Relaties
alle pijlers
Midlife crisis vader
donderdag 3 november 2011 om 19:23
Ik heb hier geen ervaring mee, maar wil je wel een dikke knuffel geven, en jou en je broer ook. Wat rot voor jullie.
Heeft je vader iets naars mee gemaakt in de afgelopen 5 jaar, waardoor hij zo is geworden? Ik denk dat je vader eerst zelf moet in zien dat dit zo niet langer kan door gaan. Hij moet met je moeder gaan praten. Vertellen waarom precies hij niet gelukkig is. En je moeder op haar beurt dat er zo niet op een leuke manier met hem te leven valt. En jij en je broer, zou het helpen als jij het gesprek aan gaat met je vader? Hem vertellen dat je hem zo helemaal niet meer zo leuk vindt?
Veel sterkte. Als er echt gepraat kan worden, en als jullie er voor open staan echt met elkaar te praten, je vader ook, dan komen jullie hopelijk een heel eind.
Heeft je vader iets naars mee gemaakt in de afgelopen 5 jaar, waardoor hij zo is geworden? Ik denk dat je vader eerst zelf moet in zien dat dit zo niet langer kan door gaan. Hij moet met je moeder gaan praten. Vertellen waarom precies hij niet gelukkig is. En je moeder op haar beurt dat er zo niet op een leuke manier met hem te leven valt. En jij en je broer, zou het helpen als jij het gesprek aan gaat met je vader? Hem vertellen dat je hem zo helemaal niet meer zo leuk vindt?
Veel sterkte. Als er echt gepraat kan worden, en als jullie er voor open staan echt met elkaar te praten, je vader ook, dan komen jullie hopelijk een heel eind.
donderdag 3 november 2011 om 19:32
Midlife crisis is ongeveer hetzelfde als de pubertijd. Het lijkt me vreselijk moeilijk om een zinnig woord met je vader te wisselen, maar het is wel heel belangrijk dat het gebeurt, dit kan zo niet natuurlijk.
Dus jullie kunnen met z'n drietjes je vader eens uitnodigen om om de tafel te gaan zitten, zodat dit eens besproken kan worden, wie weet wat daar uit komt.
Dus jullie kunnen met z'n drietjes je vader eens uitnodigen om om de tafel te gaan zitten, zodat dit eens besproken kan worden, wie weet wat daar uit komt.
donderdag 3 november 2011 om 19:32
quote:ashley1983 schreef op 03 november 2011 @ 19:23:
Ik heb hier geen ervaring mee, maar wil je wel een dikke knuffel geven, en jou en je broer ook. Wat rot voor jullie.
Heeft je vader iets naars mee gemaakt in de afgelopen 5 jaar, waardoor hij zo is geworden? Ik denk dat je vader eerst zelf moet in zien dat dit zo niet langer kan door gaan. Hij moet met je moeder gaan praten. Vertellen waarom precies hij niet gelukkig is. En je moeder op haar beurt dat er zo niet op een leuke manier met hem te leven valt. En jij en je broer, zou het helpen als jij het gesprek aan gaat met je vader? Hem vertellen dat je hem zo helemaal niet meer zo leuk vindt?
Veel sterkte. Als er echt gepraat kan worden, en als jullie er voor open staan echt met elkaar te praten, je vader ook, dan komen jullie hopelijk een heel eind.
Dankjewel voor je reactie.
Mijn moeder en vader hebben hun leuke momenten. Gaan elk jaar op vakantie, maken er iets leuks van. Als mijn vader zijn goede dagen heeft (die hij dus vaak afwisselt met depressieve dagen) kan zijn moeder normaal met hem praten. Ik zelf kan hier niet mee omgaan, mijn moeder accepteert het, wat ik niet kan.
Ik heb wel eens een gesprek gehad met mijn vader, wat uitliep op een flinke ruzie. Het zit hem blijkbaar ook hoog, en reageerde nogal heftig op mijn "beschuldigingen" zeg maar. Vertelde dat ik en mijn moeder altijd tegen hem in gaan. Wij werken altijd samen tegen hem, zegt hij. Dat idee heb ik niet en daarbij, als het zo is, logisch! Hij gedraagt zich namelijk niet normaal, hoe kan ik daarmee instemmen?
Aan de ene kant heb ik de behoefte aan een goede band met mijn vader, ik mis hem. Maar ik ben bang dat hij niet zal veranderen. Hij wil niet veranderen.
Ik heb hier geen ervaring mee, maar wil je wel een dikke knuffel geven, en jou en je broer ook. Wat rot voor jullie.
Heeft je vader iets naars mee gemaakt in de afgelopen 5 jaar, waardoor hij zo is geworden? Ik denk dat je vader eerst zelf moet in zien dat dit zo niet langer kan door gaan. Hij moet met je moeder gaan praten. Vertellen waarom precies hij niet gelukkig is. En je moeder op haar beurt dat er zo niet op een leuke manier met hem te leven valt. En jij en je broer, zou het helpen als jij het gesprek aan gaat met je vader? Hem vertellen dat je hem zo helemaal niet meer zo leuk vindt?
Veel sterkte. Als er echt gepraat kan worden, en als jullie er voor open staan echt met elkaar te praten, je vader ook, dan komen jullie hopelijk een heel eind.
Dankjewel voor je reactie.
Mijn moeder en vader hebben hun leuke momenten. Gaan elk jaar op vakantie, maken er iets leuks van. Als mijn vader zijn goede dagen heeft (die hij dus vaak afwisselt met depressieve dagen) kan zijn moeder normaal met hem praten. Ik zelf kan hier niet mee omgaan, mijn moeder accepteert het, wat ik niet kan.
Ik heb wel eens een gesprek gehad met mijn vader, wat uitliep op een flinke ruzie. Het zit hem blijkbaar ook hoog, en reageerde nogal heftig op mijn "beschuldigingen" zeg maar. Vertelde dat ik en mijn moeder altijd tegen hem in gaan. Wij werken altijd samen tegen hem, zegt hij. Dat idee heb ik niet en daarbij, als het zo is, logisch! Hij gedraagt zich namelijk niet normaal, hoe kan ik daarmee instemmen?
Aan de ene kant heb ik de behoefte aan een goede band met mijn vader, ik mis hem. Maar ik ben bang dat hij niet zal veranderen. Hij wil niet veranderen.
donderdag 3 november 2011 om 20:39
donderdag 3 november 2011 om 20:41
quote:geitenwollensoc schreef op 03 november 2011 @ 20:18:
[...]
Inderdaad, moeilijk. Maar daarbij, ik heb hem al ooit duidelijk gemaakt dat ik het niet leuk vind, op welke manier hij veranderd is. Hij wil niet veranderen.Als je tegen hem zegt dat je hem mist, dan hou je het bij jezelf en kan je vader zich nooit negatief aangesproken voelen. Zodra je hem aanspreekt op zijn gedrag, wordt dat ervaren als een aanval. Dat is het verschil.
[...]
Inderdaad, moeilijk. Maar daarbij, ik heb hem al ooit duidelijk gemaakt dat ik het niet leuk vind, op welke manier hij veranderd is. Hij wil niet veranderen.Als je tegen hem zegt dat je hem mist, dan hou je het bij jezelf en kan je vader zich nooit negatief aangesproken voelen. Zodra je hem aanspreekt op zijn gedrag, wordt dat ervaren als een aanval. Dat is het verschil.
donderdag 3 november 2011 om 20:44
Wat triest. Misschien heeft je vader altijd teveel geslikt gedurende zijn huwelijk en probeert hij nu duidelijk te krijgen wie hij is door alleen nog maar één autoriteit te erkennen: hijzelf. Telkens als ze een beetje aan hem trekt of hij zich schuldig voelt (of hij heeft dat gevoel), dan probeert hij dat gevoel hard van zich af te slaan.
Ik denk dat relatietherapie de situatie voor beiden duidelijk kan krijgen, maar ze zullen zelf op dat idee moeten komen. Jij hebt met hun relatie (man-vrouw) weinig te maken.
Ik denk dat relatietherapie de situatie voor beiden duidelijk kan krijgen, maar ze zullen zelf op dat idee moeten komen. Jij hebt met hun relatie (man-vrouw) weinig te maken.
donderdag 3 november 2011 om 22:19
Ik herken het wel, mijn vader leek zich vaak erg te irriteren aan mijn moeder, alles was zeuren en vanalles was opeens niet goed genoeg. Wel nog op vakantie samen wat dan ook leuk was meestal. Thuis chagerijnig zijn, maar bij andere mensenwas ie me toch leuk en aardig!
En toen had hij een ander.. En dat speelt nu allemaal en nu gedraagd hij zich echt als een puber. Denk dat ik wel kan spreken van een midlife crisis haha.
En toen had hij een ander.. En dat speelt nu allemaal en nu gedraagd hij zich echt als een puber. Denk dat ik wel kan spreken van een midlife crisis haha.
donderdag 3 november 2011 om 22:25
Midlife crisis of niet, ik moet er niet aan denken om met iemand die zich zo horkerig gedraagt onder 1 dak te moeten leven. Fijn dat ie zichzelf zo belangrijk vindt, maar het getuigt van heel weinig respect naar je gezin als je je zo gedraagt.
Je ouders kiezen voor deze relatie. Het is lief en betrokken van je dat jij je hier zorgen om maakt, maar beinvloeden kan je het waarschijnlijk niet of nauwelijks.
Aangezien uit je verhaal lijkt te blijken dat je niet meer op de middelbare school zit, dan ben je misschien inmiddels op een leeftijd om op kamers te kunnen gaan wonen? Zou ik heel serieus gaan overwegen als ik jou was. Kan je meer afstand nemen van het rare gedrag van je vader.
Je ouders kiezen voor deze relatie. Het is lief en betrokken van je dat jij je hier zorgen om maakt, maar beinvloeden kan je het waarschijnlijk niet of nauwelijks.
Aangezien uit je verhaal lijkt te blijken dat je niet meer op de middelbare school zit, dan ben je misschien inmiddels op een leeftijd om op kamers te kunnen gaan wonen? Zou ik heel serieus gaan overwegen als ik jou was. Kan je meer afstand nemen van het rare gedrag van je vader.
donderdag 3 november 2011 om 23:40
Dit is volgens mij geen gewone midlifecrisis maar een zware identiteitscrisis. Je vaders gedrag in huis kan gewoon niet. Dat kun je niet maken tegenover je kinderen. Hij is de vader, de volwassene, en mag zijn kinderen hiermee niet opzadelen door zich zo onuitstaanbaar te gedragen. Ik heb ontzettend te doen met jullie en vooral met je moeder. Dat mens moet het allemaal maar pikken en krijgt er af en toe een leuk moment voor terug. Dat is niet genoeg!!! En dan nog klagen dat jullie samenspannen tegen hem. Hoe oud is die man 14? Ik weet natuurlijk niet hoe je moeder er echt tegenover staat en hoeveel ze nog van hem houdt, en ik begrijp ook dat jullie niets anders willen dan het gezin bij elkaar houden. Maar dit kan gewoon niet. Het is misschien hard maar misschien dat het zou helpen hem voor het blok te zetten. Of hij gaat normaal doen en lukt dat niet deskundige hulp zoeken. Of hij gaat een tijd op zichzelf. Ik weet zeker dat hij zich rot schrikt bij het idee op zichzelf te gaan want ik weet ook bijna zeker dat hij je moeder totaal niet kan missen. Maar pin me er niet op vast, dat is mijn gedachte. Ik wens jullie in ieder geval heel veel sterkte met dit alles. Hem ook trouwens want volgens mij zit de man ontzettend met zichzelf in de knoop.
vrijdag 4 november 2011 om 11:27
Op mij komt het vooral over alsof jij in een crisis zit. Er gebeurt iets waar jij geen invloed op hebt maar waar je ook niet mee weet om te gaan.
Wat heb jij er aan dat je het je vader kwalijk neemt dat hij bv met zn klussen er dus meer voor doet om waardering van anderen te krijgen dan van zn vrouw/gezin? Hij doet dus wel graag iets om gewaardeerd te worden, en doet dat dus voor degenen bij wie er kans op is om het ook te krijgen. Je vader is blijkbaar nog steeds een erg aardige man, alleen niet meer volgens jou/voor jullie.
Vraag hem eens waar hij aan merkt dat hij door jullie gewaardeerd wordt. Noem daarna wat jij wél doet om het hem te tonen en probeer helder te krijgen waarom hij dat niet merkt.
Waar heeft je moeder meer aan? Dat jij je afzet tegen je vader of dat je hem accepteert zoals zij dat ook doet?
Wat heb jij er aan dat je het je vader kwalijk neemt dat hij bv met zn klussen er dus meer voor doet om waardering van anderen te krijgen dan van zn vrouw/gezin? Hij doet dus wel graag iets om gewaardeerd te worden, en doet dat dus voor degenen bij wie er kans op is om het ook te krijgen. Je vader is blijkbaar nog steeds een erg aardige man, alleen niet meer volgens jou/voor jullie.
Vraag hem eens waar hij aan merkt dat hij door jullie gewaardeerd wordt. Noem daarna wat jij wél doet om het hem te tonen en probeer helder te krijgen waarom hij dat niet merkt.
Waar heeft je moeder meer aan? Dat jij je afzet tegen je vader of dat je hem accepteert zoals zij dat ook doet?
Let's play Twister, let's play Risk yeah
vrijdag 4 november 2011 om 15:47
Ik denk dat je een duidelijke streep moet zetten tussen wat jóuw dwarszit, en wat jij dénkt waar je moeder last van heeft. Met dat laatste heb jij namelijk eigenlijk niet zo heel veel te maken. Blijkbaar vindt jouw moeder het 'wel prima' dat je vader zo doet, of wil er in ieder geval wel mee leven, dus daar zou jij je niet druk over moeten maken, hoe moeilijk dat misschien ook is.
En verder ben ik het eens met alle voorgaande reacties, dat je misschien zelf met je vader moet praten. Of je eigen plan trekken en het huis uitgaan.
En verder ben ik het eens met alle voorgaande reacties, dat je misschien zelf met je vader moet praten. Of je eigen plan trekken en het huis uitgaan.
