Relaties
alle pijlers
Mijn moeder gaat dood
woensdag 21 juli 2021 om 01:06
Ik zal bij het begin beginnen.
Bij mijn moeder is afgelopen Maart een tumor ontdekt op haar eierstok. Ze heeft daar een behandeling voor voorgeschreven gekregen van 3 keer chemo, dan een operatie en daarna weer 3 keer chemo.
Van de chemo's is ze werkelijk waar doodziek geworden. Constant overgeven etc. Ze kon bijna niks eten want ze hield gewoon niks binnen. Ze werd zwakker en zwakker.
Een week na haar tweede chemo ging het helemaal mis. Ze was zo zwak dat ze niet meer op haar benen kon staan en bleef maar aan de lopende band overgeven. Ze heeft toen een ambulance laten komen en is die nacht opgenomen in het ziekenhuis.
In het ziekenhuis allerlei onderzoeken en scans gehad en daar is uitgekomen dat het helemaal mis was. We kregen in het ziekenhuis een familiegesprek waarin er werd verteld dat de chemo's niet hebben aangeslagen en de tumor alleen maar groter is geworden en ondertussen ook is uitgezaaid. De tumor scheen extreem agressief te zijn. Er was niks meer aan te doen en ze zou nog maar kort te leven hebben. Het was een kwestie van dagen.
We hebben er samen voor gekozen om haar in een hospice haar laatste dagen door te laten brengen. Dit is nu een maand geleden en ze is er nog.
Ze is nu nog aanspreekbaar maar ze gaat nu wel met de dag achteruit.
Ik ben gewoon nog steeds vol ongeloof, boos en verdrietig. Mijn moeder is nog maar 57. Ik zou alles geven om haar nog langer bij me te houden maar de realiteit is keihard. Ik weet ook echt niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Sorry voor mijn lange verhaal maar wilde het even van me afschrijven.
Bij mijn moeder is afgelopen Maart een tumor ontdekt op haar eierstok. Ze heeft daar een behandeling voor voorgeschreven gekregen van 3 keer chemo, dan een operatie en daarna weer 3 keer chemo.
Van de chemo's is ze werkelijk waar doodziek geworden. Constant overgeven etc. Ze kon bijna niks eten want ze hield gewoon niks binnen. Ze werd zwakker en zwakker.
Een week na haar tweede chemo ging het helemaal mis. Ze was zo zwak dat ze niet meer op haar benen kon staan en bleef maar aan de lopende band overgeven. Ze heeft toen een ambulance laten komen en is die nacht opgenomen in het ziekenhuis.
In het ziekenhuis allerlei onderzoeken en scans gehad en daar is uitgekomen dat het helemaal mis was. We kregen in het ziekenhuis een familiegesprek waarin er werd verteld dat de chemo's niet hebben aangeslagen en de tumor alleen maar groter is geworden en ondertussen ook is uitgezaaid. De tumor scheen extreem agressief te zijn. Er was niks meer aan te doen en ze zou nog maar kort te leven hebben. Het was een kwestie van dagen.
We hebben er samen voor gekozen om haar in een hospice haar laatste dagen door te laten brengen. Dit is nu een maand geleden en ze is er nog.
Ze is nu nog aanspreekbaar maar ze gaat nu wel met de dag achteruit.
Ik ben gewoon nog steeds vol ongeloof, boos en verdrietig. Mijn moeder is nog maar 57. Ik zou alles geven om haar nog langer bij me te houden maar de realiteit is keihard. Ik weet ook echt niet hoe ik hiermee om moet gaan.
Sorry voor mijn lange verhaal maar wilde het even van me afschrijven.
heel veel sterkte
zaterdag 24 juli 2021 om 14:32
Veel sterkte TS98.
Mijn moeder is ook (te) jong overleden aan die rotziekte. Zij is thuis gebleven tot het eind, waarbij wij met het gezin, de laatste week ongeveer echt in een bubbel zijn gegaan. Dat was mooi, waardevol en moeilijk. Het is afschuwelijk als ze pijn heeft. En onnodig, gelukkig heeft je moeder nu morfine. Deze periode is zo intens. Ik was op sommige dingen heel scherp en juist andere zaken leken enorm gefilterd en langs me heen te gaan. Ik kreeg tot maanden na haar dood af en toe nog herinneringen. Die konden me echt overvallen ineens. Soms verdrietig, soms moest ik er juist erg om lachen. Een bizarre tijd. Ondanks het verdriet kijk ik er met veel warmte en liefde op terug. Want het was ook een waardevolle tijd. Hoop dat dat voor jou ook zo voelt (nu en later)...
Mijn moeder is ook (te) jong overleden aan die rotziekte. Zij is thuis gebleven tot het eind, waarbij wij met het gezin, de laatste week ongeveer echt in een bubbel zijn gegaan. Dat was mooi, waardevol en moeilijk. Het is afschuwelijk als ze pijn heeft. En onnodig, gelukkig heeft je moeder nu morfine. Deze periode is zo intens. Ik was op sommige dingen heel scherp en juist andere zaken leken enorm gefilterd en langs me heen te gaan. Ik kreeg tot maanden na haar dood af en toe nog herinneringen. Die konden me echt overvallen ineens. Soms verdrietig, soms moest ik er juist erg om lachen. Een bizarre tijd. Ondanks het verdriet kijk ik er met veel warmte en liefde op terug. Want het was ook een waardevolle tijd. Hoop dat dat voor jou ook zo voelt (nu en later)...
zaterdag 31 juli 2021 om 00:10
Helaas is mijn moeder in de nacht van Woensdag op Donderdag overleden.
Toen we de dag van tevoren er nog waren heeft ze de hele dag geslapen en was ze niet meer aanspreekbaar. Ze had een morfinepomp aangelegd gekregen omdat de shotjes morfine die ze een paar keer per dag kreeg niet meer voldoende waren. Ook kreeg ze een slaapmiddel zodat ze de pijn niet zo hoefde te voelen.
Vlak voordat we weggingen hadden we niet het idee dat ze aan het overlijden was. Ze sliep heel diep maar ze ademde normaal en ik heb nog aan haar handen gevoeld en die waren nog warm. Ik zei nog tegen haar ik zie je morgen weer en toen zag ik een lichte trilling in haar ooglid dus dat heeft ze misschien gehoord. Dat was iets na 21:00.
Ik lag net thuis in bed toen ik rond 00:45 door mijn vader werd gebeld dat ze van het hospice hadden gebeld dat ze is overleden. Ze is gewoon heel rustig ingeslapen. Natuurlijk is mijn vader gelijk naar mij gekomen en zijn we naar het hospice gereden. Toen we bij haar gingen kijken lag ze er echt heel vredig bij.
Ik ben echt enorm verdrietig en het doet me echt pijn dat ik op het moment dat ze overleed niet bij haar was en dat ze alleen is overleden.
Ik houd me eraan vast dat het zo beter is en dat ze nu geen pijn meer heeft.
Toen we de dag van tevoren er nog waren heeft ze de hele dag geslapen en was ze niet meer aanspreekbaar. Ze had een morfinepomp aangelegd gekregen omdat de shotjes morfine die ze een paar keer per dag kreeg niet meer voldoende waren. Ook kreeg ze een slaapmiddel zodat ze de pijn niet zo hoefde te voelen.
Vlak voordat we weggingen hadden we niet het idee dat ze aan het overlijden was. Ze sliep heel diep maar ze ademde normaal en ik heb nog aan haar handen gevoeld en die waren nog warm. Ik zei nog tegen haar ik zie je morgen weer en toen zag ik een lichte trilling in haar ooglid dus dat heeft ze misschien gehoord. Dat was iets na 21:00.
Ik lag net thuis in bed toen ik rond 00:45 door mijn vader werd gebeld dat ze van het hospice hadden gebeld dat ze is overleden. Ze is gewoon heel rustig ingeslapen. Natuurlijk is mijn vader gelijk naar mij gekomen en zijn we naar het hospice gereden. Toen we bij haar gingen kijken lag ze er echt heel vredig bij.
Ik ben echt enorm verdrietig en het doet me echt pijn dat ik op het moment dat ze overleed niet bij haar was en dat ze alleen is overleden.
Ik houd me eraan vast dat het zo beter is en dat ze nu geen pijn meer heeft.
ts98 wijzigde dit bericht op 31-07-2021 00:33
1.50% gewijzigd
zaterdag 31 juli 2021 om 00:21
Gecondoleerd 
Je verhaal is een beetje vergelijkbaar met het ziektebeeld en overlijden van mijn vader. Het grote verschil is dat hij thuis was. Zijn laatste dag had hij ook een pomp en is hij aan het eind van de ochtend gaan slapen. Mijn moeder, zus en ik zijn er constant bij geweest.
Toen wij weg gingen en mijn moeder naar bed en de nachtverpleging er was, is hij binnen een kwartier overleden.
Je verhaal is een beetje vergelijkbaar met het ziektebeeld en overlijden van mijn vader. Het grote verschil is dat hij thuis was. Zijn laatste dag had hij ook een pomp en is hij aan het eind van de ochtend gaan slapen. Mijn moeder, zus en ik zijn er constant bij geweest.
Toen wij weg gingen en mijn moeder naar bed en de nachtverpleging er was, is hij binnen een kwartier overleden.
zaterdag 31 juli 2021 om 00:36
Probeer ook echt te geloven in het laatste wat je schrijft.TS98 schreef: ↑31-07-2021 00:10Helaas is mijn moeder in de nacht van Woensdag op Donderdag overleden.
Ik ben echt enorm verdrietig en het doet me echt pijn dat ik op het moment dat ze overleed niet bij haar was en dat ze alleen is overleden.
Ik houd me eraan vast dat het zo beter is en dat ze nu geen pijn meer heeft.
En neem jezelf niets kwalijk. Het moment van overlijden kan niemand voorzien. Ze wist vast dat je er had willen zijn.
Je moeder verliezen is enorm ingrijpend. Jong, oud, ziek, gezond, plotseling, langverwacht
... het maakt niet uit.
maandag 16 augustus 2021 om 04:16
Heel veel sterkte de komende tijd!
Misschien is dit een troost: een vriendin van mij is verpleegkundige en doet alleen maar palliatieve (thuis)zorg. Het is haar ervaring dat veruit de meeste patiënten overlijden als er net even geen familie in de buurt is. Sterven lijkt iets zo persoonlijks, dat je het alleen in alle rust goed kunt doen. Je moeder heeft gehoord dat je afscheid nam en toen "besloten" dat het een goed moment was om het leven los te laten.
Misschien is dit een troost: een vriendin van mij is verpleegkundige en doet alleen maar palliatieve (thuis)zorg. Het is haar ervaring dat veruit de meeste patiënten overlijden als er net even geen familie in de buurt is. Sterven lijkt iets zo persoonlijks, dat je het alleen in alle rust goed kunt doen. Je moeder heeft gehoord dat je afscheid nam en toen "besloten" dat het een goed moment was om het leven los te laten.
