Loslaten

Hallo Allemaal,

alvast bedankt voor het lezen en eventueel reageren op mijn verhaal.

Ik ben normaal niet zo van de forums maar ik kom er zelf niet meer uit en op steun uit mijn omgeving hoef ik nu ook niet te rekenen.



2,5 jaar geleden heb ik een jongen leren kennen waar het direct mee klikte, na een paar weken waren we onafscheidelijk en deelden we alles samen. Na een tijdje begonnen vrienden en vriendinnen natuurlijk te klagen omdat we er vaak niet meer bij waren. Maar hij gaf aan dat hij niet zoveel met zijn kameraden had en dat hij liever bij mij was. Hij vond het niet leuk als ik vaak uitging en eigenlijk was ik al lang blij dat hij niet graag uit ging met zijn vrienden (allemaal vrijgezel en lang leve het bier)

Maargoed na een tijdje ging het minder tussen ons, hij had onder andere moeite met het feit dat ik voor hem al 2 langere relaties had gehad. Ik bleef hem maar vertellen hoe speciaal hij was en hoe anders dit voelde, omdat dit voor mij ook écht zo is. na ongeveer een jaar van regelmatige discussies en ruzies maakte hij het toch vrij plotseling uit. Ik kwam er na 2 dagen achter dat hij al met een ander smste, msnde en belde. Ook zagen ze elkaar met uitgaan. Nadat het 3 weken uit was vroeg hij of ik een keer wilde praten. We zijn toen een stuk gaan wandelen, we hebben gepraat en genuffeld. Hij gaf aan dat hij me miste maar dat hij niet zo goed wist wat hij moest. Hij ging die avond uit en hij zou dat andere meisje zien. Voor mij was het toen eigenlijk wel klaar, voor mij was het alles of niets.

Die nacht belde hij me na het uitgaan op dat hij me miste en dat hij inzag dat hij voor mij moest gaan.

Na veel gepraat hebben we besloten er toch weer samen voor te gaan. We hebben samen een verre vakantie gemaakt en leuke dingen gedaan. Maar weer kwam het moment dat hij opeens minder tijd voor me had, soms hele dagen niets liet horen.

Na veel gezeur van mij kwam er uit dat hij het inderdaad weer niet wist.

Na 2 weken kwam hij weer terug met het verhaal dat hij me miste en dat hij dom was geweest maar dat ik zijn ware was.

Weer was ik zo dom om hem terug te nemen.

Een paar maanden later weer hetzelfde verhaal. Een week later zoende hij al met 2 anderen. Ik dacht, wat hij kan dat kan ik ook. Maar op die avond kwam hij naar me toe om me te vertellen dat hij me miste en dat hij stom was geweest etc etc etc.

Ik heb hem die avond weggestuurd en daar hield ik een blauwe arm aan over.

De dagen erna bleef hij smsen, bellen, msnen, mailen.

Omdat ik daar zo zat van was besloot ik toch nog een keer met hem te praten.

Dat had ik dus niet moeten doen want met zijn mooie verhaaltjes haalde hij me weer over. Mooie beloftes en leuke woorden.

Hij heeft welgeteld 4 weken zijn best gedaan.

Nu is hij weer druk met school, werk en uitgaan..

Ik voel mezelf al dagen rot en ik ben inmiddels al 3 kilo kwijt.

Ik trek het echt niet meer en toch, als ik hem zie dan voel ik zoveel liefde voor hem dat ik alle stomme dingen weer vergeet..

Ik weet dat het dom en naief klinkt.. En achteraf baal ik elke keer zo keihard van mezelf. En toch trap ik er elke keer weer in.

Wat kan ik in godsnaam doen om hem zo snel mogelijk te vergeten?

Mijn vriendinnen hebben allemaal vaste verkering en we gaan (bijna) nooit meer uit..

Ik voel me zo ontzettend alleen en onzeker..