Man heeft me voorgelogen

Bah, ik voel me vernederd, kwaad en vol ongeloof. Ik begrijp gewoonweg niet hoe het kan dat ik zo voorgelogen ben door de persoon bij wie ik me acht jaar zo goed en vertrouwd heb gevoeld. Dit topic open ik omdat ik heel graag even mijn hart wil luchten.



Mijn man en ik hebben altijd een goede relatie gehad. Sinds twee jaar delen we een huis en het eerste jaar was fantastisch, maar langzamerhand sloeg het om. Hij kreeg iets andere werktijden en we zagen elkaar steeds minder, ook omdat hij buiten het werk veel weg was. Eenmaal thuis kon hij dan vaak zo aanschuiven voor het eten, hij keek iets op tv wat hij leuk vond en dan was hij zo moe dat hij wilde slapen. Als we elkaar zagen werd er nauwelijks gepraat en ik moest elke dag of om de dag het initiatief nemen om nog soort van met elkaar te communiceren. Hij vond de relatie prima zo, maar ik werd steeds minder gelukkig. We deden absoluut niets meer samen, wat ik ook zei. Intimiteit was ook zo goed als weg, al was dat al nooit veel aanwezig. Door alles samen begon ik me een soort huishoudster te voelen en niet zijn partner.



Al met al zat ik dus in een flink dal. Man beloofde wel steeds zijn best te gaan doen, maar dat kwam er niet van. Tot mijn grote teleurstelling 'vergat' hij in december mijn verjaardag, terwijl hij normaal nauwelijks kan wachten tot 12 uur 's nachts om zijn cadeautje te geven en het samen te vieren. Hij ging 's nachts werken, ging vervolgens overdag ook de deur uit om uiteindelijk mij mijn eigen eten te laten bestellen en betalen. Geen kaartje, geen bosje bloemen, niets. Ondertussen zie ik hoe man het één na het andere voor vrienden of familie over heeft. Iedereen loopt met hem weg, want hij staat altijd klaar. Mensen hoeven maar te bellen of hij helpt bij een verhuizing, boodschappen, van alles.



Voor mij was de maat vol en dat heb ik duidelijk gezegd. We hebben daarom afgesproken deze zomer voor het eerst in die acht jaar samen op vakantie te gaan. Man kon maximaal een week vrij krijgen van zijn werk, maar dat was prima. Ik verheugde me er enorm op en de sfeer in huis werd de laatste twee weken sowieso beter. Hij knuffelde, stuurde lieve berichtjes, bleef in het weekend 's middags thuis om samen films te kijken. Tot hij gisteravond een bom dropte die juist na de fijne weken als een klap in mijn gezicht binnenkwam.



Man was niet thuis en appte me ineens allemaal lieve dingetjes. Vervolgens kwam er een mededeling van zijn kant: hij zou over een paar dagen op reis gaan met andere mensen en dat zouden dan dus de vakantiedagen van dit jaar zijn. Hij had het allemaal al in de afgelopen tijd gepland, achter mijn rug om en ik heb er niets van meegekregen. Allerlei mensen in mijn omgeving, zoals vrienden en familie van hem, wisten ervan behalve ik. Hij had me voorgehouden dat we voor het eerst samen weg zouden gaan, terwijl hij al meerdere keren zonder mij op reis is geweest. Ik zat me te verheugen op iets waarvan hij al wist dat het niet eens kon doorgaan. En dan nu deze mededeling, nota bene via whatsapp. Alle lieve woordjes en dingetjes van de afgelopen weken voelen nu als berekenend, vals gedrag, omdat hij natuurlijk wist dat hij zo langzamerhand zijn 'mededeling' een keer moest doen. Alsof ik alles zou pikken omdat hij zich inmiddels omhoog had geslijmd.



Niet dus, ik pik dit niet. Ik heb nu teveel gepikt. Gisteravond heb ik wat spullen van hem bij de voordeur gezet en de deur van binnen uit op slot gedaan. Ik ben van nature niet hard en ik wou mezelf beschermen tegen zielige woorden. Toen hij thuiskwam probeerde hij dit inderdaad wel, met een klein stemmetje vragen of hij alsjeblieft binnen mocht komen. Ik heb niets met Valentijnsdag, maar omdat ik me weer zo gelukkig voelde in mijn relatie had ik wat kleine, grappige cadeautjes bij elkaar gezocht en in een tasje gedaan. Achterlijk als ik me voelde heb ik hem dat in de handen gedrukt en de deur weer gesloten. Daarna heb ik hem niet meer gesproken, ik weet niet eens waar hij geslapen heeft.



Nou, lang verhaal. Ik vind steun bij mijn familie, maar ik wil nu juist even alleen zijn en mijn verhaal opschrijven. Waarschijnlijk voel ik ook die behoefte omdat ik het nog steeds niet begrijp. Familie en vrienden vragen vooral 'waarom heeft hij dit gedaan!?' en ik heb gewoon géén idee. Van zulke vragen word ik nu even onrustig, terwijl ik me thuis op de bank relatief relaxt kan voelen met mijn warme chocomel en serie. Ergens vandaag of morgen zal hij wel weer naar huis moeten in verband met werkkleding, laptop en allerlei spullen die hij nodig heeft. Geen idee wat ik dan moet doen of zeggen.



Bah.

Heel erg bedankt voor de knuffels en lieve woorden. We wonen in een huurhuis en gelukkig werk ik ook. Helaas heb ik een tijdelijk contract, maar ik ben natuurlijk op zoek naar iets anders. Ik heb een goede studie gedaan en zal me echt wel redden, daar maak ik me niet druk om.



Uiteraard blijf ik niet bij mijn man, voor mij is het nu klaar. De reden dat ik de slechte periode in onze relatie gepikt heb was dat ik geloofde dat het ook te maken had met zijn nieuwe werktijden en ik geloofde dat er in ieder huwelijk wel een dal kon zijn. Vooral omdat alles daarvoor altijd goed was, hield ik hoop en deze hoop leek de laatste weken beantwoord. Was dus onzin.



Ik denk niet dat hij een ander heeft, maar die mogelijkheid is er natuurlijk altijd.