Relaties
alle pijlers
Mijn relatie
vrijdag 9 november 2012 om 01:09
Lieve lezers,
Graag jullie kijk op mijn situatie.
Ik ben 11 jaar samen met mijn man en 2 jaar getrouwd (ik 28 hij 34)
Onze relatie heeft altijd veel ups en downs gekend, maar de liefde heeft het elke keer weer overwonnen. We zijn jong samengekomen, en natuurlijk zijn we beide als mens gegroeid en volwassen geworden.
Ik houd heel veel van hem en hij heeft geweldige eigenschappen die ik in een man zoek. Ik heb altijd veel gevochten voor onze relatie, omdat ik hem niet wilde verliezen.
De afgelopen 1,5 jaar is er wat veranderd. Ik ben denk ik veranderd. Ik ben nu de vrouw geworden die in ontwikkeling was. En kom er steeds meer achter wat ik wel wil en niet wil in het leven en in een relatie. Ik merk heel erg dat mijn man en ik erg botsen qua karakter. Hij is heel erg aanwezig, extravert en ik ben wat meer rustiger en zachter. Ook heeft hij een heel hoog iq en ik gemiddeld, daarin merk ik ook dat dat af en toe botst (bij mij dan, niet bij hem)
Wat mij de laatste lange tijd erg stoort is hoe we met elkaar omgaan (en dan voornamelijk hoe hij met mij omgaat en met discussies) Hij verheft snel zijn stem en kan het ook heel vaak niet laten om mij dan ook uit te schelden, bv, idioot, mongool. Ik vind dat onacceptabel en ga daar heel erg tegenin, wat bij hem weer voor een reactie zorgt en zo escaleert het al snel. Ik eindig weer in tranen wat bij hem veel frustratie oplevert. Ik merk gewoon dat we allebei verschillende energie lvels hebben, hij is van nature druk en makkelijk met emoties tonen, ik ben wat vlakker denk ik.
Ik vind het gewoon zo jammer dat we niet rustig met elkaar kunnen discusseren zonder dat het gelijk zo'n drama wordt. Hij vindt dat ik degene ben die voor de drama zorgt, omdat ik zo heftig reageer op hoe hij doet tegen mij.
Soms denk ik echt dat ik gewoon een rustiger vent wilt, die wat relaxer is allemaal, zonder al dat felle gedoe. Ik kan gewoon verbaal niet tegen hem op en al helemaal niet tegen zijn energie. Ik voel me dan zo machteloos!! echt... ik word er heel verdrietig van..
Is dit normaal in relaties? Hebben jullie ook zo ruzie met je partner?
Hoe kan ik dit nou oplossen? Ik denk eerlijk gezegd niet dat het op te lossen is. Dit is gewoon zijn karakter.. Ik wil hem ook niet veranderen, dat is niet eerlijk. Ik ben ook niet heilig. Ik wil gewoon niet dat het soms zo als een strijd aanvoelt! Een relatie moet gewoon fijn zijn, of is dat een illusie?
Graag jullie kijk op mijn situatie.
Ik ben 11 jaar samen met mijn man en 2 jaar getrouwd (ik 28 hij 34)
Onze relatie heeft altijd veel ups en downs gekend, maar de liefde heeft het elke keer weer overwonnen. We zijn jong samengekomen, en natuurlijk zijn we beide als mens gegroeid en volwassen geworden.
Ik houd heel veel van hem en hij heeft geweldige eigenschappen die ik in een man zoek. Ik heb altijd veel gevochten voor onze relatie, omdat ik hem niet wilde verliezen.
De afgelopen 1,5 jaar is er wat veranderd. Ik ben denk ik veranderd. Ik ben nu de vrouw geworden die in ontwikkeling was. En kom er steeds meer achter wat ik wel wil en niet wil in het leven en in een relatie. Ik merk heel erg dat mijn man en ik erg botsen qua karakter. Hij is heel erg aanwezig, extravert en ik ben wat meer rustiger en zachter. Ook heeft hij een heel hoog iq en ik gemiddeld, daarin merk ik ook dat dat af en toe botst (bij mij dan, niet bij hem)
Wat mij de laatste lange tijd erg stoort is hoe we met elkaar omgaan (en dan voornamelijk hoe hij met mij omgaat en met discussies) Hij verheft snel zijn stem en kan het ook heel vaak niet laten om mij dan ook uit te schelden, bv, idioot, mongool. Ik vind dat onacceptabel en ga daar heel erg tegenin, wat bij hem weer voor een reactie zorgt en zo escaleert het al snel. Ik eindig weer in tranen wat bij hem veel frustratie oplevert. Ik merk gewoon dat we allebei verschillende energie lvels hebben, hij is van nature druk en makkelijk met emoties tonen, ik ben wat vlakker denk ik.
Ik vind het gewoon zo jammer dat we niet rustig met elkaar kunnen discusseren zonder dat het gelijk zo'n drama wordt. Hij vindt dat ik degene ben die voor de drama zorgt, omdat ik zo heftig reageer op hoe hij doet tegen mij.
Soms denk ik echt dat ik gewoon een rustiger vent wilt, die wat relaxer is allemaal, zonder al dat felle gedoe. Ik kan gewoon verbaal niet tegen hem op en al helemaal niet tegen zijn energie. Ik voel me dan zo machteloos!! echt... ik word er heel verdrietig van..
Is dit normaal in relaties? Hebben jullie ook zo ruzie met je partner?
Hoe kan ik dit nou oplossen? Ik denk eerlijk gezegd niet dat het op te lossen is. Dit is gewoon zijn karakter.. Ik wil hem ook niet veranderen, dat is niet eerlijk. Ik ben ook niet heilig. Ik wil gewoon niet dat het soms zo als een strijd aanvoelt! Een relatie moet gewoon fijn zijn, of is dat een illusie?
vrijdag 9 november 2012 om 10:07
Ik snap een beetje wat Suus bedoelt. Ik kan me behoorlijk opwinden en in het verleden ook wel partners gehad die dan vonden dat ik veels te hard praatte (wat ik zelf dan weer mee vond vallen en ook vond 'dat het moest mogen').
Toch vind ik schelden echt fout en stom. Dat is nergens voor nodig, hoe extravert of opgewonden je ook bent. Ook eens met Beauke, dat je dat helemaal niet nodig hebt.
Iemand moet zich kunnen beheersen en als je dat niet kunt, de gelegenheid krijgen om uit de situatie te stappen, zoals Suus ook goed beschrijft.
TO moet dus tegen haar man zeggen 'ik wil niet meer dat je me uitscheldt'. Man moet leren zeggen 'ok, dit gaat de verkeerde kant op, laten we even allebei in een andere kamer gaan zitten en een pauze nemen'.
Dat lijkt mij in ieder geval het begin van een oplossing.
Toch vind ik schelden echt fout en stom. Dat is nergens voor nodig, hoe extravert of opgewonden je ook bent. Ook eens met Beauke, dat je dat helemaal niet nodig hebt.
Iemand moet zich kunnen beheersen en als je dat niet kunt, de gelegenheid krijgen om uit de situatie te stappen, zoals Suus ook goed beschrijft.
TO moet dus tegen haar man zeggen 'ik wil niet meer dat je me uitscheldt'. Man moet leren zeggen 'ok, dit gaat de verkeerde kant op, laten we even allebei in een andere kamer gaan zitten en een pauze nemen'.
Dat lijkt mij in ieder geval het begin van een oplossing.
vrijdag 9 november 2012 om 10:12
Lieve Zuzana,
Wat een rotsituatie dit. En hoe herkenbaar...
Ik ben 29 en heb 5 jaar in een relatie gezeten met iemand die in discussies, ook over de kleinste dingen, altijd verbaal veel sterker was en van de situatie gebruik (misbruik?) maakte om mij op alle mogelijke manieren te kleineren (nare dingen zeggen, scheldwoorden gebruiken, stemverheffing) . Tot ik uit machteloosheid alleen nog kon huilen en dat wekte bij hem weer vreselijke irritatie op waardoor het altijd uit de hand liep. Er werd geen geweld gebruikt, maar ik was er altijd kapot van en vastberaden zo niet oud te willen worden met hem. Ik vond de discussies zo ongelooflijk onrechtvaardig en oneerlijk en ik kon hem dat niet aan zn verstand brengen.
Ik besefte ik dat ik er langzaam aan onderdoor ging. Ik ging op mn tenen lopen om de discussies maar uit de weg te gaan omdat ik niet weer in strijd, boosheid, onbegrip en ongelijkwaardigheid wilde belanden.
Na de zoveelste oververhitte discussie besloot ik mij niet meer zo te laten behandelen! Klaar was het! En wat voelde dat fijn... Ik kreeg mijn zelfvertrouwen terug en zit inmiddels in een relatie waarin liefde en begrip centraal staan. Harmonie ipv strijd. Heerlijk is dat en zoveel respect- en liefdevoller dan de eerdere relatie. Zo blij ben ik dat ik de knoop doorhakte. Vooral ook achteraf besef ik dat het niet alleen niet oke voelde, maar ook echt niet oke was.
Ik wil je laten weten dat dit NIET normaal is wat hij doet. Ik kan niet voor jou beslissen wat jij belangrijk vindt in een relatie, maar wat jouw man doet, is buitengewoon respectloos. Dit kan (en moet) heeeel anders!
Als ik jou was, zou ik de eerstvolgende keer heel duidelijk in niet mis te verstane bewoordingen je grens aangeven. Als hij er dan weer overheen gaat in een volgende situatie, dan zou ik eens heel goed gaan nadenken hoe het zou zijn in een relatie met iemand die wel op een normale manier met je omgaat.
Veel sterkte...
Anna
Wat een rotsituatie dit. En hoe herkenbaar...
Ik ben 29 en heb 5 jaar in een relatie gezeten met iemand die in discussies, ook over de kleinste dingen, altijd verbaal veel sterker was en van de situatie gebruik (misbruik?) maakte om mij op alle mogelijke manieren te kleineren (nare dingen zeggen, scheldwoorden gebruiken, stemverheffing) . Tot ik uit machteloosheid alleen nog kon huilen en dat wekte bij hem weer vreselijke irritatie op waardoor het altijd uit de hand liep. Er werd geen geweld gebruikt, maar ik was er altijd kapot van en vastberaden zo niet oud te willen worden met hem. Ik vond de discussies zo ongelooflijk onrechtvaardig en oneerlijk en ik kon hem dat niet aan zn verstand brengen.
Ik besefte ik dat ik er langzaam aan onderdoor ging. Ik ging op mn tenen lopen om de discussies maar uit de weg te gaan omdat ik niet weer in strijd, boosheid, onbegrip en ongelijkwaardigheid wilde belanden.
Na de zoveelste oververhitte discussie besloot ik mij niet meer zo te laten behandelen! Klaar was het! En wat voelde dat fijn... Ik kreeg mijn zelfvertrouwen terug en zit inmiddels in een relatie waarin liefde en begrip centraal staan. Harmonie ipv strijd. Heerlijk is dat en zoveel respect- en liefdevoller dan de eerdere relatie. Zo blij ben ik dat ik de knoop doorhakte. Vooral ook achteraf besef ik dat het niet alleen niet oke voelde, maar ook echt niet oke was.
Ik wil je laten weten dat dit NIET normaal is wat hij doet. Ik kan niet voor jou beslissen wat jij belangrijk vindt in een relatie, maar wat jouw man doet, is buitengewoon respectloos. Dit kan (en moet) heeeel anders!
Als ik jou was, zou ik de eerstvolgende keer heel duidelijk in niet mis te verstane bewoordingen je grens aangeven. Als hij er dan weer overheen gaat in een volgende situatie, dan zou ik eens heel goed gaan nadenken hoe het zou zijn in een relatie met iemand die wel op een normale manier met je omgaat.
Veel sterkte...
Anna
vrijdag 9 november 2012 om 10:19
quote:Beauke schreef op 09 november 2012 @ 10:03:
Secondhandsuus: extravert zijn is geen excuus om te gaan schelden. Eigenlijk vind ik dat heel vreemd voor iemand die niet op z'n mondje gevallen is, dan heb je toch geen scheldwoorden nodig om duidelijk te maken wat je bedoelt.
Zeker is extravert zijn geen excuus. Net zo goed als introvert geen excuus is om maar altijd te zeggen dat zaken je overkomen. En je er niets aan kunt doen. Dat je slachtoffer bent.
Dat zie ik helaas ook veel te vaak.
Mensen kunnen mij ook gewoon op de pisman gaan omdat ze inderdaad onnozel zitten doen. (niet zijn, maar doen)
Dominant heb ik geen moeite mee, omdat ik ook dominant ben. Daar kan ik makkelijk tegen op en daarvan weet ik dat als ik kaats, ik de bal terug kan verwachten.
Aaargggg, ik krijg niet uitgelegd wat ik nu bedoel!
Ik zeg niet dat schelden goed is, maar, heel kort door de bocht, soms vraagt de situatie er wél om...
Ofzo... Tjee ik weet het even niet. Help?
Secondhandsuus: extravert zijn is geen excuus om te gaan schelden. Eigenlijk vind ik dat heel vreemd voor iemand die niet op z'n mondje gevallen is, dan heb je toch geen scheldwoorden nodig om duidelijk te maken wat je bedoelt.
Zeker is extravert zijn geen excuus. Net zo goed als introvert geen excuus is om maar altijd te zeggen dat zaken je overkomen. En je er niets aan kunt doen. Dat je slachtoffer bent.
Dat zie ik helaas ook veel te vaak.
Mensen kunnen mij ook gewoon op de pisman gaan omdat ze inderdaad onnozel zitten doen. (niet zijn, maar doen)
Dominant heb ik geen moeite mee, omdat ik ook dominant ben. Daar kan ik makkelijk tegen op en daarvan weet ik dat als ik kaats, ik de bal terug kan verwachten.
Aaargggg, ik krijg niet uitgelegd wat ik nu bedoel!
Ik zeg niet dat schelden goed is, maar, heel kort door de bocht, soms vraagt de situatie er wél om...
Ofzo... Tjee ik weet het even niet. Help?
vrijdag 9 november 2012 om 12:00
Suus, lees mijn laatste post nog eens, ben je het daar mee eens? Uiteindelijk vind ik schelden bijna net zo fout als slaan, je hebt je maar te beheersen. Als iemand je nou vastbindt en je dwingt iets te zeggen en je kunt dán niks anders meer doen dan schelden, ok, dan heb je een excuus, maar je kunt er altijd voor kiezen om te zeggen: "Luister, je haalt het bloed onder mijn nagels vandaan, ik heb een hele hoop scheldwoorden in mijn hoofd, maar ik zeg nu even niks meer. Als jij per se door wilt gaan op deze voet, dan loop ik weg omdat ik geen dingen wil zeggen waar ik spijt van krijg' ofzoiets.
Dat je dat niet kunt als je 18 bent, of in je allereerste relatie, dat is nog tot daar aan toe. Maar als je rond de 30 bent en al jarenlang in een relatie met iemand zit, lijkt het mij normaal dat je je eigen zwakke punten kunt herkennen en strategiën hebt bedacht om er mee om te gaan.
Dat je dat niet kunt als je 18 bent, of in je allereerste relatie, dat is nog tot daar aan toe. Maar als je rond de 30 bent en al jarenlang in een relatie met iemand zit, lijkt het mij normaal dat je je eigen zwakke punten kunt herkennen en strategiën hebt bedacht om er mee om te gaan.
vrijdag 9 november 2012 om 23:26
Bedankt iedereen die de moeite hebben genomen om mijn verhaal te lezen en te reageren.
Even wat dingen verhelderen.
Het is niet zo dat ik vroeger altijd met hem meeging en dat hij mij makkelijk kon intimideren. En omdat ik nu ouder ben dat dat is veranderd. Ik denk dat het de laatste tijd ook zo erg is door de omstandigheden waar wij in zitten. Vanwege herkenbaarheid houd ik het vaag, maar wij wonen in het buitenland en zijn voornamelijk op elkaar aangewezen omdat we nog niet zoveel nieuwe vrienden hebben gemaakt. Het brengt onbewust veel stress met zich mee bij beiden.
Hij zou mij graag willen zien als een sterke vrouw die niet zo emotioneel reageerd op alles. Wat sommige al zeiden, hij kan zich dus heel boos maken dat ik mij snel in een slachtoffer rol stop. Ik vind als ik eerlijk ben dat ik dat niet doe. Op het moment dat hij al begint te schreewen, dan vind ik dat gewoon al te ver gaan en idd dan ga ik daar tegen in, wat uiteindelijk resulteert in huilen. Heel vaak gaan de ruzies dus ook over hoe we ruzie maken en niet over het onderwerp zelf. Zooooo frustrerend. Hij ziet zelf niet hoe abussive hij bezig is tijdens de ruzie.
Ik heb gisteravond een goed gesprek met hem gevoerd. Ik heb voor de zoveelste keer aangegeven dat ik het not-done vind om te gaan schelden en te schreeuwen. Hij geeft eerlijk toe dat hij op dat moment geen controle meer heeft over zichzelf (achteraf weet hij ook wel dat hij fout zit). Maar hij wordt gewoon zo ontzettend boos.. Het wordt dan echt een klein kind, onmogelijk om daar uit te kunnen komen. Als verklaring geeft hij dat het komt door de omstandigheden en dat hij ook niet lekker in zijn vel zit.
Ik heb een hekel aan labeltjes plakken op mensen en ben allergisch voor het woord, maar mijn man is hoogbegaafd en de laatste lange tijd denk ik dat hij daarom misschien minder ontwikkeld is in emotionele dingen. (hij is idd extravert en sociaal, maar dat is wat anders dan emotioneel ontwikkeld zijn) Ik ben ook maar hardop aan het denken.
Het is een heel moeilijk persoon om mee samen te leven, ervaar ik steeds meer en meer. Ik kan niet tegen de spanningen en het feit dat wij dus geen ruzie kunnen maken.
Als ik sommige verhalen van jullie lees met dezelfde ervaring en nu wel een harmonieuze relatie hebben, dan zet me dat zo aan het denken.. Wat moet ik nou?
Is het daadwerkelijk zo dat ik misschien beter kan krijgen? (in de zin van karkakterprofiel dat beter aansluit bij mij) Of maak ik mijzelf er gek mee en moet ik gewoon gaan voor de relatie en accepteren dat dit onze zwakke punten zijn. Elke realtie heeft natuurlijk wat.
maar goed, hij is het er ook mee eens dat dit niet kan, en heb realtietherapie voorgesteld. (maar om eerlijk te zijn, daar zijn wel allebei het type niet voor) Toch zie ik momenteel geen andere oplossing even.
Het feit dat ik nu in het buitenland zit, maakt mij ook beperkter in de opties.
Btw: geen kinderen
Nogmaals bedankt voor jullie reacties!
Even wat dingen verhelderen.
Het is niet zo dat ik vroeger altijd met hem meeging en dat hij mij makkelijk kon intimideren. En omdat ik nu ouder ben dat dat is veranderd. Ik denk dat het de laatste tijd ook zo erg is door de omstandigheden waar wij in zitten. Vanwege herkenbaarheid houd ik het vaag, maar wij wonen in het buitenland en zijn voornamelijk op elkaar aangewezen omdat we nog niet zoveel nieuwe vrienden hebben gemaakt. Het brengt onbewust veel stress met zich mee bij beiden.
Hij zou mij graag willen zien als een sterke vrouw die niet zo emotioneel reageerd op alles. Wat sommige al zeiden, hij kan zich dus heel boos maken dat ik mij snel in een slachtoffer rol stop. Ik vind als ik eerlijk ben dat ik dat niet doe. Op het moment dat hij al begint te schreewen, dan vind ik dat gewoon al te ver gaan en idd dan ga ik daar tegen in, wat uiteindelijk resulteert in huilen. Heel vaak gaan de ruzies dus ook over hoe we ruzie maken en niet over het onderwerp zelf. Zooooo frustrerend. Hij ziet zelf niet hoe abussive hij bezig is tijdens de ruzie.
Ik heb gisteravond een goed gesprek met hem gevoerd. Ik heb voor de zoveelste keer aangegeven dat ik het not-done vind om te gaan schelden en te schreeuwen. Hij geeft eerlijk toe dat hij op dat moment geen controle meer heeft over zichzelf (achteraf weet hij ook wel dat hij fout zit). Maar hij wordt gewoon zo ontzettend boos.. Het wordt dan echt een klein kind, onmogelijk om daar uit te kunnen komen. Als verklaring geeft hij dat het komt door de omstandigheden en dat hij ook niet lekker in zijn vel zit.
Ik heb een hekel aan labeltjes plakken op mensen en ben allergisch voor het woord, maar mijn man is hoogbegaafd en de laatste lange tijd denk ik dat hij daarom misschien minder ontwikkeld is in emotionele dingen. (hij is idd extravert en sociaal, maar dat is wat anders dan emotioneel ontwikkeld zijn) Ik ben ook maar hardop aan het denken.
Het is een heel moeilijk persoon om mee samen te leven, ervaar ik steeds meer en meer. Ik kan niet tegen de spanningen en het feit dat wij dus geen ruzie kunnen maken.
Als ik sommige verhalen van jullie lees met dezelfde ervaring en nu wel een harmonieuze relatie hebben, dan zet me dat zo aan het denken.. Wat moet ik nou?
Is het daadwerkelijk zo dat ik misschien beter kan krijgen? (in de zin van karkakterprofiel dat beter aansluit bij mij) Of maak ik mijzelf er gek mee en moet ik gewoon gaan voor de relatie en accepteren dat dit onze zwakke punten zijn. Elke realtie heeft natuurlijk wat.
maar goed, hij is het er ook mee eens dat dit niet kan, en heb realtietherapie voorgesteld. (maar om eerlijk te zijn, daar zijn wel allebei het type niet voor) Toch zie ik momenteel geen andere oplossing even.
Het feit dat ik nu in het buitenland zit, maakt mij ook beperkter in de opties.
Btw: geen kinderen
Nogmaals bedankt voor jullie reacties!
vrijdag 9 november 2012 om 23:56
ZIJN iq moet dan hoger zijn dan dat van jou...
Dan begrijp ik niet dat HIJ de gene is die gaat schelden.
Ik heb een pest hekel aan schelden, en ik scheld wel, maar ik scheld mijn partner niet uit.
Ik zie het namelijk als zwakte, en niet als sterk.
Ik vind het sterker als je niet terug gaat schelden.
Oh, trouwens, beter krijgen vind ik zo stom klinken, maar wel iemand die misschien beter bij je past.
Jij bent misschien niet zo verbaal volgens jou, wat ik denk dat ook mee valt, ik denk dat jij een rechtvaardigheids gevoel hebt en het verschil ziet tussen goed en fout, en je het dus niet over je aknt laat gaan als het fout is.
Dat kan hij niet hebben.
Ik geloof ook wel dat je niet heilig bent, maar als hij scheld is dat toch een teken dat hij de zwakkere is voor mij.
Dat zijn woordenschat zich ergens beperkt, en zijn geduld ook.
Schelden doet wel pijn, en ik snap dat je soms denkt dat een rustiger iemand beter bij je past.
Maar daar voel ik me niet toe geroepen om daar wat over te zeggen, want dat weet ik niet... ik ken je niet.
Ik weet wel dat ik verbaal erg sterk ben, en dat soms niet tof is.
Mar ik ben sterk zonder schelden, want ik zeg precies wat ik denk.
Als iemand dus steeds zo flipt, ga je daar rekening mee houden en verlochen jij jezelf en daarom lukt het niet om het rustig te houden.
Ik ken dat probleem:(
Maar goed/
Jij leert niet af om jezelf te zijn, en hij leert niet af om hem te zijn.
Ik hoop dat jullie met elkaar om leren gaan en praten helpt wel.
Dan begrijp ik niet dat HIJ de gene is die gaat schelden.
Ik heb een pest hekel aan schelden, en ik scheld wel, maar ik scheld mijn partner niet uit.
Ik zie het namelijk als zwakte, en niet als sterk.
Ik vind het sterker als je niet terug gaat schelden.
Oh, trouwens, beter krijgen vind ik zo stom klinken, maar wel iemand die misschien beter bij je past.
Jij bent misschien niet zo verbaal volgens jou, wat ik denk dat ook mee valt, ik denk dat jij een rechtvaardigheids gevoel hebt en het verschil ziet tussen goed en fout, en je het dus niet over je aknt laat gaan als het fout is.
Dat kan hij niet hebben.
Ik geloof ook wel dat je niet heilig bent, maar als hij scheld is dat toch een teken dat hij de zwakkere is voor mij.
Dat zijn woordenschat zich ergens beperkt, en zijn geduld ook.
Schelden doet wel pijn, en ik snap dat je soms denkt dat een rustiger iemand beter bij je past.
Maar daar voel ik me niet toe geroepen om daar wat over te zeggen, want dat weet ik niet... ik ken je niet.
Ik weet wel dat ik verbaal erg sterk ben, en dat soms niet tof is.
Mar ik ben sterk zonder schelden, want ik zeg precies wat ik denk.
Als iemand dus steeds zo flipt, ga je daar rekening mee houden en verlochen jij jezelf en daarom lukt het niet om het rustig te houden.
Ik ken dat probleem:(
Maar goed/
Jij leert niet af om jezelf te zijn, en hij leert niet af om hem te zijn.
Ik hoop dat jullie met elkaar om leren gaan en praten helpt wel.
zaterdag 10 november 2012 om 08:06
quote:zuzana schreef op 09 november 2012 @ 23:26:
maar goed, hij is het er ook mee eens dat dit niet kan, en heb realtietherapie voorgesteld. (maar om eerlijk te zijn, daar zijn wel allebei het type niet voor) Toch zie ik momenteel geen andere oplossing even.
Lijkt mij een prima idee. Jammer dat je meteen die reservering erachter plakt; hoe weet je nou dat je het type er niet voor bent als je het niet een paar keer geprobeerd hebt?
quote:Het feit dat ik nu in het buitenland zit, maakt mij ook beperkter in de opties.Genoeg opties hoor... dan ga je toch gewoon lekker een dagje shoppen, of boek je een goedkoop hotelletje als je het weekend alleen wilt zijn?
maar goed, hij is het er ook mee eens dat dit niet kan, en heb realtietherapie voorgesteld. (maar om eerlijk te zijn, daar zijn wel allebei het type niet voor) Toch zie ik momenteel geen andere oplossing even.
Lijkt mij een prima idee. Jammer dat je meteen die reservering erachter plakt; hoe weet je nou dat je het type er niet voor bent als je het niet een paar keer geprobeerd hebt?
quote:Het feit dat ik nu in het buitenland zit, maakt mij ook beperkter in de opties.Genoeg opties hoor... dan ga je toch gewoon lekker een dagje shoppen, of boek je een goedkoop hotelletje als je het weekend alleen wilt zijn?