ik wil zo graag dat deze blijft...
donderdag 23 december 2010 om 14:22
UPDATE: Het gaat inmiddels met de relatie niet zo goed meer. Vriend (topsporter) heeft het erg zwaar voor z'n kiezen op werk-, sport-, en familiegebied. Ik vermoed een lichte burnout, maar hij ontkent alles en zegt dat hij gewoon tijd nodig heeft om alles op een rijtje te zetten... Alle samenwoonplannen wilde hij ook meteen weer intrekken en in de ijskast zetten. Ik probeer lief en begrijpend te blijven, maar de paniek slaat nu echt toe... (rest update ergens onderaan pagina 2, post van 21 januari)
Oude tekst:
Ik heb nu anderhalf jaar een relatie met mijn vriend, hiervoor heb ik een relatie van 5 jaar (inclusief samenwonen) en eentje van 2,5 jaar gehad. Nu zijn beide relaties op een best wel vervelende manier uitgegaan, waarbij ik vrij onverwacht aan de kant werd gezet.
Ik woon nog niet met mijn huidige vriend samen, maar soms begint hij er wel over en sindsdien is de paniek bij mij een beetje toegeslagen. Waar ik eerst nog heel vrolijk "we zien wel" heen en weer pendelde tussen zijn en mijn huis, wordt het nu toch wel echt serieus.
En het grootste "probleem" daarbij is dat ik zo verschrikkelijk gek op hem ben, zo gek ben ik op beide exen nog nooit geweest. We hebben het zo fijn samen, het voelt gewoon ontzettend goed. Maar daarbij komt ook weer die angst om de hoek kijken: wat als dit kapot gaat?
Ik heb mezelf twee keer redelijk snel van de grond op kunnen rapen en door kunnen gaan met mijn leven. Maar ik merk dat op de langere termijn er toch een hoop oud zeer, en misschien zelfs verlatingsangst naar boven komt. Laat deze alsjeblieft gewoon wel blijven, lijkt m'n hart te schreeuwen.
En dat is heel suf, want eigenlijk ben ik gewoon een zelfstandig type dat absoluut niet aan iemand hangt. Maar het lijkt wel dat, hoe intenser en serieuzer en leuker de relatie wordt, hoe erger ik in paniek raak van de hele situatie.
Herkent iemand dit?
Oude tekst:
Ik heb nu anderhalf jaar een relatie met mijn vriend, hiervoor heb ik een relatie van 5 jaar (inclusief samenwonen) en eentje van 2,5 jaar gehad. Nu zijn beide relaties op een best wel vervelende manier uitgegaan, waarbij ik vrij onverwacht aan de kant werd gezet.
Ik woon nog niet met mijn huidige vriend samen, maar soms begint hij er wel over en sindsdien is de paniek bij mij een beetje toegeslagen. Waar ik eerst nog heel vrolijk "we zien wel" heen en weer pendelde tussen zijn en mijn huis, wordt het nu toch wel echt serieus.
En het grootste "probleem" daarbij is dat ik zo verschrikkelijk gek op hem ben, zo gek ben ik op beide exen nog nooit geweest. We hebben het zo fijn samen, het voelt gewoon ontzettend goed. Maar daarbij komt ook weer die angst om de hoek kijken: wat als dit kapot gaat?
Ik heb mezelf twee keer redelijk snel van de grond op kunnen rapen en door kunnen gaan met mijn leven. Maar ik merk dat op de langere termijn er toch een hoop oud zeer, en misschien zelfs verlatingsangst naar boven komt. Laat deze alsjeblieft gewoon wel blijven, lijkt m'n hart te schreeuwen.
En dat is heel suf, want eigenlijk ben ik gewoon een zelfstandig type dat absoluut niet aan iemand hangt. Maar het lijkt wel dat, hoe intenser en serieuzer en leuker de relatie wordt, hoe erger ik in paniek raak van de hele situatie.
Herkent iemand dit?
donderdag 23 december 2010 om 14:29
Dus hoe serieuzer je vriend en hoe dichter hij naar je toe trekt en hoe meer hij van je houdt, des te hoe banger ben jij dat hij je verlaat? Ik denk dat het vrij normaal is om die angst te hebben, zolang het je niet in je handelen belemmert. Anders wordt het al gauw een self fulfilling prophecy lijkt me.
Go wit the flow.
Go wit the flow.
donderdag 23 december 2010 om 14:30
eh, ja... maar die vindt het vooral heel schattig en heeft volgens mij nog niet echt het idee dat het zo serieus is. het belemmert op dit moment namelijk zelfs mijn dagelijkse functioneren, omdat ik de hele tijd een soort doemscenario in mijn hoofd heb (denk-maar-niet-dat-dit-voor-heel-lang-is-want-die-anderen-gingen-er-ook-vandoor). ik hoef me bij hem absoluut geen zorgen te maken over andere meiden/vrouwen en ik laat hem ook met een gerust hart met vrienden op stap en weekendjes weg gaan.
het is meer dat ik misschien toch wat cynisch over de liefde ben geworden... want twee keer dacht ik (met mijn romantische hoofd) echt dat het voor "altijd" zou zijn, en dat bleek ook niet te kloppen.
het is meer dat ik misschien toch wat cynisch over de liefde ben geworden... want twee keer dacht ik (met mijn romantische hoofd) echt dat het voor "altijd" zou zijn, en dat bleek ook niet te kloppen.
donderdag 23 december 2010 om 14:35
Ik herkende het wel ja. Het probleem bij mij was niet de relatie zelf die mijn angst gaf, maar wel het opgeven van de zelfstandigheid die ik opgebouwd had. Een relatie kan altijd kapot gaan, maar als je samenwoont deel je weer alles wat weer door 2en gedeeld moet worden. Weer zelfstandig alles op moeten bouwen en weer opnieuw beginnen.
Je laatste alinia lijkt dus wel in dit plaatje te kloppen. Hoe serieuzer en leuker de relatie, hoe problematischer het naar de toekomst kijken is en dus paniek.
Ik heb op een gegeven moment de knoop doorgehakt. Hij gaf mij zoveel bevestiging dat ik er alle vertrouwen in had om samen aan een toekomst te werken. Zelfs nu we gertouwd zijn bekruipt me nog weleens een angstig momentje....wat als....en weer helemaal opnieuw met niets beginnen en opstarten.
Ik heb alles wat ik opgebouwd had weer achter me gelaten om weer te gaan delen. Aan de andere kant denkt ik.... ik heb het toen gered dus zal het ook redden als het niet goed blijkt te gaan. En vooruit kijken geeft mij meer voldoening dan elke keer achterom kijken naar wat er toen gebeurd was.
1 voordeel van die ervaringen....je wordt voorzichtig, het moet helemaal goed aanvoelen voordat je weer in zee gaat met iemand, je zal jezelf niet heel snel meer totaal verliezen en dus zal je een veel stabielere relatie ontwikkelen. Met je 16e verliefd zijn groei je ergens automatisch in en nu je ouder bent kies je ergens bewust voor.
Je laatste alinia lijkt dus wel in dit plaatje te kloppen. Hoe serieuzer en leuker de relatie, hoe problematischer het naar de toekomst kijken is en dus paniek.
Ik heb op een gegeven moment de knoop doorgehakt. Hij gaf mij zoveel bevestiging dat ik er alle vertrouwen in had om samen aan een toekomst te werken. Zelfs nu we gertouwd zijn bekruipt me nog weleens een angstig momentje....wat als....en weer helemaal opnieuw met niets beginnen en opstarten.
Ik heb alles wat ik opgebouwd had weer achter me gelaten om weer te gaan delen. Aan de andere kant denkt ik.... ik heb het toen gered dus zal het ook redden als het niet goed blijkt te gaan. En vooruit kijken geeft mij meer voldoening dan elke keer achterom kijken naar wat er toen gebeurd was.
1 voordeel van die ervaringen....je wordt voorzichtig, het moet helemaal goed aanvoelen voordat je weer in zee gaat met iemand, je zal jezelf niet heel snel meer totaal verliezen en dus zal je een veel stabielere relatie ontwikkelen. Met je 16e verliefd zijn groei je ergens automatisch in en nu je ouder bent kies je ergens bewust voor.
donderdag 23 december 2010 om 14:47
Kan zo maar over zijn...ik ben al zover dat ik niet meer geloof in de liefde....Liefde is een tijdelijk iets...vlinders ook....en zodra dat over is gaan veel mensen op zoek naar nieuwe gevoelens.....Ik heb te vaak mijn kop gestoten...dacht een geweldige relatie te hebben...maar helaas.....Ik ga nog alleen maar voor de lust.....geen binding aangaan..
donderdag 23 december 2010 om 14:49
donderdag 23 december 2010 om 14:50
donderdag 23 december 2010 om 14:55
Ik herken het heel goed. Ook twee keer flink mijn neus gestoten, en nu aan de vooravond van een nieuwe liefde. Heel spannend vind ik het, maar probeer mezelf voor te houden dat ik geleerd heb van mijn eerdere relaties, dat het met elke nieuwe man weer anders is, andere dynamiek, andere patronen. Als ik niet het diepe instap, krijg ik zeker nooit een 'echte' relatie met alles erop en eraan. En dat lijkt me toch wel weer fijn!
donderdag 23 december 2010 om 14:57
Redelijk herkenbaar.
Heb hiervoor 1 lange serieuze relatie gehad waarbij ik getrouwd was. Werd ook aan de kant gezet en de wereld hield op.
Ik nam mezelf voor om nooit meer zoveel van iemand te houden en was dan ook totaal in paniek toen ik mijn huidige partner leerde kennen. Hij was nog leuker dan mijn ex en al snel begon ik dingen te voelen die ik niet wilde. Heb me heel erg verzet en heb het zelfs uitgemaakt. Daar werd ik nog veel ongelukkiger van en ben in het diepe gesprongen.
Door omstandigheden is onze relatie in het begin heel snel gegaan qua samenwonen enzo.
Dat alles is nu 6 jaar geleden, we zijn bijna 2 jaar getrouwd en ik ben nu 36 weken zwanger van ons 2e kindje. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ik het risico niet had durven nemen en ben nu de gelukkigste vrouw op de aarde.
Kortom, niet elke relatie hoeft te mislukken. Blijf eerlijk over je gevoel naar je partner en probeer te genieten van het feit dat er iemand zoveel van je houdt dat hij elke morgen wakker wil worden naast je......
Heb hiervoor 1 lange serieuze relatie gehad waarbij ik getrouwd was. Werd ook aan de kant gezet en de wereld hield op.
Ik nam mezelf voor om nooit meer zoveel van iemand te houden en was dan ook totaal in paniek toen ik mijn huidige partner leerde kennen. Hij was nog leuker dan mijn ex en al snel begon ik dingen te voelen die ik niet wilde. Heb me heel erg verzet en heb het zelfs uitgemaakt. Daar werd ik nog veel ongelukkiger van en ben in het diepe gesprongen.
Door omstandigheden is onze relatie in het begin heel snel gegaan qua samenwonen enzo.
Dat alles is nu 6 jaar geleden, we zijn bijna 2 jaar getrouwd en ik ben nu 36 weken zwanger van ons 2e kindje. Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ik het risico niet had durven nemen en ben nu de gelukkigste vrouw op de aarde.
Kortom, niet elke relatie hoeft te mislukken. Blijf eerlijk over je gevoel naar je partner en probeer te genieten van het feit dat er iemand zoveel van je houdt dat hij elke morgen wakker wil worden naast je......
donderdag 23 december 2010 om 15:04