Jullie mening?

omdat ik er zelf niet uitkom toch maar een account aangemaakt om even de nuchtere mening van het viva forum te horen.

Situatie, relatie samenwonend beide kinderen uit eerdere relaties. We wisten dat het ontzettend moeilijk zou zijn maar door de situatie en moeilijke omstandigheden toch de sprong gewaagd. Veel gepraat, proberen naar elkaar de pijn punten te benoemen en de communicatie open te houden, beide lastige relaties achter de rug, ik ook nog een jeugd waar ik niet fijn op terug kan kijken dus best n bagage beide.

Twee sterke persoonlijkheden die beiden heel goed weten wat ze niet meer willen in een relatie. En beide bang zijn zich zelf te verliezen, maar aan de andere kant duidelijk elkaar heel lief vinden en ook beide heel graag willen dat het werkt!

Maar het werkt dus niet, dat wil zeggen dat we ontzettend veel ruzie maken en er niet meer uit lijken te komen, dat ik nu op een punt beland ben dat ik denk, laaaaaat maar, ik doe het wel weer alleen. Terwijl er diep in mij een stemmetje zegt, dat wil je helemaal niet, je vind hem lief hij vind jou lief we kunnen het zo leuk samen hebben samen.

Waar gaat het mis, ik geef iets aan, wat ik niet lekker vind gaan, niet leuk vond , zijn reactie daarop in eigenlijk standaard dat dat bij mij ligt, dat ik me zo voel dat ik het verkeerd zie of ervaar, waarop ik reageer met oke t ligt altijd aan mij.. en hoe vaker dat gebeurd hoe meer ik het ga geloven, tot ik op een punt kom en denk ho is even? Wat doe ik? Laat ik nu over me heen lopen? Mag ik niets voelen? Mag ik niets vinden en jij mag ook eens naar jezelf kijken. Ik kom daar niet met hem uit. Om het helder te maken zal ik een voorbeeld geven.

Ik ben heel makkelijk met mijn telefoon, de mensen om mij heen weten mijn ww en ik vind het al vlug prima, hij is daarin anders, zijn telefoon is van hem en dan ook alleen van hem. Ik pak op een zeker moment zijn telefoon om een foto te bekijken over iets waar we het over hadden, mijn vingerafdruk zat er in maar die bleek er uit te zijn, kom ik op dat moment achter, en er ontstaat een rare vibe, ik werk kort daarna opgehaald en we konden daar niet over praten, dat kwam de volgende dagen pas, hij had er over nagedacht en gezegd dat hij niet meer in mijn telefoon zou kijken dat dat inderdaad vreemd was dat hij te pas en onpas de mijne wel pakte en ik die van hem niet. Waarop ik zei dat ik dat allemaal maar zn gedoe en onzin vind, we hebben immers niet te verbergen toch? Maar hij ervaard het alsof ik hem controleer, als ik vraag wie er belt of appt, maar andersom doet hij dat altijd bij mij maar dat is uit interesse. En daar gaat het bij mij mis, hoezo controleer ik hem en hij mij dan niet? Daar krijg ik dan het antwoord op dat ik het op een bepaalde manier zeg..

Daar heb je mij dus op de kast, want we doen hetzelfde maar bij mij heet het controleren en bij hem interesse en dat krijg ik niet helder, waarom is het geen ik doe negatief en het geen wat hij doet positief? Zie ik het dan echt niet?

Dit is een enkel voorbeeld maar zo worden heel veel dingen terug gespiegeld naar mij tenminste zo ervaar ik het, mijn vraag is dus ook, klopt dit? Is mijn gevoel dat ik onder gesneeuwd word terecht of zie ik het gewoon niet?

julius schreef: ↑

27-11-2018 16:42

Hoe ken je je vriend? Het lijkt me niet dat dit gedrag opeens uit de lucht komt vallen namelijk.

Hij gunt zichzelf vrijheden die hij jou niet gunt, meet dus met twee maten en geeft jouw hier vervolgens de schuld van.

Hier ga je niet uitkomen zonder jezelf totaal te verloochenen.

Je omschrijft precies wat ik voel....

julius schreef: ↑

27-11-2018 17:03

Dat is niet aan to. Haar vriend is degene die zn gedrag zal moeten veranderen.

Maaaar aangezien hij to de schuld geeft van zijn dubbele standaard (het gaat om de manier waarop jij het zegt..), gaat een gesprek hierover gegarandeerd eindigen in ruzie.

Het is namelijk niet zo dat haar vriend niet doorheeft dat hij met twee maten meet. Hij doet dit bewust en zal dit willen blijven doen, goedschiks of kwaadschiks.waarom denk je dit?

Ik neem aan dat je nu bedoeld dat ik me dus laat onder sneeuwen?

Daar heb je een punt, ik zie dit nl ook niet vaak gebeuren, of schoorvoetend als in nou sorry dan.. ik vind dit heel lastig vooral omdat ik juist iemand ben die veel reflecteert op eigen handelen.

Voor nu dank je voor je inzicht ga even eten en overdenken.

Eidde schreef: ↑

27-11-2018 17:36

Nee want ze wist al dat het moeilijk zou worden.

Maar toch doen hè? Want ja, eigen geluk is ook belangrijk enzo.

Volgens mij ben ik daar al op terug gekomen? Maar zal het nog n keer voor je uitleggen, we zijn gaan samenwonen omdat we elkaar heel lief vonden en stapelgek op elkaar waren. Van twee gezinnen een maken is moeilijk dat vraagt van iedereen dus ook onze kinderen heel veel, dat bedoel ik met moeilijk. Mijn eigen geluk enzo doet er vaak voor mij niet zo toe, Mijn kinderen staan op nummer 1, en ik heb dit ook uitvoerig met hen besproken, daar zit het probleem ook niet, dat zou een probleem worden als we uit elkaar zouden gaan, mede voor onze kinderen vind ik dat wij er beide alles aan moeten doen om het wel te laten werken tussen ons. Vandaar ook mijn topic.

godfried schreef: ↑

27-11-2018 17:54

Doet hij dat ook?
Commentaar leveren op jullie relatie? Ik merk over t algemeen steeds vaker dat vrouwen altijd op of aanmerkingen maken waar mannen dat veel minder lijken te doen..
Of zie ik dat verkeerd??

Nee dat doet hij zeker niet, en ja je hebt een punt hoor vrouwen kunnen over dingen zeuren waar mannen niet bij stil staan

Venusss schreef: ↑

27-11-2018 18:07

Op een rustig moment, als de sfeer goed is, toch proberen te bespreken.

En eerlijk gezegd vind ik dit voorbeeld een beetje raar. Hoezo komt ie er op terug en zegt dat hij niet meer in jouw GSM zal kijken? Dat kun je m.i. op verschillende manieren op vatten. Bedoeld om helder te krijgen dat het niet eerlijk is dat hij wel in de jouwe kijkt, of bedoeld als damage control.

Ineens jouw vinger afdruk uit zijn telefoon (zonder dit te zeggen van tevoren) hij stelt voor niet meer in elkaar's telefoon te kijken.....vind je dat niet een beetje eng?
Neemt hij zijn telefoon ook overal mee en schermt hij hem af als er een bericht binnen komt of als hij met iemand aan het appen is?

Maar goed, daar ging het niet over. Mijn ervaring is, dat samenwonen juist in het begin enorm kan tegen vallen. Je moet ieder je eigen plekje vinden. En met een samengesteld gezin is dat natuurlijk stukken moeilijker. Komt nog bij dat je ieder je eigen rugzak hebt met ervaringen over eerdere relaties en dus nogal de focus legt op hoe je het wel of niet wil hebben. Ik zou het daar ook eens over hebben, wie weet zijn jullie daar erg geforceerd mee bezig, zou wel een boel verklaren namelijk.

Dank je voor je antwoord, wbt telefoon, geen idee hoe hij dit bedoelde het was meer een voorbeeld uit het recente verleden om mijn verhaal helder neer te zetten.
Wat je schrijft over het samenwonen, dat doen we overigens al een tijdje, daar praten we ook regelmatig over, het is vooral veel geven en weinig nemen door onze beider kinderen,daar zit het probleem mi niet ik ben meer bang om mezelf te verliezen en heb sterk het gevoel om voor mezelf op te moeten komen en dat besef heeft me aan het denken gezet

Ik moet nu weg, wil best antwoord geven op bovenstaande vragen maar heb ook mijn privicy. Mijn kinderen zijn al ouder een zelfs al uit huis. En ja ik houd ontzettend veel van hem!