Relaties
alle pijlers
Hoe verder?
zondag 20 januari 2019 om 12:04
Gisterenavond hebben mijn man en ik de zoveelste ruzie gehad over hetzelfde onderwerp. Ik heb hier al eerder over geschreven, maar ik weet anders niet waar ik hiermee terecht moet.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
Mijn man en ik zijn meer dan 20 jaar getrouwd. In 2016 werd er prostaatkanker bij hem vastgesteld. Hij is hiervoor behandeld (operatie en bestraling). Hierdoor is hij impotent en heeft hij ongewild urineverlies. Mijn man heeft het hier heel moeilijk mee. Hij schaamt zich voor zijn urineverlies en vindt de geur heel hinderlijk. Hierdoor is hij gestopt met de dingen die hij graag deed (hobbies). Waar we steeds meer conflicten over hebben, is het feit dat hij ook geen zin meer heeft om te vrijen, maar vooral dat hij niet bereid is om naar een oplossing te zoeken. Hij vindt dat ik hem teveel onder druk zet. Hij heeft mij gisterenavond verweten dat ik alleen maar over seks kan praten (nadat ik initiatief had genomen). Hij heeft mij vroeger zelfs verweten dat ik mij gedraag als een slet (hij heeft zich hiervoor wel verontschuldigd). Ik voel mij zo afgewezen. Ik ben ook nog te jong om dit al op te geven.
Mijn man focust zich sterk op het mechanische. Hij wil dat zijn lichaam terug werkt, voor hij terug aan de relatie/seks kan werken. Zijn behandeling loopt echter op zijn einde (kanker moet verder gecontroleerd worden, aan zijn urineverlies is er niet zoveel meer te doen). Ik ben bang dat hij dit niet kan aanvaarden of dat onze relatie niet meer zal bestaan als hij dit eenmaal wel kan.
Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken om de situatie te verbeteren, maar nu weet ik het niet meer.
Heeft iemand nog advies?
Bedankt.
zondag 20 januari 2019 om 13:29
S-Meds schreef: ↑20-01-2019 13:07eens en waarschijnlijk zijn er nog nacontroles en het gevoel dat de dood je nog altijd in de nek zit. het is niet ongewoon dat mensen op zulke momenten in zichzelf keren en afstand nemen van hun partners. Als het ware om het afscheid, dat immer op de loer ligt, makkelijker te maken.
Aan prostaatkanker ga je - meestal en godzijdank - niet dood. Het hoeft zelfs niet altijd behandeld te worden. Ik denk dat dat een groot stuk van het probleem is. Mijn man had nergens last van. De uroloog heeft aangeraden om toch onmiddellijk te opereren omdat hij nog zo jong was en er op jonge leeftijd een hogere kans is dat het om een agressieve vorm gaat. Er werd ook wel nog wat verteld over mogelijke complicatie van een ingreep, maar je weet pas echt wat dit inhoudt als je ervoor staat. Er werd ook gezegd dat hij nog jong was en dat de kans op verwikkelingen dus heel klein is (erectie keren meestal terug na 6m, de meeste mannen zijn droog na een jaar). Helaas hoort hij tot de kleine groep die blijvend last heeft van urineverlies. Hij is van een gezonde man geëvolueerd naar één die vastzit in het lichaam van een oude vent (zo ziet hij dat). Hij heeft het er heel moeilijk mee. Voor mij is dat urineverlies geen reden om niet meer van hem te houden.
zondag 20 januari 2019 om 13:30
zondag 20 januari 2019 om 13:33
Dat je het niet normaal vind dat hij om 6 uur in de ochtend gaat wandelen zodat hij niemand tegen komt.
Als dit de manier is om zijn vertrouwen in zijn lijf weer terug te krijgen, dan ga je met hem mee wandelen.
En hem niet veroordelen op deze beslissing. Dan sta je vierkant achter hem wanneer hij wegen zoekt die hem
weer tot een normaal mens kunnen maken. En die steun lees ik niet in je berichten.
zondag 20 januari 2019 om 13:35
Dan zit daar je blinde vlek waardoor je niet kunt begrijpen waarom jullie telkens zoveel ruzie hebben.
De andere forummers zien het ook. Dat jij het niet ziet, betekend dat je daar onderzoek naar kunt doen.
Ik zie een man die worstelt met zijn lijf en met name het urineverlies. Dat moet eerst opgelost worden,
vind hij zelf. Help hem daar dan bij.
zondag 20 januari 2019 om 13:38
Ik denk dat je het enorm onderschatKris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 13:29Aan prostaatkanker ga je - meestal en godzijdank - niet dood. Het hoeft zelfs niet altijd behandeld te worden. Ik denk dat dat een groot stuk van het probleem is. Mijn man had nergens last van. De uroloog heeft aangeraden om toch onmiddellijk te opereren omdat hij nog zo jong was en er op jonge leeftijd een hogere kans is dat het om een agressieve vorm gaat. Er werd ook wel nog wat verteld over mogelijke complicatie van een ingreep, maar je weet pas echt wat dit inhoudt als je ervoor staat. Er werd ook gezegd dat hij nog jong was en dat de kans op verwikkelingen dus heel klein is (erectie keren meestal terug na 6m, de meeste mannen zijn droog na een jaar). Helaas hoort hij tot de kleine groep die blijvend last heeft van urineverlies. Hij is van een gezonde man geëvolueerd naar één die vastzit in het lichaam van een oude vent (zo ziet hij dat). Hij heeft het er heel moeilijk mee. Voor mij is dat urineverlies geen reden om niet meer van hem te houden.
zondag 20 januari 2019 om 13:40
Maar snap je hem ook? Dat mis ik namelijk in je posts, het begrip dat hij het er inderdaad heel moeilijk mee heeft, zijn best doet, maar zijn oude vertrouwde lijf kwijt is.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 13:29Aan prostaatkanker ga je - meestal en godzijdank - niet dood. Het hoeft zelfs niet altijd behandeld te worden. Ik denk dat dat een groot stuk van het probleem is. Mijn man had nergens last van. De uroloog heeft aangeraden om toch onmiddellijk te opereren omdat hij nog zo jong was en er op jonge leeftijd een hogere kans is dat het om een agressieve vorm gaat. Er werd ook wel nog wat verteld over mogelijke complicatie van een ingreep, maar je weet pas echt wat dit inhoudt als je ervoor staat. Er werd ook gezegd dat hij nog jong was en dat de kans op verwikkelingen dus heel klein is (erectie keren meestal terug na 6m, de meeste mannen zijn droog na een jaar). Helaas hoort hij tot de kleine groep die blijvend last heeft van urineverlies. Hij is van een gezonde man geëvolueerd naar één die vastzit in het lichaam van een oude vent (zo ziet hij dat). Hij heeft het er heel moeilijk mee. Voor mij is dat urineverlies geen reden om niet meer van hem te houden.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 13:41
Wat heftig voor jullie !!!
Wat ik in jou verhaal lees is dat jij en je man in twee verschillende fases zitten als het gaat de verwerking de kanker trauma (de impact is traumatisch op het hele gezin ) . Jij wilt heel graag jullie leven oppakken en verder gaan met wat jullie vroeger deden wat ik begrijpelijk vind.
Je man is nog niet klaar met verwerken van wat er met zijn lijf is gebeurd en is bang dat de ziekte terugkomt . De verwerking van zo'n ziekte is niet tijdgebonden en je kunt niets afdwingen of versnellen.
Misschien kan een medisch psycholoog jullie helpen.
Sterkte
Wat ik in jou verhaal lees is dat jij en je man in twee verschillende fases zitten als het gaat de verwerking de kanker trauma (de impact is traumatisch op het hele gezin ) . Jij wilt heel graag jullie leven oppakken en verder gaan met wat jullie vroeger deden wat ik begrijpelijk vind.
Je man is nog niet klaar met verwerken van wat er met zijn lijf is gebeurd en is bang dat de ziekte terugkomt . De verwerking van zo'n ziekte is niet tijdgebonden en je kunt niets afdwingen of versnellen.
Misschien kan een medisch psycholoog jullie helpen.
Sterkte
zondag 20 januari 2019 om 13:42
Hoe moet ik dat dan doen?Doreia* schreef: ↑20-01-2019 13:35Dan zit daar je blinde vlek waardoor je niet kunt begrijpen waarom jullie telkens zoveel ruzie hebben.
De andere forummers zien het ook. Dat jij het niet ziet, betekend dat je daar onderzoek naar kunt doen.
Ik zie een man die worstelt met zijn lijf en met name het urineverlies. Dat moet eerst opgelost worden,
vind hij zelf. Help hem daar dan bij.
zondag 20 januari 2019 om 13:45
Vraag hem.
Lieverd, wat kan ik doen? Waar kan ik je bij helpen?
Maar vooral door hem zijn eigen weg te laten volgen. En niet zeggen dat het niet normaal is wat hij doet, want hij probeert ook maar wat. Ondersteun hem liever. Dat als hij terugkomt van de wandeling, jij het ontbijt klaar hebt. Of meeloopt. Dat je er voor hem bent en hem dat laat voelen en weten. Het is een proces van jullie samen, geen getouwtrek tegen elkaar. Dit is de tegenspoed waar jullie als team doorheen moeten en waar degene die het langzaamst loopt het tempo bepaald.
zondag 20 januari 2019 om 14:04
Als ik hem vraag wat ik moet doen voor hem, dan zegt hij dat ik hem moet gerust laten.Doreia* schreef: ↑20-01-2019 13:45Vraag hem.
Lieverd, wat kan ik doen? Waar kan ik je bij helpen?
Maar vooral door hem zijn eigen weg te laten volgen. En niet zeggen dat het niet normaal is wat hij doet, want hij probeert ook maar wat. Ondersteun hem liever. Dat als hij terugkomt van de wandeling, jij het ontbijt klaar hebt. Of meeloopt. Dat je er voor hem bent en hem dat laat voelen en weten. Het is een proces van jullie samen, geen getouwtrek tegen elkaar. Dit is de tegenspoed waar jullie als team doorheen moeten en waar degene die het langzaamst loopt het tempo bepaald.
Ik heb hem nooit gezegd dat het niet normaal is. Ik zie gewoon dat hij zich schaamt.
zondag 20 januari 2019 om 14:13
Je hoeft iets niet te zeggen om het hem te laten weten. Hier schrijf je het wel. Ik vind het niet normaal.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:04Als ik hem vraag wat ik moet doen voor hem, dan zegt hij dat ik hem moet gerust laten.
Ik heb hem nooit gezegd dat het niet normaal is. Ik zie gewoon dat hij zich schaamt.
De hele situatie is niet normaal.
Het is geen prater. Het is een man die dingen verwerkt door te doen en te laten.
Jij wil wel praten, vooruit en actie.
Die twee taktieken lopen niet samen. Aan jullie beide om daar een modus in te vinden, wellicht
met hulp van buitenaf. Maar dat idee moet van jullie beide komen, niet opgelegd door de een
of de ander.
Ik zeg: praat eens open en eerlijk, tijdens een wandeling over de afgelopen 2 jaar en hoe nu
verder in 2019. En luister dan naar hem, zonder dat het slechts de inleiding is voor jouw plan
van aanpak dat je al hebt bedacht. Samen lopen, luisteren en praten.
zondag 20 januari 2019 om 14:18
Ondanks dat je het hem niet met zoveel woorden hebt gezegd, hij zal het inmiddels wel aanvoelen. Er zijn niet voor niets zoveel ruzies over.
Misschien moet je hem dan ook even met rust laten. In ieder geval niet aandringen op allerlei zaken waarvan je best weet dat hij er (nog) niet aan toe is, dus niet pushen om zich niet te schamen (dat lukt je nooit, moet uit hemzelf komen), ook niet om seks te hebben omdat de uroloog zegt dat het moet kunnen.
Misschien moet je hem dan ook even met rust laten. In ieder geval niet aandringen op allerlei zaken waarvan je best weet dat hij er (nog) niet aan toe is, dus niet pushen om zich niet te schamen (dat lukt je nooit, moet uit hemzelf komen), ook niet om seks te hebben omdat de uroloog zegt dat het moet kunnen.
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 14:20
Het probleem is dat hij niet gaat wandelen om "terug vertrouwen te krijgen in zijn lichaam", maar omdat hij alles wil doen om het terug te laten herstellen, terwijl dit medisch gezien niet meer mogelijk is. Ik wou dat hij terug wat meer zelfvertrouwen kreeg.Doreia* schreef: ↑20-01-2019 13:33Dat je het niet normaal vind dat hij om 6 uur in de ochtend gaat wandelen zodat hij niemand tegen komt.
Als dit de manier is om zijn vertrouwen in zijn lijf weer terug te krijgen, dan ga je met hem mee wandelen.
En hem niet veroordelen op deze beslissing. Dan sta je vierkant achter hem wanneer hij wegen zoekt die hem
weer tot een normaal mens kunnen maken. En die steun lees ik niet in je berichten.
zondag 20 januari 2019 om 14:26
En dat is onderdeel van het acceptatie proces. Hij wil zeker weten dat hij er alles aan heeft gedaan, voor hij kan beginnen met accepteren van dit feit. Volgens mij onderschat je het behoorlijk, wat dit psychisch met hem doet. Veroordeeld zijn tot de rest van zijn leven ongecontroleerd urineverlies hebben. Heb je daar wel eens wérkelijk bij stil gestaan en het écht in laten zinken? Wat dat met zijn sociale leven doet, met zijn hobby's? Met zijn psyche?Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:20Het probleem is dat hij niet gaat wandelen om "terug vertrouwen te krijgen in zijn lichaam", maar omdat hij alles wil doen om het terug te laten herstellen, terwijl dit medisch gezien niet meer mogelijk is. Ik wou dat hij terug wat meer zelfvertrouwen kreeg.
zondag 20 januari 2019 om 14:28
Dat heeft tijd nodig.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:20Het probleem is dat hij niet gaat wandelen om "terug vertrouwen te krijgen in zijn lichaam", maar omdat hij alles wil doen om het terug te laten herstellen, terwijl dit medisch gezien niet meer mogelijk is. Ik wou dat hij terug wat meer zelfvertrouwen kreeg.
Nog maar een keer: het is relatief kort geleden. Zijn lichaam heeft hem een enorme klotestreek geleverd. Dat zet je niet zomaar even aan de kant. Kanker hebben, nog afgezien van de behandelingen, doet echt heel veel met je geest en echt niet meteen al als in 'Joepie! Ik ben er nog!'. Vooral als in 'Kut! Wat gebeurt me nou eigenlijk?!".
Eerst komt nog de verwerking, en die begint pas nádat je klaar bent bent het hele circus. Tijdens de behandelingen en controles en andere ziekenhuisbezoeken wordt je zo'n beetje geleefd. Is dat dan achter de rug, val je ineens in een gat en moet je het weer zelf doen. Evt. met behulp van een therapie, maar hoofdzakelijk alleen.
Als je partner dan uitstraalt dat het nu wel lang genoeg heeft geduurd (en sorry, maar zo kom je op mij toch wel over), helpt dat niet echt mee.
grobbekuiken_ wijzigde dit bericht op 20-01-2019 14:36
0.89% gewijzigd
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 14:30
Denk je nu echt dat ik dat nog nooit gevraagd heb? Hij zegt dat zijn urineprobleem eerst moet opgelost raken. Als ik dan vraag wat als het nooit opgelost vraagt, dan zegt hij dat ik maar moet gaan als ik niet kan wachten. Dan zijn we uitgepraat.Doreia* schreef: ↑20-01-2019 14:13Je hoeft iets niet te zeggen om het hem te laten weten. Hier schrijf je het wel. Ik vind het niet normaal.
De hele situatie is niet normaal.
Het is geen prater. Het is een man die dingen verwerkt door te doen en te laten.
Jij wil wel praten, vooruit en actie.
Die twee taktieken lopen niet samen. Aan jullie beide om daar een modus in te vinden, wellicht
met hulp van buitenaf. Maar dat idee moet van jullie beide komen, niet opgelegd door de een
of de ander.
Ik zeg: praat eens open en eerlijk, tijdens een wandeling over de afgelopen 2 jaar en hoe nu
verder in 2019. En luister dan naar hem, zonder dat het slechts de inleiding is voor jouw plan
van aanpak dat je al hebt bedacht. Samen lopen, luisteren en praten.
zondag 20 januari 2019 om 14:32
En zo is het ook precies.Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:30Denk je nu echt dat ik dat nog nooit gevraagd heb? Hij zegt dat zijn urineprobleem eerst moet opgelost raken. Als ik dan vraag wat als het nooit opgelost vraagt, dan zegt hij dat ik maar moet gaan als ik niet kan wachten. Dan zijn we uitgepraat.
Je pusht hem.
Hij moet eerst accepteren en verwerken dat dit nooit opgelost ráákt.
Maar daarvoor moet hij eerst alles hebben gedaan wat in zijn macht en
invloed ligt om daar zeker van te zijn.
En pas dan komt er ruimte voor de rest. Dat proces kun je niet haasten.
Inderdaad, als je er niet op kunt wachten, dan is dat heel spijtig.
Er zijn toch nog heel veel andere terreinen waarop je elkaar wél kunt vinden?
Waar nog wél raakvlakken zijn? Focus je daar de komende tijd op.
anoniem_6855df74c5ca1 wijzigde dit bericht op 20-01-2019 14:34
18.32% gewijzigd
zondag 20 januari 2019 om 14:33
Hoe lang moet ik hem dan gerust laten. Ik geloof niet dat er plotseling een oplossing naar beneden komt gevallen. Dat is geen situatie die zomaar gaat verbeteren als we er over zwijgen. Waarop moet ik dan wachten?Grobbekuiken_ schreef: ↑20-01-2019 14:18Ondanks dat je het hem niet met zoveel woorden hebt gezegd, hij zal het inmiddels wel aanvoelen. Er zijn niet voor niets zoveel ruzies over.
Misschien moet je hem dan ook even met rust laten. In ieder geval niet aandringen op allerlei zaken waarvan je best weet dat hij er (nog) niet aan toe is, dus niet pushen om zich niet te schamen (dat lukt je nooit, moet uit hemzelf komen), ook niet om seks te hebben omdat de uroloog zegt dat het moet kunnen.
zondag 20 januari 2019 om 14:35
Lees mijn latere post ook even (mijn ervaring, maar ook die van heel veel lotgenoten).Kris_Tmas3 schreef: ↑20-01-2019 14:33Hoe lang moet ik hem dan gerust laten. Ik geloof niet dat er plotseling een oplossing naar beneden komt gevallen. Dat is geen situatie die zomaar gaat verbeteren als we er over zwijgen. Waarop moet ik dan wachten?
There is always something happening, and it's usually right now
zondag 20 januari 2019 om 14:45
Ik heb het gelezen, maar in mijn ogen verandert dat niets aan wat ik geschreven heb.Grobbekuiken_ schreef: ↑20-01-2019 14:35Lees mijn latere post ook even (mijn ervaring, maar ook die van heel veel lotgenoten).
Ze zeggen dikwijls dat tijd alle wonden heelt, maar dat is dikke onzin. Als je een wonde niet verzorgt, dan gaat ze zweren. Het is wat je met de tijd doet die de wonde heelt. Het probleem gewoon negeren is voor mij geen oplossing.
Ik zal wel niet anders kunnen.
anoniem_319315 wijzigde dit bericht op 20-01-2019 14:55
2.26% gewijzigd
zondag 20 januari 2019 om 14:48
Hij heeft nog niet aanvaard dat het urineverlies nooit gaat ophouden. Laat hem dat proces op zijn tempo doormaken. Dit moet verschrikkelijk zijn voor hem.
En als hij niet de deur uit wil met inco materiaal onder zijn kleren op tijdstippen dat er veel mensen buiten zijn respecteer dat dan. Ik vind niets van alles wat jouw man doet 'niet normaal'.
Dat jij je zo moeilijk kan inleven en hem zo onder druk zet vind ik niet normaal.
En als hij niet de deur uit wil met inco materiaal onder zijn kleren op tijdstippen dat er veel mensen buiten zijn respecteer dat dan. Ik vind niets van alles wat jouw man doet 'niet normaal'.
Dat jij je zo moeilijk kan inleven en hem zo onder druk zet vind ik niet normaal.
zondag 20 januari 2019 om 14:52
Oh man....
Je wil te snel, begrijp je dat echt niet?!
Het gaat verdorie wéér over jou, het is voor jóu geen oplossing.
Echt hoor, heb je je wel eens verdiept, echt verdiept in hoe het voor hem is? Dat hij nu in jouw ogen zijn kop in het zand steekt omdat hij het maar niet kan accepteren kan en zal wel zo zijn, maar kom op! Het is relatief echt nog maar kort geleden. Gun hem wat tijd om het allemaal te verwerken. Leg even gewoon geen druk op hem.
Je wil te snel, begrijp je dat echt niet?!
Het gaat verdorie wéér over jou, het is voor jóu geen oplossing.
Echt hoor, heb je je wel eens verdiept, echt verdiept in hoe het voor hem is? Dat hij nu in jouw ogen zijn kop in het zand steekt omdat hij het maar niet kan accepteren kan en zal wel zo zijn, maar kom op! Het is relatief echt nog maar kort geleden. Gun hem wat tijd om het allemaal te verwerken. Leg even gewoon geen druk op hem.
There is always something happening, and it's usually right now
