Relaties
alle pijlers
liefde op afstand
woensdag 30 mei 2012 om 11:03
Ik heb ongeveer 5 jaar een relatie met een jongen die 100 km van mij vandaan woont. We hebben al 2 keer samen gewoont en elke keer miste hij zijn stad en is hij weer terug gegaan.Wij zien elkaar nu in het weekend, maar soms kan hij dan ook weer niet omdat hij zijn hobby fietsen ook nog heeft. En ik vind dat opzich geen probleem als hij dat dan doet in zijn eigen tijd. En niet in het weekend als het onze tijd samen is.
Nu heb ik sinds een paar maanden erge last van paniekaanvallen en merk dat zijn wispelturigheid mij veel stress bezorgt. Ik wil gewoon iemand die er voor mij kan zijn en die gewoon met mij samen een leven op wil bouwen.
Nu heeft hij in zijn stad een leuke baan en vind het nu weer moeilijk die op te zeggen, omdat hij bang is hier niet zo een leuke baan te vinden. Hij zegt nu wel weer samen te willen wonen, maar weet niet zo goed wat ik daar nu mee moet.
Vorige keren miste hij ook zijn stad en heeft mij en mijn 3 kids toch weer in de steek gelaten.
Ik vind het zo moeilijk omdat we het echt goed hebben als we samen zijn. Ik weet ook dat hij heel veel van ons houd. Ik kan niet weg uit mijn stad omdat ik mijn moeder dan helemaal alleen achter zou laten. Mijn vader is net overleden en mijn broer is zwaar drugsverslaafd dus ook die is niet meer in haar leven.
Zij staat altijd voor mij en mijn gezin klaar en kan haar niet in de steek laten.
De kans dat ik iemand vind die echt voor ons zou kunnen kiezen is denk ik zelf groter als de kans dat hij echt voor ons zou kunnen kiezen door zijn stad te verlaten en hier te komen wonen.
Hoe laat je zoiets los? Hoe kan ik zelf nu een keuze maken? Hij maakt mij wel gelukkig maar de situatie gewoon echt niet.
Nu heb ik sinds een paar maanden erge last van paniekaanvallen en merk dat zijn wispelturigheid mij veel stress bezorgt. Ik wil gewoon iemand die er voor mij kan zijn en die gewoon met mij samen een leven op wil bouwen.
Nu heeft hij in zijn stad een leuke baan en vind het nu weer moeilijk die op te zeggen, omdat hij bang is hier niet zo een leuke baan te vinden. Hij zegt nu wel weer samen te willen wonen, maar weet niet zo goed wat ik daar nu mee moet.
Vorige keren miste hij ook zijn stad en heeft mij en mijn 3 kids toch weer in de steek gelaten.
Ik vind het zo moeilijk omdat we het echt goed hebben als we samen zijn. Ik weet ook dat hij heel veel van ons houd. Ik kan niet weg uit mijn stad omdat ik mijn moeder dan helemaal alleen achter zou laten. Mijn vader is net overleden en mijn broer is zwaar drugsverslaafd dus ook die is niet meer in haar leven.
Zij staat altijd voor mij en mijn gezin klaar en kan haar niet in de steek laten.
De kans dat ik iemand vind die echt voor ons zou kunnen kiezen is denk ik zelf groter als de kans dat hij echt voor ons zou kunnen kiezen door zijn stad te verlaten en hier te komen wonen.
Hoe laat je zoiets los? Hoe kan ik zelf nu een keuze maken? Hij maakt mij wel gelukkig maar de situatie gewoon echt niet.
woensdag 30 mei 2012 om 13:41
Ik schrik er wel van dat jullie erover gesproken hebben evt een kind van jullie samen te willen. Ik mag hopen dat je niet de fout maakt dat áls hij besluit bij je te komen wonen, je meteen hieraan gaat werken. Stél dat hij wederom vertrekt, blijf je achter met 4 kids, terwijl je al zoveel stres ervaart met 3 als alleenstaande moeder.
Ook ik heb ooit samengewoond met iemand die bij mij is komen wonen (ook vanuit 100 km verderop) en deze relatie is ook over gegaan doordat hij niet kon aarden. Dit kan gewoon gebeuren, dus onderschat dat niet. Daarnaast vind ook ik dat je nogal veel van hem verwacht. Hij zal diegene moeten zijn die verhuist, mag in het weekend geen tijd aan z'n hobby besteden, want dat is jullie tijd. Vergeet niet dat hij ook veel in te leveren heeft om als man in een gezin met 3 kinderen te komen. Op wat voor manier doe jij water bij de wijn?
Ook ik heb ooit samengewoond met iemand die bij mij is komen wonen (ook vanuit 100 km verderop) en deze relatie is ook over gegaan doordat hij niet kon aarden. Dit kan gewoon gebeuren, dus onderschat dat niet. Daarnaast vind ook ik dat je nogal veel van hem verwacht. Hij zal diegene moeten zijn die verhuist, mag in het weekend geen tijd aan z'n hobby besteden, want dat is jullie tijd. Vergeet niet dat hij ook veel in te leveren heeft om als man in een gezin met 3 kinderen te komen. Op wat voor manier doe jij water bij de wijn?