Relaties
alle pijlers
Hoe verder?
dinsdag 22 juni 2010 om 13:43
Hallo allemaal,
Al even geleden had ik een topic lopen. Kort gezegd, de bom was gebarsten, ik had eindelijk gezegd dat ik het niet meer wilde en toen kwam hij in beweging. Rijkelijk laat. Maar hij kwam in beweging. Met wat rust tijdens een aangeboden vakantie met m’n ouders, is het er eigenlijk van gekomen dat er nog wat tijd ingestoken zou worden. Voorwaarde hiervoor was dat er relatietherapie zou plaats vinden en dat hij aan zichzelf verder zou werken, door eigen therapie. Relatietherapie is er inmiddels nog niet van gekomen. Ik heb de verantwoordelijkheid hiervoor bij hem terug gelegd, maar daar komt dus weer weinig van terecht. Eigen therapie ligt ook tijdelijk op z’n gat omdat hij vanwege vingerwijzen van de een naar de andere instantie weliswaar nu officieel ADHD’er is, maar nog niet is ingesteld op de juiste medicijnen (hij slikt nu nog antidepressiva).
Maar waar het me eigenlijk om gaat, is dat ik nu na enkele maanden nog steeds niks ‘voel’. Hij doet enorm z’n best. Doet eigenlijk alles goed. Heeft alles aangepakt waarvan ik baalde en investeert optimaal. Ik waardeer dat. Ik zie dat het onze dochter goed doet. Maar het verandert niks aan het gevoel waar ik maanden geleden mee zat en waarmee ik de knoop doorhakte om niet meer door te gaan. Hij weet dat. We hebben het er af en toe over en ik vertel hem dat hij heel goed bezig is, maar dat dit niet direct wat verandert aan mijn gevoel. Ik heb het daar ontzettend moeilijk mee. Hij investeert en doet z’n best en bij mij loopt het uit op een dood spoor lijkt het wel. Maar ik weet niet hoe ik dat omgedraaid krijg. Of ik het überhaupt nog wel omgedraaid krijg. Ik baal er van dat de instellingen elkaar tegenwerken. GGZ wacht op onderzoeker, onderzoeker wijst naar GGZ en de psycholoog wacht af wat diagnose is en wil eerst zien dat hij ingesteld wordt op juiste medicatie. Maar ondertussen gebeurt er dus niks. En ondanks dat hij zo ontzettend z’n best doet, is de oh zo gewenste (door mij dan) relatietherapie dus nog niet aan de orde.
Het voelt bijna verwaand om te vertellen dat ik thuis zo’n vent heb die alles goed doet, maar waarbij ik het maar niet voor elkaar krijg om wat gevoel terug te krijgen. Dat maakt dat ik me schuldig voel. Maar ik probeer mezelf er aan te helpen herinneren dat ik dit (gebrek aan) gevoel niet zomaar heb gekregen. Daar is echt een aantal jaren en een aantal enorm vervelende situaties (dreigend, agressief en denigrerend) aan vooraf gegaan.
Maar het gevoel is dus nog hetzelfde. Met deze man wil ik niet oud worden. Ik ben moe, op en klaar met alles. Hoe werkt zo’n proces? Ik bedoel, hij doet nu alles goed, het is thuis anders (beter) dan het in tijden is geweest, hij investeert in de relatie met onze dochter. Echt, een complete gedragsverandering. Maar wat moet je doen om de liefde weer terug te krijgen? En is dat wel mogelijk? Kan dat wel zonder professionele hulp?
Al even geleden had ik een topic lopen. Kort gezegd, de bom was gebarsten, ik had eindelijk gezegd dat ik het niet meer wilde en toen kwam hij in beweging. Rijkelijk laat. Maar hij kwam in beweging. Met wat rust tijdens een aangeboden vakantie met m’n ouders, is het er eigenlijk van gekomen dat er nog wat tijd ingestoken zou worden. Voorwaarde hiervoor was dat er relatietherapie zou plaats vinden en dat hij aan zichzelf verder zou werken, door eigen therapie. Relatietherapie is er inmiddels nog niet van gekomen. Ik heb de verantwoordelijkheid hiervoor bij hem terug gelegd, maar daar komt dus weer weinig van terecht. Eigen therapie ligt ook tijdelijk op z’n gat omdat hij vanwege vingerwijzen van de een naar de andere instantie weliswaar nu officieel ADHD’er is, maar nog niet is ingesteld op de juiste medicijnen (hij slikt nu nog antidepressiva).
Maar waar het me eigenlijk om gaat, is dat ik nu na enkele maanden nog steeds niks ‘voel’. Hij doet enorm z’n best. Doet eigenlijk alles goed. Heeft alles aangepakt waarvan ik baalde en investeert optimaal. Ik waardeer dat. Ik zie dat het onze dochter goed doet. Maar het verandert niks aan het gevoel waar ik maanden geleden mee zat en waarmee ik de knoop doorhakte om niet meer door te gaan. Hij weet dat. We hebben het er af en toe over en ik vertel hem dat hij heel goed bezig is, maar dat dit niet direct wat verandert aan mijn gevoel. Ik heb het daar ontzettend moeilijk mee. Hij investeert en doet z’n best en bij mij loopt het uit op een dood spoor lijkt het wel. Maar ik weet niet hoe ik dat omgedraaid krijg. Of ik het überhaupt nog wel omgedraaid krijg. Ik baal er van dat de instellingen elkaar tegenwerken. GGZ wacht op onderzoeker, onderzoeker wijst naar GGZ en de psycholoog wacht af wat diagnose is en wil eerst zien dat hij ingesteld wordt op juiste medicatie. Maar ondertussen gebeurt er dus niks. En ondanks dat hij zo ontzettend z’n best doet, is de oh zo gewenste (door mij dan) relatietherapie dus nog niet aan de orde.
Het voelt bijna verwaand om te vertellen dat ik thuis zo’n vent heb die alles goed doet, maar waarbij ik het maar niet voor elkaar krijg om wat gevoel terug te krijgen. Dat maakt dat ik me schuldig voel. Maar ik probeer mezelf er aan te helpen herinneren dat ik dit (gebrek aan) gevoel niet zomaar heb gekregen. Daar is echt een aantal jaren en een aantal enorm vervelende situaties (dreigend, agressief en denigrerend) aan vooraf gegaan.
Maar het gevoel is dus nog hetzelfde. Met deze man wil ik niet oud worden. Ik ben moe, op en klaar met alles. Hoe werkt zo’n proces? Ik bedoel, hij doet nu alles goed, het is thuis anders (beter) dan het in tijden is geweest, hij investeert in de relatie met onze dochter. Echt, een complete gedragsverandering. Maar wat moet je doen om de liefde weer terug te krijgen? En is dat wel mogelijk? Kan dat wel zonder professionele hulp?
dinsdag 22 juni 2010 om 13:52
Sjezus Bowien wat herkenbaar is dit!! Niet de gehele voorgeschiedenis, die is anders bij ons. Soms denk ik wel eens dat ik zo teleurgesteld ben dat het eigenlijk niks meer uitmaakt wat hij doet. Misschien is het wel een stukje zelfbescherming, bang om weer door deze man teleurgesteld te worden??
Kortom ik weet het ook niet, wel weet ik hoe het voelt!
Kortom ik weet het ook niet, wel weet ik hoe het voelt!
dinsdag 22 juni 2010 om 14:10
Kan me voorstellen dat dit echt een hele ellendige situatie is. Gevoel kan je niet afdwingen, hoe graag je het ook zou willen. Ik denk wel dat een relatietherapeut tips kan geven over hoe je het samen weer leuk kan hebben.
Daarnaast denk ik ook dat je je niet zo sterk moet focussen op dat terugkomen van gevoel. Door je daar krampachtig op te richten denk ik dat je het alleen maar verder bij je vandaan jaagt.
Als het je lukt om het samen weer leuk te hebben en je iets relaxter op te stellen (dus zonder steeds die focus op terugkomen van gevoel) misschien komt je gevoel dan naar verloop van tijd vanzelf terug.
Daarnaast denk ik ook dat je je niet zo sterk moet focussen op dat terugkomen van gevoel. Door je daar krampachtig op te richten denk ik dat je het alleen maar verder bij je vandaan jaagt.
Als het je lukt om het samen weer leuk te hebben en je iets relaxter op te stellen (dus zonder steeds die focus op terugkomen van gevoel) misschien komt je gevoel dan naar verloop van tijd vanzelf terug.
dinsdag 22 juni 2010 om 14:20
Ik wilde in dit topic niet de hele voorgeschiedenis weer kwijt, want dan ben je met 3 A4tjes nog niet klaar . Die afwachtende houding van mij is niet vanzelf aan komen waaien. Dat is veroorzaakt door meer dan 3 jaar trekken aan een dood gewicht en steeds opnieuw alleen de kar te trekken van ons gezin. Na 3 jaar de knoop doorgehakt en de verantwoordelijkheid voor de kans waar hij om vraagt bij hem neergelegd. Ook om er zelf niet compleet aan onder door te gaan.
dinsdag 22 juni 2010 om 15:11
Er is een vorm van relatie therapie die een wat andere insteek heeft en aan emotionele binding werkt.
Weet nu even niet zo snel hoe het heet, zat het vanavond voor je opzoeken.
Misschien kan dat wat voor je betekenen?
Ik zou zeker hier ook de kar in mee gaan trekken.Waarom alles aan hem overlaten?
Je hebt uiteindelijk samen de keuze gemaakt, misschien ook wel eerlijk om de inzet ook samen te doen.
Weet nu even niet zo snel hoe het heet, zat het vanavond voor je opzoeken.
Misschien kan dat wat voor je betekenen?
Ik zou zeker hier ook de kar in mee gaan trekken.Waarom alles aan hem overlaten?
Je hebt uiteindelijk samen de keuze gemaakt, misschien ook wel eerlijk om de inzet ook samen te doen.
dinsdag 22 juni 2010 om 15:40
quote:Bowieneke schreef op 22 juni 2010 @ 14:20:
Die afwachtende houding van mij is niet vanzelf aan komen waaien.
Dat snap ik. Maar je vraagt dus iets van hem waarvan je weet dat het er niet in zit, maar wel voorwaarde is om verder te kunnen.
Therapie voor jezelf kan ook gaan over hoe je die afgelopen jaren hebt beleefd en wat het met je gedaan heeft. Hoeft niet persé in te houden dat je weer verantwoordelijkheid op je gaan nemen.
Die afwachtende houding van mij is niet vanzelf aan komen waaien.
Dat snap ik. Maar je vraagt dus iets van hem waarvan je weet dat het er niet in zit, maar wel voorwaarde is om verder te kunnen.
Therapie voor jezelf kan ook gaan over hoe je die afgelopen jaren hebt beleefd en wat het met je gedaan heeft. Hoeft niet persé in te houden dat je weer verantwoordelijkheid op je gaan nemen.
dinsdag 22 juni 2010 om 15:44
Steeds als ik op het punt sta om een psycholoog voor mijzelf te benaderen ben ik terughoudend. Dan denk ik, ze zien me aankomen met mijn geneuzel.
Terwijl ik het andere moment echt wel weet dat ik al langere tijd serieus ongelukkig ben en dat er echt sprake is geweest van een ongelijkwaardige relatie en dat er bij mij heeft ingehakt.
Maar toch, steeds als ik denk, ik ga kapot - ik moet er met iemand over praten, haak ik af omdat ik het als geneuzel af doe.
Ik dacht, misschien kom ik met een topic op Viva er ook wel uit
Terwijl ik het andere moment echt wel weet dat ik al langere tijd serieus ongelukkig ben en dat er echt sprake is geweest van een ongelijkwaardige relatie en dat er bij mij heeft ingehakt.
Maar toch, steeds als ik denk, ik ga kapot - ik moet er met iemand over praten, haak ik af omdat ik het als geneuzel af doe.
Ik dacht, misschien kom ik met een topic op Viva er ook wel uit
dinsdag 22 juni 2010 om 15:52
quote:loomii schreef op 22 juni 2010 @ 15:40:
[...]
Hoeft niet persé in te houden dat je weer verantwoordelijkheid op je gaan nemen.
Daar is 'ie. Ik wil er voor waken om weer alles voor hem over te nemen, omdat dat - naast of dankzij een behoorlijk opvliegerig adhd probleem - ook een groot probleem was. Ik heb het hem, heel kinderachtig wellicht, héél duidelijk gemaakt. En hij beloofde beterschap. Is ook zo, op veel punten. Maar dit... Dit dan weer niet. En hoewel ik beter zou moeten weten, ben ik toch teleurgesteld en denk ik, zie je wel?!
En dan voel ik me tegelijk weer 'oneerlijk', want hij kan immers niet alles in ene keer goed doen. Snap ik ook.
Maar die drempel om het heft wéér in eigen handen te nemen, is heel hoog.
[...]
Hoeft niet persé in te houden dat je weer verantwoordelijkheid op je gaan nemen.
Daar is 'ie. Ik wil er voor waken om weer alles voor hem over te nemen, omdat dat - naast of dankzij een behoorlijk opvliegerig adhd probleem - ook een groot probleem was. Ik heb het hem, heel kinderachtig wellicht, héél duidelijk gemaakt. En hij beloofde beterschap. Is ook zo, op veel punten. Maar dit... Dit dan weer niet. En hoewel ik beter zou moeten weten, ben ik toch teleurgesteld en denk ik, zie je wel?!
En dan voel ik me tegelijk weer 'oneerlijk', want hij kan immers niet alles in ene keer goed doen. Snap ik ook.
Maar die drempel om het heft wéér in eigen handen te nemen, is heel hoog.
