Ik weet het niet meer!

Ik heb nu 6 jaar een relatie met mijn vriend en zoals in iedere relatie hebben we onze ups en downs. Maar de afgelopen 1,5 jaar toch wel veel downs. We hebben periodes dat hij vrijwel niet met me praat, de intimiteit gewoon weg is enz... Dat begon dus ergens in november 2009 al. Toen was het voor het eerst dat hij zei dat hij niet zeker wist of ie wel van me houdt. _Schok!_ Ik kon daar toen echt even niet op reageren, wist niet wat te zeggen, en hij ging vervolgens huilen en zei dat als het hem zo'n pijn deed om me dat te vertellen dat hij dan toch wel van me zou houden. Ik ging er ondertussen al vanuit dat dat mijn laatste nacht bij hem zou zijn... De volgende dag smste hij dat hij het allemaal niet zo bedoelde en dat ie erg zn best ging doen om het te laten werken, want hij wou dat het weer goed kwam. Na een tijdje ging het ook weer beter. Een paar weken...

Toen weer zo'n drama-periode.

In de zomervakantie vorig jaar was het ook reuze gezellig, want uitgerekend in zo'n negatieve periode zaten we 3 weken samen in een caravan. Toen was er namelijk het issue 'samenwonen'. We hadden eerder bedacht dat zodra ik mijn contract had, en dus vaste baan, ik bij hem in zou trekken. Na die vakantie dus. Maar dat wou ie niet. Toen ik daarover doorvroeg zei hij alleen maar dat we daar beter over kondenpraten als we weer thuis waren. Nou, lekker voor je vakantiesfeertje...

Na een paar weken thuis en steeds weer voorzichtig het 'samenwonen' te hebben aangekaart, gaf ie aan dat nog steeds niet te willen. Hij vindt het fijn als ik er ben, maar ook wel eens niet. Eh.. Ja? Dus? in de praktijk woonden we nameliljk al een jaar of twee samen, alleen oppapier was dat nog niet geregeld. Er zou verder dus niks veranderen! Maar ondat ik wel uit huis wou (woonde nog bij moeder), ben ik toen maar gaan speuren naar huizen of kamers te huur hier in de buurt. Toen hij daar achter kwam, hebben we er weer over gepraat en ging het weer even goed, ik ben zelfs bij hem ingeschreven inmiddels, maar in november oid ging het alweer knudde.



De afgelopen maand was er eentje met wederom ups en downs die ik niet tot in detail ga bespreken, en vorige week heb ik een goed gesprek met hem gehad over hoe nu verder. Eigenlijk had ik me er al op ingesteld dat het voorbij zou zijn, maar goed, ik heb afgewacht. En hij wou met me verder, wist zelf ook niet waarom hij soms zo twijfelt aan ons, want hij wil wel heel graag dat het werkt. En gek genoeg, sindsdien twijfel IK...

Ik heb de afgelopen week wat afstand genomen, en dat merkte hij natuurlijk ook wel. Dus vanochtend een sms met: Hee, kan t zijn dat je sinds vorige week anders tegen me doet, of ligt dat aan mij? Tja... Dat is zo. Heb ik hem ook teruggestuurd. Hij zei dat hij er wel aan wil werken, mij niet kwijt wil enz.

Uiteindelijk jank ik al zowat de hele dag, omdat ik niet weet hoe dit nu verder moet. Of ik uberhaupt nog verder wil. Ik hou wel van hem, maar weet niet of dat nog genoeg is om samen verder te gaan. Ik hebnaar mijn idee de afgelopen 1,5 jaar (bewust of onbewust) emotioneel gezien steeds wat meer afstand van hem genomen, omdat ik bang was dat hij in de eerstvolgende slechte periode een punt achter onze relatie zou zetten, en ik me daar eigenlijk alvast op voorbereidde.

Nu belde hij zojuist van zn werk, of ik morgen met m uit eten wou, als soort van eerste stap in de goeie richting... Nou nee, eigenlijk niet. Over een tijdje misschien, maar nu heb ik daar echt even helemaal geen zin in. "Maar misschien kunnen we anders iets anders gaan doen, wat vaker leuke dingen doen?" Dat is het niet!!! Ik wil niet dat hij verplicht leuke dingen met me gaat doen, want dat deden we de afgelopen 6 jaar ook niet.

Zonet belde hij alweer en stuurt smsjes dat het allemaal wel goed komt enz...

Hoe liever en positiever hij doet, hoe -sorry- pissiger ik word. kan er niks aan doen, maar hoe harder hij probeert om het goed te krijgen, hoe harder ik weg wil rennen.

Ik probeer nu te ontdekken waarom ik in godsnaam als een waterval achter de laptop zit. Jank ik omdat ik nog van hem hou? Of omdat ik eigenlijk al heb besloten dat het voor mij voorbij is, maar ik hem niet wil kwetsen? Of omdat het idee van weer helemaal alleen zijn en terug naar mn moeder te moeten me heel erg tegenstaat?

Ik kom er voorlopig niet uit...Godzijdank is het weekend.

@ summerdance: Je omschrijft het echt helemaal perfect! Dankjewel daarvoor. Ik ben ontzettend slecht in mezelf uitdrukken, maar zoals jij het neerzet, voel ik het inderdaad...

Ik heb hem zojuist een bericht gestuurd met de tekst:

Ik ben op. Ik heb de afgelopen jaren gegeven en gegeven en dan kwam er niks vanjouw kant. Trok ik me een tijdje terug, kwam jij wel weer en ging het weer goed, maar zodra ik dan weer gelukkig durf te zijn omdat het goed gaat,komt er weer een slechte periode. Ik ben nu moe, op. De emmer is vol. Ik wil eerlijk gezegd even helemaal niks. Geen ruzie, geen leuke dingen. Gewoon rust. Alles op een rijtje zetten.



Zucht...

Ik voel me zo ontzettend schuldig tegenover hem... Bij zn ex ging het precies net zo. Hij weet pas wat ie mist als het (bijna) weg is.

Het is een hele lieve vent hoor! Maar ik ben echt volledig kapot nu. Ik weet niet meer wat ik voel, ik heb sinds ik thuis ben (vanaf half4) nog geen minuut niet gejankt. Die tranen blijven verdorie nmaar stromen. Onophoudelijk en ik weet niet eens waarom. Ik wil gewoon slapen nu. En dat als ik wakker word, de boel weer wat helderder is. Maar ja. Dat zal wel niet.

Nu stuurt hij een sms: Je brief (van ons gesprek vorige week, aangezien ik me zo slecht kanuitdrukken, had ik alles oppapier gezet en m dat laten lezen) heeft me echt wakker geschud. Ik weet nu dat ik graag verder met je wil, maar ben te laat. Stomme zak die ik ben. Ik hoop dat we er samen uitkomen.x



Zucht. Gaan we weer...

Ik weet het, ik weet het... Hij vroeg al of ik nog wel thuis zou zijn vanavond. Ik heb gezegd dat ik er wel ben. Maar ik heb zojuist wel een paar spulletjes bijelkaar gepakt en die in mijn moeder's huis op mn oude kamer neergezet. Met in mijn achterhoofd het idee dat ik vannacht niet thuis slaap...