Relaties
alle pijlers
'' Liefdesverdriet ''
woensdag 30 augustus 2017 om 15:03
Hoi iedereen,
Ik heb al vaak op dit forum gekeken en veel gelezen, en nu dacht ik laat ik zelf eens iets posten. Ik wil namelijk even mijn hart luchten.
Ik heb een nogal zwaar jaar achter de rug tot nu toe. Er zijn veel dingen achter elkaar gebeurd.
2 maanden geleden heb ik dus een jongen leren kennen online. Ik herkende zijn foto. Het was namelijk een acteur die ik kende van een jongerenserie die ik wel eens voorbij zie komen op tv. Ik dacht dat het een nep profiel was en nam het allemaal dus niet zo serieus. Bovendien was hij ook nog eens een stuk jonger dan ik.
We raakten in gesprek. Het gesprek zat vol met sarcasme en grapjes.. na een tijdje zei hij dat hij me veel te leuk vond voor zo'n site en vroeg hij mijn nummer. Ik was huiverig want ik was nog steeds niet overtuigd dat hij het echt was en ging er niet gelijk op in. Uiteindelijk toch mijn nummer gegeven en we begonnen met appen. Op dit moment nam ik het nog steeds niet serieus en vond ik het gewoon wel leuk om met hem te kletsen en grapjes te maken. Het bleek hem echt te zijn.
De gesprekken werden steeds flirteriger aan beide kanten en hadden soms een erotische tint.
Na 2 weken appen merkte ik toch dat ik hem wel leuk begon te vinden en hij liet blijken hetzelfde over mij te denken.
Ik besloot dat het tijd werd om hem allereerst te vertellen dat ik geboren ben als intersekse baby. Ik vond dat hij dit moest weten omdat ookal is mijn lichaam vrouwelijk, mijn geslachtsdeel toch ietsje anders is (ik treed hierover liever niet in detail). En omdat sommige mensen(mannen) hier problemen mee hebben wilde ik het hem toch echt vertellen voor het eventueel echt serieus zou worden.
Verassend genoeg reageerde hij heel positief en zei dat daar helemaal niks mis mee is en dat hij het zelfs wel interessant vond. Ik vroeg hem of hij boos was omdat we wel nogal erotisch getinte gesprekken hadden. Hij was hier niet boos over.
Nadat ik dat aan hem verteld had veranderde er verder niks aan onze gesprekken. Uiteindelijk vroeg hij of ik een date met hem wilde. Hij belde me en vroeg of ik het leuk vond om met hem ergens pizza te gaan eten. In mijn enthousiasme zei ik meteen ja.
Zoals ik al zei heb ik nogal een zwaar jaar achter de rug. (darm)ziekte, paniekaanvallen weer terug, problemen in de familie. Het was dus allemaal nogal veel. Hij vroeg of ik pizza met hem wilde gaan eten. Voor de darmziekte heb ik nu een speciaal dieet dus pizza eten ging sowieso niet. Uiteindelijk heb ik ook dit allemaal aan hem verteld. Ik dacht dat hij nu wel zou afknappen maar opnieuw verassend accepteerde hij het en kwam hij met het idee om bij mij thuis wat te eten en hij was zelfs bereid samen met mij iets t eten wat in mijn dieet past.
Ik was onder de indruk van hoe volwassen en accepterend hij reageerde en we besloten een datum te prikken.
Op de dag van de date was ik ineens heel erg zenuwachtig en ook wel onzeker. Toen ik de deur open deden en elkaar aankeken was de spanning weg en was er gelijk een klik en een soort spanning tussen ons. We gingen op de bank zitten ik gaf hem wat te drinken en luisterden muziek. Er was totaal geen verlegenheid en er vielen ook geen stiltes. Uiteindelijk is er meer gebeurd..
Daarna heb ik nog voor hem gekookt en hebben we nog wat verder gekletst, muziek geluisterd en gezoend.
Toen hij weg was voelde het heel dubbel. Aan de ene kant vond ik het geweldig, maar aan de andere kant voelde het toch een beetje raar omdat het allemaal zo snel ging. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik niks meer van hem zou horen en daar had ik me al op voorbereid. De volgende dag kreeg ik een berichtje van hem dat hij het heel gezellig vond en dat ik heel lekker kan koken.
Zo praatten we nog een paar dagen verder. Uiteindelijk belde hij mij op een avond met de vraag of ik het leuk zou vinden om hem nog een keer te zien. Ik zei dat ik dit eigenlijk wel wilde en hij zei me om hem de volgende dag daarover een berichtje te sturen. Dit heb ik gedaan.. Ik weet dat hij heel druk is en dus was ik van hem gewend dat hij altijd wat trager antwoord. Deze keer duurde het toch wel erg lang, uiteindelijk kreeg ik wel een antwoord maar het was nog niet echt concreet. Ik vroeg hem of het toevallig geen grapje was dat hij mij vroeg om nog een afspraakje. Hij zei dat het geen grapje was. Ik vroeg hem of hij al in zijn agenda had gekeken wanneer hij zou kunnen.
Hierop kreeg ik geen antwoorden en na 2 dagen besloot ik hem maar te bellen, want ik snapte er even niks meer van en ik wilde duidelijkheid. Mijn gevoelens voor hem waren echt best heftig aan het worden (ik denk dat je het wel verliefdheid kan noemen) en ik werd er letterlijk gek van mijn gevoelens.
Ik belde hem met de vraag of hij nog wilde afspreken omdat hij mij dat een week geleden vroeg en dat ik maar belde omdat ik niks hoorde en dat ik even niet meer snapte hoe het zat. Hij zei dat hij niet zoveel tijd had om te bellen en dat hij geen antwoord had op mijn vraag over een datum en dus niet kon antwoorden. Ik vroeg of hij überhaupt nog wel wilde afspreken. Hij zei dat dat het hem wel gezellig leek spreken maar dat hij niet weet wanneer. Hij zei dat er nog niks concreets afgesproken was dus dat hij het ook even niet snapt en dat hij voorlopig geen tijd heeft. Zijn toon was nogal ongeïnteresseerd. Uiteindelijk zei ik maar oke en hij zei dat als ik nog vragen had ik hem maar een appje moest sturen en dat hij dan zou kijken of hij mijn berichtje zou zien in de ''bergen'' appjes die hij kreeg. Het voelde iniedergeval ineens heel anders van zijn kant. Ik hing op en ik had meteen het gevoel dat ik hem los moest laten. Ik besloot hem niks meer te sturen.
We zijn nu 1,5 week verder en ik heb hem niks meer gestuurd, hij mij ook niet. Dit maakt het voor mij wel extra duidelijk dat het voor hem dus allemaal niet zo serieus was.
Het klinkt misschien overdreven en dramatisch, maar dit ''liefdesverdriet'' doet wel pijn. Misschien ook door alles wat er dit jaar in mijn leven gebeurd is en ik nu extra kwetsbaar ben. Ik zoek veel afleiding en soms gaat het ook wel, maar ik hoef maar 1 foto van hem te zien of aan hem te denken en ik krijg letterlijk buikpijn, een brok in m'n keel en een intens verdrietig gevoel.
Sorry voor het nogal lange detailvolle verhaal maar ik wilde dit echt even kwijt..
Heeft iemand tips? Of heeft iemand misschien wat steunende woorden voor me? Misschien helpt het
Ik hoor graag jullie reacties!
Groetjes, Marina
Ik heb al vaak op dit forum gekeken en veel gelezen, en nu dacht ik laat ik zelf eens iets posten. Ik wil namelijk even mijn hart luchten.
Ik heb een nogal zwaar jaar achter de rug tot nu toe. Er zijn veel dingen achter elkaar gebeurd.
2 maanden geleden heb ik dus een jongen leren kennen online. Ik herkende zijn foto. Het was namelijk een acteur die ik kende van een jongerenserie die ik wel eens voorbij zie komen op tv. Ik dacht dat het een nep profiel was en nam het allemaal dus niet zo serieus. Bovendien was hij ook nog eens een stuk jonger dan ik.
We raakten in gesprek. Het gesprek zat vol met sarcasme en grapjes.. na een tijdje zei hij dat hij me veel te leuk vond voor zo'n site en vroeg hij mijn nummer. Ik was huiverig want ik was nog steeds niet overtuigd dat hij het echt was en ging er niet gelijk op in. Uiteindelijk toch mijn nummer gegeven en we begonnen met appen. Op dit moment nam ik het nog steeds niet serieus en vond ik het gewoon wel leuk om met hem te kletsen en grapjes te maken. Het bleek hem echt te zijn.
De gesprekken werden steeds flirteriger aan beide kanten en hadden soms een erotische tint.
Na 2 weken appen merkte ik toch dat ik hem wel leuk begon te vinden en hij liet blijken hetzelfde over mij te denken.
Ik besloot dat het tijd werd om hem allereerst te vertellen dat ik geboren ben als intersekse baby. Ik vond dat hij dit moest weten omdat ookal is mijn lichaam vrouwelijk, mijn geslachtsdeel toch ietsje anders is (ik treed hierover liever niet in detail). En omdat sommige mensen(mannen) hier problemen mee hebben wilde ik het hem toch echt vertellen voor het eventueel echt serieus zou worden.
Verassend genoeg reageerde hij heel positief en zei dat daar helemaal niks mis mee is en dat hij het zelfs wel interessant vond. Ik vroeg hem of hij boos was omdat we wel nogal erotisch getinte gesprekken hadden. Hij was hier niet boos over.
Nadat ik dat aan hem verteld had veranderde er verder niks aan onze gesprekken. Uiteindelijk vroeg hij of ik een date met hem wilde. Hij belde me en vroeg of ik het leuk vond om met hem ergens pizza te gaan eten. In mijn enthousiasme zei ik meteen ja.
Zoals ik al zei heb ik nogal een zwaar jaar achter de rug. (darm)ziekte, paniekaanvallen weer terug, problemen in de familie. Het was dus allemaal nogal veel. Hij vroeg of ik pizza met hem wilde gaan eten. Voor de darmziekte heb ik nu een speciaal dieet dus pizza eten ging sowieso niet. Uiteindelijk heb ik ook dit allemaal aan hem verteld. Ik dacht dat hij nu wel zou afknappen maar opnieuw verassend accepteerde hij het en kwam hij met het idee om bij mij thuis wat te eten en hij was zelfs bereid samen met mij iets t eten wat in mijn dieet past.
Ik was onder de indruk van hoe volwassen en accepterend hij reageerde en we besloten een datum te prikken.
Op de dag van de date was ik ineens heel erg zenuwachtig en ook wel onzeker. Toen ik de deur open deden en elkaar aankeken was de spanning weg en was er gelijk een klik en een soort spanning tussen ons. We gingen op de bank zitten ik gaf hem wat te drinken en luisterden muziek. Er was totaal geen verlegenheid en er vielen ook geen stiltes. Uiteindelijk is er meer gebeurd..
Daarna heb ik nog voor hem gekookt en hebben we nog wat verder gekletst, muziek geluisterd en gezoend.
Toen hij weg was voelde het heel dubbel. Aan de ene kant vond ik het geweldig, maar aan de andere kant voelde het toch een beetje raar omdat het allemaal zo snel ging. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik niks meer van hem zou horen en daar had ik me al op voorbereid. De volgende dag kreeg ik een berichtje van hem dat hij het heel gezellig vond en dat ik heel lekker kan koken.
Zo praatten we nog een paar dagen verder. Uiteindelijk belde hij mij op een avond met de vraag of ik het leuk zou vinden om hem nog een keer te zien. Ik zei dat ik dit eigenlijk wel wilde en hij zei me om hem de volgende dag daarover een berichtje te sturen. Dit heb ik gedaan.. Ik weet dat hij heel druk is en dus was ik van hem gewend dat hij altijd wat trager antwoord. Deze keer duurde het toch wel erg lang, uiteindelijk kreeg ik wel een antwoord maar het was nog niet echt concreet. Ik vroeg hem of het toevallig geen grapje was dat hij mij vroeg om nog een afspraakje. Hij zei dat het geen grapje was. Ik vroeg hem of hij al in zijn agenda had gekeken wanneer hij zou kunnen.
Hierop kreeg ik geen antwoorden en na 2 dagen besloot ik hem maar te bellen, want ik snapte er even niks meer van en ik wilde duidelijkheid. Mijn gevoelens voor hem waren echt best heftig aan het worden (ik denk dat je het wel verliefdheid kan noemen) en ik werd er letterlijk gek van mijn gevoelens.
Ik belde hem met de vraag of hij nog wilde afspreken omdat hij mij dat een week geleden vroeg en dat ik maar belde omdat ik niks hoorde en dat ik even niet meer snapte hoe het zat. Hij zei dat hij niet zoveel tijd had om te bellen en dat hij geen antwoord had op mijn vraag over een datum en dus niet kon antwoorden. Ik vroeg of hij überhaupt nog wel wilde afspreken. Hij zei dat dat het hem wel gezellig leek spreken maar dat hij niet weet wanneer. Hij zei dat er nog niks concreets afgesproken was dus dat hij het ook even niet snapt en dat hij voorlopig geen tijd heeft. Zijn toon was nogal ongeïnteresseerd. Uiteindelijk zei ik maar oke en hij zei dat als ik nog vragen had ik hem maar een appje moest sturen en dat hij dan zou kijken of hij mijn berichtje zou zien in de ''bergen'' appjes die hij kreeg. Het voelde iniedergeval ineens heel anders van zijn kant. Ik hing op en ik had meteen het gevoel dat ik hem los moest laten. Ik besloot hem niks meer te sturen.
We zijn nu 1,5 week verder en ik heb hem niks meer gestuurd, hij mij ook niet. Dit maakt het voor mij wel extra duidelijk dat het voor hem dus allemaal niet zo serieus was.
Het klinkt misschien overdreven en dramatisch, maar dit ''liefdesverdriet'' doet wel pijn. Misschien ook door alles wat er dit jaar in mijn leven gebeurd is en ik nu extra kwetsbaar ben. Ik zoek veel afleiding en soms gaat het ook wel, maar ik hoef maar 1 foto van hem te zien of aan hem te denken en ik krijg letterlijk buikpijn, een brok in m'n keel en een intens verdrietig gevoel.
Sorry voor het nogal lange detailvolle verhaal maar ik wilde dit echt even kwijt..
Heeft iemand tips? Of heeft iemand misschien wat steunende woorden voor me? Misschien helpt het
Ik hoor graag jullie reacties!
Groetjes, Marina
anoniem_353803 wijzigde dit bericht op 04-03-2018 11:18
12.63% gewijzigd
maandag 25 september 2017 om 13:26
eefje1980 schreef: ↑25-09-2017 12:34dat hoort bij het verwerken dat je soms van iemand droomt of getriggerd kan worden door een foto, heel normaal maar natuurlijk wel lastig.
Zo te lezen doe je het heel goed hoor! wees aan een kant blij dat je dit voor iemand kan voelen! En uit ervaring weet ik dat het als sneeuw voor de zon verdwijnt als er nieuw iemand in de picture is, komt vanzelf weer.
Ik hoop inderdaad dat het nog eens helemaal weg gaat haha. Zoals vannacht dan droom ik over hem en dan word ik echt wakker in zo'n gevoel van zal ik hem toch wat sturen? Misschien durft hij mij gewoon niks te sturen? Alsof ik een kans voorbij laat gaan ofzo, heel stom xD.
En uiteindelijk doe ik het dan toch niet.
maandag 25 september 2017 om 22:59
Supertalent dat het zo gelopen is. Zoals je zelf aangeeft heb je een zwaar jaar gehad, ik heb zelf in dit soort situaties gemerkt dat ik iets minder sterk/kritisch in mijn schoenen sta, mij iets makkelijker laat meeslepen. Helaas ga je in die situaties ook wat harder op je bek.
Ik denk dat dit ook bij jou is gebeurd. Waarschijnlijk ben je sneller voor hem gevallen en sneller gaan geloven in de klik. Misschien heb je wat waarschuwingssignalen gemist, of ben je wat minder kritisch geweest.
Dat maakt voor deze situatie allemaal niet uit maar gebruik het volgende keer om iets voorzichtiger te zijn. Voor nu heel veel sterkte met hem niét opzoeken, die leuke vent voor jou kom je m nog wel tegen.
Ik denk dat dit ook bij jou is gebeurd. Waarschijnlijk ben je sneller voor hem gevallen en sneller gaan geloven in de klik. Misschien heb je wat waarschuwingssignalen gemist, of ben je wat minder kritisch geweest.
Dat maakt voor deze situatie allemaal niet uit maar gebruik het volgende keer om iets voorzichtiger te zijn. Voor nu heel veel sterkte met hem niét opzoeken, die leuke vent voor jou kom je m nog wel tegen.
dinsdag 26 september 2017 om 09:24
Ik denk wel dat je gelijk hebt. Ik was ook extra kwetsbaar, gevoelig en misschien minder kritisch op dat moment. Ik heb hem alles verteld over wat er dat jaar gebeurd was dus hij wist denk ik ook dat het hem makkelijker zou lukken, dus misschien heeft hij daar ook wel gebruik van gemaakt. De klik was er wel echt, maar misschien kwam dat bij mij wat heftiger binnen op dat moment.Shine_bright101 schreef: ↑25-09-2017 22:59Supertalent dat het zo gelopen is. Zoals je zelf aangeeft heb je een zwaar jaar gehad, ik heb zelf in dit soort situaties gemerkt dat ik iets minder sterk/kritisch in mijn schoenen sta, mij iets makkelijker laat meeslepen. Helaas ga je in die situaties ook wat harder op je bek.
Ik denk dat dit ook bij jou is gebeurd. Waarschijnlijk ben je sneller voor hem gevallen en sneller gaan geloven in de klik. Misschien heb je wat waarschuwingssignalen gemist, of ben je wat minder kritisch geweest.
Dat maakt voor deze situatie allemaal niet uit maar gebruik het volgende keer om iets voorzichtiger te zijn. Voor nu heel veel sterkte met hem niét opzoeken, die leuke vent voor jou kom je m nog wel tegen.
Alleen ik vind het wel raar dat het na meer dan een maand geen contact nog steeds niet helemaal over is? Dat het gevoel nog best wel sterk is. Ik bedoel ik ben nu weer wat rustiger in mijn hoofd en kan het nu wat meer beredeneren en rationeel bekijken. En toch blijft het er.