Relaties
alle pijlers
Los laten..
vrijdag 23 september 2011 om 17:22
Het is nu een kleine twee weken uit met mijn ex en ik heb zo de behoefte om het even van me af te schrijven.
Ik wil mijn vriendinnen er ook niet steeds mee lastig vallen, die zijn al lief genoeg voor me geweest.
Mijn ex heeft onze relatie twee weken geleden verbroken met als hoofdreden dat hij volledig met zichzelf in de knoop zit.
De meeste van zijn problemen lijken op die van een twintiger in een quarterlifecrisis. Hij heeft een hbo opleiding afgerond, is begonnen aan een master. Dit ging niet goed en hij gaat stoppen met de betreffende master. Hij heeft geen idee wat hij verder wil in de toekomst. Ondertussen woont hij al 8 jaar op dezelfde studentenkamer waar hij van baalt. Hij heeft moeite met het feit dat hij zijn vrienden niet meer zo intensief ziet als een aantal jaar geleden toen zij ook nog allemaal studeerde. Hij heeft het idee dat hij faalt en een vrij groot minderwaardigheidscomplex. Hij vindt zichzelf vaak een loser.
Daarbij komt nog dat zijn vader tien jaar geleden vrij plotseling is overleden en hij altijd heeft gedacht dat hij daar tien jaar later wel overheen zou zijn en 'klaar mee zou zijn'. Echter op zo'n cruciaal moment in je leven zul je een ouder die er niet meer is altijd missen.
Het moeilijkste van alles is dat hij totaal niet kan praten over zijn gevoelens. Het is een echter binnenvetter. Hij kan zijn gevoelens vaak niet eens duiden. Wel is hij extreem onrustig, wat zich ook fysiek uit in rusteloze benen en een slecht humeur.
Hij kiest dan het liefst voor de vermijdingsstrategie. Kop in het zand en afleiding zoeken in het spelen van games of iets dergelijks waardoor hij tijdelijk van het onrustige gevoel af is. Hij heeft dan het liefst zo min mogelijk mensen om zich heen.
Ik heb meer dan een jaar getracht om hem weer te activeren. Om hem aan het praten te krijgen en te zoeken naar oplossingen. Ik ben ook wel streng tegen hem geweest en heb hem wel eens een schop onder zijn kont verkocht. Daar was hij op dat moment blij mee.
Nu is hij van mening dat hij zijn problemen zelf moet gaan oplossen. Hij vindt dat hij dat alleen moet doen en wil mij er verder niet in meeslepen. Ik moet er dan ook nog bij vertellen dat hij enorm koppig en stug is. Als hij iets in zijn hoofd heeft zitten is hij er ook niet meer van af te praten.
Verstandelijk gezien weet ik dat ik hem los moet laten en me op mezelf moet richten. Als dit nu niet was gebeurt dan was het wel 2 weken later geweest. Maar ik vind het zo enorm moeilijk.
1 week voor onze break vertelde hij nog enthousiast aan een vriend over onze samenwoonplannen en een reis die we wilde gaan maken en hoe fijn we het hadden.
Hoe laat je iemand los? Ik leef helaas nog steeds op de hoop dat hij nu echt met zichzelf aan de slag gaat en terug krabbelt...
Ik wil mijn vriendinnen er ook niet steeds mee lastig vallen, die zijn al lief genoeg voor me geweest.
Mijn ex heeft onze relatie twee weken geleden verbroken met als hoofdreden dat hij volledig met zichzelf in de knoop zit.
De meeste van zijn problemen lijken op die van een twintiger in een quarterlifecrisis. Hij heeft een hbo opleiding afgerond, is begonnen aan een master. Dit ging niet goed en hij gaat stoppen met de betreffende master. Hij heeft geen idee wat hij verder wil in de toekomst. Ondertussen woont hij al 8 jaar op dezelfde studentenkamer waar hij van baalt. Hij heeft moeite met het feit dat hij zijn vrienden niet meer zo intensief ziet als een aantal jaar geleden toen zij ook nog allemaal studeerde. Hij heeft het idee dat hij faalt en een vrij groot minderwaardigheidscomplex. Hij vindt zichzelf vaak een loser.
Daarbij komt nog dat zijn vader tien jaar geleden vrij plotseling is overleden en hij altijd heeft gedacht dat hij daar tien jaar later wel overheen zou zijn en 'klaar mee zou zijn'. Echter op zo'n cruciaal moment in je leven zul je een ouder die er niet meer is altijd missen.
Het moeilijkste van alles is dat hij totaal niet kan praten over zijn gevoelens. Het is een echter binnenvetter. Hij kan zijn gevoelens vaak niet eens duiden. Wel is hij extreem onrustig, wat zich ook fysiek uit in rusteloze benen en een slecht humeur.
Hij kiest dan het liefst voor de vermijdingsstrategie. Kop in het zand en afleiding zoeken in het spelen van games of iets dergelijks waardoor hij tijdelijk van het onrustige gevoel af is. Hij heeft dan het liefst zo min mogelijk mensen om zich heen.
Ik heb meer dan een jaar getracht om hem weer te activeren. Om hem aan het praten te krijgen en te zoeken naar oplossingen. Ik ben ook wel streng tegen hem geweest en heb hem wel eens een schop onder zijn kont verkocht. Daar was hij op dat moment blij mee.
Nu is hij van mening dat hij zijn problemen zelf moet gaan oplossen. Hij vindt dat hij dat alleen moet doen en wil mij er verder niet in meeslepen. Ik moet er dan ook nog bij vertellen dat hij enorm koppig en stug is. Als hij iets in zijn hoofd heeft zitten is hij er ook niet meer van af te praten.
Verstandelijk gezien weet ik dat ik hem los moet laten en me op mezelf moet richten. Als dit nu niet was gebeurt dan was het wel 2 weken later geweest. Maar ik vind het zo enorm moeilijk.
1 week voor onze break vertelde hij nog enthousiast aan een vriend over onze samenwoonplannen en een reis die we wilde gaan maken en hoe fijn we het hadden.
Hoe laat je iemand los? Ik leef helaas nog steeds op de hoop dat hij nu echt met zichzelf aan de slag gaat en terug krabbelt...
vrijdag 23 september 2011 om 17:53
Oooh meisie... Ik weet hoe je je voelt. Bij mij is het ook net twee weken uit. Ook een knul die zei dat hij in de knoop zat, terwijl we naar huizen aan het kijken waren en hij vaak over kinderen sprak. Deze jongen had alleen een andere knoop dan jouw vriend. Tja... het enige wat je kan doen is loslaten. Je hebt het lang genoeg geprobeerd om hem te helpen. Misschien moet je hem nu met rust laten zodat hij zelf die knoop eruit kan halen. Als hij je echt nodig heeft dan komt hij bij je terug. Jullie hebben geen ruzie of er is geen ander in het spel toch? Hoe je iemand los laat... pfff.. ik ben er ook mee bezig.. Sinds mijn breuk ben ik ook druk aan het forummen (speciaal hiervoor 'lid' geworden - 8 jaar liefde "weggegooid") om het van me af te schrijven. Het helpt!
Wat mezelf helpt is: als jullie voor elkaar gemaakt zijn, komen jullie samen. Weet dat het niet tof klinkt. Zoek vooral energie in de kleine dingetjes.
Probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen. En anders kan je vanavond The Voice kijken...
ALs je dat leuk vindt. Ik ben vanavond laat weer terug op de computer.
Sterkte meid..
Wat mezelf helpt is: als jullie voor elkaar gemaakt zijn, komen jullie samen. Weet dat het niet tof klinkt. Zoek vooral energie in de kleine dingetjes.
Probeer zoveel mogelijk leuke dingen te doen. En anders kan je vanavond The Voice kijken...
ALs je dat leuk vindt. Ik ben vanavond laat weer terug op de computer. Sterkte meid..
vrijdag 23 september 2011 om 18:16
quote:anna8484 schreef op 23 september 2011 @ 17:22:
[...]
Mijn ex heeft onze relatie twee weken geleden verbroken met als hoofdreden dat hij volledig met zichzelf in de knoop zit.
[...]
Het moeilijkste van alles is dat hij totaal niet kan praten over zijn gevoelens. Het is een echter binnenvetter. Hij kan zijn gevoelens vaak niet eens duiden. Wel is hij extreem onrustig, wat zich ook fysiek uit in rusteloze benen en een slecht humeur.Rusteloze benen kunnen veroorzaakt worden door een neurologisch probleem, dat vaak gepaard gaat aan slecht slapen, humeurigheid, verminderd concentratievermogen, vermoeidheid en depressiviteit. Het is zelden de uiting van ingehouden emoties.quote:Hij kiest dan het liefst voor de vermijdingsstrategie. Kop in het zand en afleiding zoeken in het spelen van games of iets dergelijks waardoor hij tijdelijk van het onrustige gevoel af is. Hij heeft dan het liefst zo min mogelijk mensen om zich heen.
Misschien werkt dit voor hem gewoon het beste? Niet iedereen is erbij gebaat om over gevoelens te praten.
quote:[...]
Nu is hij van mening dat hij zijn problemen zelf moet gaan oplossen. Hij vindt dat hij dat alleen moet doen en wil mij er verder niet in meeslepen. [...]
Goed van hem! Zelf verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen problemen.
quote:[...]Hoe laat je iemand los? Ik leef helaas nog steeds op de hoop dat hij nu echt met zichzelf aan de slag gaat en terug krabbelt...
Verder gaan met je eigen leven, zoals hij dat doet met het zijne.
Even doorbijten, maar goed mogelijk.
[...]
Mijn ex heeft onze relatie twee weken geleden verbroken met als hoofdreden dat hij volledig met zichzelf in de knoop zit.
[...]
Het moeilijkste van alles is dat hij totaal niet kan praten over zijn gevoelens. Het is een echter binnenvetter. Hij kan zijn gevoelens vaak niet eens duiden. Wel is hij extreem onrustig, wat zich ook fysiek uit in rusteloze benen en een slecht humeur.Rusteloze benen kunnen veroorzaakt worden door een neurologisch probleem, dat vaak gepaard gaat aan slecht slapen, humeurigheid, verminderd concentratievermogen, vermoeidheid en depressiviteit. Het is zelden de uiting van ingehouden emoties.quote:Hij kiest dan het liefst voor de vermijdingsstrategie. Kop in het zand en afleiding zoeken in het spelen van games of iets dergelijks waardoor hij tijdelijk van het onrustige gevoel af is. Hij heeft dan het liefst zo min mogelijk mensen om zich heen.
Misschien werkt dit voor hem gewoon het beste? Niet iedereen is erbij gebaat om over gevoelens te praten.
quote:[...]
Nu is hij van mening dat hij zijn problemen zelf moet gaan oplossen. Hij vindt dat hij dat alleen moet doen en wil mij er verder niet in meeslepen. [...]
Goed van hem! Zelf verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen problemen.
quote:[...]Hoe laat je iemand los? Ik leef helaas nog steeds op de hoop dat hij nu echt met zichzelf aan de slag gaat en terug krabbelt...
Verder gaan met je eigen leven, zoals hij dat doet met het zijne.
Even doorbijten, maar goed mogelijk.
vrijdag 23 september 2011 om 19:20
Bedankt voor de reacties.
@ mavipa: Er is geen ander in het spel voor zover ik weet nee. We hebben ook geen ruzie. Ik vind het alleen heel moeilijk om te ervaren dat hij me zo bewust op afstand probeert te houden. En eigenlijk nog steeds niet echt aan de slag gaat met zijn problemen.
@waranaka: Bedankt voor de link.
Zijn vermijdingsstrategie helpt helaas niet, daar was hij inmiddels zelf ook wel achter. Zijn problemen verdwijnen namelijk niet door een potje gamen, hij hoeft er alleen eventjes niet aan te denken. Het is uitstel van executie.
En verder gaan met je eigen leven is makkelijker gezegd dan gedaan, wanneer iemand je zo abrupt uit zijn leven zet.
@ mavipa: Er is geen ander in het spel voor zover ik weet nee. We hebben ook geen ruzie. Ik vind het alleen heel moeilijk om te ervaren dat hij me zo bewust op afstand probeert te houden. En eigenlijk nog steeds niet echt aan de slag gaat met zijn problemen.
@waranaka: Bedankt voor de link.
Zijn vermijdingsstrategie helpt helaas niet, daar was hij inmiddels zelf ook wel achter. Zijn problemen verdwijnen namelijk niet door een potje gamen, hij hoeft er alleen eventjes niet aan te denken. Het is uitstel van executie.
En verder gaan met je eigen leven is makkelijker gezegd dan gedaan, wanneer iemand je zo abrupt uit zijn leven zet.
vrijdag 23 september 2011 om 19:24
quote:anna8484 schreef op 23 september 2011 @ 19:20:
[...]
@waranaka: Bedankt voor de link.
Zijn vermijdingsstrategie helpt helaas niet, daar was hij inmiddels zelf ook wel achter. Zijn problemen verdwijnen namelijk niet door een potje gamen, hij hoeft er alleen eventjes niet aan te denken. Het is uitstel van executie.
En verder gaan met je eigen leven is makkelijker gezegd dan gedaan, wanneer iemand je zo abrupt uit zijn leven zet.
Het is goed dat hij zelf ook al in de gaten had dat vermijdingsgedrag niet goed werkt. Maar dan nog kan het zijn dat hij minder behoefte heeft aan het uiten en bespreken van zijn gevoelens dan jij wellicht veronderstelt.
En ja, het is niet makkelijk om verder te gaan met je eigen leven. Maar iets anders zit er niet op...
Heel veel sterkte!
[...]
@waranaka: Bedankt voor de link.
Zijn vermijdingsstrategie helpt helaas niet, daar was hij inmiddels zelf ook wel achter. Zijn problemen verdwijnen namelijk niet door een potje gamen, hij hoeft er alleen eventjes niet aan te denken. Het is uitstel van executie.
En verder gaan met je eigen leven is makkelijker gezegd dan gedaan, wanneer iemand je zo abrupt uit zijn leven zet.
Het is goed dat hij zelf ook al in de gaten had dat vermijdingsgedrag niet goed werkt. Maar dan nog kan het zijn dat hij minder behoefte heeft aan het uiten en bespreken van zijn gevoelens dan jij wellicht veronderstelt.
En ja, het is niet makkelijk om verder te gaan met je eigen leven. Maar iets anders zit er niet op...
Heel veel sterkte!
vrijdag 23 september 2011 om 20:40
Hallo Anna,
zit je topic met open mond te lezen, ik herken ieder woord! Excuses voor mijn Nederlands, maar woon nu al een lange tijd in het buitenland. Mijn ex had dit ook allemaal, hij heeft het uitgemaakt voor al deze redenen , maar met een groot verschil : bij ons was het "probleem" dat wij een lange afstands relatie hadden, hij daar niet tegen kon, hij seks nodig had, maar ook een meid in zijn leven (iemand die er elke dag is, en niet iemand op 4 uur vliegafstand) deze redenen waren het moelijkste wat ik ooit te horen heb gekregen. Maar we bleven altijd contact hebben, mailen, bellen, cadeautjes opsturen.
Maar goed, ik ken hem zo goed, ik denk niet dat dat de echte reden is, we hebben elkaar nu weer gezien en ik heb hem laten kiezen: of we gaan er helemaal voor, of we kappen met het contact, ik kan niet blijven mailen en van hem blijven houden terwijl hij daar allerlei scharrels heeft. Hij zit erg in de knoop met zichzelf: heeft zijn middelbare school diploma's op 28 jarige leeftijd ingehaald, terwijl ik (jaar ouder) nu denk om een PhD te gaan doen (thesis net ingeleverd, nadenken over mijn academische toekomst) Dat wij niet dezelfde opleiding hebben, maakte mij geen moer uit, hij was de liefde van mijn leven en we zaten op dezelfde (intellectuele) golflengte, maar hij voelde zich een loser, omdat ik zo hoopgopgeleid ben en al zijn beste vrienden (die ik ken) ook. Zelf wil/de hij wel studeren, maar hij had de moed al opgegeven, hij denkt niet dat ie het kan, omdat ie over zichzelf zegt dat hij een opgever is, hij maakt nooit dingen af. Hij woonde in het appartement van zijn overleden ouders (ook zijn vader is heel plotseling gegaan) en toen ik met hem was, werd dit huis verkocht en verhuisde hij naar een nieuwe plek, zijn eigen plekje. Hij werkt bij zijn zus, maar vond het werk niet leuk, maar kon ook niks anders zonder diploma's op zak. Nu zegt hij die baan opgezegd te hebben en hij wil nu ook uit zijn nieuwe flat. Hij denkt te emigreren naar het land waar ik woon (niet voor mij hoor! maar dit is het land van afkomst van zijn ouders en hij heeft hier vrienden en familie)
Hij heeft veel verloren in het leven, en hij kon heel moeilijk over zijn gevoelens te praten, rusteloze benen en een slecht humeur is iets wat ik ook herken van hem... Toen we samen waren, ging hij slapen rond een uur of 3-4 s'nachts, omdat hij aan het gamen was (veel gamen, net zoals jouw ex) HIj gamede en internette veel en sloot zichzelf uit, hij nam afstand van al zijn vrienden en zei dat als iemand hem niet pusht, hij er geen contact mee behoudt. Ik heb een jaar voor hem gevochten,ik wilde hem, ik wilde er alles voor doen.
Ook ik heb hem shoppen onder zijn kont verkocht, heb informatie opgezocht voor opleidingen voor hem, gaf hem adviezen, en ik was er altijd voor hem.
Nou heeft hij ook nog eens last van bindingsangst (en dat zeg ik niet omdat hij just not that into me is) Hij heeft in korte tijd zijn ouders verloren en zijn broer is aan de andere kant van de wereld gaan wonen: van een huis met 4 inwoners, is hij alleen achtergebleven. door al de genoemde dingen was hij vaak depressief, en jaloers op mij en op mijn drukke leven die toen inhielden (werk, studie, vrienden, feestjes, vrijwiliggerswerk, taal leren, sporten en veel meer) terwijl hij eigenlijk alleen zijn baan had, af en toe bij zijn familie langsging, en zijn laptop...
Hij zei ook een keer :"jij hebt zo'n rijk leven, je mist dan misschien wel een ding (liefde dus, hem) maar ik mis alles.. ik heb niks in mijn leven"
Hij zei het niet aan te kunnen om met mij te zijn, vanwege de afstand, vanwege onze verschillende levenstyle... maar de liefde is er, en was er nog steeds toen we elkaar vorige maand na een jaar weer tegenkwamen. Hij zegt geen relatie aan te kunnen met mij, maar wil wel vrienden blijven. Ik kan dat niet en hebg voor mezelf gekozen: hoe kan ik nou zijn maatje zijn, weten dat hij uitgaat met meiden en ONS en (vaste) sharrels heeft, terwijl ik hier zo verliefd op hem ben?
Nu is het over, maar ik mis hem elke dag... en nu ik zon lap tekst heb geschreven, nadat ik hem veel in het door jouw geschreven OP herkende, heb ik de neiging om hem te bellen/ mailen, zeggen dat het me spijt, dat ik hem voor geen goud kwijtwil, dat ik voor hem wil vechten.. maar ik weet dat hij daar met "haar" is, waarover hij mij heeft verteld... en als het haar niet is, dan is het wel iemand anders..
Liefde is zo moeilijk soms..
Bij ons is het nu afstand, en ik hoop dat als hij zijn problemen heeft opgelost, dat hij tijd heeft om na te denken over ons en dat er missschien toch nog wat veranderd (hij zei dat hij nag is dat hij de grootste fout van zijn leven maakt en dat ie daar altijd spijt van zal hebben, ik zag hoe erg hij in de knoop zat: verliefd op mij 6000 km verder, voelt zich schuldig tegenover zijn "scharrel" weet hete cht niet over zijn eigen toekomst... Ik heb gezegd dat hij nu een tijdje zonder mij moet, en veel moet nadenken, maar damn wat mis ik hem...
zit je topic met open mond te lezen, ik herken ieder woord! Excuses voor mijn Nederlands, maar woon nu al een lange tijd in het buitenland. Mijn ex had dit ook allemaal, hij heeft het uitgemaakt voor al deze redenen , maar met een groot verschil : bij ons was het "probleem" dat wij een lange afstands relatie hadden, hij daar niet tegen kon, hij seks nodig had, maar ook een meid in zijn leven (iemand die er elke dag is, en niet iemand op 4 uur vliegafstand) deze redenen waren het moelijkste wat ik ooit te horen heb gekregen. Maar we bleven altijd contact hebben, mailen, bellen, cadeautjes opsturen.
Maar goed, ik ken hem zo goed, ik denk niet dat dat de echte reden is, we hebben elkaar nu weer gezien en ik heb hem laten kiezen: of we gaan er helemaal voor, of we kappen met het contact, ik kan niet blijven mailen en van hem blijven houden terwijl hij daar allerlei scharrels heeft. Hij zit erg in de knoop met zichzelf: heeft zijn middelbare school diploma's op 28 jarige leeftijd ingehaald, terwijl ik (jaar ouder) nu denk om een PhD te gaan doen (thesis net ingeleverd, nadenken over mijn academische toekomst) Dat wij niet dezelfde opleiding hebben, maakte mij geen moer uit, hij was de liefde van mijn leven en we zaten op dezelfde (intellectuele) golflengte, maar hij voelde zich een loser, omdat ik zo hoopgopgeleid ben en al zijn beste vrienden (die ik ken) ook. Zelf wil/de hij wel studeren, maar hij had de moed al opgegeven, hij denkt niet dat ie het kan, omdat ie over zichzelf zegt dat hij een opgever is, hij maakt nooit dingen af. Hij woonde in het appartement van zijn overleden ouders (ook zijn vader is heel plotseling gegaan) en toen ik met hem was, werd dit huis verkocht en verhuisde hij naar een nieuwe plek, zijn eigen plekje. Hij werkt bij zijn zus, maar vond het werk niet leuk, maar kon ook niks anders zonder diploma's op zak. Nu zegt hij die baan opgezegd te hebben en hij wil nu ook uit zijn nieuwe flat. Hij denkt te emigreren naar het land waar ik woon (niet voor mij hoor! maar dit is het land van afkomst van zijn ouders en hij heeft hier vrienden en familie)
Hij heeft veel verloren in het leven, en hij kon heel moeilijk over zijn gevoelens te praten, rusteloze benen en een slecht humeur is iets wat ik ook herken van hem... Toen we samen waren, ging hij slapen rond een uur of 3-4 s'nachts, omdat hij aan het gamen was (veel gamen, net zoals jouw ex) HIj gamede en internette veel en sloot zichzelf uit, hij nam afstand van al zijn vrienden en zei dat als iemand hem niet pusht, hij er geen contact mee behoudt. Ik heb een jaar voor hem gevochten,ik wilde hem, ik wilde er alles voor doen.
Ook ik heb hem shoppen onder zijn kont verkocht, heb informatie opgezocht voor opleidingen voor hem, gaf hem adviezen, en ik was er altijd voor hem.
Nou heeft hij ook nog eens last van bindingsangst (en dat zeg ik niet omdat hij just not that into me is) Hij heeft in korte tijd zijn ouders verloren en zijn broer is aan de andere kant van de wereld gaan wonen: van een huis met 4 inwoners, is hij alleen achtergebleven. door al de genoemde dingen was hij vaak depressief, en jaloers op mij en op mijn drukke leven die toen inhielden (werk, studie, vrienden, feestjes, vrijwiliggerswerk, taal leren, sporten en veel meer) terwijl hij eigenlijk alleen zijn baan had, af en toe bij zijn familie langsging, en zijn laptop...
Hij zei ook een keer :"jij hebt zo'n rijk leven, je mist dan misschien wel een ding (liefde dus, hem) maar ik mis alles.. ik heb niks in mijn leven"
Hij zei het niet aan te kunnen om met mij te zijn, vanwege de afstand, vanwege onze verschillende levenstyle... maar de liefde is er, en was er nog steeds toen we elkaar vorige maand na een jaar weer tegenkwamen. Hij zegt geen relatie aan te kunnen met mij, maar wil wel vrienden blijven. Ik kan dat niet en hebg voor mezelf gekozen: hoe kan ik nou zijn maatje zijn, weten dat hij uitgaat met meiden en ONS en (vaste) sharrels heeft, terwijl ik hier zo verliefd op hem ben?
Nu is het over, maar ik mis hem elke dag... en nu ik zon lap tekst heb geschreven, nadat ik hem veel in het door jouw geschreven OP herkende, heb ik de neiging om hem te bellen/ mailen, zeggen dat het me spijt, dat ik hem voor geen goud kwijtwil, dat ik voor hem wil vechten.. maar ik weet dat hij daar met "haar" is, waarover hij mij heeft verteld... en als het haar niet is, dan is het wel iemand anders..
Liefde is zo moeilijk soms..
Bij ons is het nu afstand, en ik hoop dat als hij zijn problemen heeft opgelost, dat hij tijd heeft om na te denken over ons en dat er missschien toch nog wat veranderd (hij zei dat hij nag is dat hij de grootste fout van zijn leven maakt en dat ie daar altijd spijt van zal hebben, ik zag hoe erg hij in de knoop zat: verliefd op mij 6000 km verder, voelt zich schuldig tegenover zijn "scharrel" weet hete cht niet over zijn eigen toekomst... Ik heb gezegd dat hij nu een tijdje zonder mij moet, en veel moet nadenken, maar damn wat mis ik hem...
vrijdag 23 september 2011 om 20:58
Hoi Anna8484,
Ik weet helaas ook maar al te goed hoe jij je voelt,ik heb een paar weken geleden ook een topic geopend nadat mijn ex het uitgemaakt heeft. (als je op het loepje onder mijn naam klikt kan je mijn verhaal nog wel teruglezen)ik herken veel in dingen die je schrijft,ook het gevoel dat je hoopt dat hij zichzelf bijeen raapt en bij je terugkomt.
Ik ben ondertussen nu al twee maanden verder en ik kom er steeds meer achter dat hij en alleen hij degene is die wat aan zichzelf kan doen,hoe graag je hem ook wil helpen,hij moet het zelf inzien en aan zijn problemen werken.
maar dat is natuurlijk heel makkelijk gezegd ,en ik zit er ook nog steeds heel erg mee en huil ook nog bijna elke dag om hem...
meissie heel veel sterker,uiteindelijk komt het allemaal goed .
Ik weet helaas ook maar al te goed hoe jij je voelt,ik heb een paar weken geleden ook een topic geopend nadat mijn ex het uitgemaakt heeft. (als je op het loepje onder mijn naam klikt kan je mijn verhaal nog wel teruglezen)ik herken veel in dingen die je schrijft,ook het gevoel dat je hoopt dat hij zichzelf bijeen raapt en bij je terugkomt.
Ik ben ondertussen nu al twee maanden verder en ik kom er steeds meer achter dat hij en alleen hij degene is die wat aan zichzelf kan doen,hoe graag je hem ook wil helpen,hij moet het zelf inzien en aan zijn problemen werken.
maar dat is natuurlijk heel makkelijk gezegd ,en ik zit er ook nog steeds heel erg mee en huil ook nog bijna elke dag om hem...
meissie heel veel sterker,uiteindelijk komt het allemaal goed .
