Loslaten

Hallo allemaal,



zucht, ik zit er helemaal door heen... Nou ja, helemaal is ook weer zo depressief... De afgelopen weken heb ik enorm getwijfeld over mijn gevoelens voor mijn vriend, waar ik aanstaande zondag 1 jaar mee samen ben. De ene dag ging het beter als de andere dag en dat had er vooral mee te maken dat ik overal op ging letten. Ik ging proberen te achterhalen waardoor ik me op sommige momenten rot voelde en maakte van elk klein dingetje een oorzaak... Ik bleef piekeren en dit is natuurlijk helemaal niet goed.



Gisteren op mijn werk brak ik (weer). Ik raakte heel emotioneel en kon het allemaal even niet aan. Ik belde mijn vriend op om bij hem steun te vinden, wat ik de afgelopen 3 weken absoluut ook bij hem kan vinden! Iets waar ik natuurlijk heel blij mee mag zijn. Ik had het er met hem over dat mijn onzekerheid bij deze situatie echt een grote rol speelt, ik ben in het verleden gepest en door de onzekerheid die dat met zich mee heeft gebracht, denk ik dat ik in mijn onderbewustzijn heel bang ben om verlaten te worden. Vooral aangezien in de afgelopen 11 maanden (dus voordat het twijfelen begon) ik intens gelukkig ben geweest. Na hem gesproken te hebben, ging het een stuk beter, hij kreeg me weer aan het lachen en ik kon een knop om zetten. Ik maak me zo druk over het wel of niet piekeren en daardoor pieker ik vervolgens weer dubbelop.



Vandaag ging ook heel de dag goed, ik kreeg mijn gedachten gefocused op mijn werk en ik had onwijs veel zin om mijn vriend weer te zien. Ook als ik even een negatieve gedachte in mijn hoofd had, of een lichte twijfel, wist ik dat af te slaan. Tot op het moment dat ik bij mijn vriend was en hij thuis kwam. Ondanks dat ik er totaal niet mee bezig wil zijn, ging ik letten op mijn gevoelens voor hem. Om zo overtuigd te raken van dat ik hem niet meer leuk vind, terwijl ik me tegelijkertijd heel goed voel bij hem. Alle sensoren lijken aan te staan en dat wil ik helemaal niet. Ik wil zo graag met hem verder, maar zit nu echt met mezelf in een soort knoop waar ik op dit moment niet goed uit weet te komen.



Dit is weer eens een lang verhaal geworden en ik vind het fijn om het even kwijt te kunnen. Ja, ik wil echt met hem verder, hij maakt me zo gelukkig (krijg er tranen van in mijn ogen), maar hoe krijg ik mijn gedachten onder controle? Hoop dat jullie veel positieve tips kunnen geven zodat ik de avond (die ik alleen ben tot hij weer thuis is rond 11 uur) goed door kan komen =)

Ik wilde jullie allemaal nog even een update geven. Uiteindelijk toch besloten de foto's te laten maken van mijn vriend en mij. Het was zo ontzettend leuk om te doen! Het is nog steeds een lastige situatie, ik heb veel ups en downs, maar uiteindelijk ga ik daar dus aan werken door hulp te zoeken. Ik moet niet van mezelf verwachten dat ik me vandaag weer beter voel, ik moet accepteren dat het in kleine gedeeltes gaat!

Klopt, ik zoek mijn steun bij verschillende partijen maar vooral bij mijn vriend. Ik heb met hem ook afgesproken dat het misschien goed is als we elkaar een weekje niet zien, heel misschien zien we elkaar woensdag nog, maar in ieder geval in het weekend niet (dat is eigenlijk doordat we allebei andere plannen hebben ).



Heb vandaag wel een moeilijke dag op mijn werk, ik kan me niet heel goed concentreren, ben constant met mijn gevoel bezig. Begin steeds meer te twijfelen, vind ik zijn smsjes nog leuk, wil ik ECHT nog wel dingen met hem doen? Om vervolgens steeds moeier te worden...

Hoi birgit,

het gaat bij mij nu langzamerhand beter. Ik wil best met je praten, wellicht lucht het op?

ik probeer een berichtje naar je te sturen, maar het werkt niet =( Ik vind het niet erg om via de mail te praten (eventueel via msn kan ook)... misschien lukt het jou wel om een bericht te versturen?