Relaties
alle pijlers
impasse
donderdag 15 december 2011 om 20:53
Ik zit met een probleem. Na meer dan tien jaar zitten wij met onze relatie in een behoorlijke crisis. Althans: ik ervaar dat zo. Ik voel me al langere tijd niet happy en ondanks dat ik dat heel vaak heb aangegeven, verandert er van zijn kant helemaal niets. En ik ben zo stom geweest om met een ander te zoenen. Ik weet dat dit fout was, echt. Ik heb er dan ook heel veel spijt van en het opgebiecht aan mijn man. Maar goed, nu is het natuurlijk helemaal 'feest' thuis, want hij wil details, details, details, hoe is het gegaan, hoe kon je dat doen enz.?
Meer dan ik al verteld heb, kan ik niet. Deze crisis zie ik wel als een opening om onze relatie een nieuwe start te geven, want het zat al heel lang niet goed. Omdat onze communicatie steeds vastloopt: hij blijft mij verwijten maken, ik klap op den duur dicht, wil ik graag relatietherapie. Ik wil dolgraag een frisse start maken, aangeven wat we beide missen/ anders zouden willen in de relatie. Mijn man wil echter absoluut geen relatietherapie (hij heeft immers geen probleem, ik heb 'ons' dit aangedaan, dus ik moet dit oplossen). Ik ben zo langzamerhand ten einde raad. Denk zelfs af en toe 'had ik het maar nooit verteld van die zoen'. Maar ja, waar blijf je dan met je eerlijkheid? Ik kan er niet meer tegen om elke dag in deze gespannen sfeer door het huis te lopen, voel me helemaal benauwd ervan. Het gaat hem niet om verontschuldigingen, maar uitleg: hoe, wat, waarom? Ik heb het hem nu een paar keer geprobeerd uit te leggen, maar voor hem is dat niet genoeg. Ook mankeert er volgens hem niets aan onze relatie, maar gebruik ik dat als excuus... Help...
Meer dan ik al verteld heb, kan ik niet. Deze crisis zie ik wel als een opening om onze relatie een nieuwe start te geven, want het zat al heel lang niet goed. Omdat onze communicatie steeds vastloopt: hij blijft mij verwijten maken, ik klap op den duur dicht, wil ik graag relatietherapie. Ik wil dolgraag een frisse start maken, aangeven wat we beide missen/ anders zouden willen in de relatie. Mijn man wil echter absoluut geen relatietherapie (hij heeft immers geen probleem, ik heb 'ons' dit aangedaan, dus ik moet dit oplossen). Ik ben zo langzamerhand ten einde raad. Denk zelfs af en toe 'had ik het maar nooit verteld van die zoen'. Maar ja, waar blijf je dan met je eerlijkheid? Ik kan er niet meer tegen om elke dag in deze gespannen sfeer door het huis te lopen, voel me helemaal benauwd ervan. Het gaat hem niet om verontschuldigingen, maar uitleg: hoe, wat, waarom? Ik heb het hem nu een paar keer geprobeerd uit te leggen, maar voor hem is dat niet genoeg. Ook mankeert er volgens hem niets aan onze relatie, maar gebruik ik dat als excuus... Help...
donderdag 15 december 2011 om 20:57
Zo gaat het blijkbaar niet werken. Hij gebruikt je vreemdgaan als een stok om mee te slaan.
Hoe sta jij er in? als het zo doorgaat hoeft het van jou ook niet meer krijg ik de indruk.
Dus zeg hem dat, jij wilt er aan werken maar via relatietherapie. Als hij dat niet wilt kan jij er niet meer voor vechten.
Hoe sta jij er in? als het zo doorgaat hoeft het van jou ook niet meer krijg ik de indruk.
Dus zeg hem dat, jij wilt er aan werken maar via relatietherapie. Als hij dat niet wilt kan jij er niet meer voor vechten.
donderdag 15 december 2011 om 21:03
Als ik hem aangeef dat ik gek van hem word, omdat hij zo op mijn nek zit, dan heb ik het helemaal gedaan natuurlijk. Want dan 'val ik hem aan en doe ik niks om ons uit deze shit te halen'. Als ik probeer om gezellig en leuk te doen, dat helpt niet, hij voelt zich gewoon niet 'gehoord en gezien' door mij.
donderdag 15 december 2011 om 21:05
donderdag 15 december 2011 om 21:06
Hij heeft niets veranderd ondanks herhaaldelijk uitleggen van jou. Wat moest hij veranderen?
Jij wilt relatietherapie hij wil dit niet omdat hij vindt dat jij een probleem hebt en dat je deze zelf maar op te lossen. Welk probleem ervaar je de relatie?
Toen ben je gaan zoenen.Je hebt hem dit verteld en nu is hij boos. Je hebt nu een paar keer uitleg gegeven waarom je gezoend hebt en nu vind je dat hij moet stoppen want jij hebt het genoeg uitgelegd.
Ok.
Jij vindt dat hij moet veranderen na 10 jaar.
Jij mag dan met een ander zoenen met als reden dat hij niet veranderd is na tien jaar.
Jij vindt dat hij moet stoppen met in jouw oren "zeuren' met als reden dat jij het in jouw ogen genoeg hebt uitgelegd.
Sja, jij vindt een hele hoop. Wat vindt hij? Weet jij dat?
Jij wilt relatietherapie hij wil dit niet omdat hij vindt dat jij een probleem hebt en dat je deze zelf maar op te lossen. Welk probleem ervaar je de relatie?
Toen ben je gaan zoenen.Je hebt hem dit verteld en nu is hij boos. Je hebt nu een paar keer uitleg gegeven waarom je gezoend hebt en nu vind je dat hij moet stoppen want jij hebt het genoeg uitgelegd.
Ok.
Jij vindt dat hij moet veranderen na 10 jaar.
Jij mag dan met een ander zoenen met als reden dat hij niet veranderd is na tien jaar.
Jij vindt dat hij moet stoppen met in jouw oren "zeuren' met als reden dat jij het in jouw ogen genoeg hebt uitgelegd.
Sja, jij vindt een hele hoop. Wat vindt hij? Weet jij dat?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 15 december 2011 om 21:10
quote:mrsxxx schreef op 15 december 2011 @ 21:06:
Hij geeft ook aan dat hij niet het idee heeft dat ik weer 'terug' ben zeg maar. Hij vertrouwt me niet meer en heeft het gevoel dat ik niet alles vertel.Hij voelt zich wellicht gekwetst. Dat heeft tijd nodig.
Hij geeft ook aan dat hij niet het idee heeft dat ik weer 'terug' ben zeg maar. Hij vertrouwt me niet meer en heeft het gevoel dat ik niet alles vertel.Hij voelt zich wellicht gekwetst. Dat heeft tijd nodig.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 15 december 2011 om 21:13
O.k. Enn, da's duidelijk, op zo'n reactie hoopte ik ook, want ik wil graag weten of ik ernaast zit misschien. Hij wil verder met mij, maar wil volledige openheid (helemaal terecht). Maar daarmee bedoelt hij op dit moment ook bij elk tel. gesprek wat ik voer zitten en anders een verslagje ervan, welke mails ik krijg enz. (ik ervaar dat als verstikkend).
Wat er niet goed zat? Sexleven zo goed als nul, al een aantal jaren, ondanks een aantal initiatieven van mijn kant. Wel elke dag zeggen 'ik hou van jou' en een knuffel, maar verder dan dat: nee.
Ik mis dat verschrikkelijk.
Door omstandigheden zitten we beide thuis (hij werkt vanuit huis) en we lijken wel een bejaard stel. Ik breek daar een beetje uit door dingen voor mezelf te ondernemen, hij vindt het prima om thuis te zijn.
We begrijpen elkaar regelmatig gewoon niet. Het is gewoon een wisselwerking, hoe meer hij aan mij gaat trekken, hoe meer ik behoefte heb aan mijn eigen ruimte. Hij wil vooral dingen 'samen' doen, ik wil dingen 'samen', maar ook ieder 'ons eigen ding' ernaast.
Wat er niet goed zat? Sexleven zo goed als nul, al een aantal jaren, ondanks een aantal initiatieven van mijn kant. Wel elke dag zeggen 'ik hou van jou' en een knuffel, maar verder dan dat: nee.
Ik mis dat verschrikkelijk.
Door omstandigheden zitten we beide thuis (hij werkt vanuit huis) en we lijken wel een bejaard stel. Ik breek daar een beetje uit door dingen voor mezelf te ondernemen, hij vindt het prima om thuis te zijn.
We begrijpen elkaar regelmatig gewoon niet. Het is gewoon een wisselwerking, hoe meer hij aan mij gaat trekken, hoe meer ik behoefte heb aan mijn eigen ruimte. Hij wil vooral dingen 'samen' doen, ik wil dingen 'samen', maar ook ieder 'ons eigen ding' ernaast.
donderdag 15 december 2011 om 21:16
quote:Enn schreef op 15 december 2011 @ 21:10:
[...]
Hij voelt zich wellicht gekwetst. Dat heeft tijd nodig.Dat begrijp ik heel goed. Ik doe daarom ook mijn best om weer fijne dingen samen te doen. Maar hij vindt mij zo gesloten. En, eerlijk gezegd, dat ben ik ook. Ik heb namelijk mijn eigen problemen op dit moment, waar ik zelf mee moet dealen, dat komt er gewoon nog eens bij op ons bordje. Maar ik trek het af en toe niet meer, die discussies.
[...]
Hij voelt zich wellicht gekwetst. Dat heeft tijd nodig.Dat begrijp ik heel goed. Ik doe daarom ook mijn best om weer fijne dingen samen te doen. Maar hij vindt mij zo gesloten. En, eerlijk gezegd, dat ben ik ook. Ik heb namelijk mijn eigen problemen op dit moment, waar ik zelf mee moet dealen, dat komt er gewoon nog eens bij op ons bordje. Maar ik trek het af en toe niet meer, die discussies.
donderdag 15 december 2011 om 21:48
ik vind dat jullie allebei moeten kijken naar het aandeel wat jullie beiden hebben gehad in het feit dat jij met een ander wilde zoenen.je mist overduidelijk iets in je relatie en die zoen was een wanhopige poging om weer het gevoel te hebben dat je leefde,,,de uitwerking van zo een zoen duurt natuurlijk maar even,want na de euforie komt de schaamte en schuldgevoel.maar je bent er wel eerlijk over geweest en dat siert je.je man heeft ook het recht om je nu te wantrouwen en zoiets heeft heel veel tijd nodig.als jij echt met je man verder wil,zul je de komende tijd zo transparant mogelijk moeten zijn naar hem toe,want hij moet weer het idee hebben dat je te vetrouwen bent.aan de andere kant moet hij jou ook de kans geven en er voor open staan dat jij weer ''vertrouwens waardig'' bent.je hebt een fout gemaakt,maar heb hem dan op zijn minst gemaakt om ervan te leren...sterkte
maandag 9 januari 2012 om 19:07
Af en toe denk ik dat ik het niet meer trek. Hij wil dat ik praat, details, daar gaat het om. Het hoe, wat er waarom. En als ik dat niet duidelijk kan maken, dan kan hij niet verder. Maar hoe leg je dat uit? Een zoen is een zoen, ik heb het inderdaad gedaan omdat ik er open voor stond op dat moment, inderdaad, zoals hier al eerder werd genoemd: het gevoel om even weer te leven, gezien te worden, vrouw te zijn. Mijn man wil weten waarom ik op dat moment niet aan hem dacht. Leg dat maar eens uit. Verstandsverbijstering of zoiets? Echt, de spanning die hier elke dag hangt en hoe ik er de hele tijd op gewezen word hoe fout ik wel niet ben/ was (want ik heb ook met die andere man gemaild en de mails weggegooid, niet slim, maar was puur uit angst voor ontdekking, stom weet ik). Maar jeetje, moet ik daarvoor maanden, jaren boeten en moet ondertussen mijn leven stilstaan?
O.k. hij is bang me te verliezen. Maar ik ben ook een mens met gevoel, en ondertussen voel ik me meer en meer een dor plantje, want een liefdesleven is geen sprake meer van. Ik zou het opnieuw willen opbouwen, maar hoe kan dat nog als hij geen toenadering meer van me wil? (maar wel bevestiging dat ik van hem hou en bij hem blijf) Ik mis gewoon hele simpele dingen, zoals een keer normale sex, om te VOELEN.
Hij is ontzettend bang dat het weer zal gebeuren, omdat hij dit nooit van mij had verwacht en hij wil dat ik daarom mijn best doe om het weer goed te krijgen, door te praten, praten, praten. Dat dat voor mij ook best pijnlijk is, tja, dat is dan even jammer voor mij.
Dus denk ik dat we het even weer gezellig hebben, komen er ineens vragen als 'wat ben je aan het doen?' (viva-forummen), maar ja, hij denkt dat ik weet ik wat doe. En dan 'zou je je tijd niet eens besteden door met mij te praten?' En dus zit ik de hele tijd weer met geknepen billen en durf amper nog iets te doen.
En ja, ik heb verdriet. Want de afstand tussen ons wordt steeds groter. Hij duwt me van zich af op deze manier en geeft me geen kans meer om lief en vrolijk te zijn.
O.k. hij is bang me te verliezen. Maar ik ben ook een mens met gevoel, en ondertussen voel ik me meer en meer een dor plantje, want een liefdesleven is geen sprake meer van. Ik zou het opnieuw willen opbouwen, maar hoe kan dat nog als hij geen toenadering meer van me wil? (maar wel bevestiging dat ik van hem hou en bij hem blijf) Ik mis gewoon hele simpele dingen, zoals een keer normale sex, om te VOELEN.
Hij is ontzettend bang dat het weer zal gebeuren, omdat hij dit nooit van mij had verwacht en hij wil dat ik daarom mijn best doe om het weer goed te krijgen, door te praten, praten, praten. Dat dat voor mij ook best pijnlijk is, tja, dat is dan even jammer voor mij.
Dus denk ik dat we het even weer gezellig hebben, komen er ineens vragen als 'wat ben je aan het doen?' (viva-forummen), maar ja, hij denkt dat ik weet ik wat doe. En dan 'zou je je tijd niet eens besteden door met mij te praten?' En dus zit ik de hele tijd weer met geknepen billen en durf amper nog iets te doen.
En ja, ik heb verdriet. Want de afstand tussen ons wordt steeds groter. Hij duwt me van zich af op deze manier en geeft me geen kans meer om lief en vrolijk te zijn.
maandag 9 januari 2012 om 19:18
Terwijl ik dit schrijf kan ik wel huilen. Er zit zoveel scheef in onze relatie. Heeft ook deels met omstandigheden te maken, shit happens sometimes in life. En daar moesten we beide mee dealen, we hebben een hoop meegemaakt en elkaar daar altijd in gesteund. Hij was er ook voor mij. Maar elke avond naast iemand in bed liggen die je welterusten kust en dat was het dan, die teveel drinkt, die bij elke ruzie of discussie mij volledig overruled, dat maakt behoorlijk eenzaam.