Mijn moeder en ik....

Vertel haar wat jou prettig lijkt. En dan op een niet beschuldigende manier. Dus niet: Ik wil niet dat je zo lang komt. Maar: Leuk dat je er rond de bevalling bij wilt zijn. Ik zou het fijn vinden als je van die tot die datum komt, daar en daar om.

Met haar gevoelens zou ik sowieso geen rekening houden, doet ze ook niet bij jou, begrijp ik. Ik zou haar heel duidelijk maken dat ze niet zo lang kan blijven. De kraamtijd hoort leuk te zijn en niet vol frustraties jegens je moeder, die ongewild op bezoek is. Als je na 6 uur al helemaal krankjorem wordt van haar, ga je 5 weken toch gewoon niet trekken!



Zal je moeder ook aanwezig zijn bij de bevalling? Zo ja: is dit omdat jij het graag wil, of omdat zij het wil?

Als mijn moeder zegt dat ik een raar wijf ben is ze echt geen vijf weken welkom in mijn huis....

Ik snap dat je geen ruzie wil, maar misschien is dat wel even nodig om de grenzen aan te geven. Kan me voorstellen dat je niet vijf weken met je moeder wil zitten, als die alleen maar op je zenuwen werkt, op het moment dat je op ontploffen staat. Dan wil je gewoon rust, lijkt mij.

Jeetje, arme jij! Dat is super lastig. Ik woon ook in het buitenland en mijn ouders komen 6 weken rondom mijn bevalling. We hebben een goede relatie, maar kan idd niet te lang op hun lip zitten en andersom. Ik heb hierover alvast met hen overlegd in de trant van 'wat zijn jullie verwachtingen' en ze logeren bv niet bij ons in huis maar op 5 minuutjes lopen in een appartement.

Jammer als je al weet dat je moeder zo gaat reageren maar ik zou t toch proberen erover te hebben op een volwassen manier. Beter nu duidelijkheid scheppen dan tijdens je kraamtijd als je ook nog vol kraam-hormonen zit! T gaat hier om jou, je partner en jullie baby en stress om je moeder is inderdaad niet waar je op zit te wachten.



Succes!

lastig hoor! Ik herken het ontzettend. Ik hou van mijn moeder en waardeer alles wat ze voor mij heeft gedaan.

Ik vond het vooral belangrijk om mijn grenzen aan te geven bij haar, omdat ik dan eerlijk zou blijven aan mezelf. Dat lijkt me voor jou ook van belang; het gaat om wat jíj wil, zeker nu tijdens je zwangerschap.

Mijn tip : spreek al je waardering uit, zodat ze al het positiefs letterlijk van jou hoort. Maar geef tegelijk ook heel duidelijk aan tot waar ze welkom is in jouw leven, en dat jij die regels bepaalt, net zoals dat zij dat in haar leven doet.



Ik heb dit ook gedaan, en ben ervan overtuigd dat het de juiste weg is, ook al heeft het bij mijn moeder averechts gewerkt (ieder mens is anders)



Heel veel succes, sterkte, en geniet van je zwangerschap!



x

Spruit

Tip van Habiba om uit te spreken wat wederzijdse verwachtingen zijn lijkt mij een hele goede om het gesprek met haar erover aan te gaan. Ik heb ook een ingewikkelde relatie met mijn moeder maar kan haar uiteindelijk wel aangeven dat we beide weten dat we in no time irritaties hebben dus dat we daar een weg in moeten vinden als ze een paar dagen komt logeren. Als ze bij mij komt logeren plannen we dat bijv. op dagen dat ik ook moet werken. Zijn we niet de hele dag bij elkaar, heeft zij lekker eten klaar als ik thuis kom van mijn werk en weten we elkaar op dat soort vlakken te waarderen en wordt het af en toe nog leuk ook.

Vijf weken is wel erg lang trouwens. Herkent jouw moeder de irritaties ook als ze bij je is? Als dat zo is misschien dat in een gesprek over de verwachtingen benoemen en eerlijk zijn dat je vijf weken in 1 huis daarvoor echt te lang vindt. Zonder eerlijk zijn ga je dit gesprek niet redden. Dan kan het even knallen maar dan is het zaak om de sfeer weer goed te krijgen, zonder toe te geven dat ze die hele vijf weken komt. Poot stijf houden in dat geval. Het is wel jouw eerste (?) kindje dat komt, waar je lekker van moet kunnen genieten. Dat is jouw periode waarin het om jou draait, niet om je moeder.

En inderdaad niet wachten met het gesprek tot je vol met hormonen zit, tenzij je die hormonen juist nodig hebt om opgewassen te zijn tegen dat gesprek met je moeder. Dan vooral nog even wachten .

Succes en sterkte!

je grenzen aangeven idd, het lijkt me geen goed plan als zij 5 weken bij jou komt doorbrengen terwijl jij daar zo tegenop ziet + zwanger bent. Het wordt voor jullie allebei denk ik een drama, jij gaat je dood ergeren aan haar en zij zal teleurgesteld zijn dat ze 5 weken vrij heeft genomen, is gekomen en dan vervolgens constant conflicten zal hebben.



Gewoon zeggen dat je het heel gezellig vind dat ze een paar dagen langskomt, maar dat je nu veel behoefte hebt om alleen te zijn, of dat je je rust hard nodig hebt. Je hoeft haar niet te kwetsen maar je moet wel zorgen dat ze niet die 5 weken bij jou komt natuurlijk!

Ik heb een heel leuke, lieve, fijne moeder met wie ik alles kan bespreken.

Maar 5 weken in huis? Moet er niet aan denken!

Voordeel is dat ik dat gewoon tegen haar zou kunnen zeggen.



Ik denk dat jij gewoon voor jezelf moet kiezen nu.

Dan maar de kogel door de kerk!

Dus op je strepen staan en zeggen; gebeurt niet.

Waarom niet? Daarom niet.

Je bent geen verantwoording schuldig, maar dat vind ik.

Heel herkenbaar en troost je met de gedachte dat je echt niet de enige bent die een lastige relatie heeft met haar moeder. Er zijn boeken over vol geschreven!

De kern van het probleem is dat er van beide kanten verkeerde verwachtingen zijn die niet uitgesproken worden. In jouw geval klinkt het alsof je al redelijk in de gaten hebt waar het probleem zit. Je weet al dat je moeder bepaalde verwachtingen heeft waar jij niet aan zult kunnen voldoen.

De periode die jij nu echter gaat doormaken is wel iets bijzonders en dat maak je meestal maar een paar keer mee in je leven. Belangrijk is dat dit een leuke tijd wordt en het liefste ook zónder grote conflicten. En daarbij komt de complicatie dat jij rondom de bevalling labiel bent. Is het al bijzonder moeilijk om 5 weken met je moeder op te trekken als je een goede relatie hebt en geen kind krijgt, dan begrijp je wel dat jouw situatie dubbelop is en vráágt om problemen.

Ik zou het dus niet doen en duidelijk uitleggen dat je het leuk vindt als ze komt om naar de baby te kijken maar dat je rondom de bevalling graag privacy wilt met je man. En dat laatste is heel belangrijk want voor jullie beiden gaat er heel veel veranderen.

Ik ben zelf oma en heb het meegemaakt. Ik heb met mijn dochter een hele goede relatie maar ik zou niet eens één week bij mijn dochter gaan logeren als er een baby wordt geboren. Het is echt niet goed voor de relatie! Ik ga regelmatig helpen maar na 7 uur als de afwas is gedaan en de rommel opgeruimd, gaat deze oma weer naar huis! En ook ik moet er dik een uur voor rijden. Volgende ochtend ga ik dan weer terug maar zodra ik voel dat er privacy nodig is, ben ik weg.

Als je moeder zo lang in jouw buurt wil blijven, zou ze een appartement voor zichzelf moeten huren. Voorwaarde is wel dat moeder dan zelf aanvoelt wanneer haar aanwezigheid teveel is en dan terug gaat naar haar eigen plek. Als moeder dat niet aanvoelt en je bij voorbaat al weet dat ze ruzie gaat zoeken, lijkt het me niet verstandig als ze 5 weken in de buurt is. Een weekje lijkt me dan al meer dan genoeg.

Ik zou haar dat toch maar voorstellen en als ze erg boos wordt, leg dat maar naast je neer want grote problemen rondom je bevalling en kraamtijd moet je echt vermijden. Die tijd kun je nooit meer overdoen.

Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe.

quote:natadecoco schreef op 02 januari 2012 @ 10:05:

je grenzen aangeven idd, het lijkt me geen goed plan als zij 5 weken bij jou komt doorbrengen terwijl jij daar zo tegenop ziet + zwanger bent. Het wordt voor jullie allebei denk ik een drama, jij gaat je dood ergeren aan haar en zij zal teleurgesteld zijn dat ze 5 weken vrij heeft genomen, is gekomen en dan vervolgens constant conflicten zal hebben.



Gewoon zeggen dat je het heel gezellig vind dat ze een paar dagen langskomt, maar dat je nu veel behoefte hebt om alleen te zijn, of dat je je rust hard nodig hebt. Je hoeft haar niet te kwetsen maar je moet wel zorgen dat ze niet die 5 weken bij jou komt natuurlijk!



Dit bedoel ik precies. Als mijn dochter tegen mij zegt dat ze even tijd nodig heeft voor zichzelf, begrijp ik dat en word daar al helemaal niet boos over. Eerder voel ik me schuldig dat ze het zou moeten zeggen en ik het niet zelf had aangevoeld.

Ik kan het heel goed vinden met mijn dochter maar 5 weken onder één dak is echt niet gezond en zet zelfs de allerbeste relaties onder grote druk.

Als je dit toelaat, heb je inderdaad 99% kans op drama rondom je bevalling. Dan maar liever nu een boze teleurgestelde moeder. Komt ze wel weer overheen.

Nog een tip: Lees het boekje "Moeders zijn geen heiligen" van Louis Schützenhöfer eens. Geeft een leuk beeld over moeders en er staan ook nog wat tips in. Heel herkenbare verhalen en het geeft je het gevoel dat je niet alleen staat met deze problemen.

Jouw moeder is veel te opdringerig. Zich opdringen bij een echo en/of bij een bevalling is ver over de grens en dat zou ik heel duidelijk aangeven. Als ze daar boos over wordt dan is dat maar zo. Onvoorstel dat een volwassen vrouw zich zo kinderlijk kan gedragen.

Je moeder slaat je terwijl je zwanger bent?! Waar haalt ze uberhaubt het lef om je te slaan? Persoonlijk zou ik je moeder niet eens in de buurt willen hebben rond je bevalling. Sjees, wat voor een complex heeft zij dat ze zich zo opdringt aan je?

Als ik het zo lees, wil jij je moeder helemaal niet in de buurt tijdens de bevalling of kraamperiode. Waarschijnlijk dringt ze zich dan op en verpest ze de sfeer waardoor jij met gemengde gevoelens op die periode terugkijkt. De eerste dagen/weken na de bevalling voel je je al enorm kwetsbaar en dan moet je met mensen zijn die je vertrouwd, zoals je partner.



Ik zou eerlijk tegen je moeder zeggen dat je het te lang vindt duren en dat je denkt dat er irritatie tussen jullie zal ontstaan (Ik ben bang dat wij irriaties krijgen is nauwelijks een verwijt haar kant op). Je kunt dan prima verwijzen naar het ruzie en slaag incident van afgelopen keer met je broer. Vervolgens geef je aan dat ze een week na de uitgerekende datum kan komen voor 2 weken mits ze een appartementje huurt. En ga dat dan niet allemaal voor haar betalen.



Zoals ik het lees, kun je toch niets goed doen bij jouw moeder. Wat er ook gebeurt, het is jouw fout (en die van je man/broer etc). Kies dan in elk geval voor jezelf, geef je grenzen aan en doe waar jij je goed bij voelt. Zij zal nog steeds boos, verontwaardigd en gekwetst zijn, maar jij hoeft je dan in elk geval niet in allemaal bochten te wringen. Het duurt even, maar als je dit kunt, zal je leven veel rustiger worden. Dat heeft wel te maken met accepteren dat jij je moeder niet gelukkig kunt krijgen. Het maakt namelijk niet uit wat je doet, je zal het voor je moeder nooit goed doen. Haar goedkeuring zul je nooit krijgen, terwijl je die wel graag zou willen waarschijnlijk. En dat is wel lastig om te accepteren