Is liefde het risico altijd waard?

Hi lieve Viva'ers,

Over dit forum is veel te zeggen, maar dat ik al veel waardevol advies heb gekregen is een feit. Daarom open ik dit topic; mijn hoofd draait overuren en ik heb wat ongefilterd advies nodig. De afgelopen tijd heb ik veel topics hier gelezen over compatibiliteit en de kans op een succesvolle relatie. Dat is ook het onderwerp van gesprek in mijn hoofd, met mezelf.

Wat achtergrondinformatie over mij: 30 jaar oud, drie serieuze relaties gehad. Mijn (laatste) ex en ik waren vijf jaar samen, drie jaar getrouwd, wij zijn nu anderhalf jaar uit elkaar en hebben samen co-ouderschap over ons zoontje. Dit was een zeer tumultueuze relatie. Beiden smoorverliefd, maar in de kern geen goede match. Waar ik gelukkig word van togetherness, zoals dat dan zo mooi heet, en veel behoefte heb aan duidelijkheid, ritme, routine en planning, is zij erg onafhankelijk, hecht zij veel waarde aan tijd met haar loved ones (veel vrienden, familie) en is zij een stuk flexibeler dan ik (bijv. last minute plannen maken of wijzigen). Dit heeft voor veel problemen gezorgd. Onze behoefte aan autonomie lag mijlenver uit elkaar. Mijn behoefte aan (tijd met/aandacht van) haar werkte averechts; hoe meer ik vroeg, hoe minder zij gaf.

Na deze relatie ben ik in therapie gegaan, uitzoeken waarom dit zoveel angst en onzekerheid bij mij opwekte. De voorzichtige conclusie is dat ik kamp met verlatingsangst, iets wat ik al mijn hele leven bij me draag. Een onveilige hechting. Mijn ex is ook onveilig gehecht, haar ouders zijn op jonge leeftijd gescheiden en haar vader is vertrokken. Waar ik vanuit mijn verlatingsangst aanklamp, heeft zij geleerd zichzelf nooit afhankelijk te maken. In mijn therapie werk ik aan de kern, maar dit is niet zomaar opgelost. Wij zijn nu dus anderhalf jaar uit elkaar, ik ben relaties lang uit de weg gegaan, omdat ik wilde focussen op mezelf en op mijn zoontje.

Tot dusverre mijn achtergrond. De huidige situatie: inmiddels ben ik weer enige maanden aan het daten. In de afgelopen tijd verschillende vrouwen ontmoet, mee afgesproken, met sommigen één keer, met anderen vaker. Maar de juiste vrouw nog niet tegengekomen. Ik weet dat de echte uitdaging op gebied van leren, groeien en overwinnen van mijn verlatingsangst pas komt als ik mijn hart verlies, als ik weer een relatie aanga.

Een paar weken geleden heb ik een vrouw ontmoet. Dat was direct vuurwerk. Ik heb me nog niet eerder zo (fysiek) tot iemand aangetrokken gevoeld. We zijn lichamelijk een perfecte match. We klikken ook mentaal goed. Ze is slim, grappig en lief, we houden van dezelfde muziek en films en delen (vaak) dezelfde mening op gebied van bijv. politieke zaken, het milieu, racisme, etc. So far so good. Maar.. op veel aspecten passen we helemaal niet bij elkaar. Zowel op praktisch vlak als op emotioneel vlak. Praktisch? Ze studeert nog, woont op kamers, heeft weinig te besteden en geen spaargeld, ze wil de komende jaren sparen om te reizen, er is geen zicht op meer zekerheid in de nabije toekomst. Ik heb al jaren een vaste baan, heb mijn (inmiddels tweede) koophuis, ik heb een kind, een huishouden, een financieel plan. Emotioneel? Ze heeft nog nooit een serieuze relatie gehad; ze is bang haar vrijheid te verliezen, waar ze zoveel waarde aan hecht. Niet de vrijheid om te daten, maar de vrijheid om te doen wat ze wil, wanneer ze dat wil. Ze is impulsief, haar dagen lopen zelden zoals ze 's ochtends denkt dat ze zullen lopen, ze wil niets vastleggen, want alles kan altijd veranderen.

Bij mij dus niet. Ik heb behoefte aan duidelijkheid en zekerheid, dat iemand zich aan zijn woord houdt en beloftes nakomt, hoe klein ook. Dat ze me 's avonds belt als ze zegt dat ze me 's avonds zal bellen, bijvoorbeeld. Zij heeft behoefte aan vrijheid binnen een relatie. Dat geaccepteerd wordt dat dingen altijd kunnen veranderen, aan flexibiliteit, aan spontaniteit en een open vizier.

Ik wil groeien, leren accepteren en loslaten. Ik wil haar niet veranderen. Zij wil mij niet veranderen. Maar ik wil ook trouw blijven aan mezelf. Ik doe niet aan 'go with the flow' en we zien wel waar dit strandt. Ik ben op zoek naar iets voor de lange termijn. Dat voelt als thuiskomen, dat makkelijk is en me gelukkig maakt, dat me zekerheid en vertrouwen geeft. Maar ik heb ook het gevoel dat ik me moet laten uitdagen, dat ik niet moet kiezen voor veiligheid, omdat de wereld groter is dan de mate waarin ik mezelf beperk met die behoefte aan houvast, grip en controle. Maar hoe bepaal je wat de juiste keuze is? Maak je deze keuze met je hoofd of met je hart?

Ik heb oprecht gevoelens voor haar. Ze geeft me vlinders in m'n buik, ik denk de hele dag aan haar en ze maakt me blij. Maar het brengt ook (veel) onrust en onzekerheid met zich mee. Mijn gevoel verandert elke dag, van 'we zien wel, ik begin verliefd op haar te worden en dat is het waard' naar 'wees niet onverstandig, kies niet weer voor iemand die niet bij jou past en die angsten triggert, puur en alleen omdat je verliefd bent'. En dan laat ik de praktische punten nog volledig buiten beschouwing, terwijl die ook meewegen (dat ik graag uit eten en op vakantie ga, dat ik dat studentenbudget al lang geleden achter me heb gelaten, etc.).

Wat is wijsheid? Volg je je hart of je hoofd?