Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet!
zondag 1 november 2009 om 08:39
Donderdagavond heeft mijn vriend onze realtie verbroken... Hij is moe, zijn energie is op en kan het dus niet meer opbrengen om voor ons te vechten. De afgelopen weken is het wat rommelig geweest is onze relatie. MIjn vriend was erg in de war, voelde zich vaak rot en kon mij niet de reden geven waarom... Leuke dingen deden we niet meer, we zaten alleen nog maar thuis te huilen en te praten.
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
maandag 15 maart 2010 om 19:29
Girlie.
Ik weet niet of ik het punt van bekijk het lekker, ooit ga bereiken. We zijn natuurlijk wel dertien jaar samen geweest, en van de één op de andere dag was dat over. We hadden zelfs de avond dat hij het uitmaakte, nog zitten knuffelen op de bank. De dag erna was hij weg. En die dag daarna ging hij verder met zijn collega. Ik kan het nog steeds niet bevatten.......
Ik weet niet of ik het punt van bekijk het lekker, ooit ga bereiken. We zijn natuurlijk wel dertien jaar samen geweest, en van de één op de andere dag was dat over. We hadden zelfs de avond dat hij het uitmaakte, nog zitten knuffelen op de bank. De dag erna was hij weg. En die dag daarna ging hij verder met zijn collega. Ik kan het nog steeds niet bevatten.......
maandag 15 maart 2010 om 19:54
@ Brocoli: Mijn ex zegt ook dat die anders over mij is gaan denken op de manier waarop ik het heb uitgemaakt, radicaal stoppen en hem verwijten heb gemaakt. Zo kende hij mij niet. Misschien gaat die ooit denken en begrijpen wat er is gebeurd en denkt die weer positiever over mij. Maar goed als hij altijd op een meer negatieve manier over mij blijft denken dan is dat maar zo. Ik denk nu ook wel heel anders over hem door het nieuws van afgelopen weekend.
Ik zal hem niet zo snel tegenkomen in het dagelijks leven. Jij wel, dus ik kan me jouw gedachten wel voorstellen.
@iedereen dank voor het medeleven dat mijn ex al een ander heeft, doet me toch goed en maakt me weer iets sterker. En toont ook aan dat het niet normaal is! Ik heb er over nagedacht en tpen zijn lange relatie (meer dan 10 jaar) uit ging had hij ook heel snel een ander, ook binnen een hele korte tijd. (Die ander was ik gelukkig niet
. ) Dat is ook nooit wat geworden, hij zei dat het een vlucht was..... En nu doet die dus weer hetzelfde.....
Ik zal hem niet zo snel tegenkomen in het dagelijks leven. Jij wel, dus ik kan me jouw gedachten wel voorstellen.
@iedereen dank voor het medeleven dat mijn ex al een ander heeft, doet me toch goed en maakt me weer iets sterker. En toont ook aan dat het niet normaal is! Ik heb er over nagedacht en tpen zijn lange relatie (meer dan 10 jaar) uit ging had hij ook heel snel een ander, ook binnen een hele korte tijd. (Die ander was ik gelukkig niet
. ) Dat is ook nooit wat geworden, hij zei dat het een vlucht was..... En nu doet die dus weer hetzelfde.....
maandag 15 maart 2010 om 20:24
@Frommeltje: De vervanging was wel heel snel, maar goed, wie zegt dat hij het nu net zo leuk heeft met haar dan dat hij het met mij had? In bijna drie jaar bouw je meer op dan in die paar weken of dagen. Op dit moment voel ik me heel sterk en denk ik ach, hij ziet maar. Als ik maar gelukkig word daar wil ik me op concentreren, ik wil een leuke tijd tegemoed gaan.
@Sloopthard: Heel goed dat je hier gewoon blijft schrijven!
@Sloopthard: Heel goed dat je hier gewoon blijft schrijven!
maandag 15 maart 2010 om 20:32
@ Frommeltje, ik moet eerlijk zeggen dat ik beter met die boosheid overweg kan dan met het verdriet. Natuurlijk zit dat er ook nog wel hoor maar boos zijn is minder erg merk ik. Ik kijk alleen de hele dag heel erg boos haha maar ja dat is even niet anders. Hoop dat ik na deze fase dan eindelijk rust heb.
@ Iedereen die "ingeruild" is wil ik even dit kwijt. De dag dat ik er achter kwam dat ik zwanger was dumpte mijn ex me en al heel snel daarna had hij een ander. Vond ik echt heel erg! Dat was zo weer over en daarna kreeg hij een vriendin waar hij (geloof ik) 5 jaar mee is samen geweest. Zij heeft dus ook mijn kindje gezien, stiefmoedertje geweest en zo. In het begin deed dat me vreselijk pijn, maar heb het geaccepteerd zo lang zij goed voor mijn kind was. Ik hoorde pas via via dat ze uit elkaar zijn. Ergens dacht ik: lekker voor je. Maar dat was even een seconde en daarna dacht ik nou ja lekker boeiend. Het intereseerd me echt niks. Dus ik kan jullie echt beloven dat er wel een tijd komt dat het je weinig tot niks meer doet. De vader van mijn kindje en ik waren niet lang samen maar we hebben genoeg samen mee gemaakt dat ik echt kan zeggen dat ik van hem hield en ook daar ben ik overheen gekomen! Dus ik begrijp hoe het is dat jullie ex een ander heeft maar echt het komt goed! Vooral als jullie straks weer gelukkig zijn denk je zo daar ben ik maar mooi vanaf.
Mijn nieuwe ex om het zo maar even te noemen heeft geen ander dus op dit moment voel ik niet wat jullie voelen maar wilde alleen even zeggen dat ook jullie er echt over heen komen. En frommeltje, ik heb me zeker niet normaal gedragen hoor in het begin dat ik de vader van mijn kindje met zijn vriendin tegen gekomen ben. Ik heb hele erge dingen gedaan en mezelf vreselijk laten kennen maar ja dat is gebeurt. Nu kan ik er alleen nog maar om lachen.
@ Iedereen die "ingeruild" is wil ik even dit kwijt. De dag dat ik er achter kwam dat ik zwanger was dumpte mijn ex me en al heel snel daarna had hij een ander. Vond ik echt heel erg! Dat was zo weer over en daarna kreeg hij een vriendin waar hij (geloof ik) 5 jaar mee is samen geweest. Zij heeft dus ook mijn kindje gezien, stiefmoedertje geweest en zo. In het begin deed dat me vreselijk pijn, maar heb het geaccepteerd zo lang zij goed voor mijn kind was. Ik hoorde pas via via dat ze uit elkaar zijn. Ergens dacht ik: lekker voor je. Maar dat was even een seconde en daarna dacht ik nou ja lekker boeiend. Het intereseerd me echt niks. Dus ik kan jullie echt beloven dat er wel een tijd komt dat het je weinig tot niks meer doet. De vader van mijn kindje en ik waren niet lang samen maar we hebben genoeg samen mee gemaakt dat ik echt kan zeggen dat ik van hem hield en ook daar ben ik overheen gekomen! Dus ik begrijp hoe het is dat jullie ex een ander heeft maar echt het komt goed! Vooral als jullie straks weer gelukkig zijn denk je zo daar ben ik maar mooi vanaf.
Mijn nieuwe ex om het zo maar even te noemen heeft geen ander dus op dit moment voel ik niet wat jullie voelen maar wilde alleen even zeggen dat ook jullie er echt over heen komen. En frommeltje, ik heb me zeker niet normaal gedragen hoor in het begin dat ik de vader van mijn kindje met zijn vriendin tegen gekomen ben. Ik heb hele erge dingen gedaan en mezelf vreselijk laten kennen maar ja dat is gebeurt. Nu kan ik er alleen nog maar om lachen.
maandag 15 maart 2010 om 21:06
Diay.
Ik denk dat ik ook beter met boosheid om kan gaan dan met verdriet. Maar helaas ben ik nog niet bij die fase aangekomen.
Ik vind jouw verhaal over hoe je verlaten bent toen je zwanger was, nog steeds zo heftig. Zeker met al die hormonen in je lijf. En dat zo'n vriendin zich dan met jouw kindje gaat bemoeien.... Dat moet erg moeilijk voor je geweest zijn in die tijd.
Ik ben door jullie reakties op dit forum wel anders naar mezelf gaan kijken. Ik laat mijn geluk inderdaad van anderen afhangen. Mijn geluk zat allemaal in mijn ex. Als hij zich goed voelde, voelde ik me ook zo. Heb echt te weinig aan mezelf gedacht. Moet dit nu toch echt gaan leren, want wil me niet nog een keer zo verliezen.
Ik denk dat ik ook beter met boosheid om kan gaan dan met verdriet. Maar helaas ben ik nog niet bij die fase aangekomen.
Ik vind jouw verhaal over hoe je verlaten bent toen je zwanger was, nog steeds zo heftig. Zeker met al die hormonen in je lijf. En dat zo'n vriendin zich dan met jouw kindje gaat bemoeien.... Dat moet erg moeilijk voor je geweest zijn in die tijd.
Ik ben door jullie reakties op dit forum wel anders naar mezelf gaan kijken. Ik laat mijn geluk inderdaad van anderen afhangen. Mijn geluk zat allemaal in mijn ex. Als hij zich goed voelde, voelde ik me ook zo. Heb echt te weinig aan mezelf gedacht. Moet dit nu toch echt gaan leren, want wil me niet nog een keer zo verliezen.
maandag 15 maart 2010 om 22:18
Hallo allemaal, hier ben ik weer even. Ik ben ook ingeruild en o wat ben ik boos, verdrietig, machteloos etc. geweest........en nu is het uit met zijn liefje! Tuurlijk denk ik nu: net goed, maar ik wil hem ook gelijk weer helpen en ik moet uitkijken dat ik hem niet terugwil, want daar heeft hij me nu eenmaal te veel pijn voor gedaan, hij heeft alles kapot gemaakt en nergens voor gevochten........
maandag 15 maart 2010 om 23:02
Hey lieve dames.
@suus, diay en frommeltje. Kan me nog steeds niets voorstellen bij dat mijn ex gelijk een ander zou hebben, dus denk dat jullie meeste steun hebben uit de verhalen van elkaar en vooral diay omdat die dat al verwerkt heeft, maar ik denk dat als mijn ex weer snel een nieuwe heeft dat hij straks precies weer dezelfde fouten gaat maken als bij mij. Tuurlijk is dat meisje anders en kan zij er misschien beter mee omgaan en dat hoop ik echt voor hem. Maar ik vrees dat hij eerst toch wat beter naar zichzelf moet kijken ipv alleen te zeggen dat hij dat doet. Deze relaties heten niet voor niets de rebound! Als je je ergens zo snel weer instort dan duw je alle gevoelens van je vorige alleen maar weg. Je projecteert de gevoelens die je nog over had voor je ex op de volgende om het gemis op te vullen. En zodra ze zien dat het toch niet na te bootsen is moeten ze flink aan de slag of lukt zoon relatie weer niet. Zeg niet dat wij nooit iets fout hebben gedaan, maar merk dat wij veel meer (misschien iets te veel in mijn geval) aan zelfreflectie doen. En daar leren we weer van voor een volgende relatie. Wij vallen niet in dezelfde valkuilen en zij wel. Geloof er in dat die mannen jullie pas beginnen met verwerken als de rebound niet werkt zoals ze willen. Dan kunnen ze zich niet meer ergens achter verschuilen, want blijkbaar zijn ze toch niet zo perfect dat iedereen bij ze wil zijn. Dan beginnen ze naar hun zelf te kijken naar wat nu alweer fout is gegaan. En op dat moment zijn wij alweer totally happy onszelf. Met iemand of zonder iemand, maar in ieder geval een verbeterde versie met meer zelfkennis en zelfliefde dan ervoor.
@sloopthard. Wat goed dat je blijft schrijven!
@frommeltje. Is geoorloofd hoor als je niet beheerst en aardig kan blijven als je die vriendin en hem ooit samen ziet. Als je maar niet alleen haar de schuld geeft. Hij heeft er ook een groot deel in gehad. Dit weet je waarschijnlijk wel, maar zie altijd dat vrouwen vooral boos worden op de andere vrouw. Zo van dat doe je je eigen soort toch niet aan? En kan best zijn dat ze niet een verleidster op hakken is, maar zich ontzettend schuldig en beschaamd voelt als ze jou ziet. Maar denk niet teveel na over hoe je gaat reageren. Het gaat zoals het gaat en het gaat nooit zoals je van te voren bedacht had. En je leert er weer van en je schrijft het hier van je af en je gaat door. En zoveel jaar is niet zomaar uit te wissen. Is ook echt geen stijl wat hij gedaan heeft. En op welke manier je dit verhaal ook brengt, niemand gaat ooit vinden dat jij niet recht hebt op een heleboel verdriet en boosheid. En 5 weken is te kort om al in boos te zijn. Is bij iedereen anders, maar ik ben heel vaak van verdrietig naar boos geswitched. Boos is makkelijker om mee om te gaan, want ergens voel je je dan sterk, maar dan komt verdrietig weer en dat is ook ok. En acceptatie komt ook echt. Dikke knuffel!
Mijn egopost gedeelte. Ik ben net terug van studentenvereniging, waar hij ook was. Elkaar niet gezien. Zag hem langslopen meer niet. Gevoel van een gesprek blijft knagen. Iedereen daar weet dat wij een stel waren en heb geen zin dat ik een keer aangesproken word met heeh brocoli wij hebben van je ex dit verhaal gehoord. Dadelijk ben ik mezelf ook nog eens bij sensatie zoekers aan het verklaren. Opzich zijn we allebei niet boeiend genoeg binnen sv, maar wel zijn jaar en mijn jaar en daar weer vrienden van die toch wel iets weten. En wil er weer op kunnen vertrouwen dat als hij of ik uitgehoord word dat we respectvol over elkaar kunnen praten. Maybe wishfull thinking, maar voelt nu verkeerd. En wat jij zegt suus klopt ook wel. Ik denk nu ook anders over mijn ex dan vroeger. Nooit gedacht dat hij zo ver zou gaan. En ben blij dat ik het nu weet, want dat verhoudt me om ooit bij hem terug te gaan. Maar we hadden ook zoveel mooie momenten 2 jaar lang en heb nu het idee dat hij alle momenten van die 2 jaar met terugwerkende kracht aan het besmeuren is. Zodat hij straks helemaal kan justificeren dat het de goede beslissing was om het uit te maken, want hij heeft dan zogenaamd 2 jaar lang zo ontzettend gekwetst rondgelopen... Kan ook mijn hersentjes nog niet helemaal wrappen om hoe het gegaan is. Het ging zoveel beter en toen heeft hij helemaal buiten mij om besloten dat hij het uit kwam maken door iets wat op internet een herinnering bij hem had getriggerd. Alles kwam bij hem weer terug van 1.5 jaar ervoor, alles waardoor het de eerste keer uit ging. En toen was het over. Niets geen ruzie of conflict, hij had het besloten en kwam de sleutel inleveren. En nu is hij dus lijkt wel ruzie aan het zoeken om het makkelijker te maken ofzo, maar ik vind dat het niet zo kinderachtig moet. Ja het is klote dat het uit is, maar waar 2 vechten hebben 2 schuld en niet alleen ik. Zeker aangezien ik geen aardschokkende dingen verkeerd heb gedaan.
Maar om lang verhaal kort te maken, want typ weer veel te lang merk ik... Ik wil van dit gevoel af dat hij alles onder een microscoop legt en kapot analyseert. Dacht dat ik dat al goed kon, maar hij doet net of er helemaal geen leuke herinneringen meer zijn... Pff word moe van mezelf...
@suus, diay en frommeltje. Kan me nog steeds niets voorstellen bij dat mijn ex gelijk een ander zou hebben, dus denk dat jullie meeste steun hebben uit de verhalen van elkaar en vooral diay omdat die dat al verwerkt heeft, maar ik denk dat als mijn ex weer snel een nieuwe heeft dat hij straks precies weer dezelfde fouten gaat maken als bij mij. Tuurlijk is dat meisje anders en kan zij er misschien beter mee omgaan en dat hoop ik echt voor hem. Maar ik vrees dat hij eerst toch wat beter naar zichzelf moet kijken ipv alleen te zeggen dat hij dat doet. Deze relaties heten niet voor niets de rebound! Als je je ergens zo snel weer instort dan duw je alle gevoelens van je vorige alleen maar weg. Je projecteert de gevoelens die je nog over had voor je ex op de volgende om het gemis op te vullen. En zodra ze zien dat het toch niet na te bootsen is moeten ze flink aan de slag of lukt zoon relatie weer niet. Zeg niet dat wij nooit iets fout hebben gedaan, maar merk dat wij veel meer (misschien iets te veel in mijn geval) aan zelfreflectie doen. En daar leren we weer van voor een volgende relatie. Wij vallen niet in dezelfde valkuilen en zij wel. Geloof er in dat die mannen jullie pas beginnen met verwerken als de rebound niet werkt zoals ze willen. Dan kunnen ze zich niet meer ergens achter verschuilen, want blijkbaar zijn ze toch niet zo perfect dat iedereen bij ze wil zijn. Dan beginnen ze naar hun zelf te kijken naar wat nu alweer fout is gegaan. En op dat moment zijn wij alweer totally happy onszelf. Met iemand of zonder iemand, maar in ieder geval een verbeterde versie met meer zelfkennis en zelfliefde dan ervoor.
@sloopthard. Wat goed dat je blijft schrijven!
@frommeltje. Is geoorloofd hoor als je niet beheerst en aardig kan blijven als je die vriendin en hem ooit samen ziet. Als je maar niet alleen haar de schuld geeft. Hij heeft er ook een groot deel in gehad. Dit weet je waarschijnlijk wel, maar zie altijd dat vrouwen vooral boos worden op de andere vrouw. Zo van dat doe je je eigen soort toch niet aan? En kan best zijn dat ze niet een verleidster op hakken is, maar zich ontzettend schuldig en beschaamd voelt als ze jou ziet. Maar denk niet teveel na over hoe je gaat reageren. Het gaat zoals het gaat en het gaat nooit zoals je van te voren bedacht had. En je leert er weer van en je schrijft het hier van je af en je gaat door. En zoveel jaar is niet zomaar uit te wissen. Is ook echt geen stijl wat hij gedaan heeft. En op welke manier je dit verhaal ook brengt, niemand gaat ooit vinden dat jij niet recht hebt op een heleboel verdriet en boosheid. En 5 weken is te kort om al in boos te zijn. Is bij iedereen anders, maar ik ben heel vaak van verdrietig naar boos geswitched. Boos is makkelijker om mee om te gaan, want ergens voel je je dan sterk, maar dan komt verdrietig weer en dat is ook ok. En acceptatie komt ook echt. Dikke knuffel!
Mijn egopost gedeelte. Ik ben net terug van studentenvereniging, waar hij ook was. Elkaar niet gezien. Zag hem langslopen meer niet. Gevoel van een gesprek blijft knagen. Iedereen daar weet dat wij een stel waren en heb geen zin dat ik een keer aangesproken word met heeh brocoli wij hebben van je ex dit verhaal gehoord. Dadelijk ben ik mezelf ook nog eens bij sensatie zoekers aan het verklaren. Opzich zijn we allebei niet boeiend genoeg binnen sv, maar wel zijn jaar en mijn jaar en daar weer vrienden van die toch wel iets weten. En wil er weer op kunnen vertrouwen dat als hij of ik uitgehoord word dat we respectvol over elkaar kunnen praten. Maybe wishfull thinking, maar voelt nu verkeerd. En wat jij zegt suus klopt ook wel. Ik denk nu ook anders over mijn ex dan vroeger. Nooit gedacht dat hij zo ver zou gaan. En ben blij dat ik het nu weet, want dat verhoudt me om ooit bij hem terug te gaan. Maar we hadden ook zoveel mooie momenten 2 jaar lang en heb nu het idee dat hij alle momenten van die 2 jaar met terugwerkende kracht aan het besmeuren is. Zodat hij straks helemaal kan justificeren dat het de goede beslissing was om het uit te maken, want hij heeft dan zogenaamd 2 jaar lang zo ontzettend gekwetst rondgelopen... Kan ook mijn hersentjes nog niet helemaal wrappen om hoe het gegaan is. Het ging zoveel beter en toen heeft hij helemaal buiten mij om besloten dat hij het uit kwam maken door iets wat op internet een herinnering bij hem had getriggerd. Alles kwam bij hem weer terug van 1.5 jaar ervoor, alles waardoor het de eerste keer uit ging. En toen was het over. Niets geen ruzie of conflict, hij had het besloten en kwam de sleutel inleveren. En nu is hij dus lijkt wel ruzie aan het zoeken om het makkelijker te maken ofzo, maar ik vind dat het niet zo kinderachtig moet. Ja het is klote dat het uit is, maar waar 2 vechten hebben 2 schuld en niet alleen ik. Zeker aangezien ik geen aardschokkende dingen verkeerd heb gedaan.
Maar om lang verhaal kort te maken, want typ weer veel te lang merk ik... Ik wil van dit gevoel af dat hij alles onder een microscoop legt en kapot analyseert. Dacht dat ik dat al goed kon, maar hij doet net of er helemaal geen leuke herinneringen meer zijn... Pff word moe van mezelf...
maandag 15 maart 2010 om 23:30
Is het niet een beetje "mannen-eigen" om zo snel naar het volgende vrouwtje over te stappen?
Het is tussen mij en mijn vriend dus ook al een keer eerder uitgeweest en ik weet dat hij in die tijd met (minstens) één meid heeft gezoend, gechat, gemaild, gesmst en geprobeerd nog een keer met haar af te spreken.
Ondertussen zocht hij ook nog steeds contact met mij, want... o... hij miste me zo!!! Hoe kan je dan al zo snel en zo makkelijk met een ander aan de haal gaan? Sorry... maar ik begrijp dat gewoon niet!
Ik hoorde dit pas, nadat de vonken voor de 2e keer overgeslagen waren, maar ook toen deed het me nog zo'n pijn! En ergens zit het nog steeds af en toe wel in mijn hoofd. Ik probeer het te begrijpen, maar is dat zinvol?? Ik denk dat dat weer iets "vrouwen-eigen" is: Analyseren... Ik wil overal de achterliggende reden, gedachte en het waarom van weten. Hebben jullie dat ook zo erg? Het zet je aan het denken... Zelfreflectie... zoals Brocoli zegt... Maar soms zou ik willen dat ik wat dat betreft iets meer van een man had en iets sneller over dingen heen kon stappen...
voor iedereen en trusten voor straks
Het is tussen mij en mijn vriend dus ook al een keer eerder uitgeweest en ik weet dat hij in die tijd met (minstens) één meid heeft gezoend, gechat, gemaild, gesmst en geprobeerd nog een keer met haar af te spreken.
Ondertussen zocht hij ook nog steeds contact met mij, want... o... hij miste me zo!!! Hoe kan je dan al zo snel en zo makkelijk met een ander aan de haal gaan? Sorry... maar ik begrijp dat gewoon niet!
Ik hoorde dit pas, nadat de vonken voor de 2e keer overgeslagen waren, maar ook toen deed het me nog zo'n pijn! En ergens zit het nog steeds af en toe wel in mijn hoofd. Ik probeer het te begrijpen, maar is dat zinvol?? Ik denk dat dat weer iets "vrouwen-eigen" is: Analyseren... Ik wil overal de achterliggende reden, gedachte en het waarom van weten. Hebben jullie dat ook zo erg? Het zet je aan het denken... Zelfreflectie... zoals Brocoli zegt... Maar soms zou ik willen dat ik wat dat betreft iets meer van een man had en iets sneller over dingen heen kon stappen...
voor iedereen en trusten voor straks
maandag 15 maart 2010 om 23:31
Hey meiden, even een berichtje van mij, lees nog steeds mee. Wat ontzettend jammer dat sommigen het nog zo moeilijk hebben, dit verdienen jullie niet.
Heel stom, maar ik word gewoon boos op jullie exen als ik de verhalen lees. Onbegrijpelijk dat mensen zo met elkaar omgaan.
Erachter komen dat je ex een ander heeft lijkt me heel moeilijk. Het doet pijn, omdat je nu weet dat de deur echt dicht is en niet meer opengaat. Aan de andere kant brengt het ook duidelijkheid. Ik las laatst ergens dat loslaten een bewuste keuze moet zijn. Pas als je er bewust voor kiest om het los te laten en verder te gaan, kun je gaan verwerken. Misschien is het wat vergezocht maar ik geloof er wel in.
Hier gaat het eigenlijk prima, ik voel niks. Ik ben niet boos, niet verdrietig, niks. Ik denk niet meer de hele dag aan hem en heb zelfs alweer interesse voor andere mannen.
Hij heeft het helaas niet zo. Ik had van het weekend nieuwe foto's op hyves gezet en hij heeft er allemaal reacties onder gezet. Lekker onnodig. Daarnaast belde hij vanochtend :s. Ik ben kortaf geweest en heb niets losgelaten behalve dat alles goed ging en er geen bijzonderheden waren. Ik verwacht dat hij deze week weer gaat bellen om iets af te spreken.
Nou meiden: Keep your head up.
Watching you walk out of my life does not make me bitter or cynical about love. But rather makes me realize that if I wanted so much to be with the wrong person how beautiful it will be when the right one comes along."
Heel stom, maar ik word gewoon boos op jullie exen als ik de verhalen lees. Onbegrijpelijk dat mensen zo met elkaar omgaan.
Erachter komen dat je ex een ander heeft lijkt me heel moeilijk. Het doet pijn, omdat je nu weet dat de deur echt dicht is en niet meer opengaat. Aan de andere kant brengt het ook duidelijkheid. Ik las laatst ergens dat loslaten een bewuste keuze moet zijn. Pas als je er bewust voor kiest om het los te laten en verder te gaan, kun je gaan verwerken. Misschien is het wat vergezocht maar ik geloof er wel in.
Hier gaat het eigenlijk prima, ik voel niks. Ik ben niet boos, niet verdrietig, niks. Ik denk niet meer de hele dag aan hem en heb zelfs alweer interesse voor andere mannen.
Hij heeft het helaas niet zo. Ik had van het weekend nieuwe foto's op hyves gezet en hij heeft er allemaal reacties onder gezet. Lekker onnodig. Daarnaast belde hij vanochtend :s. Ik ben kortaf geweest en heb niets losgelaten behalve dat alles goed ging en er geen bijzonderheden waren. Ik verwacht dat hij deze week weer gaat bellen om iets af te spreken.
Nou meiden: Keep your head up.
Watching you walk out of my life does not make me bitter or cynical about love. But rather makes me realize that if I wanted so much to be with the wrong person how beautiful it will be when the right one comes along."
maandag 15 maart 2010 om 23:35
@CL: ik denk dat mannen er beter in zijn hun kop in het zand te steken.
het zijn toch zo'n moeilijke praters en kunnen niet goed over hun gevoel praten? de makkelijkste manier voor hun is dus hun gevoel wegstoppen en doorgaan en naderhand erachter komen dat het eigenlijk toch niet zo goed was wat ze hebben gedaan.
.. en dan wordt weer zo'n meisje gekwetst..
het zijn toch zo'n moeilijke praters en kunnen niet goed over hun gevoel praten? de makkelijkste manier voor hun is dus hun gevoel wegstoppen en doorgaan en naderhand erachter komen dat het eigenlijk toch niet zo goed was wat ze hebben gedaan.
.. en dan wordt weer zo'n meisje gekwetst..
dinsdag 16 maart 2010 om 00:11
dinsdag 16 maart 2010 om 00:13
dinsdag 16 maart 2010 om 00:24
Natuurlijk heb je dat. Dat is hartstikke logisch.
Ik heb ook welles dat het lijkt alsof ik alles gedroomd heb, net of het niet echt gebeurd is.
Je wilt weten of je nog belangrijk bent voor hem, of hij nog aan je denkt, je wilt door hem gezien worden. Dat is heel normaal als je bedenkt wat jullie hebben meegemaakt maar hij is niet meer verantwoordelijk voor jouw geluk. Omgekeerd ook niet. Het klinkt heel hard, maar je zou je eigenwaarde e.d. niet uit je relatie of ex moeten halen. Dat zijn jullie niet meer voor elkaar.
Natuurlijk heb je iets voor hem betekend, anders waren jullie niet 2 jaar samen. (lullig:) maar je betekende niet genoeg meer voor hem om voor jullie te vechten. Wil je zo iemand?
Ik heb ook welles dat het lijkt alsof ik alles gedroomd heb, net of het niet echt gebeurd is.
Je wilt weten of je nog belangrijk bent voor hem, of hij nog aan je denkt, je wilt door hem gezien worden. Dat is heel normaal als je bedenkt wat jullie hebben meegemaakt maar hij is niet meer verantwoordelijk voor jouw geluk. Omgekeerd ook niet. Het klinkt heel hard, maar je zou je eigenwaarde e.d. niet uit je relatie of ex moeten halen. Dat zijn jullie niet meer voor elkaar.
Natuurlijk heb je iets voor hem betekend, anders waren jullie niet 2 jaar samen. (lullig:) maar je betekende niet genoeg meer voor hem om voor jullie te vechten. Wil je zo iemand?
dinsdag 16 maart 2010 om 00:37
Nee. Vanmorgen was hij boos, omdat ik afgelopen weekend niet was gekomen. Gezegd dat ik echt wel zou zijn gekomen als hij wilde (proberen te) praten, maar dat hij duidelijk zei dat dat lastig werd en dat hij mss niet eens wilde praten! Nogmaals duidelijk gemaakt dat ik eerst wil praten en dat hij dat maar aan moet geven. Zijn reactie: ok, als je dat wilt... ik laat het je weten! (Was ik dan zo onduidelijk?) Daarna niets meer gehoord!
dinsdag 16 maart 2010 om 00:50
Lijkt wel of hij niet eens zou weten hoe hij moet communiceren. Wacht gewoon net zo lang tot jij er over begint zodat hij op woordjes die jij zegt in kan haken. En doe je dat nu niet dan word hij boos uit onmacht omdat hij helemaal niet weet hoe hij zoiets aan moet pakken. Maar goed voor jou dat je niet zijn handje blijft vasthouden. Hij moet ook maar eens een volwassen gesprek aangaan. Zal eens tijd worden. Vind dat je het super hebt aangepakt.
