Relaties
alle pijlers
Moeder boos op mij, wat moet ik nu doen?
vrijdag 2 januari 2009 om 13:16
In een ander topic had ik al geschreven dat ik besloten heb het contact met mijn broertje te minimaliseren. Nu is mijn moeder boos op mij, omdat ik geen contact meer wil met mijn broertje.
Klein beetje de achtergrond:
Toen ik 11 was en mijn broertje 6 zijn onze ouders gescheiden. Het eerste jaar ging het goed, totdat mijn vader een nieuwe vriendin kreeg. Mijn moeder is toen compleet ingestort en totdat ik op mijn 17e eruit werd gezet, waren er elke dag ruzies. Omdat mijn moeder het niet meer aankon heeft ze mij op mijn 17e eruit gezet en ben ik bij mijn vader gaan wonen. Mijn broertje is toen ook helemaal doorgedraaid. Hij was verslaafd aan alcohol en drugs en heeft in allerlei instellingen gezeten. Heeft ook diverse malen zelfmoord geprobeerd te plegen. Jarenlang waren er problemen met hem en ook al probeerde iedereen hem te helpen, het hielp allemaal niet.
Hij is nu 33, heeft een dochtertje van 5 jaar, maar zijn vriendin is afgelopen zomer met haar 2 kinderen (hij is niet de vader van die 2 kinderen) weggegaan. En sindsdien gaat het weer helemaal mis. Hij kan niks zelfs, zijn ex ook niet. Ze zaten in de schuldsanering en mijn moeder regelde alles voor hun. Is naar de rechtbank geweest, naar het VROM, belastingdienst. Overal, omdat mijn broertje het zelf niet kan. Mijn vader heeft het contact verbroken (mijn vader is 2 keer ernstig ziek geweest, maar mijn broertje heeft beide keren niks laten horen), maar probeert hem financieel nog wel te helpen. Maar geen bedankje, helemaal niks.
De druppel was dat hij met oud en nieuw niet naar mijn moeder is gegaan. Zij doet werkelijk alles voor hem (veel te veel eigenlijk) en hij zou met oud en nieuw een paar dagen komen, samen met zijn dochtertje. Aan begin van de avond belde hij op dat hij geen zin had en thuis wilde blijven. Omdat ik al wat anders had met oud en nieuw, zat mijn moeder dus (weliswaar met haar vriend, maar toch) alleen. Ze had van alles geregeld voor mijn broertje om te gaan doen die paar dagen en van alles in huis gehaald, maar hij had gewoon geen zin om te komen. Eerste kerstdag had hij ook al afgezegd omdat hij zich niet lekker voelde.
Mijn vriend en ik hebben geen zin meer om er tijd, geld en energie in te steken, terwijl hij er totaal niets voor terug doet. Geen dank je wels, geen kaartjes (zelfs geen e-cards) met verjaardagen, geen gelukkig nieuwjaar, helemaal niks. Ik heb daar na zoveel jaren geen zin meer in.
En nu is mijn moeder boos op mij. Terwijl ze boos moet zijn op mijn broertje, maar daar kan ze niet boos op worden. Volgens mijn vriend staat mijn broertje bij haar op plaats 1 t/m 9 en op plaats 10 kom ik een keer. Dat vind ik niet zo erg, ik heb geen hulp nodig. Maar om nu boos op mij te worden. Ze geeft nu mij de schuld dat hij straks niemand meer heeft, terwijl het zijn eigen rotschuld is. De vriend van mijn moeder is nu weer bang dat zij zichzelf wat aandoet.
Ik heb mijn moeder gisterenavond een mailtje gestuurd dat ik hoop dat mijn broertje niet tussen ons in komt te staan en dat ik het erg jammer vind dat zij nu boos op mij is, maar krijg geen reactie. Wat kan ik nu het beste doen? Haar gewoon maar even met rust laten?
Klein beetje de achtergrond:
Toen ik 11 was en mijn broertje 6 zijn onze ouders gescheiden. Het eerste jaar ging het goed, totdat mijn vader een nieuwe vriendin kreeg. Mijn moeder is toen compleet ingestort en totdat ik op mijn 17e eruit werd gezet, waren er elke dag ruzies. Omdat mijn moeder het niet meer aankon heeft ze mij op mijn 17e eruit gezet en ben ik bij mijn vader gaan wonen. Mijn broertje is toen ook helemaal doorgedraaid. Hij was verslaafd aan alcohol en drugs en heeft in allerlei instellingen gezeten. Heeft ook diverse malen zelfmoord geprobeerd te plegen. Jarenlang waren er problemen met hem en ook al probeerde iedereen hem te helpen, het hielp allemaal niet.
Hij is nu 33, heeft een dochtertje van 5 jaar, maar zijn vriendin is afgelopen zomer met haar 2 kinderen (hij is niet de vader van die 2 kinderen) weggegaan. En sindsdien gaat het weer helemaal mis. Hij kan niks zelfs, zijn ex ook niet. Ze zaten in de schuldsanering en mijn moeder regelde alles voor hun. Is naar de rechtbank geweest, naar het VROM, belastingdienst. Overal, omdat mijn broertje het zelf niet kan. Mijn vader heeft het contact verbroken (mijn vader is 2 keer ernstig ziek geweest, maar mijn broertje heeft beide keren niks laten horen), maar probeert hem financieel nog wel te helpen. Maar geen bedankje, helemaal niks.
De druppel was dat hij met oud en nieuw niet naar mijn moeder is gegaan. Zij doet werkelijk alles voor hem (veel te veel eigenlijk) en hij zou met oud en nieuw een paar dagen komen, samen met zijn dochtertje. Aan begin van de avond belde hij op dat hij geen zin had en thuis wilde blijven. Omdat ik al wat anders had met oud en nieuw, zat mijn moeder dus (weliswaar met haar vriend, maar toch) alleen. Ze had van alles geregeld voor mijn broertje om te gaan doen die paar dagen en van alles in huis gehaald, maar hij had gewoon geen zin om te komen. Eerste kerstdag had hij ook al afgezegd omdat hij zich niet lekker voelde.
Mijn vriend en ik hebben geen zin meer om er tijd, geld en energie in te steken, terwijl hij er totaal niets voor terug doet. Geen dank je wels, geen kaartjes (zelfs geen e-cards) met verjaardagen, geen gelukkig nieuwjaar, helemaal niks. Ik heb daar na zoveel jaren geen zin meer in.
En nu is mijn moeder boos op mij. Terwijl ze boos moet zijn op mijn broertje, maar daar kan ze niet boos op worden. Volgens mijn vriend staat mijn broertje bij haar op plaats 1 t/m 9 en op plaats 10 kom ik een keer. Dat vind ik niet zo erg, ik heb geen hulp nodig. Maar om nu boos op mij te worden. Ze geeft nu mij de schuld dat hij straks niemand meer heeft, terwijl het zijn eigen rotschuld is. De vriend van mijn moeder is nu weer bang dat zij zichzelf wat aandoet.
Ik heb mijn moeder gisterenavond een mailtje gestuurd dat ik hoop dat mijn broertje niet tussen ons in komt te staan en dat ik het erg jammer vind dat zij nu boos op mij is, maar krijg geen reactie. Wat kan ik nu het beste doen? Haar gewoon maar even met rust laten?
vrijdag 2 januari 2009 om 13:20
Ja. Je moeder is je nu emotioneel aan het chanteren. Je broer is een volwassen vent, die in staat moet zijn zijn eigen keuzes te maken. Je moet van zijn problemen niet jouw problemen maken. Als jij het niet meer kunt opbrengen om energie te steken in iemand die zelf niks teruggeeft, dan zou ik die energie op een positieve manier gaan gebruiken.
vrijdag 2 januari 2009 om 13:24
Bemoei je eens wat minder met wat hij allemaal fout doet tegen andere mensen. Naar maar waar: dat zijn jouw zaken niet. Jij hebt geen recht van boos worden als hij vervelend doet tegen zijn vader of zijn moeder, jij hebt je daar helemaal niet mee te bemoeien.
Je straft je broer nu voor iets dat hij je ouders aandoet. Geen wonder dat je moeder daar boos om wordt. Hun relatie is hun zaak, niet de jouwe. Hoe moeilijk dat ook is. Prima als je geen contact meer wil met je broer, maar doe dat dan om redenen die bij jou liggen, niet om redenen die bij anderen liggen.
Je straft je broer nu voor iets dat hij je ouders aandoet. Geen wonder dat je moeder daar boos om wordt. Hun relatie is hun zaak, niet de jouwe. Hoe moeilijk dat ook is. Prima als je geen contact meer wil met je broer, maar doe dat dan om redenen die bij jou liggen, niet om redenen die bij anderen liggen.
vrijdag 2 januari 2009 om 13:31
Traincha, je hebt helemaal gelijk. Met mijn verstand weet ik dat wel, maar met mijn gevoel voel ik me toch wat schuldig. Maar ik blijf bij mijn beslissing!
Parnell, dat van mijn moeder was de druppel! Ik heb zelf ook genoeg voor hem gedaan, en nooit een bedankje gekregen. Toen hij geen woonruimte had, heeft ie 2 maanden bij mij gezeten. Als dank heeft hij toen voor 500 gulden babbelboxen gebeld, nooit ene cent van teruggezien. En in de 20 jaar zijn dat maar een paar voorbeelden, er is zoveel gebeurt in die 20 jaar, teveel om hier te plaatsen.
Hun relatie is inderdaad hun zaak, maar ik word er net zo hard mee geconfronteerd!
Parnell, dat van mijn moeder was de druppel! Ik heb zelf ook genoeg voor hem gedaan, en nooit een bedankje gekregen. Toen hij geen woonruimte had, heeft ie 2 maanden bij mij gezeten. Als dank heeft hij toen voor 500 gulden babbelboxen gebeld, nooit ene cent van teruggezien. En in de 20 jaar zijn dat maar een paar voorbeelden, er is zoveel gebeurt in die 20 jaar, teveel om hier te plaatsen.
Hun relatie is inderdaad hun zaak, maar ik word er net zo hard mee geconfronteerd!
vrijdag 2 januari 2009 om 13:42
Als je zo'n klaploper in de familie hebt en je ouders besteden daar veel tijd, geld, aandacht aan, dan komen de normale kinderen ouderlijke aandacht te kort. Kan me voorstellen dat dat kut voelt.
Als ik zulke onderwerpen lees ben ik weer extra dankbaar met 't feit dat ik enig kind ben. Van siblings komt meestal alleen maar ellende.
Als ik zulke onderwerpen lees ben ik weer extra dankbaar met 't feit dat ik enig kind ben. Van siblings komt meestal alleen maar ellende.
vrijdag 2 januari 2009 om 13:47
Ik denk dat je ouders met een schuldgevoel zitten, zich beiden verantwoordelijk voelen voor hoe het gelopen is met jouw broer. Vooral je moeder. Als je met dat gevoel zit, offer je jezelf al snel teveel op, zeker als het om een kind gaat en je telkens geconfronteerd wordt met de gevolgen van jouw fouten. Ik kan me voorstellen dat ze zich er soms flink wanhopig over kan voelen.
Ik denk dat het heel belangrijk is voor je moeder om te gaan beseffen dat hij nu een volwassen man is, zijn eigen keuzes moet en kan maken en dat er een limiet zit aan willen goedmaken en je verantwoordelijk voelen. Hij chanteert haar en zij chanteert weer jou, jij moet er ook aan meedoen. En dat is niet eerlijk, ze bekijkt het nu teveel vanuit haar eigen perspectief door haar eigen filter. Niets is teveel, alles moet gedaan worden.
Ik denk dat wanneer ze kan gaan beseffen dat ze hem juist zo niet helpt, dat ze in feite helpt de problemen in stand te houden en dat hij daar niet bij gebaat is, ze het misschien een beetje meer los kan laten en jouw houding ook beter begrijpt. Want wrs begrijpt ze jou nu niet, vindt ze je onverschillig. Terwijl jij eigenlijk groot gelijk hebt dat je ergens een lijn trekt en zegt: genoeg is genoeg. Het zou voor haar ook beter zijn om op zo'n punt te komen.
Misschien dat je eens kunt rondkijken of er hulp is voor families die met deze problematiek te maken hebben (gehad), want het betreft nooit 1 individu maar ook iedereen eromheen. Het zou fijn zijn als alle relaties binnen jullie familie weer gezonder zouden kunnen worden.
Heel veel succes ermee gewenst .
Ik denk dat het heel belangrijk is voor je moeder om te gaan beseffen dat hij nu een volwassen man is, zijn eigen keuzes moet en kan maken en dat er een limiet zit aan willen goedmaken en je verantwoordelijk voelen. Hij chanteert haar en zij chanteert weer jou, jij moet er ook aan meedoen. En dat is niet eerlijk, ze bekijkt het nu teveel vanuit haar eigen perspectief door haar eigen filter. Niets is teveel, alles moet gedaan worden.
Ik denk dat wanneer ze kan gaan beseffen dat ze hem juist zo niet helpt, dat ze in feite helpt de problemen in stand te houden en dat hij daar niet bij gebaat is, ze het misschien een beetje meer los kan laten en jouw houding ook beter begrijpt. Want wrs begrijpt ze jou nu niet, vindt ze je onverschillig. Terwijl jij eigenlijk groot gelijk hebt dat je ergens een lijn trekt en zegt: genoeg is genoeg. Het zou voor haar ook beter zijn om op zo'n punt te komen.
Misschien dat je eens kunt rondkijken of er hulp is voor families die met deze problematiek te maken hebben (gehad), want het betreft nooit 1 individu maar ook iedereen eromheen. Het zou fijn zijn als alle relaties binnen jullie familie weer gezonder zouden kunnen worden.
Heel veel succes ermee gewenst .
vrijdag 2 januari 2009 om 13:51
Ik denk trouwens dat je broer ernstig lijdt onder een "you owe me" mentaliteit en dat wordt op deze manier alleen maar sterker en sterker. Dat zijn moeilijke dingen want het is heel erg egocentrisch. Natuurlijk gaat hij dan voorbij aan wat het met jullie doet.
Vandaar alleen al dat ik hoop voor je moeder dat ze ergens die grens kan trekken, zo blijft ze in feite gestraft worden voor haar daden terwijl je broer er in feite gewoon slim misbruik van maakt dat zij zich zo voelt.
Of lees ik dat verkeerd in je postings?
Vandaar alleen al dat ik hoop voor je moeder dat ze ergens die grens kan trekken, zo blijft ze in feite gestraft worden voor haar daden terwijl je broer er in feite gewoon slim misbruik van maakt dat zij zich zo voelt.
Of lees ik dat verkeerd in je postings?
vrijdag 2 januari 2009 om 14:00
quote:traincha2 schreef op 02 januari 2009 @ 13:36:
[...]
Op wat voor manier treft het jou dan?Mijn ouders laten zich tegen mij uit over mijn broertje. Mijn moeder dat er zo mee zit, mijn vader omdat hij teleurgesteld is. En mijn moeder ook omdat zij zit erg zorgen maakt dat hij zich straks wat aandoet als zijn dochter uit huis wordt geplaatst. En als mijn broertje zich wat aandoet, dan weet ik niet of mijn moeder dat overleeft.
[...]
Op wat voor manier treft het jou dan?Mijn ouders laten zich tegen mij uit over mijn broertje. Mijn moeder dat er zo mee zit, mijn vader omdat hij teleurgesteld is. En mijn moeder ook omdat zij zit erg zorgen maakt dat hij zich straks wat aandoet als zijn dochter uit huis wordt geplaatst. En als mijn broertje zich wat aandoet, dan weet ik niet of mijn moeder dat overleeft.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:01
quote:elninjoo schreef op 02 januari 2009 @ 13:42:
Als je zo'n klaploper in de familie hebt en je ouders besteden daar veel tijd, geld, aandacht aan, dan komen de normale kinderen ouderlijke aandacht te kort. Kan me voorstellen dat dat kut voelt.
Als ik zulke onderwerpen lees ben ik weer extra dankbaar met 't feit dat ik enig kind ben. Van siblings komt meestal alleen maar ellende.Ik gelukkig een hele goede band met mijn vader en zijn vriendin. Dat scheelt weer enorm. Ik ben bij mijn moeder altijd de 2e plaats gekomen, dat vind ik niet zo erg. Maar om mij dan nu de schuld te geven van het feit dat mijn broertje straks niemand meer heeft, dat treft mij echt diep.
Als je zo'n klaploper in de familie hebt en je ouders besteden daar veel tijd, geld, aandacht aan, dan komen de normale kinderen ouderlijke aandacht te kort. Kan me voorstellen dat dat kut voelt.
Als ik zulke onderwerpen lees ben ik weer extra dankbaar met 't feit dat ik enig kind ben. Van siblings komt meestal alleen maar ellende.Ik gelukkig een hele goede band met mijn vader en zijn vriendin. Dat scheelt weer enorm. Ik ben bij mijn moeder altijd de 2e plaats gekomen, dat vind ik niet zo erg. Maar om mij dan nu de schuld te geven van het feit dat mijn broertje straks niemand meer heeft, dat treft mij echt diep.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:04
vrijdag 2 januari 2009 om 14:07
quote:Feliciaatje schreef op 02 januari 2009 @ 13:47:
Ik denk dat je ouders met een schuldgevoel zitten, zich beiden verantwoordelijk voelen voor hoe het gelopen is met jouw broer. Vooral je moeder. Als je met dat gevoel zit, offer je jezelf al snel teveel op, zeker als het om een kind gaat en je telkens geconfronteerd wordt met de gevolgen van jouw fouten. Ik kan me voorstellen dat ze zich er soms flink wanhopig over kan voelen.
Ik denk dat het heel belangrijk is voor je moeder om te gaan beseffen dat hij nu een volwassen man is, zijn eigen keuzes moet en kan maken en dat er een limiet zit aan willen goedmaken en je verantwoordelijk voelen. Hij chanteert haar en zij chanteert weer jou, jij moet er ook aan meedoen. En dat is niet eerlijk, ze bekijkt het nu teveel vanuit haar eigen perspectief door haar eigen filter. Niets is teveel, alles moet gedaan worden.
Ik denk dat wanneer ze kan gaan beseffen dat ze hem juist zo niet helpt, dat ze in feite helpt de problemen in stand te houden en dat hij daar niet bij gebaat is, ze het misschien een beetje meer los kan laten en jouw houding ook beter begrijpt. Want wrs begrijpt ze jou nu niet, vindt ze je onverschillig. Terwijl jij eigenlijk groot gelijk hebt dat je ergens een lijn trekt en zegt: genoeg is genoeg. Het zou voor haar ook beter zijn om op zo'n punt te komen.
Misschien dat je eens kunt rondkijken of er hulp is voor families die met deze problematiek te maken hebben (gehad), want het betreft nooit 1 individu maar ook iedereen eromheen. Het zou fijn zijn als alle relaties binnen jullie familie weer gezonder zouden kunnen worden.
Heel veel succes ermee gewenst .
Thanx! Jij zegt precies hetzelfde als mijn vriend! Mijn ouders hadden een slecht huwelijk en hebben mijn broertje 'genomen' om het huwelijk te redden. Dat is helaas niet gelukt en daar zullen ze zich beide schuldig om voelen. Uit psychologische onderzoeken bleek altijd dat mijn broertje graag mijn ouders weer bij elkaar wilde hebben. Mijn vriend en mijn tante denken beiden dat er tijdens de geboorte van mijn broertje iets niet goed is gegaan, zuurstofgebrek ofzo. Maar goed, wij zijn geen arts, dus dat zullen wij nooit zeker weten.
Mijn moeder zal nooit beseffen dat het beter is om hem minder te helpen. Zoveel mensen hebben dat tegen haar gezegd, maar ze doet het niet. Gevolg is dat als zij er niet meer is er niemand meer is die mijn broertje kan helpen, maar dat heeft ze niet in de gaten. Ik heb geen idee of er hulp is voor zoiets. In het verleden is ons gezin al bij zoveel instanties geweest, mijn broertje en mijn moeder zijn beide goed in hulpverleners voor de gek te houden.
Ik denk dat je ouders met een schuldgevoel zitten, zich beiden verantwoordelijk voelen voor hoe het gelopen is met jouw broer. Vooral je moeder. Als je met dat gevoel zit, offer je jezelf al snel teveel op, zeker als het om een kind gaat en je telkens geconfronteerd wordt met de gevolgen van jouw fouten. Ik kan me voorstellen dat ze zich er soms flink wanhopig over kan voelen.
Ik denk dat het heel belangrijk is voor je moeder om te gaan beseffen dat hij nu een volwassen man is, zijn eigen keuzes moet en kan maken en dat er een limiet zit aan willen goedmaken en je verantwoordelijk voelen. Hij chanteert haar en zij chanteert weer jou, jij moet er ook aan meedoen. En dat is niet eerlijk, ze bekijkt het nu teveel vanuit haar eigen perspectief door haar eigen filter. Niets is teveel, alles moet gedaan worden.
Ik denk dat wanneer ze kan gaan beseffen dat ze hem juist zo niet helpt, dat ze in feite helpt de problemen in stand te houden en dat hij daar niet bij gebaat is, ze het misschien een beetje meer los kan laten en jouw houding ook beter begrijpt. Want wrs begrijpt ze jou nu niet, vindt ze je onverschillig. Terwijl jij eigenlijk groot gelijk hebt dat je ergens een lijn trekt en zegt: genoeg is genoeg. Het zou voor haar ook beter zijn om op zo'n punt te komen.
Misschien dat je eens kunt rondkijken of er hulp is voor families die met deze problematiek te maken hebben (gehad), want het betreft nooit 1 individu maar ook iedereen eromheen. Het zou fijn zijn als alle relaties binnen jullie familie weer gezonder zouden kunnen worden.
Heel veel succes ermee gewenst .
Thanx! Jij zegt precies hetzelfde als mijn vriend! Mijn ouders hadden een slecht huwelijk en hebben mijn broertje 'genomen' om het huwelijk te redden. Dat is helaas niet gelukt en daar zullen ze zich beide schuldig om voelen. Uit psychologische onderzoeken bleek altijd dat mijn broertje graag mijn ouders weer bij elkaar wilde hebben. Mijn vriend en mijn tante denken beiden dat er tijdens de geboorte van mijn broertje iets niet goed is gegaan, zuurstofgebrek ofzo. Maar goed, wij zijn geen arts, dus dat zullen wij nooit zeker weten.
Mijn moeder zal nooit beseffen dat het beter is om hem minder te helpen. Zoveel mensen hebben dat tegen haar gezegd, maar ze doet het niet. Gevolg is dat als zij er niet meer is er niemand meer is die mijn broertje kan helpen, maar dat heeft ze niet in de gaten. Ik heb geen idee of er hulp is voor zoiets. In het verleden is ons gezin al bij zoveel instanties geweest, mijn broertje en mijn moeder zijn beide goed in hulpverleners voor de gek te houden.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:08
Als ik jou was, zou ik mijn moeder eventjes met rust laten. Je hebt al laten weten dat je het vervelend vindt dat ze zo boos op je is. Wacht het een week of iets langer af en zoek dan contact, als zij dat tegen die tijd al niet heeft gedaan. Je kunt dan best aangeven dat je het niet over je broer wilt hebben, omdat jullie het daar niet over eens zijn.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:09
quote:TheMommyReturns schreef op 02 januari 2009 @ 14:04:
Ik kan me heel goed voorstellen dat je dit besluit genomen hebt! Ik zou in jou geval absoluut ook afstand nemen! Alleen misschien voor je nichtje.
Verder zou ik op dit moment even niks doen en je moeder wat tijd geven om alles te laten bezinken.
Voor mijn nichtje vind het het allerergste. Zij kan er helemaal niks aan doen. Haar moeder kan niet voor haar zorgen. En hoewel ze helemaal naar haar vader trekt, kan haar vader dat ook niet. De kans is groot dat zij dit jaar uit huis wordt geplaatst en dat vind ik echt verschrikkelijk. Zal ik haar dan ooit nog zien?
Ik neem op dit moment inderdaad maar een beetje afstand van mijn moeder. Ik heb gisteren het initiatief genomen door haar te bellen en te mailen, ik hoop dat zij de volgende stap neemt. Ik wil geen ruzie met mijn moeder, dat vind ik alles absoluut niet waard. Ondanks alles kunnen we het goed met elkaar vinden en dat wil ik toch graag zo houden.
Ik kan me heel goed voorstellen dat je dit besluit genomen hebt! Ik zou in jou geval absoluut ook afstand nemen! Alleen misschien voor je nichtje.
Verder zou ik op dit moment even niks doen en je moeder wat tijd geven om alles te laten bezinken.
Voor mijn nichtje vind het het allerergste. Zij kan er helemaal niks aan doen. Haar moeder kan niet voor haar zorgen. En hoewel ze helemaal naar haar vader trekt, kan haar vader dat ook niet. De kans is groot dat zij dit jaar uit huis wordt geplaatst en dat vind ik echt verschrikkelijk. Zal ik haar dan ooit nog zien?
Ik neem op dit moment inderdaad maar een beetje afstand van mijn moeder. Ik heb gisteren het initiatief genomen door haar te bellen en te mailen, ik hoop dat zij de volgende stap neemt. Ik wil geen ruzie met mijn moeder, dat vind ik alles absoluut niet waard. Ondanks alles kunnen we het goed met elkaar vinden en dat wil ik toch graag zo houden.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:11
quote:Appelsientje schreef op 02 januari 2009 @ 14:08:
Als ik jou was, zou ik mijn moeder eventjes met rust laten. Je hebt al laten weten dat je het vervelend vindt dat ze zo boos op je is. Wacht het een week of iets langer af en zoek dan contact, als zij dat tegen die tijd al niet heeft gedaan. Je kunt dan best aangeven dat je het niet over je broer wilt hebben, omdat jullie het daar niet over eens zijn.Ik denk dat dat ook het slimste is, niet meer over mijn broertje praten. Als niemand haar ogen kan openen, dan kan ik dat ook niet. Maar ik wil ook niet dat hij tussen ons instaat. Ik wil ook absoluut niet dat ze kiest tussen hem en mij. Als zij zo door wil gaan met hem, dan moet ze dat zelf weten. Alleen ik doe er niet meer aan mee, ik hoop dat ze dat ook eens kan gaan begrijpen.
Als ik jou was, zou ik mijn moeder eventjes met rust laten. Je hebt al laten weten dat je het vervelend vindt dat ze zo boos op je is. Wacht het een week of iets langer af en zoek dan contact, als zij dat tegen die tijd al niet heeft gedaan. Je kunt dan best aangeven dat je het niet over je broer wilt hebben, omdat jullie het daar niet over eens zijn.Ik denk dat dat ook het slimste is, niet meer over mijn broertje praten. Als niemand haar ogen kan openen, dan kan ik dat ook niet. Maar ik wil ook niet dat hij tussen ons instaat. Ik wil ook absoluut niet dat ze kiest tussen hem en mij. Als zij zo door wil gaan met hem, dan moet ze dat zelf weten. Alleen ik doe er niet meer aan mee, ik hoop dat ze dat ook eens kan gaan begrijpen.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:17
Fijn dat je een goede band hebt met je vader en zijn vriendin . En als je moeder er zo instaat en daarin ook niet wil veranderen, dan houdt het op. Maar ik zou zeker niet die verantwoordelijkheid gaan dragen omdat hij anders straks niemand meer heeft, uiteindelijk oogsten we nou eenmaal wat we zaaien, dat gaat ook op voor hem en daar moet hij zelf de verantwoordelijkheid in nemen.
Ik hoop dat je je moeder duidelijk kunt maken dat je haar keuzes respecteert maar dat het niet de jouwe zijn en dat los daarvan je gewoon van haar houdt en die band intact wil houden. En dat ze daar vrede mee kan vinden ipv het je te verwijten.
Ik hoop dat je je moeder duidelijk kunt maken dat je haar keuzes respecteert maar dat het niet de jouwe zijn en dat los daarvan je gewoon van haar houdt en die band intact wil houden. En dat ze daar vrede mee kan vinden ipv het je te verwijten.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:29
Maar Daantje, zie je dan niet dat je broertje al een groot deel van zijn leven tussen jou en je moeder in staat?
Het enige wat jouw moeder wil is dat je het met haar eens bent zodat zij het gevoel krijgt dat ze deze strijd niet alleen strijdt.
Jij geeft aan dat je geen zin meer hebt in strijd en dat kan ze niet goed verkroppen, en dus bezorgt ze jou een schuldgevoel.
Even in haar sop laten gaarkoken lijkt me inderdaad op dit moment het beste. Voor zowel jou als haar.
Sterkte
Het enige wat jouw moeder wil is dat je het met haar eens bent zodat zij het gevoel krijgt dat ze deze strijd niet alleen strijdt.
Jij geeft aan dat je geen zin meer hebt in strijd en dat kan ze niet goed verkroppen, en dus bezorgt ze jou een schuldgevoel.
Even in haar sop laten gaarkoken lijkt me inderdaad op dit moment het beste. Voor zowel jou als haar.
Sterkte
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
vrijdag 2 januari 2009 om 14:35
Fijn dat je in elk geval 'n goede band hebt met je vader!
Laat je broer gewoon helemaal links liggen en als je naar je moeder gaat spreek dan helemaal niet meer over je broer. En als zij haar klaagzang gaat afsteken over broer, dan ga je weg. Je moeder zou zelf moeten leren jou op waarde te schatten en meer te investeren in iemand zoals jij dan in 'n ondankbare klaploper.
Je broer is duidelijk geen knip voor z'n neus waard, dus hoog tijd dat jullie je handen van 'm af trekken zodat ie zijn familie in elk geval niet meer lastig kan vallen.
En buiten dat hoort je moeder jou juist te steunen omdat je broer zich als 'n grote profiteur heeft gedragen en jou op kosten heeft gejaagd. Ondankbare hond die de hand bijt die 'm voedt.
Laat je broer gewoon helemaal links liggen en als je naar je moeder gaat spreek dan helemaal niet meer over je broer. En als zij haar klaagzang gaat afsteken over broer, dan ga je weg. Je moeder zou zelf moeten leren jou op waarde te schatten en meer te investeren in iemand zoals jij dan in 'n ondankbare klaploper.
Je broer is duidelijk geen knip voor z'n neus waard, dus hoog tijd dat jullie je handen van 'm af trekken zodat ie zijn familie in elk geval niet meer lastig kan vallen.
En buiten dat hoort je moeder jou juist te steunen omdat je broer zich als 'n grote profiteur heeft gedragen en jou op kosten heeft gejaagd. Ondankbare hond die de hand bijt die 'm voedt.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:57
quote:setter schreef op 02 januari 2009 @ 14:29:
Maar Daantje, zie je dan niet dat je broertje al een groot deel van zijn leven tussen jou en je moeder in staat?
Het enige wat jouw moeder wil is dat je het met haar eens bent zodat zij het gevoel krijgt dat ze deze strijd niet alleen strijdt.
Jij geeft aan dat je geen zin meer hebt in strijd en dat kan ze niet goed verkroppen, en dus bezorgt ze jou een schuldgevoel.
Even in haar sop laten gaarkoken lijkt me inderdaad op dit moment het beste. Voor zowel jou als haar.
Sterkte
Dank je wel! Hij staat inderdaad al een groot deel van zijn leven tussen mijn moeder en mij in. Dat heb ik in de loop van de jaren maar voor lief genomen en me bij neergelegd. Mijn vriend heeft daar nog wat moeite mee, hij heeft 1 broer en ze worden allebei gelijk behandeld door hun moeder. Ik zie dat ook bij de vriendin van mijn vader. Zij heeft 2 zoons, gaat even goed met de een om als met de ander. En mij ziet ze inmiddels helemaal als haar dochter, terwijl mijn moeder niet echt een contact heeft met de kinderen van haar vriend. Haar vriend heeft zelf ook weinig contact met zijn kinderen, terwijl ik hem toch niet anders ken als een rustige en lieve man.
Iedere keer als nu de telefoon gaat of als ik zie dat ik een mailtje heb, hoop ik dat het mijn moeder is. Het kost me veel moeite om haar niet weer te mailen of te bellen, maar ik doe het niet, ik doe het echt niet.
Maar Daantje, zie je dan niet dat je broertje al een groot deel van zijn leven tussen jou en je moeder in staat?
Het enige wat jouw moeder wil is dat je het met haar eens bent zodat zij het gevoel krijgt dat ze deze strijd niet alleen strijdt.
Jij geeft aan dat je geen zin meer hebt in strijd en dat kan ze niet goed verkroppen, en dus bezorgt ze jou een schuldgevoel.
Even in haar sop laten gaarkoken lijkt me inderdaad op dit moment het beste. Voor zowel jou als haar.
Sterkte
Dank je wel! Hij staat inderdaad al een groot deel van zijn leven tussen mijn moeder en mij in. Dat heb ik in de loop van de jaren maar voor lief genomen en me bij neergelegd. Mijn vriend heeft daar nog wat moeite mee, hij heeft 1 broer en ze worden allebei gelijk behandeld door hun moeder. Ik zie dat ook bij de vriendin van mijn vader. Zij heeft 2 zoons, gaat even goed met de een om als met de ander. En mij ziet ze inmiddels helemaal als haar dochter, terwijl mijn moeder niet echt een contact heeft met de kinderen van haar vriend. Haar vriend heeft zelf ook weinig contact met zijn kinderen, terwijl ik hem toch niet anders ken als een rustige en lieve man.
Iedere keer als nu de telefoon gaat of als ik zie dat ik een mailtje heb, hoop ik dat het mijn moeder is. Het kost me veel moeite om haar niet weer te mailen of te bellen, maar ik doe het niet, ik doe het echt niet.
vrijdag 2 januari 2009 om 14:58
quote:elninjoo schreef op 02 januari 2009 @ 14:35:
Fijn dat je 'n goede band hebt met je vader.
Laat je broer gewoon helemaal links liggen en als je naar je moeder gaat spreek dan helemaal niet meer over je broer. En als zij haar klaagzang gaat afsteken over broer, dan ga je weg. Je moeder zou zelf moeten leren jou op waarde te schatten. Je broer is duidelijk geen knip voor z'n neus waard, dus hoog tijd dat ie z'n eigen plan leert trekken en mensen niet meer lastig valt.Ik ga mijn broertje ook helemaal links laten liggen. Weet alleen nog niet wat ik met de verjaardag van mijn nichtje moet doen, zij kan er tenslotte niks aan doen. Maar goed, dat is pas over 10 maanden, dus dat duurt nog wel even.
Fijn dat je 'n goede band hebt met je vader.
Laat je broer gewoon helemaal links liggen en als je naar je moeder gaat spreek dan helemaal niet meer over je broer. En als zij haar klaagzang gaat afsteken over broer, dan ga je weg. Je moeder zou zelf moeten leren jou op waarde te schatten. Je broer is duidelijk geen knip voor z'n neus waard, dus hoog tijd dat ie z'n eigen plan leert trekken en mensen niet meer lastig valt.Ik ga mijn broertje ook helemaal links laten liggen. Weet alleen nog niet wat ik met de verjaardag van mijn nichtje moet doen, zij kan er tenslotte niks aan doen. Maar goed, dat is pas over 10 maanden, dus dat duurt nog wel even.
vrijdag 2 januari 2009 om 15:55
Kan jij je nichtje niet in huis nemen dan, als ze uit huis geplaatst wordt? Familie is dan de meest gewenste optie. Je schrijft zelf al dat je haar zielig vind en dat zij er niets aan kan doen. haar kun je mss wel helpen. Al is het best ingrijpend, je nicht als pleegkind. Dan blijf je haar iig zien.
Zowel je moeder als je broer proberen je emotioneel te chanteren. Ik denk eerder dat ie dat nare karaktertrekje in extrema van je moder heeft geërft, want boos woren op jou omdat jij je grens aangeeft slaat nergens op. Ik zou tegen je moeder zeggen dat niet aleen je broer, maar zijn straks ook niemand over heeft, als ze jou de schuld blijft geven van zijn ellende. Zeg tegen je moeder dat je niets meer over je broer wilt horen en dat ze niks meer voior m in huis moet halen als ie telkens maar afzegt, of m noiet meer moet uitnodigen. Broer is volwassen vent en als je moeder zijn kastanjes uit het vuur blijft halen leert ie het nooit zelf. Leg maar bij har terug dat zij je broer gemaakt heeft tot wat ie is, en dat jij dat niet kunt en wilt oplossen. Enige vor wie jij er kan zijn is je nichtje.
Zowel je moeder als je broer proberen je emotioneel te chanteren. Ik denk eerder dat ie dat nare karaktertrekje in extrema van je moder heeft geërft, want boos woren op jou omdat jij je grens aangeeft slaat nergens op. Ik zou tegen je moeder zeggen dat niet aleen je broer, maar zijn straks ook niemand over heeft, als ze jou de schuld blijft geven van zijn ellende. Zeg tegen je moeder dat je niets meer over je broer wilt horen en dat ze niks meer voior m in huis moet halen als ie telkens maar afzegt, of m noiet meer moet uitnodigen. Broer is volwassen vent en als je moeder zijn kastanjes uit het vuur blijft halen leert ie het nooit zelf. Leg maar bij har terug dat zij je broer gemaakt heeft tot wat ie is, en dat jij dat niet kunt en wilt oplossen. Enige vor wie jij er kan zijn is je nichtje.
vrijdag 2 januari 2009 om 16:12
quote:elninjoo schreef op 02 januari 2009 @ 15:42:
Neem je nichtje dan 'n dag mee naar 'n pretpark, speeltuin, bioscoop o.i.d. voor haar verjaardag. Gedraag je alsof je 'n ex bent die zijn kind bij de moeder komt afhalen voor 't weekend.Dat is een heel goed idee!!! Ben zelf gek op dierentuinen, dat kunnen we wel doen ja. Thanx!
Neem je nichtje dan 'n dag mee naar 'n pretpark, speeltuin, bioscoop o.i.d. voor haar verjaardag. Gedraag je alsof je 'n ex bent die zijn kind bij de moeder komt afhalen voor 't weekend.Dat is een heel goed idee!!! Ben zelf gek op dierentuinen, dat kunnen we wel doen ja. Thanx!
