Relaties
alle pijlers
Mijn vriend heeft PDD-NOS
zondag 17 oktober 2010 om 23:03
Hallo mensen,
ik heb een vriend, hij is 3 haar ouder en hij heeft PDD-NOS. De laatste tijd lijkt het alsof hij heel erg met zichzelf bezig is, en het enige wat we samen doen seks is. Ik weet dat hij me leuk vind en wel als vriendin ziet, maar ik merk dit niet echt.
We hebben de laatste tijd ook veel botsingen, en hij zegt alsof het lijkt dat we in een 'visuele cirkel' zitten. Ik snap wel dat hij bedoelt dat we steeds weer in die ruzies terecht komen.
Waar we dan over ruzien is meestal mijn gedrag of zijn gedrag. Hij heeft iets in zijn hoofd, en laat dat niet aan mij merken. Als het dan niet gebeurt dan is hij heel teleurgesteld en boos. Dan word ik weer bang daarvan en denk ik dat het mijn fout is.
Nou ik kan wel heel veel dingen vertellen, maar het gaat er vooral om dat onze communicatie niet goed verloopt. Verder gamed hij veel en in accepteer dit omdat ik het gewent ben van mijn broers. Maar soms voelt het ook voor mij of ik te veel van hem accepteer ofzo, maar ik durf ook niet goed hem tegen te spreken omdat ik bang ben dat hij dan heel boos weer wordt.
Nou het is een ingewikkeld verhaal, maar ik hoop dat iemand mij iets kan zeggen. Ik heb meerdere forums gelezen over partners met PDD-NOS. Maar ik ben nu echt bang dat het niet goed afloopt. Kan iemand mij helpen om goed te kunnen communiceren met hem ??
ik heb een vriend, hij is 3 haar ouder en hij heeft PDD-NOS. De laatste tijd lijkt het alsof hij heel erg met zichzelf bezig is, en het enige wat we samen doen seks is. Ik weet dat hij me leuk vind en wel als vriendin ziet, maar ik merk dit niet echt.
We hebben de laatste tijd ook veel botsingen, en hij zegt alsof het lijkt dat we in een 'visuele cirkel' zitten. Ik snap wel dat hij bedoelt dat we steeds weer in die ruzies terecht komen.
Waar we dan over ruzien is meestal mijn gedrag of zijn gedrag. Hij heeft iets in zijn hoofd, en laat dat niet aan mij merken. Als het dan niet gebeurt dan is hij heel teleurgesteld en boos. Dan word ik weer bang daarvan en denk ik dat het mijn fout is.
Nou ik kan wel heel veel dingen vertellen, maar het gaat er vooral om dat onze communicatie niet goed verloopt. Verder gamed hij veel en in accepteer dit omdat ik het gewent ben van mijn broers. Maar soms voelt het ook voor mij of ik te veel van hem accepteer ofzo, maar ik durf ook niet goed hem tegen te spreken omdat ik bang ben dat hij dan heel boos weer wordt.
Nou het is een ingewikkeld verhaal, maar ik hoop dat iemand mij iets kan zeggen. Ik heb meerdere forums gelezen over partners met PDD-NOS. Maar ik ben nu echt bang dat het niet goed afloopt. Kan iemand mij helpen om goed te kunnen communiceren met hem ??
zondag 17 oktober 2010 om 23:12
hoelang zijn jullie samen?
mensen met pdd/nos zijn vaak op zichzelf gericht, niet expres, maar hebben moeite om in te leven in anderen.
net zoals dat alles moet verlopen zoals het in het hoofd afspeelt.
aanpassen is lastig.
hij doet het niet express, het is een besef voor jou en mogelijk voor hem om daat iets mee te doen.
mensen met pdd/nos zijn vaak op zichzelf gericht, niet expres, maar hebben moeite om in te leven in anderen.
net zoals dat alles moet verlopen zoals het in het hoofd afspeelt.
aanpassen is lastig.
hij doet het niet express, het is een besef voor jou en mogelijk voor hem om daat iets mee te doen.
zondag 17 oktober 2010 om 23:17
quote:tilalia2 schreef op 17 oktober 2010 @ 23:13:
Visuele cirkel
Wat moet ik me daar bij voorstellen?
Uh ja, dat snapte ik ook niet helemaal wat hij daarmee bedoelde, ik denk dat hij bedoelde dat we telkens in dezelfde situaties en confrontaties terecht komen
En: wij zijn nu 1 jaar en 2 maanden samen !
Visuele cirkel
Wat moet ik me daar bij voorstellen?
Uh ja, dat snapte ik ook niet helemaal wat hij daarmee bedoelde, ik denk dat hij bedoelde dat we telkens in dezelfde situaties en confrontaties terecht komen
En: wij zijn nu 1 jaar en 2 maanden samen !
zondag 17 oktober 2010 om 23:17
Herkenbaar...althans, mijn ex-vriend was ook zo.
Erg op zichzelf gericht en weinig empathie, zeker wanneer het écht crisis was tussen ons. Hij heeft geen officiele diagnose gehad, maar de psycholoog waarbij hij liep kwam ermee...
Heb zo even geen tips, het is net uit gegaan tussen ons. Zijn autisme heeft er wel aan bijgedragen dat we niet goed hebben gecommuniceerd, alhoewel ik er wel van overtuigd ben dat hij met z'n problemen aan de slag kan.
Zelf had ik altijd veel geduld nodig met hem en moest vooral niet te snel geirriteerd of te onduidelijk communiceren naar hem.
Erg op zichzelf gericht en weinig empathie, zeker wanneer het écht crisis was tussen ons. Hij heeft geen officiele diagnose gehad, maar de psycholoog waarbij hij liep kwam ermee...
Heb zo even geen tips, het is net uit gegaan tussen ons. Zijn autisme heeft er wel aan bijgedragen dat we niet goed hebben gecommuniceerd, alhoewel ik er wel van overtuigd ben dat hij met z'n problemen aan de slag kan.
Zelf had ik altijd veel geduld nodig met hem en moest vooral niet te snel geirriteerd of te onduidelijk communiceren naar hem.
zondag 17 oktober 2010 om 23:22
Maar het is ook alsof de stemming de hele tijd veranderd. De ene keer kan hij heel lief zijn en mij bijvoorbeeld bellen als ik de hele dag niet sms, of iets liefs doen. En dan is het ook dat hij aandacht van mij wil. Maar de andere keer wil hij geen aandacht en word hij boos als ik aandacht vraag. Ik weet gewoon niet hoe ik deze situatie moet aanpakken, en er met hem over praten...
zondag 17 oktober 2010 om 23:33
quote:Lady6 schreef op 17 oktober 2010 @ 23:22:
Maar het is ook alsof de stemming de hele tijd veranderd. De ene keer kan hij heel lief zijn en mij bijvoorbeeld bellen als ik de hele dag niet sms, of iets liefs doen. En dan is het ook dat hij aandacht van mij wil. Maar de andere keer wil hij geen aandacht en word hij boos als ik aandacht vraag. Ik weet gewoon niet hoe ik deze situatie moet aanpakken, en er met hem over praten...
Ik herken mezelf wel een beetje in deze post. Dat heb ik (heb ook pdd-nos) dus ook. Niet altijd. Ik doe het niet bewust verder. Het is gewoon wie ik ben.
En mijn vriend herken ik er ook wel in (hij heeft het niet officieel, maar ik merk dat hij anders doet, al vermoed ik Asperger bij hem).
Mij kun je altijd het beste maar gewoon laten. Ik weet natuurlijk niet hoe het bij jouw vriend is. Misschien wil die juist niet met rust gelaten worden.
Met iemand met een ASS (dus ook Asperger etc.) samenleven is gewoon lastig. Ik vind het soms met mezelf alleen al lastig genoeg, dus hoe lastig zal een ander dat dan niet vinden?
Je vriend doet het ook niet met opzet, maar onbewust.
Ik vind het ook heel lastig om bijvoorbeeld te vragen hoe het met iemand is als ik die persoon (een collega of zo) niet echt ken en niet echt een band mee heb.
Maar het is ook alsof de stemming de hele tijd veranderd. De ene keer kan hij heel lief zijn en mij bijvoorbeeld bellen als ik de hele dag niet sms, of iets liefs doen. En dan is het ook dat hij aandacht van mij wil. Maar de andere keer wil hij geen aandacht en word hij boos als ik aandacht vraag. Ik weet gewoon niet hoe ik deze situatie moet aanpakken, en er met hem over praten...
Ik herken mezelf wel een beetje in deze post. Dat heb ik (heb ook pdd-nos) dus ook. Niet altijd. Ik doe het niet bewust verder. Het is gewoon wie ik ben.
En mijn vriend herken ik er ook wel in (hij heeft het niet officieel, maar ik merk dat hij anders doet, al vermoed ik Asperger bij hem).
Mij kun je altijd het beste maar gewoon laten. Ik weet natuurlijk niet hoe het bij jouw vriend is. Misschien wil die juist niet met rust gelaten worden.
Met iemand met een ASS (dus ook Asperger etc.) samenleven is gewoon lastig. Ik vind het soms met mezelf alleen al lastig genoeg, dus hoe lastig zal een ander dat dan niet vinden?
Je vriend doet het ook niet met opzet, maar onbewust.
Ik vind het ook heel lastig om bijvoorbeeld te vragen hoe het met iemand is als ik die persoon (een collega of zo) niet echt ken en niet echt een band mee heb.
'I like to have powerful enemies. Makes me feel important.'
zondag 17 oktober 2010 om 23:39
zondag 17 oktober 2010 om 23:56
Als je communiceert over wat je moeilijk vindt in zijn gedrag (naast uitdrukkingen verkeerd gebruiken ), hoe doe je dat dan? Geef je van tevoren aan wat je graag wel wil of maak je achteraf verwijten over wat er niet goed ging. De onduidelijkheid die je in hem ervaart ervaart hij waarschijnlijk andersom ook, PDDers kennende.
Om het voorbeeld van het geven van aandacht versus het niet willen hebben van aandacht even te nemen: voor hem is het in zijn hoofd volledig duidelijk waarom het ene moment wel en het andere niet. Na uitleg zal hij waarschijnlijk begrijpen dat dit voor jou niet helder is, maar spontaan en gevoelsmatig is dat niet voor hem, hij moet elke keer die stap bewust maken (zoek op: ToM voor meer info) en mogelijk is hij voor dat moment al geïrriteerd en dan is dat lastig. Dat maakt het nog niet redelijk van hem om boos te worden, maar misschien wel wat begrijpelijker. Als je aandacht 'vraagt', vraag je dat dan ook letterlijk vraag ik me af? Hoe zou hij reageren als je jouw gevoel uitlegt en op basis daarvan aangeeft wat je prettig vindt?
Ja, dit is trouwens allemaal omslachtig en het is je altijd je eigen keuze of je door wil gaan (als praktisch ingesteld persoon houd ik gewoon aan dat de leuke dingen meer moeten zijn dan de vervelende), maar hopeloos is het niet bepaalde dingen te leren als patronen eenmaal helder worden.
Om het voorbeeld van het geven van aandacht versus het niet willen hebben van aandacht even te nemen: voor hem is het in zijn hoofd volledig duidelijk waarom het ene moment wel en het andere niet. Na uitleg zal hij waarschijnlijk begrijpen dat dit voor jou niet helder is, maar spontaan en gevoelsmatig is dat niet voor hem, hij moet elke keer die stap bewust maken (zoek op: ToM voor meer info) en mogelijk is hij voor dat moment al geïrriteerd en dan is dat lastig. Dat maakt het nog niet redelijk van hem om boos te worden, maar misschien wel wat begrijpelijker. Als je aandacht 'vraagt', vraag je dat dan ook letterlijk vraag ik me af? Hoe zou hij reageren als je jouw gevoel uitlegt en op basis daarvan aangeeft wat je prettig vindt?
Ja, dit is trouwens allemaal omslachtig en het is je altijd je eigen keuze of je door wil gaan (als praktisch ingesteld persoon houd ik gewoon aan dat de leuke dingen meer moeten zijn dan de vervelende), maar hopeloos is het niet bepaalde dingen te leren als patronen eenmaal helder worden.
maandag 18 oktober 2010 om 00:04
quote:YetiMan schreef op 17 oktober 2010 @ 23:56:
Als je communiceert over wat je moeilijk vindt in zijn gedrag (naast uitdrukkingen verkeerd gebruiken ), hoe doe je dat dan? Geef je van tevoren aan wat je graag wel wil of maak je achteraf verwijten over wat er niet goed ging. De onduidelijkheid die je in hem ervaart ervaart hij waarschijnlijk andersom ook, PDDers kennende.
Om het voorbeeld van het geven van aandacht versus het niet willen hebben van aandacht even te nemen: voor hem is het in zijn hoofd volledig duidelijk waarom het ene moment wel en het andere niet. Na uitleg zal hij waarschijnlijk begrijpen dat dit voor jou niet helder is, maar spontaan en gevoelsmatig is dat niet voor hem, hij moet elke keer die stap bewust maken (zoek op: ToM voor meer info) en mogelijk is hij voor dat moment al geïrriteerd en dan is dat lastig. Dat maakt het nog niet redelijk van hem om boos te worden, maar misschien wel wat begrijpelijker. Als je aandacht 'vraagt', vraag je dat dan ook letterlijk vraag ik me af? Hoe zou hij reageren als je jouw gevoel uitlegt en op basis daarvan aangeeft wat je prettig vindt?
Ja, dit is trouwens allemaal omslachtig en het is je altijd je eigen keuze of je door wil gaan (als praktisch ingesteld persoon houd ik gewoon aan dat de leuke dingen meer moeten zijn dan de vervelende), maar hopeloos is het niet bepaalde dingen te leren als patronen eenmaal helder worden.
heel vaak dan durf ik niet eens te vertellen wat ik voel of wat ik denk en dan komt het er inderdaad op neer dat ik soms achteraf vertel wat mij dwars zat. Hier heb ik trouwens niet alleen bij hem problemen mee maar met iedereen...
Ik vraag aandacht door bijvoorbeeld aan hem te zitten, of met hem te gaan praten, maar soms wil hij dat niet eens...
soms zeg ik ook gewoon letterlijk: ik wil aandacht
maar ik denk eerlijk gezegd niet dat hij dat begrijpt, omdat ik ook weet dat hij zich moeilijk in andere kan verplaatsen.
Daarom heb ik ook het gevoel dat ik hem steeds op de verkeerde manier benader en verkeerde dingen tegen hem zeg. En omdat hij mij ook wel eens wijst op mijn gedrag (ik kan slecht tegen kritiek over me eigen gedrag) dan kruip ik heel erg in een schuldgevoel.
Als je communiceert over wat je moeilijk vindt in zijn gedrag (naast uitdrukkingen verkeerd gebruiken ), hoe doe je dat dan? Geef je van tevoren aan wat je graag wel wil of maak je achteraf verwijten over wat er niet goed ging. De onduidelijkheid die je in hem ervaart ervaart hij waarschijnlijk andersom ook, PDDers kennende.
Om het voorbeeld van het geven van aandacht versus het niet willen hebben van aandacht even te nemen: voor hem is het in zijn hoofd volledig duidelijk waarom het ene moment wel en het andere niet. Na uitleg zal hij waarschijnlijk begrijpen dat dit voor jou niet helder is, maar spontaan en gevoelsmatig is dat niet voor hem, hij moet elke keer die stap bewust maken (zoek op: ToM voor meer info) en mogelijk is hij voor dat moment al geïrriteerd en dan is dat lastig. Dat maakt het nog niet redelijk van hem om boos te worden, maar misschien wel wat begrijpelijker. Als je aandacht 'vraagt', vraag je dat dan ook letterlijk vraag ik me af? Hoe zou hij reageren als je jouw gevoel uitlegt en op basis daarvan aangeeft wat je prettig vindt?
Ja, dit is trouwens allemaal omslachtig en het is je altijd je eigen keuze of je door wil gaan (als praktisch ingesteld persoon houd ik gewoon aan dat de leuke dingen meer moeten zijn dan de vervelende), maar hopeloos is het niet bepaalde dingen te leren als patronen eenmaal helder worden.
heel vaak dan durf ik niet eens te vertellen wat ik voel of wat ik denk en dan komt het er inderdaad op neer dat ik soms achteraf vertel wat mij dwars zat. Hier heb ik trouwens niet alleen bij hem problemen mee maar met iedereen...
Ik vraag aandacht door bijvoorbeeld aan hem te zitten, of met hem te gaan praten, maar soms wil hij dat niet eens...
soms zeg ik ook gewoon letterlijk: ik wil aandacht
maar ik denk eerlijk gezegd niet dat hij dat begrijpt, omdat ik ook weet dat hij zich moeilijk in andere kan verplaatsen.
Daarom heb ik ook het gevoel dat ik hem steeds op de verkeerde manier benader en verkeerde dingen tegen hem zeg. En omdat hij mij ook wel eens wijst op mijn gedrag (ik kan slecht tegen kritiek over me eigen gedrag) dan kruip ik heel erg in een schuldgevoel.
maandag 18 oktober 2010 om 00:19
Het lijkt me dat er in elk geval dus wel punten zijn waar je aan werken kan als je echt verder wil. Overigens zijn dit sowieso dingen waar je ook zelf iets aan hebben kan, al is dat misschien niet eens in deze relatie. Ik doel dan dus op dingen als communiceren van tevoren, niet te heftig reageren op hoe hij jou graag ziet (zelfs als het wat chagrijnig gebracht is) en bedenken hoe je aandacht kan vragen (hoewel dat per man verschillend is). Over dat laatste kan ik zeggen dat als ik moe uit mijn werk kom ik ook het liefst even bijkom en naar mijn monitor ga staren. Op dat soort momenten kan mijn vrouw juist behoefte hebben heel veel te uiten. Dat kan ertoe leiden dat ik haar wat negeer op die momenten, maar soms is het niet eens erg, als zij zich maar uiten kan. Vast geen schoonheidsprijs, maar wel een manier waarop onze relatie (aspie/beetje-aspie) werken kan.
maandag 18 oktober 2010 om 00:41
Hoe accepteert je vriend zijn PDD NOS, verder is aan een autist zitten voor aandacht vaak niet de juiste manier. Denk ook een van de redenen dat je vriend soms even met rust wil laten geworden is als hij 'vol' zit. Dingen als werk, veel mensen e.d. kunnen makkelijk teveel worden en dan moet hij even alles ontstressen en leeg maken.
maandag 18 oktober 2010 om 07:17
Waarom wordt je bang van hem, zit dat in jou of zit dat in zijn gedrag? Heb je slechte ervaringen met conflicten en/of zijn conflicten uit de hand gelopen? Ik denk wel dat het belangrijk is dat je vriend begrijpt dat zijn woede niet bij jou mag komen te liggen op een manier dat jij niet meer kan functioneren. En het lijkt me handig om voor jezelf in elk geval die grens te stellen, een psychische stoornis maakt het wel begrijpelijk maar daarmee nog niet acceptabel dat jij bang wordt (gemaakt).
'Praten' jullie alleen maar met elkaar als er iets hoog is opgelopen? Geen goed idee. Als er bij mij (pdd-nos) iets hoog zit ben ik heel goed in het van me af praten maar niet zo goed in echt communiceren = opletten op wat mijn geratel met de ander doet.
Het lijkt me slim om op een rustig moment met elkaar om tafel te gaan zitten en een soort principe afspraken te maken over hoe communicatie bij jullie werkt, wat jullie hierin nodig hebben, en wat niet werkt. En helaas werken afspraken niet op een moment dat alles hoog zit. Het is dus zaak om te voorkomen, door overleg, dat er van alles hoog komt te zitten en jullie in de zoveelste ruzie terechtkomen. Waarbij voor jullie allebei voldoende ruimte in de relatie hoort te zijn om het leuk te houden.
'Praten' jullie alleen maar met elkaar als er iets hoog is opgelopen? Geen goed idee. Als er bij mij (pdd-nos) iets hoog zit ben ik heel goed in het van me af praten maar niet zo goed in echt communiceren = opletten op wat mijn geratel met de ander doet.
Het lijkt me slim om op een rustig moment met elkaar om tafel te gaan zitten en een soort principe afspraken te maken over hoe communicatie bij jullie werkt, wat jullie hierin nodig hebben, en wat niet werkt. En helaas werken afspraken niet op een moment dat alles hoog zit. Het is dus zaak om te voorkomen, door overleg, dat er van alles hoog komt te zitten en jullie in de zoveelste ruzie terechtkomen. Waarbij voor jullie allebei voldoende ruimte in de relatie hoort te zijn om het leuk te houden.
maandag 18 oktober 2010 om 08:27
Jij wil aandacht en krijgt die niet. Hij wil seks en krijgt die wel. Ik zou ermee stoppen, ongeacht hoe het komt dat jij niet aan je trekken komt. Dit verandert niet, of tegen een prijs die te hoog is.
Ik heb zelf asperger dus ik durf dit volmondig te zeggen. Als ik door mijn autisme niet veel kan bieden in een relatie, dan moet ik dat erkennen en mijn conclusies trekken, en me niet verschuilen achter mijn aandoening. Doordat ik me niet verschuil achter mijn aandoening ben ik gemotiveerd om heel erg veel te lezen en te observeren over intermenselijk verkeer, waardoor ook ik een acceptabel niveau heb weten te bereiken. Maar misschien heeft dat ermee te maken dat ik vrouw ben en meer gericht op het sociale. Ik zie inderdaad bij heel veel autistiforme mannen dat ze er weinig belang bij lijken te hebben om te begrijpen hoe mensen in elkaar zitten.
Ik heb zelf asperger dus ik durf dit volmondig te zeggen. Als ik door mijn autisme niet veel kan bieden in een relatie, dan moet ik dat erkennen en mijn conclusies trekken, en me niet verschuilen achter mijn aandoening. Doordat ik me niet verschuil achter mijn aandoening ben ik gemotiveerd om heel erg veel te lezen en te observeren over intermenselijk verkeer, waardoor ook ik een acceptabel niveau heb weten te bereiken. Maar misschien heeft dat ermee te maken dat ik vrouw ben en meer gericht op het sociale. Ik zie inderdaad bij heel veel autistiforme mannen dat ze er weinig belang bij lijken te hebben om te begrijpen hoe mensen in elkaar zitten.
maandag 18 oktober 2010 om 10:04
Ik heb ook een vriend gehad die PDD NOS had. Na vier mnd hield ik het voor gezien. Het was geen gelijkwaardige relatie want hij leunde te veel op mij. Hij was idd veel op zichzelf gericht, had regelmatig 'storm in zijn hoofd' waardoor hij veel aandacht vroeg, en hij kon er niet voor mij zijn.
Daar kwam bij dat hij geen werk had, niet tegen stress en drukte kon (bv winkelen en verjaardagen), angstig en achterdochtig was, wisselende stemmingen had, erectieproblemen door de medicijnen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Hij verschool zich achter zijn aandoening en zei dat ik maar moest accepteren dat hij niet zou veranderen.
Heeft je vriend hulp van een psycholoog of maatschappelijk werk om met zijn beperkingen te leren omgaan? Je zou kunnen overwegen om samen hulp te zoeken.
Veel succes iig, het valt niet mee om met zo iemand samen te leven.
Daar kwam bij dat hij geen werk had, niet tegen stress en drukte kon (bv winkelen en verjaardagen), angstig en achterdochtig was, wisselende stemmingen had, erectieproblemen door de medicijnen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Hij verschool zich achter zijn aandoening en zei dat ik maar moest accepteren dat hij niet zou veranderen.
Heeft je vriend hulp van een psycholoog of maatschappelijk werk om met zijn beperkingen te leren omgaan? Je zou kunnen overwegen om samen hulp te zoeken.
Veel succes iig, het valt niet mee om met zo iemand samen te leven.
maandag 18 oktober 2010 om 10:05
quote:RoyalExp schreef op 18 oktober 2010 @ 00:48:
zijn er ook mensen met deze aandoening die totaal geen moeite hebben met het aandacht geven?
Die zullen er ongetwijfeld wel zijn. Ik reken mijzelf tot iemand die een ander aandacht kan geven. Maar anderen, vooral niet-autisten, zijn daar veel beter in dan ik.
quote:eefje1980 schreef op 18 oktober 2010 @ 09:21:
Of ie nou PDD- NOS heeft of niet, als je bang bent voor je partner of hoe je partner gaat reageren tijdens een conflict moet je echt voor jezelf kiezen hoor. Uiteindelijk ga je steeds meer accepteren, kies voor jezelf.Mee eens. Je zou niet bang moeten zijn voor je partner.
zijn er ook mensen met deze aandoening die totaal geen moeite hebben met het aandacht geven?
Die zullen er ongetwijfeld wel zijn. Ik reken mijzelf tot iemand die een ander aandacht kan geven. Maar anderen, vooral niet-autisten, zijn daar veel beter in dan ik.
quote:eefje1980 schreef op 18 oktober 2010 @ 09:21:
Of ie nou PDD- NOS heeft of niet, als je bang bent voor je partner of hoe je partner gaat reageren tijdens een conflict moet je echt voor jezelf kiezen hoor. Uiteindelijk ga je steeds meer accepteren, kies voor jezelf.Mee eens. Je zou niet bang moeten zijn voor je partner.
World of Warcraft: Legion
