Dochter gedicht

Mijn lieve, knappe dochter.. zo trots ben ik.
Ik zie trekjes van mezelf in jou en soms precies dezelfde blik.
Mijn liefde voor jou is niet in woorden te omschrijven.
Vaak doet het pijn dat we niet hele dagen samen kunnen blijven.
Ik kijk zoveel uren vol liefde en trots naar jou.
Je lieve lach, altijd vrolijk, je mooie blonde haren en natuurlijk je ogen zo blauw.
Mama heeft veel fouten gemaakt en nu probeer ik elke dag een betere moeder voor jou te zijn.
Want verkeerde keuzes hebben al gezorgd voor een hoop ellende en pijn.
Maar ik heb goede hoop voor de toekomst die we samen tegemoet gaan.
De periode van stabiliteit en rust breekt nu eindelijk aan.
Terwijl ik dit nu schrijf, vallen jouw ogen langzaam dicht.
Want daar wordt je rustig van: in slaap vallen terwijl je kijkt naar mama’s gezicht.
Toch heb ik ook vaak last van de zogenoemde ‘mom guilt’ moet ik eerlijk bekennen.
Zijn er ook andere mama’s die zich daarin herkennen?
Lieve lieve dochter; mijn liefde voor jou is onvoorwaardelijk en dat mag je nooit vergeten.
Maar daar zorg ik wel voor, want ik zal het je elke dag laten weten.
Ik hou van jou mijn lieve, kleine aapie.
En je ogen zijn nu helemaal dicht: tijd voor slapie.

Star⁴ schreef: ↑

12-06-2026 18:56

psyche/dochter/list_messages/509981

Misschien gewoon iets met de adviezen hier doen. Dit wordt een herhaling van zetten.

Zit wel degelijk een groot verschil in met de gedichten van toen. Dus voor mij helpt het en wat betreft de adviezen destijds; daar heb ik ook zeker wat mee gedaan.