in een fijn huis maar leven voor mijn gevoel compleet langs elkaar heen. Korte vragen, korte antwoorden, meestal gerelateerd aan werk, boodschappen, onze dochter of het huishouden. Intimiteit is al heel lang ver te zoeken. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst echt gezoend hebben, als het al gebeurd zie ik aan hem dat hij het niet fijn vindt. De seks is belabberd en zonder liefde en ook daarvan kan ik me de laatste keer niet herinneren. Heb er ook totaal geen behoefte meer aan met hem.
Een week of twee geleden heb ik dit aangekaart. Dat ik vind dat ik alle ballen moet hooghouden, dat er teveel op mij neerkomt. Ik moest naar het ziekenhuis, dat wist hij. Op de dag zelf niks gehoord, geen appje, geen vragen achteraf. Hij was het compleet vergeten. Hij heeft hiervoor zijn excuses aangeboden maar dat zijn de dingen waarbij ik merk dat er zo’n enorme afstand is. Na ons gesprek (alle punten heb ik ook op papier aan hem gegeven) werd ik emotioneel. Heb gezegd dat ik het niet zomaar wilde weggooien en dat wil hij ook niet. Maar ondertussen verandert er helemaal niks! Hij doet niet zijn best (behalve de volgende ochtend ineens gaan stofzuigen) maar ik eigenlijk ook niet.
Ik denk erover mijn huwelijk te beëindigen maar ik weet niet goed of dat de juiste keuze is. We hebben een dochter samen. Het is ook zeker niet alleen maar kommer en kwel, we hebben niet vaak ruzie en doen wel leuke dingen samen als gezin maar ik zie het niet zitten om nog 40 jaar als broer en zus verder te gaan. Ik voel het gewoon niet meer. Een scheiding is niet leuk maar niet het eind van de wereld. Ik denk dat als we op een goede manier uit elkaar gaan, er nog steeds vriendschap kan bestaan. En dat we samen dingen kunnen ondernemen met onze dochter. Hij is geen slecht persoon en ik ben ook zeker niet heilig. Ik wil graag benadrukken dat het niet m’n bedoeling is hem af te zeiken, dit is mijn gevoel.
Uiteraard speelt er ook een praktisch aspect. Het huis moet hoogstwaarschijnlijk verkocht worden. Hoe gaan we de omgang regelen want het lijkt hem nu al zoveel moeite te kosten dingen te regelen. Wat gaan mensen om ons heen denken? Vinden ze me een slechte moeder omdat ik ons gezin uit elkaar ruk?
Kortom, mijn hoofd loopt over en ik weet het gewoon even niet meer. Binnenkort ga ik met een professional praten maar ik wil ook hier mijn verhaal even kwijt. Wellicht herkent iemand dit? Of heeft iemand een advies?
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:18
een huishouden voor 2 is niet lichter dan voor 3
je snakt naar alleen zijn maar je hebt een kind dus dat gaat gewoon niet gebeuren de eerstkomende 10 jaar. Sterker nog, het gaat drukker worden.
vermoeidheid is geen reden om te scheiden
leven als broer en zus is best goed als je samen een kind opvoedt, er zijn ook stellen die leven als hond en kat. In dat geval kan je beter scheiden. Maar je kind gedijt het beste in een stabiele omgeving met vader en moeder als broer en zus
je snakt naar alleen zijn maar je hebt een kind dus dat gaat gewoon niet gebeuren de eerstkomende 10 jaar. Sterker nog, het gaat drukker worden.
vermoeidheid is geen reden om te scheiden
leven als broer en zus is best goed als je samen een kind opvoedt, er zijn ook stellen die leven als hond en kat. In dat geval kan je beter scheiden. Maar je kind gedijt het beste in een stabiele omgeving met vader en moeder als broer en zus
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:39
De enige reden dat er geen ruzie is, is dat to over zich heen laat lopen wat het huishouden, de administratie en de 'derde shift' betreft.
Dus to, je moet hier meer ruzie over maken, dan mag je kennelijk uit elkaar. Of je man gaat zich beseffen dat hij ook onderdeel is van jullie gezin. Win win dacht ik zo.
Dus to, je moet hier meer ruzie over maken, dan mag je kennelijk uit elkaar. Of je man gaat zich beseffen dat hij ook onderdeel is van jullie gezin. Win win dacht ik zo.
vrijdag 2 augustus 2019 om 15:44
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:23
Vuist op tafel. Taken verdelen. Ook 3e shift taken. Ook vrij van hem en kind plannen.En juist tijd met z'n drietjes en misschien ook weer eens af en toe een avond/middag alleen met hem.
Duidelijk zijn. Dit gaat het worden. Dit is wat er naast werken allemaal gedaan moet worden. Dus naats huishouden en boodschappen en de was...ook dingen als kind aankleden in de ochtend, ontbijt, lunch, halen en brengen. Zwemles, sport, speeldates, schoolarts, kinderpartijtjes en kadootjes daarvoor.
De verjaardag van moeder, wat nemen we mee, wie gaat dat regelen.
Op dat vlak ook duidelijke verdeling maken.
Lukt dat ook niet dan zou ik misschien een therapeut er bij halen en anders uit elkaar.
Duidelijk zijn. Dit gaat het worden. Dit is wat er naast werken allemaal gedaan moet worden. Dus naats huishouden en boodschappen en de was...ook dingen als kind aankleden in de ochtend, ontbijt, lunch, halen en brengen. Zwemles, sport, speeldates, schoolarts, kinderpartijtjes en kadootjes daarvoor.
De verjaardag van moeder, wat nemen we mee, wie gaat dat regelen.
Op dat vlak ook duidelijke verdeling maken.
Lukt dat ook niet dan zou ik misschien een therapeut er bij halen en anders uit elkaar.
anoniem_370013 wijzigde dit bericht op 02-08-2019 16:29
1.72% gewijzigd
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:26
Ow en 3 van mijn gescheiden vriendinnen ( na een jaar 10-15 zo te hebben geleefd en ook van alles geprobeerd) die ook alles echt alleen deden vinden juist wel dat geen man in huis een stuk fijner is qua taken en zorg. Scheelt werk en irritatie.
Maar hebben het financieel prima dus hoeven geen 50/60 uur te werken en dan net rond te komen. Dat zal ook wel schelen.
Als je opvang hebt en een redelijke baan en eventueel achteban of een oppas helpt dat natuurlijk.
Zij waren stuk voor stuk blij dat er voor een man minder gekookt, gewassen, schoongemaakt moest worden. Zij deden alles al alleen.
Maar hebben het financieel prima dus hoeven geen 50/60 uur te werken en dan net rond te komen. Dat zal ook wel schelen.
Als je opvang hebt en een redelijke baan en eventueel achteban of een oppas helpt dat natuurlijk.
Zij waren stuk voor stuk blij dat er voor een man minder gekookt, gewassen, schoongemaakt moest worden. Zij deden alles al alleen.
vrijdag 2 augustus 2019 om 16:28
vrijdag 2 augustus 2019 om 17:08
Of ik mezelf lees, 10 jaar geleden. Ik ben gescheiden na een relatie van 13 jaar en een zoon van 3. Mooie ruime koophuis verkocht (met restschuld in die tijd) maar ik was dolgelukkig alleen met mn zoon in mn kleine huurhuisje! Voelde me zò bevrijd dat materiële zaken mij echt niet boeiden. Na een poos weer een leuke man ontmoet met wie ik nu al ruim 7 jaar gelukkiger ben dan ik met man 1 ooit was.
vrijdag 2 augustus 2019 om 20:04
Vriendschappelijk met elkaar omgaan na een scheiding is zeldzaam hoor. En nog samen dingen doen ook. Tuurlijk komt t soms voor. Ik dacht oom dat het bij ons kon. En we hebben niet echt ruzie... Maar als er nieuwe partners in t spel komen gaan die belangen ook meetellen en is de omgang met je ex geen prioriteit meer. En een scheiding heeft veel meer invloed op een kind dan ik ooit had gedacht. En bij ons is t nog redelijk in harmonie gegaan...
Kijk of je elkaar weer terug kan vinden. Ga leuke dingen doen samen. Breng de spanning en erotiek terug. Ga samen nieuwe dingen ontdekken op sex gebied. Maak duidelijkere afspraken over de te verdelen taken. Ga een weekendje met een vriendin weg zonder je gezin... scheiden kan altijd nog.
Kijk of je elkaar weer terug kan vinden. Ga leuke dingen doen samen. Breng de spanning en erotiek terug. Ga samen nieuwe dingen ontdekken op sex gebied. Maak duidelijkere afspraken over de te verdelen taken. Ga een weekendje met een vriendin weg zonder je gezin... scheiden kan altijd nog.
vrijdag 2 augustus 2019 om 23:42
Ik zou eerst met je burnout aan de slag gaan in therapie voor je een groot besluit maakt. Het heeft alles te maken met grenzen stellen wat je niet doet of pas wanneer je al 10x bent overgelopen. Misschien ga je bij hem weg. Echter je neemt jezelf altijd mee en mensen die meer van je willen dan je kan geven blijven je tegen komen.
Daarbij doe je ook nog eens van alles voor mensen zoals je partner die jou niet waarderen. Niet vragen of hij meer wil doen maar meedelen dat je dat en dat en dat niet meer (voor hem) doet.
Daarbij doe je ook nog eens van alles voor mensen zoals je partner die jou niet waarderen. Niet vragen of hij meer wil doen maar meedelen dat je dat en dat en dat niet meer (voor hem) doet.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 3 augustus 2019 om 09:44
Als je weg gaat bij je man, moet je nog steeds alles zelf regelen naast je werk. Hoewel ik moet zeggen dat dat in mijn geval inderdaad weinig uitmaakte. Ik deed al vrijwel alles naast mijn fulltime baan.
De oplossing voor jouw situatie zit in jezelf, niet in die man. Geef jezelf de tijd om te onderzoeken wat je wil, hoe reëel dat is en wat daarvoor nodig is.
Scheiden kan altijd nog.
De oplossing voor jouw situatie zit in jezelf, niet in die man. Geef jezelf de tijd om te onderzoeken wat je wil, hoe reëel dat is en wat daarvoor nodig is.
Scheiden kan altijd nog.
zaterdag 3 augustus 2019 om 11:26
Wat mij opvalt bij dit soort verhalen (ook buiten het forum) is dat de vrouw het gevoel heeft alles alleen te MOETEN doen. Als je het gewoon niet doet, is het dus opgelost. Dat klinkt simpel en dat is het meestal ook. Als ik eerlijk ben en mijn man gaat alles doen in huis en voor de kinderen laat ik mij dat ook wel aanleunen hoor. Andersom net zo. De kunst is dus, niet alles op je nemen! Mijn man zegt gewoon SjakS wat denk je ervan als jij eens met die zeester houding van de bank af komt en gaat stofzuigen? Ik zeg net zo makkelijk als hij verzaakt: vriend wat denk je ervan eens een doek op te pakken! Iedereen verslapt weleens he. Maar veel vrouwen gaan dat allemaal op zich nemen en daarna opgebrand klagen. Ik snap hoe het werkt maar de oplossing zit in jou.
zondag 4 augustus 2019 om 19:08
Ik heb je een privébericht gestuurdHoningdropje2 schreef: ↑02-08-2019 17:08Of ik mezelf lees, 10 jaar geleden. Ik ben gescheiden na een relatie van 13 jaar en een zoon van 3. Mooie ruime koophuis verkocht (met restschuld in die tijd) maar ik was dolgelukkig alleen met mn zoon in mn kleine huurhuisje! Voelde me zò bevrijd dat materiële zaken mij echt niet boeiden. Na een poos weer een leuke man ontmoet met wie ik nu al ruim 7 jaar gelukkiger ben dan ik met man 1 ooit was.
