Relaties
alle pijlers
Identiteit
woensdag 7 september 2011 om 14:30
quote:vlindervleugel schreef op 07 september 2011 @ 14:22:
Mijn moeder is zo iemand die heel schattig overkomt. Mensen van buiten kunnen zich niet voorstellen dat ze zo dwingend kan zijn. Maar met lief en kwetsbaar zijn, kun je mensen aardig naar je hand zetten. Zoals ik al schreef, ze heeft altijd als weerwoord dat het toch uit een goed hart komt...
Mijn moeder komt voor de buitenwereld ook altijd over als een lieve zachte aardige vrouw. Het weerwoord dat uit een goed hart komt is de moeder rol die ze nog steeds probeert te vervullen. Zij is je moeder, zij heeft het beste met je voor, etc. Jij moet haar laten zien dat je nu een eigen persoon bent met misschien een eigen gezin en dat in dat gezin de dingen op jouw/ jullie manier gaan en niet zoals je moeder dat wil met haar " goede moeder bedoelingen"
Geef aan: dit doe ik zo, wij doen dat zo, wij kiezen hier voor etc. En hou het dan alleen bij die ene zin, geef niet de uitleg waarom je het niet zo doet zoals zij zegt. Dan geef je haar alleen maar meer voer en laat je zien hoeveel waarde je aan haar opmerkingen hecht. Laat het snel weer los.
Dat is de strijd in mij. Ik zie het lieve in haar, dat is er ook werkelijk, maar daardoor blijf ik me anders voordoen dan ik ben. Als ik even de rol laat varen en zeg wat ik vind of voel, duikt ze er als een roofvogel op.Ik moet ook altijd vlot en leuk en aardig voor de dag komen. Ik heb ook wel eens een slechte dag en laat dan nu ook zien. Ik zie haar dan denken: haar komt ook niks uit handen, wat is ze lui, kan ze dat nou niet even zelf en krijg er ook opmerkingen over. Jammer dan, ik zeg dan : Nee dat doe ik nu niet, Nee dat wil ik niet. En laat het weer daarbij.
Mijn moeder is zo iemand die heel schattig overkomt. Mensen van buiten kunnen zich niet voorstellen dat ze zo dwingend kan zijn. Maar met lief en kwetsbaar zijn, kun je mensen aardig naar je hand zetten. Zoals ik al schreef, ze heeft altijd als weerwoord dat het toch uit een goed hart komt...
Mijn moeder komt voor de buitenwereld ook altijd over als een lieve zachte aardige vrouw. Het weerwoord dat uit een goed hart komt is de moeder rol die ze nog steeds probeert te vervullen. Zij is je moeder, zij heeft het beste met je voor, etc. Jij moet haar laten zien dat je nu een eigen persoon bent met misschien een eigen gezin en dat in dat gezin de dingen op jouw/ jullie manier gaan en niet zoals je moeder dat wil met haar " goede moeder bedoelingen"
Geef aan: dit doe ik zo, wij doen dat zo, wij kiezen hier voor etc. En hou het dan alleen bij die ene zin, geef niet de uitleg waarom je het niet zo doet zoals zij zegt. Dan geef je haar alleen maar meer voer en laat je zien hoeveel waarde je aan haar opmerkingen hecht. Laat het snel weer los.
Dat is de strijd in mij. Ik zie het lieve in haar, dat is er ook werkelijk, maar daardoor blijf ik me anders voordoen dan ik ben. Als ik even de rol laat varen en zeg wat ik vind of voel, duikt ze er als een roofvogel op.Ik moet ook altijd vlot en leuk en aardig voor de dag komen. Ik heb ook wel eens een slechte dag en laat dan nu ook zien. Ik zie haar dan denken: haar komt ook niks uit handen, wat is ze lui, kan ze dat nou niet even zelf en krijg er ook opmerkingen over. Jammer dan, ik zeg dan : Nee dat doe ik nu niet, Nee dat wil ik niet. En laat het weer daarbij.
woensdag 7 september 2011 om 14:33
quote:vlindervleugel schreef op 07 september 2011 @ 13:35:
Bedankt voor je reactie, Pimpelmeesje. Het gesprek ben ik al talloze keren aangegaan. Mijn moeder is zelfs een keer meegeweest naar de therapeut.
Dat vind ik echt heel goed van haar, een heleboel moeders zouden daarvoor terugschrikken.
Jammer genoeg verandert er helemaal niets, als een automaat blijft ze doen wat ze altijd heeft gedaan. De woorden landen niet bij haar.
Conclusie: je kunt haar dus niet veranderen.
Ik moet vooral leren me niet zo te laten raken door haar.
Dit is de essentie, hier draait het om. Jij bent de enige die iets kan veranderen. Vraag je af waarom het je zo raakt en zoek manieren om het beter van je af te kunnen laten glijden. Je kunt een ander mens niet vormen tot iemand die jou beter bevalt.
Bij elke opmerking zit ik inwendig in de gordijnen, al laat ik niks merken. Ze heeft macht over me, weet niet hoe ik het anders moet omschrijven.
Jij geeft haar die macht, dat doet zij niet. Het is tijd om je los te maken, om volwassen te zijn. Dat betekent niet dat je letterlijk afstand van je moeder moet nemen, maar figuurlijk zou dat geen slecht idee zijn. Misschien lukt het je dan om in de toekomst ook haar goede kanten te zien.
Bedankt voor je reactie, Pimpelmeesje. Het gesprek ben ik al talloze keren aangegaan. Mijn moeder is zelfs een keer meegeweest naar de therapeut.
Dat vind ik echt heel goed van haar, een heleboel moeders zouden daarvoor terugschrikken.
Jammer genoeg verandert er helemaal niets, als een automaat blijft ze doen wat ze altijd heeft gedaan. De woorden landen niet bij haar.
Conclusie: je kunt haar dus niet veranderen.
Ik moet vooral leren me niet zo te laten raken door haar.
Dit is de essentie, hier draait het om. Jij bent de enige die iets kan veranderen. Vraag je af waarom het je zo raakt en zoek manieren om het beter van je af te kunnen laten glijden. Je kunt een ander mens niet vormen tot iemand die jou beter bevalt.
Bij elke opmerking zit ik inwendig in de gordijnen, al laat ik niks merken. Ze heeft macht over me, weet niet hoe ik het anders moet omschrijven.
Jij geeft haar die macht, dat doet zij niet. Het is tijd om je los te maken, om volwassen te zijn. Dat betekent niet dat je letterlijk afstand van je moeder moet nemen, maar figuurlijk zou dat geen slecht idee zijn. Misschien lukt het je dan om in de toekomst ook haar goede kanten te zien.
woensdag 7 september 2011 om 14:45
Een wilde suggestie:
Stop maar een scheidsrechtersfluitje in je zak. Telkens als je voelt dat ze weer over je grenzen heengaat pak je gewoon je fluitje en fluit je haar terug. Letterlijk. Leg haar wel vooraf uit waarvoor dat fluitje is.
Ze zal verbaasd zijn en waarschijnlijk verontwaardigd maar laat dat maar gebeuren.
Het blazen op je fluitje is een krachtig signaal dat jou veel minder energie kost dan je woede inhouden of te proberen haar verbaal te corrigeren. En als ze een paar keer teruggefloten is zal het kwartje heus wel vallen bij haar.
Stop maar een scheidsrechtersfluitje in je zak. Telkens als je voelt dat ze weer over je grenzen heengaat pak je gewoon je fluitje en fluit je haar terug. Letterlijk. Leg haar wel vooraf uit waarvoor dat fluitje is.
Ze zal verbaasd zijn en waarschijnlijk verontwaardigd maar laat dat maar gebeuren.
Het blazen op je fluitje is een krachtig signaal dat jou veel minder energie kost dan je woede inhouden of te proberen haar verbaal te corrigeren. En als ze een paar keer teruggefloten is zal het kwartje heus wel vallen bij haar.
Polygamie = intensieve vrouwhouderij
woensdag 7 september 2011 om 14:54
Iets dat jaren achter elkaar heeft plaatsgevonden 'roei' je helaas niet ineens compleet uit je gedachten of je gedrag. Het lijkt mij niet raar dat je de stem van je moeder niet gelijk uit je hoofd krijgt, wel heel vervelend (nogal zacht gezegd).
Ik herken het een en ander uit wat je schrijft (ook deels qua situatie), maar een kant en klare oplossing....tja.Loslaten, losmaken, afstand nemen en grenzen aangeven is niet altijd eenvoudig. Ook niet altijd om te bepalen wie je zelf nou eigenlijk bent of wat je wil, et cetera. Wat ik zelf wel gemerkt heb, is dat als ik ergens heel erg op gefocust ben of ergens veel mee bezig (soms ook onbewust), dat ik niet goed los kan laten of afstand kan nemen. Ben je er eigenlijk niet -al dan niet bewust of onbewust- zoveel mee bezig dat het zo in overvloed aanwezig is dat je eigenlijk niet goed afstand kunt nemen? Afstand nemen helpt mij soms heel erg, soms letterlijk afstand nemen, rationeel alles goed op een rij kunnen zetten zodat je gevoel niet altijd voor verstoring zorgt. Nou ik kom niet heel goed uit mijn woorden vandaag maar ik hoop dat je begrijpt waar ik op doel.
Ik herken het een en ander uit wat je schrijft (ook deels qua situatie), maar een kant en klare oplossing....tja.Loslaten, losmaken, afstand nemen en grenzen aangeven is niet altijd eenvoudig. Ook niet altijd om te bepalen wie je zelf nou eigenlijk bent of wat je wil, et cetera. Wat ik zelf wel gemerkt heb, is dat als ik ergens heel erg op gefocust ben of ergens veel mee bezig (soms ook onbewust), dat ik niet goed los kan laten of afstand kan nemen. Ben je er eigenlijk niet -al dan niet bewust of onbewust- zoveel mee bezig dat het zo in overvloed aanwezig is dat je eigenlijk niet goed afstand kunt nemen? Afstand nemen helpt mij soms heel erg, soms letterlijk afstand nemen, rationeel alles goed op een rij kunnen zetten zodat je gevoel niet altijd voor verstoring zorgt. Nou ik kom niet heel goed uit mijn woorden vandaag maar ik hoop dat je begrijpt waar ik op doel.
woensdag 7 september 2011 om 22:03
vlindervleugel, ik heb niet alles gelezen maar zal iets vertellen over mijn haptonomie ervaring
nadat ik met mijn psycholoog echt uitgepraat was over mijn verstandhouding met mijn moeder en het meer dan duidelijk was dat zij niet zou gaan veranderen bleef ik zitten met veel woede en ik zei tegen de psycholoog dat ik daar zo'n last van had
Zij raadde me een haptonoom aan. ik had er nog nooit van gehoord en ben met open vizier daarheen gegaan.
Ik ben nogal een denker en beleef ook veel van mijn emoties 'in mijn hoofd', verstandelijk. bij de haptonoom leerde ik mijn lichaam te voelen (oei dit klinkt zweverig, maar het was juist heet praktisch eigenlijk!) en te onderzoeken waar in mijn lijf bijvoorbeeld 'verdriet' en 'woede' zat. ik leerde me dan op die plek te focussen en de emotie daar te voelen en te accepteren dat het daar zat
ook maakte de haptonoom me met voorbeelden en visualisatie oefeningen bewust van hoe ik emoties met me mee kan dragen. een voorbeeld waar ik nog vaak aan denk: als je een zwaar pakket draagt (lees: metafoor voor pijn/verdriet) dan kun je dat pakker ver van je af houden, je armen strekken. maar dan krijg je het heel zwaar dat pakket te vervoeren, het is gemakkelijker om het pakket dan dicht tegen je aan te houden.
in short: toen ik verstandelijk wist dat er geen verandering zou komen in de verstandhouding met mijn moeder heb ik bij de haptonoom geleerd hoe ik de emoties die daar bij horen een plek kon geven
nadat ik met mijn psycholoog echt uitgepraat was over mijn verstandhouding met mijn moeder en het meer dan duidelijk was dat zij niet zou gaan veranderen bleef ik zitten met veel woede en ik zei tegen de psycholoog dat ik daar zo'n last van had
Zij raadde me een haptonoom aan. ik had er nog nooit van gehoord en ben met open vizier daarheen gegaan.
Ik ben nogal een denker en beleef ook veel van mijn emoties 'in mijn hoofd', verstandelijk. bij de haptonoom leerde ik mijn lichaam te voelen (oei dit klinkt zweverig, maar het was juist heet praktisch eigenlijk!) en te onderzoeken waar in mijn lijf bijvoorbeeld 'verdriet' en 'woede' zat. ik leerde me dan op die plek te focussen en de emotie daar te voelen en te accepteren dat het daar zat
ook maakte de haptonoom me met voorbeelden en visualisatie oefeningen bewust van hoe ik emoties met me mee kan dragen. een voorbeeld waar ik nog vaak aan denk: als je een zwaar pakket draagt (lees: metafoor voor pijn/verdriet) dan kun je dat pakker ver van je af houden, je armen strekken. maar dan krijg je het heel zwaar dat pakket te vervoeren, het is gemakkelijker om het pakket dan dicht tegen je aan te houden.
in short: toen ik verstandelijk wist dat er geen verandering zou komen in de verstandhouding met mijn moeder heb ik bij de haptonoom geleerd hoe ik de emoties die daar bij horen een plek kon geven
woensdag 7 september 2011 om 22:19
