Relaties
alle pijlers
Man heeft mij bedrogen
zaterdag 1 april 2017 om 13:26
Mijn man heeft mij een tijdje terug bedrogen.
We kennen elkaar 9 jaar. We zijn de ouders van een kindje van 1,5 jaar.
Tussen Kerst en Oudjaar is hij gaan skiën met enkele vrienden. Dat vond ik als jonge moeder best moeilijk, maar heb ik hem wel ‘gegund’. Tijdens de laatste dag zijn ze uitgegaan, hebben ze wat gedronken en zijn ze een groep vrouwen tegengekomen, waarmee ze samen zijn uitgegaan. Hij heeft één van die vrouwen terug meegenomen naar zijn hotelkamer en heeft er seks mee gehad. Een verklaring kan hij niet geven. Het was een dronken fout, een slippertje, “het betekende niets”.
Hij is thuisgekomen van het tripje, heeft gedoucht en heeft alles direct opgebiecht. Mijn eerste reactie was dat ik niet wilde dat hij ons verliet. Hij weende, ik ben rond zijn hals gevlogen en ik heb hem getroost. Ik heb een maand lang mijn stinkende best gedaan voor hem. Nu ben ik vooral kwaad. Als ik denk aan wat hij met haar gedaan heeft, wordt ik lichamelijk onwel. Ik twijfel nu of ik wel verder wil met hem.
Het ergste vind ik dat we gelukkig waren toen hij mij bedrogen heeft. We zouden nog op een roze wolk moeten zitten. We hebben een koophuis, een vaste job en een fijn gezin. Hij heeft alles op het spel gezet, en waarvoor? Voor één “leuke” avond, die niets betekende.
Ik probeer mijn best te doen, vooral voor mijn kindje, maar ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud.
Ik hoop hier vooral mijn gedachten te ordenen.
We kennen elkaar 9 jaar. We zijn de ouders van een kindje van 1,5 jaar.
Tussen Kerst en Oudjaar is hij gaan skiën met enkele vrienden. Dat vond ik als jonge moeder best moeilijk, maar heb ik hem wel ‘gegund’. Tijdens de laatste dag zijn ze uitgegaan, hebben ze wat gedronken en zijn ze een groep vrouwen tegengekomen, waarmee ze samen zijn uitgegaan. Hij heeft één van die vrouwen terug meegenomen naar zijn hotelkamer en heeft er seks mee gehad. Een verklaring kan hij niet geven. Het was een dronken fout, een slippertje, “het betekende niets”.
Hij is thuisgekomen van het tripje, heeft gedoucht en heeft alles direct opgebiecht. Mijn eerste reactie was dat ik niet wilde dat hij ons verliet. Hij weende, ik ben rond zijn hals gevlogen en ik heb hem getroost. Ik heb een maand lang mijn stinkende best gedaan voor hem. Nu ben ik vooral kwaad. Als ik denk aan wat hij met haar gedaan heeft, wordt ik lichamelijk onwel. Ik twijfel nu of ik wel verder wil met hem.
Het ergste vind ik dat we gelukkig waren toen hij mij bedrogen heeft. We zouden nog op een roze wolk moeten zitten. We hebben een koophuis, een vaste job en een fijn gezin. Hij heeft alles op het spel gezet, en waarvoor? Voor één “leuke” avond, die niets betekende.
Ik probeer mijn best te doen, vooral voor mijn kindje, maar ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud.
Ik hoop hier vooral mijn gedachten te ordenen.
woensdag 5 april 2017 om 15:25
Stel dat je dit jaar gaat scheiden.
Fast forward naar de toekomst.
Over 10 jaar zit je bij de musical van je dochters klas (afscheid van groep 8).
Je (nu nog) man is daar ook.
Ga je de hele avond in de zaal woedend naar hem staren,
terwijl je dochter aan het optreden is?
("Hij, hij, hij heeft ons huwelijk te grabbel gegooid in 2016. Hij was de oorzaak van je vertrouwensbreuk.")
En als hij een nieuwe partner heeft, kijk je vuil naar haar?
("Aan haar is hij wèl trouw, die @&*$! Terwijl hij mij bedroog. En met haar heeft hij nu een zoon, die hij met mij had moeten hebben.")
Fast forward naar de toekomst.
Over 10 jaar zit je bij de musical van je dochters klas (afscheid van groep 8).
Je (nu nog) man is daar ook.
Ga je de hele avond in de zaal woedend naar hem staren,
terwijl je dochter aan het optreden is?
("Hij, hij, hij heeft ons huwelijk te grabbel gegooid in 2016. Hij was de oorzaak van je vertrouwensbreuk.")
En als hij een nieuwe partner heeft, kijk je vuil naar haar?
("Aan haar is hij wèl trouw, die @&*$! Terwijl hij mij bedroog. En met haar heeft hij nu een zoon, die hij met mij had moeten hebben.")
woensdag 5 april 2017 om 17:08
Dus omdat je man je belazerd heeft zouden jij, je man én je kind in een ongelukkig gezinsleven vast moeten komen zitten, omdat jij een passieve houding aanneemt?
Vrouw, wat je is overkomen is verschrikkelijk, maar er zijn opties, doe iets! Bijvoorbeeld:
1) stop met zo ongelooflijk koppig zijn en ga naar een therapeut. Het beeld dat je daarbij hebt is zo ongelooflijk verkeerd, en zelfs beledigend.
2) zet je schouders eronder, spreek naar je man uit wat je van hem nodig hebt en probeer de relatie te redden.
3) stop met de relatie, waardoor je even een kutperiode hebt, maar daarna echt wel weer gelukkig wordt.
Vrouw, wat je is overkomen is verschrikkelijk, maar er zijn opties, doe iets! Bijvoorbeeld:
1) stop met zo ongelooflijk koppig zijn en ga naar een therapeut. Het beeld dat je daarbij hebt is zo ongelooflijk verkeerd, en zelfs beledigend.
2) zet je schouders eronder, spreek naar je man uit wat je van hem nodig hebt en probeer de relatie te redden.
3) stop met de relatie, waardoor je even een kutperiode hebt, maar daarna echt wel weer gelukkig wordt.
donderdag 6 april 2017 om 08:44
quote:Tiswa schreef op 05 april 2017 @ 14:25:
Probeer die schaamte echt los te laten, want daarmee maak je het jezelf alleen maar heel moeilijk. Je man zat fout, maar dat is nu niet meer te veranderen. Dat jij hieronder lijdt is logisch want het is nogal wat. Maar door gewoon maar door te gaan zoals je nu doet, en tegen iedereen aan te lopen schoppen, wordt het echt niet beter. Ga naar de huisarts of bel een psycholoog en vraag hulp om dit alles een plaats te gaan geven. Het kan zijn dat je er dan achter komt dat je hem wel kunt vergeven, maar misschien ook niet en is een scheiding de enige oplossing. Tijd zal het leren, dat hoef je nu nog niet te beslissen. Je bent het alleen wel aan je kind en jezelf verplicht om de huidige situatie te veranderen, want hier gaat je kind wel onder lijden. Dit een plek geven kun je waarschijnlijk gewoon echt niet zonder hulp en dat is niets om je voor te schamen. En janken als je bij een psycholoog zit, is al helemaal iets waar je je niet voor zou moeten schamen. Sterkte met alles!
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Probeer die schaamte echt los te laten, want daarmee maak je het jezelf alleen maar heel moeilijk. Je man zat fout, maar dat is nu niet meer te veranderen. Dat jij hieronder lijdt is logisch want het is nogal wat. Maar door gewoon maar door te gaan zoals je nu doet, en tegen iedereen aan te lopen schoppen, wordt het echt niet beter. Ga naar de huisarts of bel een psycholoog en vraag hulp om dit alles een plaats te gaan geven. Het kan zijn dat je er dan achter komt dat je hem wel kunt vergeven, maar misschien ook niet en is een scheiding de enige oplossing. Tijd zal het leren, dat hoef je nu nog niet te beslissen. Je bent het alleen wel aan je kind en jezelf verplicht om de huidige situatie te veranderen, want hier gaat je kind wel onder lijden. Dit een plek geven kun je waarschijnlijk gewoon echt niet zonder hulp en dat is niets om je voor te schamen. En janken als je bij een psycholoog zit, is al helemaal iets waar je je niet voor zou moeten schamen. Sterkte met alles!
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
donderdag 6 april 2017 om 08:50
quote:Leontien_ schreef op 06 april 2017 @ 08:44:
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
En waar haal jij die wijsheid vandaan? Waarom denk jij zo goed te weten hoe het werkt bij een therapeut en wat hij/zij zal vragen en oordelen?
In je laatste zinnen wordt weer eens duidelijk dat je heel wat meer issues hebt en dat die je heel erg in de weg zitten om goed om te gaan met wat er speelt. Als je die issues niet aanpakt zul je niet over het overspel heen komen, maar ook niet over een scheiding. Dus lijkt mij nogal duidelijk wat je te doen staat.
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
En waar haal jij die wijsheid vandaan? Waarom denk jij zo goed te weten hoe het werkt bij een therapeut en wat hij/zij zal vragen en oordelen?
In je laatste zinnen wordt weer eens duidelijk dat je heel wat meer issues hebt en dat die je heel erg in de weg zitten om goed om te gaan met wat er speelt. Als je die issues niet aanpakt zul je niet over het overspel heen komen, maar ook niet over een scheiding. Dus lijkt mij nogal duidelijk wat je te doen staat.
donderdag 6 april 2017 om 09:06
Ehm oke... dan weet ik het ook niet hoor. Onbegrijpelijk dat jij niks wil proberen om de situatie te veranderen. Een therapeut kan juist zo goed helpen alles op een rijtje te zetten om uiteindelijk (en echt niet meteen) een goede beslissing te kunnen nemen.
Maar als jij liever gewoon woedend wil blijven, en verder niks constructiefs wil doen, moet je het zelf weten. Sterkte voor jullie kind! Die gaat het zwaar krijgen.
Maar als jij liever gewoon woedend wil blijven, en verder niks constructiefs wil doen, moet je het zelf weten. Sterkte voor jullie kind! Die gaat het zwaar krijgen.
donderdag 6 april 2017 om 09:10
quote:Leontien_ schreef op 06 april 2017 @ 08:44:
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Je hebt echt ergere problemen dan dat je man is vreemdgegaan lieve leontien. Deze gedachtes gaan je niet helpen, juist het tegenovergestelde. Jouw man heeft jou bedrogen.
Jouw man heeft met vuur gespeeld en jouw man heeft jullie toekomst onveilig gemaakt. Maar hoe je hier reageert en over jezelf spreekt is niet gezond, en dit gaat je niet helpen. Je bent nu zelf je grootste vijand.. je graaft jezelf in en dit is wel gevaarlijk voor jou en je kind.
Ik denk echt als je dit aan een therapeut zou zeggen dat ze je kunnen helpen om op een gezondere manier je gevoelens een plekje te geven en constructiever te leren denken. Maar als je dit zelf niet vindt heeft dat geen zin. Je zit te diep ingegraven..
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Je hebt echt ergere problemen dan dat je man is vreemdgegaan lieve leontien. Deze gedachtes gaan je niet helpen, juist het tegenovergestelde. Jouw man heeft jou bedrogen.
Jouw man heeft met vuur gespeeld en jouw man heeft jullie toekomst onveilig gemaakt. Maar hoe je hier reageert en over jezelf spreekt is niet gezond, en dit gaat je niet helpen. Je bent nu zelf je grootste vijand.. je graaft jezelf in en dit is wel gevaarlijk voor jou en je kind.
Ik denk echt als je dit aan een therapeut zou zeggen dat ze je kunnen helpen om op een gezondere manier je gevoelens een plekje te geven en constructiever te leren denken. Maar als je dit zelf niet vindt heeft dat geen zin. Je zit te diep ingegraven..
donderdag 6 april 2017 om 09:12
Ik raad je zeker aan om in therapie te gaan. Mijn man heeft mij ook bedrogen en we doen ons best om er nog iets van te maken. Ik zit met dezelfde verwijten als jij en ook ik weet niet welke keuze te maken.
Mijn man en ik zijn los van elkaar in therapie en inmiddels is relatietherapie ook gestart. Niet eens was de vraag of we verder willen in de relatie (mijn man iig wel), daar zouden we gaandeweg wel uitkomen en als het antwoord nee is dan helpt het om er op een nette manier een einde aan te breien, voor onszelf maar ook voor onze kinderen.
En idd, het is heel veel therapie, zoveel zelfs dat je kunt denken als dit allemaal nodig is om de boel bij elkaar te houden valt er dan nog wel iets te redden? Misschien niet, maar dan weet ik dat ik (en ja, hij uiteindelijk ook) m'n stinkende best heb gedaan en dat ik met een schone lei dit kan afsluiten en opnieuw beginnen.
Mijn man en ik zijn los van elkaar in therapie en inmiddels is relatietherapie ook gestart. Niet eens was de vraag of we verder willen in de relatie (mijn man iig wel), daar zouden we gaandeweg wel uitkomen en als het antwoord nee is dan helpt het om er op een nette manier een einde aan te breien, voor onszelf maar ook voor onze kinderen.
En idd, het is heel veel therapie, zoveel zelfs dat je kunt denken als dit allemaal nodig is om de boel bij elkaar te houden valt er dan nog wel iets te redden? Misschien niet, maar dan weet ik dat ik (en ja, hij uiteindelijk ook) m'n stinkende best heb gedaan en dat ik met een schone lei dit kan afsluiten en opnieuw beginnen.
donderdag 6 april 2017 om 09:27
TO helpt het misschien om even je kussen kapot te slaan. Of bijv even flink te gaan boksen of andere sporten. Blèren. Uithuilen bij iemand. Schreeuwen in t bos. Weet ik veel wat. En dan naar de dokter gaan. Wat is t beste nu. Jij bent zo boos dat je niet normaal kunt nadenken. En dan moet je er even hulp bij hebben. Dat je hier komt is al een hele goede stap. Je hebt al best wat tips gekregen. Waar je wat mee kunt maar nu door je boosheid niks mee kunt. Slaap je wel goed? Eet je wel goed? Ik heb niet alle pagina's gelezen.
donderdag 6 april 2017 om 10:13
quote:Leontien_ schreef op 06 april 2017 @ 08:44:
[...]
Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Serieus ???
Echt onbegrijpelijk dat je er zo in staat. En zo tegenstrijdig ook omdat je eigenlijk je man de schuld geeft van alles. En hij is natuurlijk ook de fout in gegaan. Maar echt, er zijn wel meer mensen die een keer de fout ingaan, hoor! Ik denk dat je eerst maar eens bij jezelf te rade moet gaan of je ergens nog van hem houdt.
Hoe was jullie huwelijk eigenlijk vóór zijn vreemdgaan?
[...]
Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Serieus ???
Echt onbegrijpelijk dat je er zo in staat. En zo tegenstrijdig ook omdat je eigenlijk je man de schuld geeft van alles. En hij is natuurlijk ook de fout in gegaan. Maar echt, er zijn wel meer mensen die een keer de fout ingaan, hoor! Ik denk dat je eerst maar eens bij jezelf te rade moet gaan of je ergens nog van hem houdt.
Hoe was jullie huwelijk eigenlijk vóór zijn vreemdgaan?
donderdag 6 april 2017 om 11:11
Hij weet nu in elk geval dat hij alles kan maken en 'gewoon' verder kan bij jou.
Het is wellicht handig om na te denken of dit voor jou ook vol te houden is. En voor hoelang.
En hoevaak hij met dit "foutje bedankt, ik kreeg m wel omhoog nadat ik naar het huis was gegaan maar was verder te dronken om na te denken maar als ik hard huil troost jij mij toch"-verhaal weg mag komen.
Het is wellicht handig om na te denken of dit voor jou ook vol te houden is. En voor hoelang.
En hoevaak hij met dit "foutje bedankt, ik kreeg m wel omhoog nadat ik naar het huis was gegaan maar was verder te dronken om na te denken maar als ik hard huil troost jij mij toch"-verhaal weg mag komen.
donderdag 6 april 2017 om 11:54
Je schrijft dat je hebt gefaald als moeder.
Ik vind dat zo raar dat je dat schrijft.
Dan zouden andere moeders ook gefaald hebben?
Nou echt niet, ik was er altijd voor mijn kind, ik heb zeker niet gefaald.
Dat is niet sterk wat jij schrijft.
Ik vind dat zo raar dat je dat schrijft.
Dan zouden andere moeders ook gefaald hebben?
Nou echt niet, ik was er altijd voor mijn kind, ik heb zeker niet gefaald.
Dat is niet sterk wat jij schrijft.
Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen.
donderdag 6 april 2017 om 13:01
quote:Leontien_ schreef op 06 april 2017 @ 08:44:
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.nee hoor. jij hebt niet gefaald. Hij heeft een fout begaan, als echtgenoot niet als vader. Als je niet weet of je verder wil las dan een break in en kom pas weer samen als jij er voor wilt gaan.
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.nee hoor. jij hebt niet gefaald. Hij heeft een fout begaan, als echtgenoot niet als vader. Als je niet weet of je verder wil las dan een break in en kom pas weer samen als jij er voor wilt gaan.
donderdag 6 april 2017 om 14:15
quote:Leontien_ schreef op 06 april 2017 @ 08:44:
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Je hebt dus al eerder in zo'n relatie gezeten? Dat je exact weet wat zo'n therapeut gaat vragen?
Verder hang je ontzettend in de slachtofferrol. Snap out of it en doe iets.
[...]
Ik weet niet wat het voor nut heeft om tegen mijn zin naar een therapeut te gaan, als ik er toch niet in geloof. De eerste vraag die ze gaat stellen is of ik verder wil in de relatie en ik weet het zelf niet.
Toen hij het net verteld had, was ik er zo van overtuigd dat alles goed zou komen en nu weet ik helemaal niets meer. Soms heb ik zin om mijn kind te nemen en gewoon weg te gaan, maar daar heeft mijn kind toch ook niet om gevraagd.
Ik wil echt mijn best doen, maar soms als ik alleen nog maar denk dat hij binnen een kwartier weer thuiskomt, dan zie ik alleen maar die vrouw. Dan wordt ik zo kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mezelf. Omdat ik het allemaal maar heb laten gebeuren, omdat ik mij hier niet gewoon kan overzetten, omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
Je hebt dus al eerder in zo'n relatie gezeten? Dat je exact weet wat zo'n therapeut gaat vragen?
Verder hang je ontzettend in de slachtofferrol. Snap out of it en doe iets.
donderdag 6 april 2017 om 17:21
quote:Leontien_ schreef op 06 april 2017 @ 08:44:
[...]
omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
De toekomst van je kind wordt echt niet onveilig omdat je man een keer vreemd gegaan is. Hou het een beetje in perspectief.
Je kunt je lang verzetten tegen het probleem wat er nu in je huwelijk is ontstaan. Maar je zult toch vroeger of later aan de bak moeten. En dat kun je oneerlijk vinden, en dat is het vast ook, en heel boos zijn en blijven, maar dit is je leven en het gaat gewoon door.
[...]
omdat ik als moeder de toekomst van mijn kind niet kon veilig houden. Ik ben gefaald als vrouw en als moeder.
De toekomst van je kind wordt echt niet onveilig omdat je man een keer vreemd gegaan is. Hou het een beetje in perspectief.
Je kunt je lang verzetten tegen het probleem wat er nu in je huwelijk is ontstaan. Maar je zult toch vroeger of later aan de bak moeten. En dat kun je oneerlijk vinden, en dat is het vast ook, en heel boos zijn en blijven, maar dit is je leven en het gaat gewoon door.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....