hyper sensitief

Jeetje Frizzy das wel hele heftige info! Weet even niet wat ik daar op moet zeggen.

Maar aan de andere kant komt het op mij ook wel weer heel "logisch" over dat dat een reden zou kunnen zijn.



Het is natuurlijk ook veel makkelijker om met iemand om te gaan die niet voor je gaat. Dat voel je toch aan. Tegelijkertijd geeft het wel aan dat je dan zelf niet klaar bent om een relatie aan te gaan. Je zal dan ook die mensen aantrekken die het eigenlijk ook niet willen. Soort zoekt soort enzovoort.



Eigenlijk heb ik geen zinnige woorden, want zelf ben ik geen held en word ik hartstikke onzeker op bepaalde momenten bij het aangaan van een relatie.

Waar ik wel in geloof, is dat het wel een weg vindt, als je zelf dat pad kunt vinden.

*toevoeging* je moet dus wel zelf eerst die weg inslaan....

Oh eehh... ik wilde je niet laten schrikken hoor. Ik heb zelf het idee dat ik daar helemaal over heen ben, maar kán dat? Of heeft dat stiekem toch invloed? Daar zou het topic dan over gaan (als ik het open).



Maar ja, wat jij zegt: het is gewoon makkelijker als iemand ook niet voor mij gaat. Ik had van de week een serieus samenzijn met iemand (lees: seks) en we namen even de opties door over hoe we in de toekomst met elkaar om zullen gaan. Alleen al doordat hij even iets noemde over een relatie voelde ik weerstand (angst) opkomen. Terwijl toch wel duidelijk is dat hij en ik niet eens een match zijn.



Eehh... het pad vinden? De weg inslaan? Das iets te filosofisch voor mij. Wat bedoel je?

Je hebt me niet laten schrikken, (ik schrik niet zo gauw van iets) vind 't alleen niet niks om meegemaakt te hebben...

Ik kan jou niet vertellen of dat kan, omdat ik zelf zo'n situatie nooit heb ondervonden of ervaren. Ik kan me alleen iets voorstellen en van daaruit kan ik me dus ook voorstellen dat het heel goed zou kunnen.

Wordt er volgens mij niet duidelijker op. (hopelijk snap je me)



Frizzy bij mij moet je echt heel duidelijk zijn. Wat dat betreft ben ik soms net een man, ik lees dingen zoals ze worden omschreven en neem ze dan ook zo aan.

Dus het komt heel vaak voor dat je heel erg duidelijk moet zijn, anders kan ik daar niet zo veel van maken.

Wat ik nu eruit kan halen is dat de ander door iets te noemen, iets bij jou heeft getriggerd.

Ik weet dus niet precies wat, maar dat weet jij wel. Kan je dat voor jezelf terug halen?



tsja ben best filosofisch soms...ben wel een beetje van het spirituele en de zennnnnnnn.......

Zal daar nog op terug komen om uit te leggen wat ik nu precies bedoelde.

Klopt, doordat hij alleen al de optie relatie noemde (geen reëele optie) merkte ik dat mijn hart zich met een klap sloot. Vond em ook direct onaantrekkelijk, haha! Maar toen bleek dat hij dat ook niet ziet zitten kon ik weer mezelf zijn. Dat is een patroon, heb ik al vaak meegemaakt.



Ik ga rustig wachten op je verdere uitleg.

quote:frizzy schreef op 10 juni 2010 @ 00:48:

Vond em ook direct onaantrekkelijk, haha!





Hopelijk was dat NA jullie samenzijn



Een relatie aangaan als je nog met dat soort issues zit, wordt ingewikkeld.

Denk wel dat als je iemand tegenkomt waar je je veilig bij voelt, het wat makkelijker als "vanzelf" gaat.

Tenminste, dat is mijn ervaring. Ik ben iemand tegen gekomen die mij triggerde in een heleboel dingen. Door hem werd ik me echt bewust van dingen en was ik ook bereid om aan die dingen te werken.



Op mijn filosofische chitchat kom ik nog terug. Moet nu echt gaan werken. Fijne dag vandaag!



En waarom geen topic openen? Misschien krijg je wel wat meer inzichten door adviezen van anderen. Buitenstaanders kijken er weer heel anders tegenaan.

Dat was inderdaad tijdens het gesprek erná ja. Hahahaha!



Hoe komt het dat jij bij deze persoon durft te werken aan dingen? Heeft dat vooral met zijn houding te maken of met jouw eigen gevoel voor hem?



Ik heb zelf eigenlijk het idee dat mijn issues enkel zijn op te lossen door te ervaren dat ook ik een fijne en stabiele relatie kan hebben. Dat ik op die manier bepaalde denkbeelden kan ombuigen. Ik heb al die tijd nog geen topic geopend omdat ik weet dat ik nogal in de war raak als ik teveel focus op dit onderwerp. Dan kom ik er niet uit en ga ik me alleen maar rot voelen.



Ik ga ook werken!

Voor mij is het heel duidelijk dat het met HSP te maken heeft. Ik denk dat je door de liefde zo overprikkeld kan raken dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Je hebt dan ook niet alleen maar met jezelf te maken natuurlijk, maar ook met de gevoelens van een ander en als die niet matchen met jouw eigen gevoel.. dan vloeit het niet in elkaar over, en dat vloeiende (zodat het goed voelt zeg maar, dat de energie ´stroomt´) dat hebben wij juist zo nodig. Lafjoetwo, als er zich iets aan het ontwikkelen is met iemand dan heeft de buitenwereld daar eigenlijk niks mee te maken toch? Als jullie zoekende zijn, is daar iets mis mee? Moet je alle antwoorden nu al hebben? Nee toch? Hoe lang ben je al met deze persoon? Als het bij jou zelf in de basis goed zit, jouw eigen leven en je kan dat behouden, dan kan je/kunnen jullie alle tijd nemen die jullie nodig hebben om elkaar te ontdekken en te leren kennen. Dat laat zich niet dwingen. Dat kost alleen tijd. En die heb je toch? En weet dat als het toch niet lukt, als je dingen tegenkomt die gewoon niet werken of waarin jullie onoverkoombaar gaan botsen dan heb je jouw eigen vertrouwde basis nog steeds..



Frizzy, wat heftig zeg.. ik kan me er ook niet echt iets bij voorstellen. Ik denk wel dat als je er een topic over zou openen dat je dan 10000 verschillende ervaringen voorgeschoteld krijgt, ook van mensen die geen ervaringsdeskundige zijn (maar het wel denken te weten ) Uiteindelijk is het bij Frizzy gebeurd en weet alleen Frizzy wat voor effect het écht heeft gehad. Je zegt dat hij het heeft geprobeerd. Het is dus niet gebeurd.. Misschien denk je daarom wel: wat ben ik blij dat het níet is gebeurd en heb je er daarom gewoon niet echt last van? Ik zeg maar wat hoor.. Maar als jij naar jezelf toe eerlijk kan zeggen: ik heb er geen last van, misschien is dat dan wel gewoon zo.

Phoebe misschien heb ik het even gemist, maar heb jij een relatie? Ik denk dat de aandachtspunten voor een HSP'er binnen een relatie hetzelfde zijn als wanneer er geen relatie in het spel is. Grenzen aangeven en kunnen omgaan met prikkels. Volgens mij vroeg ik het ook al Lafjoe, maar wat heeft die buitenwereld er nou mee te maken? Dat is nou typisch iets om over te piekeren dat er totaal niet doe doet!



Ikzelf herken niet wat jij zegt Phoebe, overprikkeling door liefde. Maar dat komt denk ik omdat ik gewoon al heel lang niet echt een wederzijdse verliefdheid heb gehad. Wat ik wel heb gemerkt is dat ik de neiging heb teveel rekening te houden met de ander. Maar dat geldt eigenlijk voor iedereen die ik om me heen heb. Ik vind het belang van de ander vaak belangrijker en wellicht vormt DAT wel een probleem met mij & de liefde.



Mijn coach heeft gezegd dat ik stukloop op het feit dat zich in mij de gedachte heeft vastgezet dat echte, onvoorwaardelijke liefde niet voor mij is weggelegd. Dit heeft volgens haar te maken met de band tussen mij en mijn moeder. Ik geef veel liefde en word daar gelukkig van, maar ik kan niet accepteren dat iemand mij al zijn/haar liefde geeft. Dan blokkeer ik. Dus... heb ik gekozen voor een vreemde relatievorm waarin we eigenlijk geen toekomst hebben samen, we afstand van elkaar bewaren, maar elkaar wel elke dag spreken en elkaar trouw zijn. Afgelopen nacht heb ik echter bedacht dat ik uit deze comfortzone wil moet omdat ik zo niet verder kom, dit ook met hem besproken.

En die persoon waar ik op dit topic eerder aan refereerde, daar ben ik eigenlijk mee vreemdgegaan (ik weet dat dat heel erg is, het is dan ook niet iets waar ik een gewoonte van wil maken).



Wat betreft die poging tot verkrachting, tja... Ik vraag me gewoon af of andere mensen ook ervaren dat ze het zo makkelijk hebben kunnen loslaten. Of althans, makkelijk... Ik heb het er een jaar moeilijk mee gehad, maar nu ligt het achter me voor mijn gevoel. Het is meer dat is soms denk dat mijn bewuste en onderbewuste wellicht niet op een lijn zitten.



Overigens is het niet zo dat hij het alleen maar geprobeerd heeft. Hij was letterlijk gek geworden en heeft me 2,5 uur gegijzeld in mijn eigen huis en me heel bang gemaakt. Het lukte hem gewoon niet om binnen te dringen, en ineens merkte hij dat ik heel hard huilde en toen kwam hij even bij en stopte. Ik hoorde trouwens van de week op tv dat binnendringen op welke manier dan ook al verkrachting is, en aangezien hij wel zijn tong in mijn mond heeft gestoken is het dus niet alleen een poging tot...



Ik ben de laatste tijd steeds aan het denken over dat topic, maar als puntje bij paaltje komt open ik het steeds niet. Maar blijkbaar wil ik het er toch over hebben, anders zat ik dit niet te typen, toch? Morgen dan, misschien.

Frizzy je hebt inderdaad wat gemist.



Wat Phoebe daar beschrijft is voor mij wel heel herkenbaar. Alle signalen, ook de hele subtiele, pik ik op. Wat ik moet leren daarin is dat ik deze dan niet direct op mezelf moet betrekken. Dus als ik iets voel en het word niet duidelijk wat dat gevoel is of waar het vandaan komt, dan haal ik gelijk van alles in mijn hoofd uit angst en onzekerheid.

Dat lijkt dus inderdaad op die overprikkeling, waardoor ik in dat domino effect beland.

Die tijd heb ik mezelf tot nu toe niet gegund. Wilde altijd overal antwoord op. Als alles maar duidelijk is, dan is het goed. Maar zeg nou zelf, niets is duidelijk in 't leven, alleen de dingen die nu gebeuren en er nu zijn.



Weet je Frizzy, je komt vanzelf wel op een punt waarop je besluit dat er iets moet veranderen. Dat heeft tijd nodig en je moet er zelf aan toe zijn. Dan sta je er open voor en kan je er wat aan veranderen.

Dan kom ik ook maar weer eens terug op mijn filosofische chitchat. Het leven bestaat uit keuzes maken, je bepaalt zelf welke weg je bewandelt. Je kan linksaf / rechtsaf of rechtdoor, maar uiteindelijk kom je op dat punt waar je zijn moet.



Die poging tot vind ik steeds heftiger klinken....En het kan natuurlijk zijn dat je daar mee kan dealen nu. Er bestaan geen tijdslimieten voor. Dus als JIJ dat zo voelt Frizzy, dan is dat zo.

Het is jouw waarheid.



In je jeugd leer je jezelf mechanismen aan. Soort van overlevingstechnieken. Die kan je heel lang volhouden totdat er zich situaties voordoen waarbij je er achter komt dat ze dan niet meer werken. Niet goed voor je zijn.

Dat geef je volgens mij nu aan doordat je zegt je te willen losweken uit je comfortzone.



Ook maar eens uitleggen wat ik bedoel met "de buitenwereld". Ik ben geneigd om af te gaan op wat de mensen in mijn omgeving vinden. Dus als mijn gevoel iets zegt en zij zeggen iets anders, dan ga ik twijfelen aan mijzelf en aan mijn gevoel. Ik raak dus in conflict met mezelf, daarin laat ik me leiden door mijn onzekerheid. Ben me er nu dus wel bewust van, maar het gaat me nog niet altijd even makkelijk af.

Dat had ik idd ook altijd, liefst wilde ik alles 'geregeld' hebben. Zo werkt het natuurlijk niet. Voor jouzelf ook niet want jij kent iemand ook niet 1 2 3 en jij weet dús ook niet 1 2 3 of jij jouw fijne leventje wel wílt delen met die nieuwe persoon. Elke keer als je iemand ziet zie je weer iets nieuws aan diegene en leer je iemand beter en beter kennen. En dán krijg je echt momenten dat je oprecht kan beleven: wat ben jij leuk! (niet door wat hij zegt maar door hoe hij zich gedraagt) En dan voelt het fijn en niet (te) overweldigend. Ik haal me nog steeds weleens van alles in mn hoofd hoor, uit angst en onzekerheid. Maar het zijn nu meer teddybeertjes op de weg daar kan ik mee dealen.. Maar.. ik heb wel een hele lieve geduldige vriend waar ik het heel erg mee heb getroffen. Hij laat mij echt merken dat hij van me houdt. Eigenlijk is alles wel bespreekbaar en hij doet zo zn best om me te begrijpen. Maar dat is natuurlijk ook niet over 1 nacht ijs gegaan. Het is echt een proces van naar elkaar toegroeien geweest. Hij is nu aan het backpacken voor een paar maanden en ik ga hem volgende week opzoeken. 2 Maanden hebben we elkaar dan niet gezien (in het echt dan.. wel geskyped en heel veel gemailed enzo). Ben benieuwd hoe het zal zijn om weer bij elkaar te zijn!



Frizzy het komt op hetzelfde neer ja, grenzen aangeven en omgaan met prikkels. Maar, voor mij in ieder geval, was het in relaties altijd het allermoeilijkste om die grenzen en prikkels onder controle te houden. Als single had ik alles vaak goed onder controle. Maar als er een man in het spel was: chaos! Het was voor mij echt dé manier om iemand eerst goed te leren kennen. Het heeft ook een maand geduurd voordat er uberhaupt een eerste zoen was haha. Stapje voor stapje.



Wil je uit je comfortzone of moet je het? Vind het wel grappig dat je willen hebt doorgestreept en niet 'moeten'.. Je moet helemaal niks.. Het is aan jou.



Waar ben je bang voor om dat topic te openen? Ook daarbij: voelt het goed dan doe je het, voelt het niet goed dan doe je het niet. Je moet niks.



Lafjoetwo, over die buitenwereld. Ik had dat met mijn ouders altijd. Als ik iets van plan was, als iets goed voor mij voelde en zij zeiden op hun eigen stellige manier dat ik dat vooral niet moest doen dan deed ik het niet en volgde ik hun weg. Met het gevolg dat ik soms dingen deed waar ik helemaal niet gelukkiger van werd. Toen ik eindelijk mijn eigen weg volgde, dúrfde te volgen, en merkte dat als ik mijn eigen gevoel volgde ik daar eigenlijk altijd wel gelukkig van werd, kreeg ik meer vertrouwen in mijn eigen gevoel. In mijzelf. Het begint ook hier weer met kleine stapjes, kleine successen en dat bouw je steeds verder uit. Maar volgens mij ben jij al een heel eind hoor!

Ik wil zo graag reageren... maar ik ben écht te moe. Eén ding wil ik wel even kwijt: de man die ik nu 'heb' is een verademing juist omdat hij zich niet laat beinvloeden. Hij laat zich nergens door van de wijs brengen, dus dan heeft het voor mij ook geen nut om teveel met hem mee te voelen en mee te gaan in zijn stroom. Ik kan net zo goed mijn eigen ding doen, en dat doe ik dan dus ook.

Ik wil nog niet echt uit die comfortzone. Maar ik voel dat het beter is en dat het juiste moment is aangebroken, dus ik geef mezelf een schop.



Morgen meer.

Eens met Phoebe, voelt het goed "ja", voelt het niet goed "nee".

Frizzy, waarom een verademing?



Thanx Phoebe, alleen nog dat moeilijke vlak genaamd "de liefde".

Dat alles "geregeld" willen hebben, zie ik bij mezelf als een soort van control freak reactie. Terwijl ik heel goed weet dat het helemaal niet te controleren is en dat het alleen maar averechts werkt dan. Nu nog ff doen

Op dit moment ben ik naar mijn gevoel weer een stapje verder. een stapje dichterbij. Ben er achter gekomen dat als ik er anders in sta, ik er heel anders mee om kan gaan. Heb nu een gevoel van geluk en rust....Wel spannend, want nu is de vraag of ik dat gevoel kan vasthouden en niet weer in die angst schiet.



Fijn om te lezen hoe jullie daar op die manier mee om zijn gegaan! Dat hij je laat merken dat hij van je houdt dat is eigenlijk alles wat er nodig is.

Je zal hem wel behoorlijk missen! Wat leuk dat je naar hem toe gaat! Zal vast een heel fijn weerzien zijn....

Ik ga even in jullie postings reageren anders zie ik door de bomen het bos niet meer. quote:lafjoetwo schreef op 10 juni 2010 @ 20:16:

Frizzy je hebt inderdaad wat gemist.



Wat Phoebe daar beschrijft is voor mij wel heel herkenbaar. Alle signalen, ook de hele subtiele, pik ik op. Wat ik moet leren daarin is dat ik deze dan niet direct op mezelf moet betrekken. Dus als ik iets voel en het word niet duidelijk wat dat gevoel is of waar het vandaan komt, dan haal ik gelijk van alles in mijn hoofd uit angst en onzekerheid.

Dat lijkt dus inderdaad op die overprikkeling, waardoor ik in dat domino effect beland.

Die tijd heb ik mezelf tot nu toe niet gegund. Wilde altijd overal antwoord op. Als alles maar duidelijk is, dan is het goed. Maar zeg nou zelf, niets is duidelijk in 't leven, alleen de dingen die nu gebeuren en er nu zijn.

Voor mij ook heel herkenbaar. Precies datgeen wat ik noemde 'in je hoofd zitten'. Door de overprikkeling gaan je gedachten met je op de loop en kun je werkelijk overal iets in zien en alles opvatten alsof het betrekking op jezelf heeft. Tegenwoordig heb ik nog weleens een enkel dagje dat dit soort gedrag bij mij toeslaat, maar alleen bij hoge stress.



Weet je Frizzy, je komt vanzelf wel op een punt waarop je besluit dat er iets moet veranderen. Dat heeft tijd nodig en je moet er zelf aan toe zijn. Dan sta je er open voor en kan je er wat aan veranderen.

Dan kom ik ook maar weer eens terug op mijn filosofische chitchat. Het leven bestaat uit keuzes maken, je bepaalt zelf welke weg je bewandelt. Je kan linksaf / rechtsaf of rechtdoor, maar uiteindelijk kom je op dat punt waar je zijn moet.

Klopt helemaal. Je kan niets forceren, dat leidt alleen tot frustraties. Je kan zelf echter wel motiveren als je voelt dat het tijd is om de eerste stap te zetten.



Die poging tot vind ik steeds heftiger klinken....En het kan natuurlijk zijn dat je daar mee kan dealen nu. Er bestaan geen tijdslimieten voor. Dus als JIJ dat zo voelt Frizzy, dan is dat zo.

Het is jouw waarheid.

Ik geloof echter dat er verschillen kunnen bestaan tussen bewust en onbewust niveau. Soms merk je niet dat bepaalde gedachten of gebeurtenissen in jou verankerd zijn, en daardoor weet je ook nooit zeker wat de invloed ergens van is. Hoevaak hoor je niet dat mensen bepaalde dingen hebben weggestopt?



In je jeugd leer je jezelf mechanismen aan. Soort van overlevingstechnieken. Die kan je heel lang volhouden totdat er zich situaties voordoen waarbij je er achter komt dat ze dan niet meer werken. Niet goed voor je zijn.

Dat geef je volgens mij nu aan doordat je zegt je te willen losweken uit je comfortzone.



Ook maar eens uitleggen wat ik bedoel met "de buitenwereld". Ik ben geneigd om af te gaan op wat de mensen in mijn omgeving vinden. Dus als mijn gevoel iets zegt en zij zeggen iets anders, dan ga ik twijfelen aan mijzelf en aan mijn gevoel. Ik raak dus in conflict met mezelf, daarin laat ik me leiden door mijn onzekerheid. Ben me er nu dus wel bewust van, maar het gaat me nog niet altijd even makkelijk af.Ook dat laatste heeft ermee te maken dat je niet geaard bent. Hierdoor sta je helemaal open voor prikkels en dus ook voor de meningen van anderen. Mogelijk kun je die mening niet eens goed kanaliseren doordat je overprikkeld bent. Als je in balans bent zegt je eigen gevoel duidelijk genoeg wat je wel en niet wil.

quote:Phoebexx schreef op 10 juni 2010 @ 21:43:



Wat spannend dat jullie elkaar binnenkort weer zullen zien!

Fijn dat je je zo goed voelt bij hem. Toch vraag ik me af of hetgeen wat je beschrijft nou wel zozeer met HSP te maken heeft. Denk dat het eerder gaat om een stukje controle wat je wilt behouden en angst om je aan iemand te geven.



Wat betreft dat topic, misschien ben ik wel gewoon bang om het te openen omdat het toch nog wel iets losmaakt. Ik heb overigens meer ervaringen met seksueel geweld (oa aanranding op straat, aangerand door de destijds vriend van mijn vriendin) en ik ga er altijd maar vanuit dat elke vrouw regelmatig zoiets meemaakt. Maar misschien denk ik ergens stiekem toch ook wel dat het iets over mij zegt dat het mij is overkomen.

quote:lafjoetwo schreef op 11 juni 2010 @ 11:58:

Eens met Phoebe, voelt het goed "ja", voelt het niet goed "nee".

Frizzy, waarom een verademing?

Ik vertrouw niet zo op mijn gevoel wat betreft de liefde. Soms ben je namelijk angstig terwijl het onterecht is, dat wil niet meteen zeggen dat een bepaalde man het niet is voor jou.

Deze man is in een bepaald opzicht een verademing voor mij omdat hij zijn eigen weg gaat. Ik hoef dus geen gebruik te maken van mijn voelsprieten en in te spelen op de info die ik op die manier verkregen heb. Met die wetenschap kan ik me makkelijker op mezelf en mijn behoeften richten.



Thanx Phoebe, alleen nog dat moeilijke vlak genaamd "de liefde".

Dat alles "geregeld" willen hebben, zie ik bij mezelf als een soort van control freak reactie. Terwijl ik heel goed weet dat het helemaal niet te controleren is en dat het alleen maar averechts werkt dan. Nu nog ff doen

Op dit moment ben ik naar mijn gevoel weer een stapje verder. een stapje dichterbij. Ben er achter gekomen dat als ik er anders in sta, ik er heel anders mee om kan gaan. Heb nu een gevoel van geluk en rust....Wel spannend, want nu is de vraag of ik dat gevoel kan vasthouden en niet weer in die angst schiet.

Dat gevoel moet je dus juist niet willen 'vasthouden', het gaat erom dat je leert los te laten en erop vertrouwt dat het dan ook goed komt.



Fijn om te lezen hoe jullie daar op die manier mee om zijn gegaan! Dat hij je laat merken dat hij van je houdt dat is eigenlijk alles wat er nodig is.

Je zal hem wel behoorlijk missen! Wat leuk dat je naar hem toe gaat! Zal vast een heel fijn weerzien zijn....