Ineens ex missen...

6 weken geleden is mijn relatie uit gegaan na 5 jaar. Het was mijn keuze. Teveel ups en downs gehad en dat kon ik niet achter me laten. Hij benauwde mij daarna, hij wilde samenwonen, trouwen, kinderen, werk opzeggen en rondreizen.. Ik nog niet, ik had nog niet het gevoel dat onze relatie daar op dat moment sterk genoeg voor was. Dit maakte hem onzeker waardoor hij bezitterig en claimerig werd. Uiteindelijk uit elkaar gegaan met wederzijds respect. We waren er voor elkaar als we het moeilijk hadden en hielpen elkaar er doorheen. Hij had het er wel heel zwaar mee, ik op dat moment iets minder. We besloten elkaar het te laten verwerken en daarna als vrienden door te gaan, we waren voor de relatie ook vrienden en niet met kwade bedoelingen uit elkaar gegaan. We wilden allebei die vriendschap behouden.

Nu zijn we 6 weken verder en hij is alweer gelukkig met iemand anders. De laatste keer dat ik hem sprak (2 weken terug) behandelde hij me ook als oud vuil. Kortaf, hatelijke antwoorden, afstandelijke lichaamshouding. Kortom alsof het hem allemaal geen ene moer meer interesseerde. Ik vroeg hem daarop wat z'n probleem was. Er was geen probleem volgens hem. Hij was "gewoon" over mij heen en ik was niet belangrijk of interessant genoeg meer. Daarbij was hij nu gelukkig met iemand anders en is het voor hem wel prima. Hij hoefde me niet meer te spreken.

Dat stak... ik weet dat mijn ex behoorlijk wat woede in zich draagt naar andere mensen. Voelt zichzelf nogal eens verkeerd behandeld als het niet op zijn manier gaat en kan dan eeuwig bittere afgunst naar die persoon koesteren (ook een reden van de breuk). Maar ik zit nog middenin het verwerkingsproces. Ondanks dat ik er zelf voor heb gekozen blijft het een van de moeilijkste beslissingen die ik ooit heb moeten maken. En ik kan niet echt begrijpen dat hij een maand later weer vrolijk met een ander rond paradeert. We hadden ook afgesproken elkaar altijd respectvol te behandelen, en dat voel ik nu niet zo. Ik voel me aan de kant gezet als oud vuil. Daarnaast kan ik ook niet meer geloven dat ik ooit zo speciaal voor hem ben geweest, zoals hij zelf beweerde. Want iemand waar je ècht van hebt gehouden behandel je toch niet zo?

Anyways, ik had na onze laatste ontmoeting behoorlijk wat woede naar hem. Afgunst. Heel wat teleurstelling. Maar nu ga ik hem missen... Ik weet niet echt of ik hèm mis, of het samenzijn. Elke keer als ik terug denk aan het gesprek denk ik: nee, ik zou nooit meer een relatie met zo iemand willen hebben, iemand die zo om kan slaan, die zo afstandelijk kan doen. Dus ik wil hem niet terug, maar toch denk ik dag in dag uit aan hem, droom ik over hem, moet ik mezelf elke dag ervan weerhouden te bellen of appen. Op plekken waar ik hem mogelijk kan tegenkomen word ik zenuwachtig, want stel dat ik 'm tegen het lijf loop. En ik weet diep van binnen dat ik hem niet terug wil, maar ik denk zoveel aan hem dat ik aan mezelf ga twijfelen. Ik heb zelf ook verschillende dates gehad ondertussen, we zullen het maar verwerkingsproces noemen, maar dat staat me ook niet aan. Hartstikke lieve mannen maar ik heb er nog helemaal geen zin in. Verder ben ik wel gelukkig met mijn leven, en ben ik echt gelukkig met hoe het nu gaat, dat ik alleen ben, rust heb, vrij ben. Maar toch.... Blijft er iets knagen...

Iemand hier ervaring mee? Of misschien tips? Want ik weet het echt even niet meer

Nee hoor hij hoeft niet achter de geraniums te gaan zitten om te rouwen, maar een beetje respectvoller met een ander omgaan mag wel.

Ik vind het wel heel snel, zeker na zijn serieuze plannen. Ik vermoed ook dat het rebound is, maar daar moet hij zelf achter komen. En als ze geen rebound is dan is het ook goed. Hij is vrij om te doen wat hij wil.

Ik heb een paar dates gehad omdat ik die tip had gekregen om over het verdriet te komen. Even je aandacht op iemand anders richten. Maar voor mij werkt dat dus niet.. nu nog niet in elk geval.


Bedankt voor alle reacties, ik hoop dat het slijt, en hopelijk ook een beetje snel want ik vind dit niks.. de hele dag met hem in mijn hoofd lopen en mezelf aan het twijfelen brengen, terwijl ik echt niks meer wil. Ik vind het maar verwarrend.

minnimouse schreef: ↑

14-09-2019 09:02

Het maakt niet uit wat zijn huidige vriendin is of in welke fase hij nu zit. Het is uit en dat verwerken jullie beide op jullie eigen manier.

‘We blijven vrienden’ vind in altijd zo raar. Was je voor jullie relatie ook bevriend? Zo nee, waarom zou je dat nu wel willen? Meestal is 1 van de 2 boos of gekwetst en zit een ‘vriendschap’ er toch niet (meer) in.

Het staat in m'n openingspost, we waren daarvoor ook vrienden. Van mij hoeft vrienden zijn ook niet meer, dat is ook niet het euvel. Het probleem is dat ik er ineens mee zit en hem mis, terwijl ik nog steeds achter mijn keuze sta.

Hatchi schreef: ↑

14-09-2019 07:38

Hoezo een rebound? Misschien heeft hij het eindelijk fijn met iemand. Met jou had hij toch alleen maar ups and downs? En zo leuk praat je niet over hem. Je doet alsof hij de slechte is in het verhaal, maar ik denk dat je zelf ook niet zo leuk was voor hem. Wat voor een respect verwacht je als je zelf iemand aan de kant zet? Logisch toch dat iemand dan niets meer van je moet?

Dat geef ik ook aan, als ze geen rebound is, dan is dat ook goed. Ik vind dat je erg invult, ik ben namelijk echt niet negatief over hem. Leg alleen de situatie uit zoals het is. Hij was het er trouwens wel mee eens om vrienden te zijn, en wilde dat zelf ook heel graag. Dan verwacht ik wel het soort respect en volwassenheid dat als dat niet blijkt te lukken dat je dat normaal kan aangeven en communiceren in plaats van heel erg koud en afstandelijk te gaan doen.