Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet, topic 10000?
zondag 17 juli 2011 om 17:38
Hallo allemaal,
volgens mij is dit mijn tweede berichtje ooit, maar ik weet gewoon even niet meer wat ik moet doen..
Ik ben 25, heb 4 jaar een relatie gehad, we zouden gaan samen wonen en nu is het over.. Ik heb het er zo ongelofelijk moeilijk mee..
Al weken. Het is nu 6 weken uit, en natuurlijk waren de eerste weken verschrikkelijk. Maar dat mag en dat hoort, zegt iedereen. Iedereen zei ook dat het beter zou worden, maar ik mis hem zo erg!
We hebben elkaar in het begin nog gezien, en dat was heel fijn en heel leuk. En dat maakt het ook zo moeilijk. Het vervelende is alleen dat er ook minder leuke dagen zijn. En met minder leuke dagen bedoel ik dat hij super negatief kan zijn. Hij lijkt dan bijna depressief.
Dat is eigenlijk het laatste jaar er in geslopen, en eigenlijk ook met een duidelijke reden, waarvan ik ook denk dat dat opgelost kan worden, alleen wel alleen door hem zelf. Ik heb maanden lang heel erg veel geprobeerd, maar ik kon hem niet helpen op dat gebied. Hij moet dat zelf doen, zelf willen. En het lastige is: op het moment dat hij helemaal in de put zit, dan wil hij dat ook, dan wil hij ook hulp etc. Maar dan zijn we weer een paar dagen verder en dan doet hij net alsof het er niet is, steekt zijn kop in het zand en op een gegeven zei hij dat het eigenlijk aan mij lag. Ofterwijl hij wil het niet zien. Of iig nog niet.
En dat is zooo moeilijk! Ik hou van hem.. en ik heb het gevoel dat ik nooit van iemand anders zoveel kan houden dan van hem.
Maar de hele situatie, dus eigenlijk dat hij zicht ongelukkig voelt, heeft zoveel spanning op de relatie gelegd dat het gewoon niet meer ging. Hoeveel ik ook van hem hou en ik wil ook echt heel veel voor hem doen, alleen ik moet wel zien dat hij dat zelf ook wil. En dat is gewoon niet zo helaas.
We hebben besloten om nu even 2 maanden helemaal geen contact meer te hebben. Op zich is dat natuurlijk goed, afstand is nooit verkeerd. Maar ik weet soms gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ga iedere dag naar mijn werk, probeer leuke dingen in te plannen. Ik heb lieve familie en vrienden, en daar heb ik veel steun aan. Dan gaat het ook best goed met me. Tot dat ik weer alleen ben, dan voel ik me ellendig, gespannen, heb nachtmerries.
Ik weet eigenlijk niet precies wat ik verwacht van het forum. Het is iig fijn dit van me af te kunnen schrijven. En misschien hebben jullie nog tips voor me, van dingen die ik kan doen op de momenten dat ik alleen ben?
Want natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk af te spreken en te doen, maar ik wil ook mijn verdriet toe laten. En dus mezelf confronteren met alleen zijn.
En verder heb ik nog zoveel hoop, hoop dat de relatie weer een kans krijgt, als hij hulp accepteert. Ik weet alleen niet op die hoop zo realistisch is. Ik weet het gewoon allemaal niet meer.
Het is zo gek, ik ben een volwassen vrouw, met weinig problemen in het leven, eigenlijk ook een heel leuk leven, positief ingesteld. Tot nu, ik ben echt helemaal de weg kwijt, ik vergeet van alles. Zo raar!
Sorry voor mijn lange verhaal. En alvast bedankt voor het lezen!
liefs suus
volgens mij is dit mijn tweede berichtje ooit, maar ik weet gewoon even niet meer wat ik moet doen..
Ik ben 25, heb 4 jaar een relatie gehad, we zouden gaan samen wonen en nu is het over.. Ik heb het er zo ongelofelijk moeilijk mee..
Al weken. Het is nu 6 weken uit, en natuurlijk waren de eerste weken verschrikkelijk. Maar dat mag en dat hoort, zegt iedereen. Iedereen zei ook dat het beter zou worden, maar ik mis hem zo erg!
We hebben elkaar in het begin nog gezien, en dat was heel fijn en heel leuk. En dat maakt het ook zo moeilijk. Het vervelende is alleen dat er ook minder leuke dagen zijn. En met minder leuke dagen bedoel ik dat hij super negatief kan zijn. Hij lijkt dan bijna depressief.
Dat is eigenlijk het laatste jaar er in geslopen, en eigenlijk ook met een duidelijke reden, waarvan ik ook denk dat dat opgelost kan worden, alleen wel alleen door hem zelf. Ik heb maanden lang heel erg veel geprobeerd, maar ik kon hem niet helpen op dat gebied. Hij moet dat zelf doen, zelf willen. En het lastige is: op het moment dat hij helemaal in de put zit, dan wil hij dat ook, dan wil hij ook hulp etc. Maar dan zijn we weer een paar dagen verder en dan doet hij net alsof het er niet is, steekt zijn kop in het zand en op een gegeven zei hij dat het eigenlijk aan mij lag. Ofterwijl hij wil het niet zien. Of iig nog niet.
En dat is zooo moeilijk! Ik hou van hem.. en ik heb het gevoel dat ik nooit van iemand anders zoveel kan houden dan van hem.
Maar de hele situatie, dus eigenlijk dat hij zicht ongelukkig voelt, heeft zoveel spanning op de relatie gelegd dat het gewoon niet meer ging. Hoeveel ik ook van hem hou en ik wil ook echt heel veel voor hem doen, alleen ik moet wel zien dat hij dat zelf ook wil. En dat is gewoon niet zo helaas.
We hebben besloten om nu even 2 maanden helemaal geen contact meer te hebben. Op zich is dat natuurlijk goed, afstand is nooit verkeerd. Maar ik weet soms gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Ik ga iedere dag naar mijn werk, probeer leuke dingen in te plannen. Ik heb lieve familie en vrienden, en daar heb ik veel steun aan. Dan gaat het ook best goed met me. Tot dat ik weer alleen ben, dan voel ik me ellendig, gespannen, heb nachtmerries.
Ik weet eigenlijk niet precies wat ik verwacht van het forum. Het is iig fijn dit van me af te kunnen schrijven. En misschien hebben jullie nog tips voor me, van dingen die ik kan doen op de momenten dat ik alleen ben?
Want natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk af te spreken en te doen, maar ik wil ook mijn verdriet toe laten. En dus mezelf confronteren met alleen zijn.
En verder heb ik nog zoveel hoop, hoop dat de relatie weer een kans krijgt, als hij hulp accepteert. Ik weet alleen niet op die hoop zo realistisch is. Ik weet het gewoon allemaal niet meer.
Het is zo gek, ik ben een volwassen vrouw, met weinig problemen in het leven, eigenlijk ook een heel leuk leven, positief ingesteld. Tot nu, ik ben echt helemaal de weg kwijt, ik vergeet van alles. Zo raar!
Sorry voor mijn lange verhaal. En alvast bedankt voor het lezen!
liefs suus
zondag 17 juli 2011 om 17:50
Volgens mij doe je het prima. Je zoekt afleiding, pakt je leven op.... Niets mis mee toch? Verdriet mag je hebben, dat is er nou eenmaal en dat slijt langzaam. Helaas hoort het erbij. Sommige mensen zijn er sneller overheen dan anderen. Het lijkt me wel beter om hem niet meer te zien, des te sneller kun je het verwerken. Anders wordt je elke keer met je neus op de feiten gedrukt.
Moeilijk voor je, veel sterkte!
Moeilijk voor je, veel sterkte!
zondag 17 juli 2011 om 18:01
Voel je niet teveel........ Daarvoor is het forum!
En die gevoelens morgen er best zijn, liefdesverdriet is een zeer pijnlijk en soms ook langdurig proces, zeker als de liefde nog niet over is..
Probeer niet teveel hoop te houden, gewoon uit zelfbescherming. Verder doe je het al goed door af te spreken maar soms ook verdriet toe te laten. Je moet er even doorheen, en wens je daar veel sterkte bij!
En die gevoelens morgen er best zijn, liefdesverdriet is een zeer pijnlijk en soms ook langdurig proces, zeker als de liefde nog niet over is..
Probeer niet teveel hoop te houden, gewoon uit zelfbescherming. Verder doe je het al goed door af te spreken maar soms ook verdriet toe te laten. Je moet er even doorheen, en wens je daar veel sterkte bij!
zondag 17 juli 2011 om 19:14
Ik denk dat als hij zelf heil had gezien in hulp door bijv. een psychiater of therapeut, hij allang daarvoor gekozen zou hebben. Niet alle problemen zijn op te lossen door andere mensen. Soms kom je simpelweg tekort. En het is dan vevelend dat een ander, ook al is het je vriendin, zich ermee gaat bemoeien. Dat is trouwens bar vernederend. Een vent wil voor zichzelf uitmaken wat het beste voor hem is.
Dus, aangezien hij alleen over zijn eigen toekomst gaat, denk ik dat je er juist aan hebt gedaan door afstand te nemen. Ik zou nog eens heel precies noteren waarom je een punt achter de relatie hebt gezet, en als je een zwak moment hebt, dit nog eens doorlezen.
Sterkte!
Dus, aangezien hij alleen over zijn eigen toekomst gaat, denk ik dat je er juist aan hebt gedaan door afstand te nemen. Ik zou nog eens heel precies noteren waarom je een punt achter de relatie hebt gezet, en als je een zwak moment hebt, dit nog eens doorlezen.
Sterkte!
zondag 17 juli 2011 om 20:31
Dankjewel voor je reactie Bahco. Je hebt wel gelijk in je eerste alinea, hij wil zeker niet van mij horen wat hij moet doen. En eerlijk gezegd heb ik hem daar ook niet in gepust ofzo, ik heb wel echt zoiets hij moet zelf willen, anders werkt het toch niet.
Moet er wel bij vertellen dat hij 1 keer per week een gesprek bij een psycholoog heeft, dat heeft hij eerder gehad, wat overigens goed hielp en dat heeft hij wel weer opgepakt. Alleen ik heb zelf het gevoel dat hij meer intensievere hulp kan gebruiken.. Maarja.
En ook aan je tweede alinea heb ik iets Bahco, ik heb het net voor mezelf opgeschreven. Weet je wat ik alleen moeilijk vind, ik ben er zelf best van overtuigd dat op het moment dat hij hulp aanneemt, hij dan wel zijn verleden kan verwerken en dat we dan wel verder zouden kunnen.
Maarja zoals boven al gezegd is, ik moet geen hoop houden, alleen ik vind het zo lastig!! Hoe zeg je tegen jezelf dat je niet meer stiekem moet hopen als je dat toch doet??
Moet er wel bij vertellen dat hij 1 keer per week een gesprek bij een psycholoog heeft, dat heeft hij eerder gehad, wat overigens goed hielp en dat heeft hij wel weer opgepakt. Alleen ik heb zelf het gevoel dat hij meer intensievere hulp kan gebruiken.. Maarja.
En ook aan je tweede alinea heb ik iets Bahco, ik heb het net voor mezelf opgeschreven. Weet je wat ik alleen moeilijk vind, ik ben er zelf best van overtuigd dat op het moment dat hij hulp aanneemt, hij dan wel zijn verleden kan verwerken en dat we dan wel verder zouden kunnen.
Maarja zoals boven al gezegd is, ik moet geen hoop houden, alleen ik vind het zo lastig!! Hoe zeg je tegen jezelf dat je niet meer stiekem moet hopen als je dat toch doet??
donderdag 17 november 2011 om 03:35
hoi suzan hoe is het nu met je?
hier ook een liefdesverdriet- verhaal ex is zondag weggegaan we hebben 8 jaar een relatie gehad en hij is hier nog zon anderhalf jaar blijven wonen ...afgelopen zondag de knoop doorgehakt
en hij was vertrokken
Ik wil het geloof ik nog niet zo inzien dat het echt voorbij is,ik denk een soort van ontkenningsfase
Wat een hel kan dit gaan worden...
hier ook een liefdesverdriet- verhaal ex is zondag weggegaan we hebben 8 jaar een relatie gehad en hij is hier nog zon anderhalf jaar blijven wonen ...afgelopen zondag de knoop doorgehakt
en hij was vertrokken
Ik wil het geloof ik nog niet zo inzien dat het echt voorbij is,ik denk een soort van ontkenningsfase
Wat een hel kan dit gaan worden...
