Relaties
alle pijlers
Moet ik het nu goedmaken??
donderdag 28 april 2011 om 18:00
Net ruzie over de telefoon gehad met vriend..
Het zit zo; ben al jaren arbeidsongeschikt wegens depressie, ben bijna klaar met opleiding en zet voorzichtige stappen op de arbeidsmarkt (zelf stageplek gezocht voor paar uurtjes)
Maar het lijkt wel of het nooit genoeg is voor mn partner; enkele malen per week komen de opmerkingen voorbij in de trant van; goh als je aan het werk gaat hebben we het stukken ruimer, goh als je nou eens een leuke baan had zou dat fijn zijn, goh mn vrienden/familie vragen zich af waarom je niet werkt en ik voel me raar om eromheen te moeten praten, wanneer ga je naar het uitzendbureau, wat ga je na de opleiding doen..
En ik, ik heb al zo`n moeite me zo staande te houden..
De ene dag gaat het beter dan de andere.
Maar ik voel me zo achter de broek gezeten..
Erover praten lukt niet want dan wordt hij kwaad en krijg ik naar mn hoofd dat hij het heus wel mag zeggen en dat ik zn woorden verdraai en dat het hem heulemaal niet dwarszit dat ik geen betaalde baan heb op het moment..
Ik kan maar niet duidelijk maken hoezeer ik me een aansteller voel door zijn woorden, een luilak, en dat forceren juist averechts werkt, dat ik het op mn eigen tempo wil doen, anders ga ik mezelf weer voorbij..
Nu hebben we dus met ruzie opgehangen en ik twijfel aan mezelf..
Moet ik terugbellen? Of moet hij hier maar eens over nadenken?
Het zit zo; ben al jaren arbeidsongeschikt wegens depressie, ben bijna klaar met opleiding en zet voorzichtige stappen op de arbeidsmarkt (zelf stageplek gezocht voor paar uurtjes)
Maar het lijkt wel of het nooit genoeg is voor mn partner; enkele malen per week komen de opmerkingen voorbij in de trant van; goh als je aan het werk gaat hebben we het stukken ruimer, goh als je nou eens een leuke baan had zou dat fijn zijn, goh mn vrienden/familie vragen zich af waarom je niet werkt en ik voel me raar om eromheen te moeten praten, wanneer ga je naar het uitzendbureau, wat ga je na de opleiding doen..
En ik, ik heb al zo`n moeite me zo staande te houden..
De ene dag gaat het beter dan de andere.
Maar ik voel me zo achter de broek gezeten..
Erover praten lukt niet want dan wordt hij kwaad en krijg ik naar mn hoofd dat hij het heus wel mag zeggen en dat ik zn woorden verdraai en dat het hem heulemaal niet dwarszit dat ik geen betaalde baan heb op het moment..
Ik kan maar niet duidelijk maken hoezeer ik me een aansteller voel door zijn woorden, een luilak, en dat forceren juist averechts werkt, dat ik het op mn eigen tempo wil doen, anders ga ik mezelf weer voorbij..
Nu hebben we dus met ruzie opgehangen en ik twijfel aan mezelf..
Moet ik terugbellen? Of moet hij hier maar eens over nadenken?
donderdag 28 april 2011 om 20:50
Mogelijk vat ik jouw post anders op dan de rest, maar mijn eerste gedachte was: wat moet je met iemand die jou totaal niet begrijpt! Waarom ben je nog met hem samen? Wat is zijn toegevoegde waarde in jouw leven en op dit moment dus ook jouw depressiviteit. Zoals hoe ik jouw post interpreteer, zorgt hij er in ieder geval niet voor dat jij zo snel en goed mogelijk kan herstellen. Of hij jouw belemmert weet ik niet, maar zo komt jouw post wel over.
donderdag 28 april 2011 om 20:55
Heftig.
Ik ben zelf manisch depressief en vind het gedoe met mannen ook best 'eng'.
Als iemand mij niet kan waarderen als ik thuis zit in pyjama depressief te zijn, gewoon om wie ik ben, dan gaat het niet werken denk ik.
Ik zou niet kunnen leven met iemand die mijn constant loopt te pushen. Schop onder de kont op zijn tijd is okee, maar niet te vaak en te hard.
Jij bent nu hard bezig, in jouw tempo en dat zou hij moeten waarderen.
Voor de tennisclub kunnen jullie misschien een standaardverhaaltje verzinnen. Dat je met je opleiding bezig bent en dat dat op dit moment genoeg is voor je.
Wist hij al dat je dit hebt toen jullie elkaar leerden kennen?
Ik ben zelf manisch depressief en vind het gedoe met mannen ook best 'eng'.
Als iemand mij niet kan waarderen als ik thuis zit in pyjama depressief te zijn, gewoon om wie ik ben, dan gaat het niet werken denk ik.
Ik zou niet kunnen leven met iemand die mijn constant loopt te pushen. Schop onder de kont op zijn tijd is okee, maar niet te vaak en te hard.
Jij bent nu hard bezig, in jouw tempo en dat zou hij moeten waarderen.
Voor de tennisclub kunnen jullie misschien een standaardverhaaltje verzinnen. Dat je met je opleiding bezig bent en dat dat op dit moment genoeg is voor je.
Wist hij al dat je dit hebt toen jullie elkaar leerden kennen?
donderdag 28 april 2011 om 21:38
Ik slik 2 jaar ad, ben recent 5 weken gestopt, maar moest helaas toch weer beginnen omdat het gewoon niet goed ging.
Dat merkte mijn vriend natuurlijk ook door de heftige ruzies en huilbuien.
Toch presteerde hij het om te vragen wanneer ik nu een met 'die pilletjes' ging stoppen
Zucht.....
Dat merkte mijn vriend natuurlijk ook door de heftige ruzies en huilbuien.
Toch presteerde hij het om te vragen wanneer ik nu een met 'die pilletjes' ging stoppen
Zucht.....
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 28 april 2011 om 22:16
Aan de andere kant, ik kan me goed voorstellen dat het heel moeilijk is om te leven met iemand die in de dagelijkse omgang (bijna) niet functioneert.
Want zorgen is fijn voor een weekje, en ook wel voor een paar maanden, maar als je jarenlang aan een stuk de kar in je eentje moet trekken, lijkt me héél erg lastig op alle vlakken. Vooral als er geen zicht op beterschap is, ook niet op lange termijn.
Wat niettemin geen recht heeft op botte opmerkingen te maken natuurlijk. Normaal en open communiceren is, zeker in zo'n situaties, belangrijk. Bovendien heeft ie natuurlijk vrijwillig gekozen voor jouw, en daarbij ook je mindere kanten.
Want zorgen is fijn voor een weekje, en ook wel voor een paar maanden, maar als je jarenlang aan een stuk de kar in je eentje moet trekken, lijkt me héél erg lastig op alle vlakken. Vooral als er geen zicht op beterschap is, ook niet op lange termijn.
Wat niettemin geen recht heeft op botte opmerkingen te maken natuurlijk. Normaal en open communiceren is, zeker in zo'n situaties, belangrijk. Bovendien heeft ie natuurlijk vrijwillig gekozen voor jouw, en daarbij ook je mindere kanten.
donderdag 28 april 2011 om 22:21
Niet werken is i.m.o. niet hetzelfde als niet functioneren.
Er zit nog een heel verschil tussen iemand die weinig of niet werkt maar verder een leuk sociaal leven heeft, hobby's, huis aan kant, dagelijks opstaat, leuk aankleedt, lekker kookt....
Versus iemand die niet zelf uit bed komt, alles laat verslonzen, nooit wat leuks aantrekt, niet naar buiten wil, etc.
Dat TO depressies heeft betekent niet automatisch dat haar vriend voor haar moet zorgen.
Maar ik vind dit zelf ook heel lastige dingen, er zit zeker iets in wat je zegt. Het moet op een bepaalde manier wel gelijkwaardig blijven, balans tussen geven en nemen.
Er zit nog een heel verschil tussen iemand die weinig of niet werkt maar verder een leuk sociaal leven heeft, hobby's, huis aan kant, dagelijks opstaat, leuk aankleedt, lekker kookt....
Versus iemand die niet zelf uit bed komt, alles laat verslonzen, nooit wat leuks aantrekt, niet naar buiten wil, etc.
Dat TO depressies heeft betekent niet automatisch dat haar vriend voor haar moet zorgen.
Maar ik vind dit zelf ook heel lastige dingen, er zit zeker iets in wat je zegt. Het moet op een bepaalde manier wel gelijkwaardig blijven, balans tussen geven en nemen.
donderdag 28 april 2011 om 22:35
Als jullie het samen over jou probleem hebben, hoe gaat dat dan? Je hebt het wel over "erover praten", maar volgens mij bedoel je dan praten over zijn onbegrip en niet over praten over jou depressie.
Mijn ervaring met mensen die iets hebben is dat ik onbewust onbegrip ontwikkel wanneer iemand over zijn/haar probleem klaagt. Klagen werkt dus averechts. Wat wel werkt is praten over je depressie. Goed uitleggen dus wat je precies parten speelt, war je tegenaan loopt en waarom het niet eenvoudig is dat even op te lossen. En dat alles dus zonder te klagen.
Ook dan zal het voor hem lastig blijven om altijd begrip hiervoor te hebben, hij begrijpt jou "ziekte" niet en dat probleem is niet met 1 gesprek op te lossen. Dat is een proces.
Dat hij recht in je gezicht zegt wat hij denkt is misschien nog wel in je voordeel hoe raar dat ook klinkt. Hij had ook hetzelfde kunnen denken, maar het niet durven uit te spreken omdat hij je niet wil kwetsen en zelf ook wel snapt dat het niet correct is.
Het is nu iig wel duidelijk wat hij denkt, wat jou genoeg aanleiding geeft om het voor hem duidelijker te maken.
Het is heel erg makkelijk om op jou vraag het correcte antwoord te geven, namelijk "Hij zou meer begrip moeten hebben voor jou situatie". Maar ondertussen is hij wel degene die van je houd (Daar ga ik vanuit, want anders was hij allang gevlucht in zo'n lastige situatie). Het is daarom juist belangrijk ook het standpunt van iemand die fout zit te begrijpen, dat is veel beter voor je relatie dan altijd maar degene die fout zit te corrigeren.
Mijn ervaring met mensen die iets hebben is dat ik onbewust onbegrip ontwikkel wanneer iemand over zijn/haar probleem klaagt. Klagen werkt dus averechts. Wat wel werkt is praten over je depressie. Goed uitleggen dus wat je precies parten speelt, war je tegenaan loopt en waarom het niet eenvoudig is dat even op te lossen. En dat alles dus zonder te klagen.
Ook dan zal het voor hem lastig blijven om altijd begrip hiervoor te hebben, hij begrijpt jou "ziekte" niet en dat probleem is niet met 1 gesprek op te lossen. Dat is een proces.
Dat hij recht in je gezicht zegt wat hij denkt is misschien nog wel in je voordeel hoe raar dat ook klinkt. Hij had ook hetzelfde kunnen denken, maar het niet durven uit te spreken omdat hij je niet wil kwetsen en zelf ook wel snapt dat het niet correct is.
Het is nu iig wel duidelijk wat hij denkt, wat jou genoeg aanleiding geeft om het voor hem duidelijker te maken.
Het is heel erg makkelijk om op jou vraag het correcte antwoord te geven, namelijk "Hij zou meer begrip moeten hebben voor jou situatie". Maar ondertussen is hij wel degene die van je houd (Daar ga ik vanuit, want anders was hij allang gevlucht in zo'n lastige situatie). Het is daarom juist belangrijk ook het standpunt van iemand die fout zit te begrijpen, dat is veel beter voor je relatie dan altijd maar degene die fout zit te corrigeren.
donderdag 28 april 2011 om 22:55
Goh, wat lastig moet dat voor je zijn. Ik ben zelf zo'n "mantelzorger" geweest, voor mijn moeder en voor mijn ex. En ik had ook wel eens zo'n bui. Maar wist ondertussen wel dat ze het zelf rot genoeg vonden. Je vriend moet als hij je echt wil helpen juist voor zichzelf wat zoeken, een lotgenotengroep bijvoorbeeld, voor partners van mensen met een depressie. Niet alleen krijg je daar meer begrip van maar er is ook persoonlijke aandacht voor jouw rol als partner en wat het met je doet. Heel veel partners van mensen die lijden aan een depressie krijgen er namelijk zelf vroeg of laat ook een.
Ik heb er toentertijd ook veel over gelezen, gewoon over hoe een depressie werkt en wat voor gevolgen het heeft. Ik kon toen ook beter scheiden wanneer het de depressie was die sprak of mijn ex/moeder. Het is voor jullie allebeide natuurlijk niet makkelijk. Heel veel sterkte!
Ik heb er toentertijd ook veel over gelezen, gewoon over hoe een depressie werkt en wat voor gevolgen het heeft. Ik kon toen ook beter scheiden wanneer het de depressie was die sprak of mijn ex/moeder. Het is voor jullie allebeide natuurlijk niet makkelijk. Heel veel sterkte!
donderdag 28 april 2011 om 23:37
Zo, weer wat bij te lezen 
@Lolapaloeza; we zijn bijna twee jaar samen
@jessie; nee dit is niet mn eerste serieuze relatie..Ook in andere relaties was er een wens om samen te wonen, kinderen te krijgen enz...
@Ik ben anoniem; we zijn twee jaar samen en ik ben sinds 2000 afgekeurd, dus ja ik was depressief toen wij een relatie kregen en ja ik ben vanaf het begin eerlijk geweest over mijn kwaal..We wonen niet samen, hij heeft koophuis, ik huur..
Vanaf het begin was er al onbegrip van zijn kant over mijn leefsituatie..
@Lolapaloeza; we zijn bijna twee jaar samen
@jessie; nee dit is niet mn eerste serieuze relatie..Ook in andere relaties was er een wens om samen te wonen, kinderen te krijgen enz...
@Ik ben anoniem; we zijn twee jaar samen en ik ben sinds 2000 afgekeurd, dus ja ik was depressief toen wij een relatie kregen en ja ik ben vanaf het begin eerlijk geweest over mijn kwaal..We wonen niet samen, hij heeft koophuis, ik huur..
Vanaf het begin was er al onbegrip van zijn kant over mijn leefsituatie..
donderdag 28 april 2011 om 23:43
quote:bommi schreef op 28 april 2011 @ 19:16:
Je partner moet zich in jou inleven, maar doe jij dat ook andersom?
In een relatie hoor je gelijkwaardig te zijn. Misschien heeft je vriend het gevoel een verzorger-patiënt relatie te hebben. Misschien is hij je ziekte (niet jou) zat. Jouw leven is erdoor veranderd, maar wat denk je dat het voor hem betekent?
Jullie relatie kan niet alleen om jou draaien. Heeft hij het gevoel dat dat wel zo is? Moet hij teveel rekening met je houden?
Je zegt dat je niet werkt. Wat doe je zoal overdag? Wat doen jullie samen? Welke beperkingen hebben jullie door jouw ziekte?
Ik kan me heel goed inleven in hem, dat is het probleem niet, alleen ik verwacht dat andersom ook..En daar ligt de kern ook denk ik; als ik het idee had dat hij probeerde mij te begrijpen..Vanuit mijn schoenen naar de wereld kijken, en niet zo veroordelen ( want zo ervaar ik het) en een stukje begrip tonen zou ik al zo ontzettend fijn vinden..
Hij hoeft helemaal niet veel rekening met me te houden, wat ik eerder zei; het is vooral het financiele gedeelte en de in zijn ogen nutteloze dagbesteding watar hij gefrustreerd door raakt..
Wat ik zoal doe doordeweeks; leren, naar school, forummen ,wandelen, vrijwilligerswerk, stage, afspreken met vriendinnen, bij hem zijn..
Je partner moet zich in jou inleven, maar doe jij dat ook andersom?
In een relatie hoor je gelijkwaardig te zijn. Misschien heeft je vriend het gevoel een verzorger-patiënt relatie te hebben. Misschien is hij je ziekte (niet jou) zat. Jouw leven is erdoor veranderd, maar wat denk je dat het voor hem betekent?
Jullie relatie kan niet alleen om jou draaien. Heeft hij het gevoel dat dat wel zo is? Moet hij teveel rekening met je houden?
Je zegt dat je niet werkt. Wat doe je zoal overdag? Wat doen jullie samen? Welke beperkingen hebben jullie door jouw ziekte?
Ik kan me heel goed inleven in hem, dat is het probleem niet, alleen ik verwacht dat andersom ook..En daar ligt de kern ook denk ik; als ik het idee had dat hij probeerde mij te begrijpen..Vanuit mijn schoenen naar de wereld kijken, en niet zo veroordelen ( want zo ervaar ik het) en een stukje begrip tonen zou ik al zo ontzettend fijn vinden..
Hij hoeft helemaal niet veel rekening met me te houden, wat ik eerder zei; het is vooral het financiele gedeelte en de in zijn ogen nutteloze dagbesteding watar hij gefrustreerd door raakt..
Wat ik zoal doe doordeweeks; leren, naar school, forummen ,wandelen, vrijwilligerswerk, stage, afspreken met vriendinnen, bij hem zijn..
donderdag 28 april 2011 om 23:46
quote:josske schreef op 28 april 2011 @ 19:22:
Jaren lang een depressie, wachtlijst voor trauma behandeling, geen psychiater.
Als je gaat werken hoe wil je het combineren met de trauma behandeling ????
Voor je vriend, het is rot,maar laat hem zijn gang maag gaan,ik denk niet dat je daar veel steun kan verwachten nu niet en ook niet in de toekomst.
Dat is dus ook onzeker Josske, wanneer de traumatherapie gaat starten en hoeveel tijd dit in beslag gaat nemen..
Daar pieker ik dus ook over, hoe gaat onze toekomst er samen uitzien?wil ik een partner die zo kritisch en bot kan zijn af en toe?
Voel me beetje in een spagaat..
Jaren lang een depressie, wachtlijst voor trauma behandeling, geen psychiater.
Als je gaat werken hoe wil je het combineren met de trauma behandeling ????
Voor je vriend, het is rot,maar laat hem zijn gang maag gaan,ik denk niet dat je daar veel steun kan verwachten nu niet en ook niet in de toekomst.
Dat is dus ook onzeker Josske, wanneer de traumatherapie gaat starten en hoeveel tijd dit in beslag gaat nemen..
Daar pieker ik dus ook over, hoe gaat onze toekomst er samen uitzien?wil ik een partner die zo kritisch en bot kan zijn af en toe?
Voel me beetje in een spagaat..
donderdag 28 april 2011 om 23:52
quote:Moonlight82 schreef op 28 april 2011 @ 22:21:
Niet werken is i.m.o. niet hetzelfde als niet functioneren.
Er zit nog een heel verschil tussen iemand die weinig of niet werkt maar verder een leuk sociaal leven heeft, hobby's, huis aan kant, dagelijks opstaat, leuk aankleedt, lekker kookt....
Versus iemand die niet zelf uit bed komt, alles laat verslonzen, nooit wat leuks aantrekt, niet naar buiten wil, etc.
Dat TO depressies heeft betekent niet automatisch dat haar vriend voor haar moet zorgen.
Maar ik vind dit zelf ook heel lastige dingen, er zit zeker iets in wat je zegt. Het moet op een bepaalde manier wel gelijkwaardig blijven, balans tussen geven en nemen.
Ohnee, hij hoeft zeker niet voor mij te zorgen!
Ik kleed me goed, maak me op, heb een sociaal leven en hobby`s, het is alleen ( nouja alleen) dat ik moeite heb met druk, en dat ik snel ga piekeren, en die stomme dysthymie (depressie) die altijd op de achtergrond is...
Ik geef hem onwijs veel; liefde, aandacht, luisterend oor, dus ik ben zeker geen zielig hoopje mens wat op zijn verzorging zit te wachten, maar ik vind dat hij best wat meer begrip en inleving kan tonen..
Niet werken is i.m.o. niet hetzelfde als niet functioneren.
Er zit nog een heel verschil tussen iemand die weinig of niet werkt maar verder een leuk sociaal leven heeft, hobby's, huis aan kant, dagelijks opstaat, leuk aankleedt, lekker kookt....
Versus iemand die niet zelf uit bed komt, alles laat verslonzen, nooit wat leuks aantrekt, niet naar buiten wil, etc.
Dat TO depressies heeft betekent niet automatisch dat haar vriend voor haar moet zorgen.
Maar ik vind dit zelf ook heel lastige dingen, er zit zeker iets in wat je zegt. Het moet op een bepaalde manier wel gelijkwaardig blijven, balans tussen geven en nemen.
Ohnee, hij hoeft zeker niet voor mij te zorgen!
Ik kleed me goed, maak me op, heb een sociaal leven en hobby`s, het is alleen ( nouja alleen) dat ik moeite heb met druk, en dat ik snel ga piekeren, en die stomme dysthymie (depressie) die altijd op de achtergrond is...
Ik geef hem onwijs veel; liefde, aandacht, luisterend oor, dus ik ben zeker geen zielig hoopje mens wat op zijn verzorging zit te wachten, maar ik vind dat hij best wat meer begrip en inleving kan tonen..
donderdag 28 april 2011 om 23:57
quote:manopviva schreef op 28 april 2011 @ 22:35:
Als jullie het samen over jou probleem hebben, hoe gaat dat dan? Je hebt het wel over "erover praten", maar volgens mij bedoel je dan praten over zijn onbegrip en niet over praten over jou depressie.
Ik probeer dan wel uit te leggen wat ik voel/ervaar maar hij doet dat snel af met" als ik eenmaal aan het werk ben gaat er een wereld voor me open "
Mijn ervaring met mensen die iets hebben is dat ik onbewust onbegrip ontwikkel wanneer iemand over zijn/haar probleem klaagt. Klagen werkt dus averechts. Wat wel werkt is praten over je depressie. Goed uitleggen dus wat je precies parten speelt, war je tegenaan loopt en waarom het niet eenvoudig is dat even op te lossen. En dat alles dus zonder te klagen.
Zal het proberen in mijn achterhoofd te houden
Ook dan zal het voor hem lastig blijven om altijd begrip hiervoor te hebben, hij begrijpt jou "ziekte" niet en dat probleem is niet met 1 gesprek op te lossen. Dat is een proces.
Dat hij recht in je gezicht zegt wat hij denkt is misschien nog wel in je voordeel hoe raar dat ook klinkt. Hij had ook hetzelfde kunnen denken, maar het niet durven uit te spreken omdat hij je niet wil kwetsen en zelf ook wel snapt dat het niet correct is.
Hahah sja, eerlijk is hij altijd wel ja, maar dan nog; cest le ton qui fait la musiqueHet is nu iig wel duidelijk wat hij denkt, wat jou genoeg aanleiding geeft om het voor hem duidelijker te maken.
Het is heel erg makkelijk om op jou vraag het correcte antwoord te geven, namelijk "Hij zou meer begrip moeten hebben voor jou situatie". Maar ondertussen is hij wel degene die van je houd (Daar ga ik vanuit, want anders was hij allang gevlucht in zo'n lastige situatie). Het is daarom juist belangrijk ook het standpunt van iemand die fout zit te begrijpen, dat is veel beter voor je relatie dan altijd maar degene die fout zit te corrigeren.Zal het proberen
Als jullie het samen over jou probleem hebben, hoe gaat dat dan? Je hebt het wel over "erover praten", maar volgens mij bedoel je dan praten over zijn onbegrip en niet over praten over jou depressie.
Ik probeer dan wel uit te leggen wat ik voel/ervaar maar hij doet dat snel af met" als ik eenmaal aan het werk ben gaat er een wereld voor me open "
Mijn ervaring met mensen die iets hebben is dat ik onbewust onbegrip ontwikkel wanneer iemand over zijn/haar probleem klaagt. Klagen werkt dus averechts. Wat wel werkt is praten over je depressie. Goed uitleggen dus wat je precies parten speelt, war je tegenaan loopt en waarom het niet eenvoudig is dat even op te lossen. En dat alles dus zonder te klagen.
Zal het proberen in mijn achterhoofd te houden
Ook dan zal het voor hem lastig blijven om altijd begrip hiervoor te hebben, hij begrijpt jou "ziekte" niet en dat probleem is niet met 1 gesprek op te lossen. Dat is een proces.
Dat hij recht in je gezicht zegt wat hij denkt is misschien nog wel in je voordeel hoe raar dat ook klinkt. Hij had ook hetzelfde kunnen denken, maar het niet durven uit te spreken omdat hij je niet wil kwetsen en zelf ook wel snapt dat het niet correct is.
Hahah sja, eerlijk is hij altijd wel ja, maar dan nog; cest le ton qui fait la musiqueHet is nu iig wel duidelijk wat hij denkt, wat jou genoeg aanleiding geeft om het voor hem duidelijker te maken.
Het is heel erg makkelijk om op jou vraag het correcte antwoord te geven, namelijk "Hij zou meer begrip moeten hebben voor jou situatie". Maar ondertussen is hij wel degene die van je houd (Daar ga ik vanuit, want anders was hij allang gevlucht in zo'n lastige situatie). Het is daarom juist belangrijk ook het standpunt van iemand die fout zit te begrijpen, dat is veel beter voor je relatie dan altijd maar degene die fout zit te corrigeren.Zal het proberen
donderdag 28 april 2011 om 23:57
quote:eefje1980 schreef op 28 april 2011 @ 22:55:
Goh, wat lastig moet dat voor je zijn. Ik ben zelf zo'n "mantelzorger" geweest, voor mijn moeder en voor mijn ex. En ik had ook wel eens zo'n bui. Maar wist ondertussen wel dat ze het zelf rot genoeg vonden. Je vriend moet als hij je echt wil helpen juist voor zichzelf wat zoeken, een lotgenotengroep bijvoorbeeld, voor partners van mensen met een depressie. Niet alleen krijg je daar meer begrip van maar er is ook persoonlijke aandacht voor jouw rol als partner en wat het met je doet. Heel veel partners van mensen die lijden aan een depressie krijgen er namelijk zelf vroeg of laat ook een.
Ik heb er toentertijd ook veel over gelezen, gewoon over hoe een depressie werkt en wat voor gevolgen het heeft. Ik kon toen ook beter scheiden wanneer het de depressie was die sprak of mijn ex/moeder. Het is voor jullie allebeide natuurlijk niet makkelijk. Heel veel sterkte!Thanx Eefje!
Goh, wat lastig moet dat voor je zijn. Ik ben zelf zo'n "mantelzorger" geweest, voor mijn moeder en voor mijn ex. En ik had ook wel eens zo'n bui. Maar wist ondertussen wel dat ze het zelf rot genoeg vonden. Je vriend moet als hij je echt wil helpen juist voor zichzelf wat zoeken, een lotgenotengroep bijvoorbeeld, voor partners van mensen met een depressie. Niet alleen krijg je daar meer begrip van maar er is ook persoonlijke aandacht voor jouw rol als partner en wat het met je doet. Heel veel partners van mensen die lijden aan een depressie krijgen er namelijk zelf vroeg of laat ook een.
Ik heb er toentertijd ook veel over gelezen, gewoon over hoe een depressie werkt en wat voor gevolgen het heeft. Ik kon toen ook beter scheiden wanneer het de depressie was die sprak of mijn ex/moeder. Het is voor jullie allebeide natuurlijk niet makkelijk. Heel veel sterkte!Thanx Eefje!
vrijdag 29 april 2011 om 00:06
quote:Lotusbloem1980 schreef op 28 april 2011 @ 23:46:
[...]
Dat is dus ook onzeker Josske, wanneer de traumatherapie gaat starten en hoeveel tijd dit in beslag gaat nemen..
Daar pieker ik dus ook over, hoe gaat onze toekomst er samen uitzien?wil ik een partner die zo kritisch en bot kan zijn af en toe?
Voel me beetje in een spagaat..
Ik ben zelf in therapie vanwege depressie/trauma en ik heb mijn handen vol hieraan.
Daarnaast is het bijna onmogelijk om te werken en dan ook nog te werken aan een relatie waar je al weinig begrip van ontvangt.
[...]
Dat is dus ook onzeker Josske, wanneer de traumatherapie gaat starten en hoeveel tijd dit in beslag gaat nemen..
Daar pieker ik dus ook over, hoe gaat onze toekomst er samen uitzien?wil ik een partner die zo kritisch en bot kan zijn af en toe?
Voel me beetje in een spagaat..
Ik ben zelf in therapie vanwege depressie/trauma en ik heb mijn handen vol hieraan.
Daarnaast is het bijna onmogelijk om te werken en dan ook nog te werken aan een relatie waar je al weinig begrip van ontvangt.
vrijdag 29 april 2011 om 00:12
quote:josske schreef op 29 april 2011 @ 00:06:
[...]
Ik ben zelf in therapie vanwege depressie/trauma en ik heb mijn handen vol hieraan.
Daarnaast is het bijna onmogelijk om te werken en dan ook nog te werken aan een relatie waar je al weinig begrip van ontvangt.Daar ben ik ook bang voor, hoe het allemaal uitpakt...
[...]
Ik ben zelf in therapie vanwege depressie/trauma en ik heb mijn handen vol hieraan.
Daarnaast is het bijna onmogelijk om te werken en dan ook nog te werken aan een relatie waar je al weinig begrip van ontvangt.Daar ben ik ook bang voor, hoe het allemaal uitpakt...
.
vrijdag 29 april 2011 om 08:04
quote:Lotusbloem1980 schreef op 28 april 2011 @ 23:37:
@Ik ben anoniem; we zijn twee jaar samen en ik ben sinds 2000 afgekeurd, dus ja ik was depressief toen wij een relatie kregen en ja ik ben vanaf het begin eerlijk geweest over mijn kwaal..We wonen niet samen, hij heeft koophuis, ik huur..
Vanaf het begin was er al onbegrip van zijn kant over mijn leefsituatie..
Hij probeert dus vanaf het begin om je te veranderen. Jij moet in zijn stramien gaan passen, begrijp ik dat goed?
Als jij altijd eerlijk en open bent geweest over jouw situatie, dan ligt het probleem meer bij hem en zijn verwachtingen dan bij jou. Je kunt je wel aan elkaar aanpassen en compromissen sluiten, maar je kunt niet verwachten dat één persoon zichzelf totaal verandert.
Als hij een carrièrevrouw wil met een stevig inkomen, dan heeft hij in jou wellicht de verkeerde partner gekozen en zijn er 2 opties: Of hij stelt zijn verwachtingen bij en gaat met jou verder, wetende dat jij een bepaalde kwetsbaarheid hebt en waarschijnlijk houdt. Of hij zoekt iemand die beter in zijn plaatje past.
Jij moet je niet laten pushen tot dingen die je niet kunt, niet wilt of waar je nog niet aan toe bent. Als je partner al degene is die je steeds aan je hoofd zeurt, bij wie kan je dan terecht met je eigen zorgen en vragen?
Ik zou mijn grenzen goed bewaken TO. En misschien kom jij op een gegeven moment tot de conclusie dat deze vriend niet wil wat het beste voor jou is, maar wat het beste voor hemzelf is. En dat gaat gegarandeerd niet werken in een relatie.
(Ik ben enigszins bekend met de problematiek. Mijn man zit op dit moment al ruim een jaar in de ziektewet met psychische klachten. De prognose is dat ze zijn leven leefbaarder kunnen maken, maar de kwetsbaarheid gaat nooit weg. In de praktijk gaat dat betekenen dat mijn man zijn leven en vooral zijn werk anders moet gaan indelen. Fulltime werken gaat gewoon niet. Dus zal hij een parttime baan moeten zoeken, met minder inkomen. Ik vind zijn geluk belangrijker dan een hoog inkomen, dus ik sta daar 100% achter.)
@Ik ben anoniem; we zijn twee jaar samen en ik ben sinds 2000 afgekeurd, dus ja ik was depressief toen wij een relatie kregen en ja ik ben vanaf het begin eerlijk geweest over mijn kwaal..We wonen niet samen, hij heeft koophuis, ik huur..
Vanaf het begin was er al onbegrip van zijn kant over mijn leefsituatie..
Hij probeert dus vanaf het begin om je te veranderen. Jij moet in zijn stramien gaan passen, begrijp ik dat goed?
Als jij altijd eerlijk en open bent geweest over jouw situatie, dan ligt het probleem meer bij hem en zijn verwachtingen dan bij jou. Je kunt je wel aan elkaar aanpassen en compromissen sluiten, maar je kunt niet verwachten dat één persoon zichzelf totaal verandert.
Als hij een carrièrevrouw wil met een stevig inkomen, dan heeft hij in jou wellicht de verkeerde partner gekozen en zijn er 2 opties: Of hij stelt zijn verwachtingen bij en gaat met jou verder, wetende dat jij een bepaalde kwetsbaarheid hebt en waarschijnlijk houdt. Of hij zoekt iemand die beter in zijn plaatje past.
Jij moet je niet laten pushen tot dingen die je niet kunt, niet wilt of waar je nog niet aan toe bent. Als je partner al degene is die je steeds aan je hoofd zeurt, bij wie kan je dan terecht met je eigen zorgen en vragen?
Ik zou mijn grenzen goed bewaken TO. En misschien kom jij op een gegeven moment tot de conclusie dat deze vriend niet wil wat het beste voor jou is, maar wat het beste voor hemzelf is. En dat gaat gegarandeerd niet werken in een relatie.
(Ik ben enigszins bekend met de problematiek. Mijn man zit op dit moment al ruim een jaar in de ziektewet met psychische klachten. De prognose is dat ze zijn leven leefbaarder kunnen maken, maar de kwetsbaarheid gaat nooit weg. In de praktijk gaat dat betekenen dat mijn man zijn leven en vooral zijn werk anders moet gaan indelen. Fulltime werken gaat gewoon niet. Dus zal hij een parttime baan moeten zoeken, met minder inkomen. Ik vind zijn geluk belangrijker dan een hoog inkomen, dus ik sta daar 100% achter.)
vrijdag 29 april 2011 om 09:45
quote:Ikbenanoniem schreef op 29 april 2011 @ 08:04:
[...]
(Ik ben enigszins bekend met de problematiek. Mijn man zit op dit moment al ruim een jaar in de ziektewet met psychische klachten. De prognose is dat ze zijn leven leefbaarder kunnen maken, maar de kwetsbaarheid gaat nooit weg. In de praktijk gaat dat betekenen dat mijn man zijn leven en vooral zijn werk anders moet gaan indelen. Fulltime werken gaat gewoon niet. Dus zal hij een parttime baan moeten zoeken, met minder inkomen. Ik vind zijn geluk belangrijker dan een hoog inkomen, dus ik sta daar 100% achter.)
Dat is een heel belangrijk punt. Herkenbaar ook.
Het kan zijn dat je 'beter' wordt (hoe dat in de situatie van TO is weet ik niet, dacht dat dysthime ook iets met chronisch te maken had) maar altijd moet blijven opletten.
Dus feestjes afzeggen als je moe bent (soms) omdat je weet dat je anders uit balans kunt raken.
Minder werken dat fulltime omdat je met fulltime teveel van je zelf vraagt (misschien)
Op reis de eerste dag rustig aan doen omdat de reis op zich al veel energie gekost heeft.
Zomaar paar voorbeeldjes waarbij je rekening moet houden met je kwetsbaarheid. Ik bedoel het niet als regels voor iedereen, maar als voorbeelden van situaties die ik ken.
Een partner heeft hier ook mee te maken. Vindt hij het niet erg om af en toe alleen naar een feestje te gaan (en jij niet om alleen thuis te blijven) dan is er ook geen probleem.
Kunnen jullie op vakantie een manier vinden die voor beiden goed is: prima.
Het wordt vervelend als jullie in zulke situaties er niet uit komen. Als jij steeds aan het kortste eind trekt omdat je niet zoals 'iedereen' altijd alles mee kunt doen en hij daar geen begrip of respect voor heeft.
Mooi hoe Ikbenanoniem schrijft dat ze kiest voor haar partner, ook als dat inhoudt dat er minder inkomen binnenkomt.
Bij mij is dat ook zo. Ik heb de hersenen en de skills om in theorie een goede carrière te maken. Maar er is een kans dat dat helemaal niet gaat gebeuren en dat ik altijd op de centen zal moeten letten. Ik vind het niet zo erg, dan maar niet uit eten. Maar als een partner daar moeite mee heeft, gaat het lastig worden.
Ik heb geen relatie maar 'vind nu iemand leuk' om het zo maar eens te zeggen. Doodsbang voor al die dingen waar dit topic over gaat. Ik lees met interesse mee.
[...]
(Ik ben enigszins bekend met de problematiek. Mijn man zit op dit moment al ruim een jaar in de ziektewet met psychische klachten. De prognose is dat ze zijn leven leefbaarder kunnen maken, maar de kwetsbaarheid gaat nooit weg. In de praktijk gaat dat betekenen dat mijn man zijn leven en vooral zijn werk anders moet gaan indelen. Fulltime werken gaat gewoon niet. Dus zal hij een parttime baan moeten zoeken, met minder inkomen. Ik vind zijn geluk belangrijker dan een hoog inkomen, dus ik sta daar 100% achter.)
Dat is een heel belangrijk punt. Herkenbaar ook.
Het kan zijn dat je 'beter' wordt (hoe dat in de situatie van TO is weet ik niet, dacht dat dysthime ook iets met chronisch te maken had) maar altijd moet blijven opletten.
Dus feestjes afzeggen als je moe bent (soms) omdat je weet dat je anders uit balans kunt raken.
Minder werken dat fulltime omdat je met fulltime teveel van je zelf vraagt (misschien)
Op reis de eerste dag rustig aan doen omdat de reis op zich al veel energie gekost heeft.
Zomaar paar voorbeeldjes waarbij je rekening moet houden met je kwetsbaarheid. Ik bedoel het niet als regels voor iedereen, maar als voorbeelden van situaties die ik ken.
Een partner heeft hier ook mee te maken. Vindt hij het niet erg om af en toe alleen naar een feestje te gaan (en jij niet om alleen thuis te blijven) dan is er ook geen probleem.
Kunnen jullie op vakantie een manier vinden die voor beiden goed is: prima.
Het wordt vervelend als jullie in zulke situaties er niet uit komen. Als jij steeds aan het kortste eind trekt omdat je niet zoals 'iedereen' altijd alles mee kunt doen en hij daar geen begrip of respect voor heeft.
Mooi hoe Ikbenanoniem schrijft dat ze kiest voor haar partner, ook als dat inhoudt dat er minder inkomen binnenkomt.
Bij mij is dat ook zo. Ik heb de hersenen en de skills om in theorie een goede carrière te maken. Maar er is een kans dat dat helemaal niet gaat gebeuren en dat ik altijd op de centen zal moeten letten. Ik vind het niet zo erg, dan maar niet uit eten. Maar als een partner daar moeite mee heeft, gaat het lastig worden.
Ik heb geen relatie maar 'vind nu iemand leuk' om het zo maar eens te zeggen. Doodsbang voor al die dingen waar dit topic over gaat. Ik lees met interesse mee.
vrijdag 29 april 2011 om 09:52
quote:Lotusbloem1980 schreef op 28 april 2011 @ 23:52:
[...]
Ohnee, hij hoeft zeker niet voor mij te zorgen!
Ik kleed me goed, maak me op, heb een sociaal leven en hobby`s, het is alleen ( nouja alleen) dat ik moeite heb met druk, en dat ik snel ga piekeren, en die stomme dysthymie (depressie) die altijd op de achtergrond is...
Ik geef hem onwijs veel; liefde, aandacht, luisterend oor, dus ik ben zeker geen zielig hoopje mens wat op zijn verzorging zit te wachten, maar ik vind dat hij best wat meer begrip en inleving kan tonen..
Okee, ik hoopte op dit antwoord. Er zijn natuurlijk genoeg mensen met depressie die in de slachtofferrol zitten maar zo te zien doe jij dat niet.
Hartstikke goed toch, dat je een opleiding hebt gedaan (of doet), zelfstandig woont (toch?) aandacht hebt voor je uiterlijk en een leuk sociaal leven hebt. Hebben vrienden meer begrip voor je situatie?
Dit, en misschien in de toekomst parttime werken, is misschien het hoogst haalbare. En dit is ook al heel mooi. Je vriend kan niet verwachten dat je nu een flinke carrière gaat opbouwen en heel rijk gaat worden.
Ik kan me voorstellen dat hij je graag aan het werk zou zien omdat hij ook denkt dat het goed voor je is (en in het geval van een leuke baan is dat misschien ook zo) maar hij brengt het wat onhandig allemaal.
Ik weet niet hoe jullie toekomstplannen eruit zien en of er een kinderwens is... Maar jij zult waarschijnlijk niet zo'n moeder worden die vier dagen werkt en de kinderen in de avonden en de weekenden naar clubjes rijdt, tussen het huishouden door....
Hij moet zich die dingen wel realiseren en dan accepteren dat het zo is.
Heeft hij wel genoeg voorlichting gehad? Er zijn speciale cursussen voor betrokkenen bij GGZ.
[...]
Ohnee, hij hoeft zeker niet voor mij te zorgen!
Ik kleed me goed, maak me op, heb een sociaal leven en hobby`s, het is alleen ( nouja alleen) dat ik moeite heb met druk, en dat ik snel ga piekeren, en die stomme dysthymie (depressie) die altijd op de achtergrond is...
Ik geef hem onwijs veel; liefde, aandacht, luisterend oor, dus ik ben zeker geen zielig hoopje mens wat op zijn verzorging zit te wachten, maar ik vind dat hij best wat meer begrip en inleving kan tonen..
Okee, ik hoopte op dit antwoord. Er zijn natuurlijk genoeg mensen met depressie die in de slachtofferrol zitten maar zo te zien doe jij dat niet.
Hartstikke goed toch, dat je een opleiding hebt gedaan (of doet), zelfstandig woont (toch?) aandacht hebt voor je uiterlijk en een leuk sociaal leven hebt. Hebben vrienden meer begrip voor je situatie?
Dit, en misschien in de toekomst parttime werken, is misschien het hoogst haalbare. En dit is ook al heel mooi. Je vriend kan niet verwachten dat je nu een flinke carrière gaat opbouwen en heel rijk gaat worden.
Ik kan me voorstellen dat hij je graag aan het werk zou zien omdat hij ook denkt dat het goed voor je is (en in het geval van een leuke baan is dat misschien ook zo) maar hij brengt het wat onhandig allemaal.
Ik weet niet hoe jullie toekomstplannen eruit zien en of er een kinderwens is... Maar jij zult waarschijnlijk niet zo'n moeder worden die vier dagen werkt en de kinderen in de avonden en de weekenden naar clubjes rijdt, tussen het huishouden door....
Hij moet zich die dingen wel realiseren en dan accepteren dat het zo is.
Heeft hij wel genoeg voorlichting gehad? Er zijn speciale cursussen voor betrokkenen bij GGZ.
vrijdag 29 april 2011 om 10:54
Lotusbloem, waarom accepteer jij een partner die jouw leefsituatie niet begrijpt en niet accepteert? Hij is duidelijk van mening dat je wel moet werken, dat dat de oplossing voor jouw problemen zou zijn en hij accepteert jouw mening en jouw ervaringen daarover niet. Hij denkt dus dat hij je beter kent en het beter voor je weet dan jij zelf. Hij kiest zelfs niet voor jou, maar voor het beeld wat hij van jou gemaakt heeft. Daar moet jij naar toe werken om voor hem goed genoeg te zijn.
Ik zou hem eens neerzetten en de toekomst doorspreken die jij voor je ziet. Een reëele toekomst, met de belastbaarheid die je nu hebt, je goede en slechte dagen, etc. Niet zijn droombeeld, niet jouw droombeeld, een reëele optie. En dan vragen of hij op die voet met je door wil. Ik ben bang dat het antwoord nee is, of dat hij het niet eens wil overwegen want dit wordt toch anders en dat? En dat betekent dat jij niet mag zijn wie je bent. En het is kwalijk dat je niet goed genoeg bent zoals je bent, want hij zou heel blij met jou moeten zijn en blij en trots dat hij met jou samen mag zijn.
Een partner die aan je wil sleutelen is doodvermoeiend en ontzettend slecht voor je zelfbeeld en zelfvertrouwen. In mijn ervaring ben je die veel beter kwijt dan rijk, ook als er wel veel leuke momenten zijn.
Ik zou hem eens neerzetten en de toekomst doorspreken die jij voor je ziet. Een reëele toekomst, met de belastbaarheid die je nu hebt, je goede en slechte dagen, etc. Niet zijn droombeeld, niet jouw droombeeld, een reëele optie. En dan vragen of hij op die voet met je door wil. Ik ben bang dat het antwoord nee is, of dat hij het niet eens wil overwegen want dit wordt toch anders en dat? En dat betekent dat jij niet mag zijn wie je bent. En het is kwalijk dat je niet goed genoeg bent zoals je bent, want hij zou heel blij met jou moeten zijn en blij en trots dat hij met jou samen mag zijn.
Een partner die aan je wil sleutelen is doodvermoeiend en ontzettend slecht voor je zelfbeeld en zelfvertrouwen. In mijn ervaring ben je die veel beter kwijt dan rijk, ook als er wel veel leuke momenten zijn.
vrijdag 29 april 2011 om 11:01
quote:fru1t3lla schreef op 28 april 2011 @ 19:40:
Ik kan jullie uit ervaring vertellen dat je kunnen inleven in iemand niet genoeg is in deze situatie. Het feit dat ze zich al zo schuldig voelt geeft toch wel aan dat ze beseft dat het ook niet leuk is voor haar vriend, het gebrek aan inleving komt voornamelijk van zijn kant uit heb ik de indruk.
Het punt is dat mensen zich gewoon niet kunnen voorstellen hoe het is om een "onzichtbare" ziekte te hebben tenzij ze het zelf van heel dichtbij hebben meegemaakt. Wat me tot het volgende punt brengt, het is ook moeilijk voor mensen om begrip op te brengen als je er "ok" uit ziet. Je moet in een rolstoel zitten of een IQ van 60 hebben eer mensen denken "ja, daar is iets mee".
Ik heb zelf geen depressie, maar ik ben wel chronisch ziek. Je ziet het niet aan mij, tenzij je heel goed op let (ik loop vrij stijfjes en beweeg iets trager). Mijn partner was me ook zo aan het pushen voordat we wisten wat er gaande was. Hij, zijn familie en mijn familie dachten dat ik gewoon lui was en me aanstelde terwijl ik crepeerde van de pijn en vermoeidheid. Pas toen hij een duidelijk beeld had van mijn ziekte, kon hij daar wel begrip voor opbrengen, maar hij heeft zijn wereldbeeld wel moeten bijschaven.
Ga gewoon in gesprek met jouw vriend, vraag hem wat het nu precies is wat hem tegenzit en probeer afspraken te maken over de dingen die wel gaan en de dingen die niet gaan. Wil hij bijvoorbeeld eens naar een duur feestje? Dan kan hij toch gaan zonder jou of hij legt bij voor jouw toegang, of dan gaan jullie de volgende keer niet uit om het zo te compenseren. Ik snap best de last die hij ervaart, maar hij maakt het zichzelf moeilijk door de lat zo hoog te leggen voor jullie beiden en dat beseft hij nog niet.
Btw: nee, je hoeft niets goed te maken, ga gewoon een volwassen gesprek aan met hem waarbij jullie allebei jullie zegje kunnen doen en zo naar een oplossing zoeken.
Ik zal nog even reageren op je lange post
Het werkt ook tegen me dat je het niet aan me merkt/ziet dat ik deze kwaal heb, heb in al die jaren een omgangsmechanisme met de buitenwereld ontwikkeld waardoor mensen het niet aan me merken, en dat werkt soms ook tegen me; ik loop tegen veel onbegrip en (voor)oordelen aan...Er is toch niks mis met me? Ik oog ontspannen, vrolijk, zie er goed uit..Maar vanbinnen draaien mn hersenen overuren; kan uren piekeren over een opmerking die iemand plaatst, over hoe ik overkwam, over of ik wel de juiste dingen gedaan en gezegd heb, en dat vreet energie..
En ik snap dat het voor mijn partner moeilijk te bevatten is wat er in me omgaat, maar ik probeer zo vaak met hem te praten over hoe ik dingen beleef/ervaar en het komt erop neer dat hij zegt; ja iedereen is wel eens onzeker en je moet gewoon doorzetten..Bam, uitgepraat..Vind het zoo minachtend naar mij toe, alsof ik voor aanstelleritus in de wao zit..Man , kan me zo kwaad erom maken..
Ik kan jullie uit ervaring vertellen dat je kunnen inleven in iemand niet genoeg is in deze situatie. Het feit dat ze zich al zo schuldig voelt geeft toch wel aan dat ze beseft dat het ook niet leuk is voor haar vriend, het gebrek aan inleving komt voornamelijk van zijn kant uit heb ik de indruk.
Het punt is dat mensen zich gewoon niet kunnen voorstellen hoe het is om een "onzichtbare" ziekte te hebben tenzij ze het zelf van heel dichtbij hebben meegemaakt. Wat me tot het volgende punt brengt, het is ook moeilijk voor mensen om begrip op te brengen als je er "ok" uit ziet. Je moet in een rolstoel zitten of een IQ van 60 hebben eer mensen denken "ja, daar is iets mee".
Ik heb zelf geen depressie, maar ik ben wel chronisch ziek. Je ziet het niet aan mij, tenzij je heel goed op let (ik loop vrij stijfjes en beweeg iets trager). Mijn partner was me ook zo aan het pushen voordat we wisten wat er gaande was. Hij, zijn familie en mijn familie dachten dat ik gewoon lui was en me aanstelde terwijl ik crepeerde van de pijn en vermoeidheid. Pas toen hij een duidelijk beeld had van mijn ziekte, kon hij daar wel begrip voor opbrengen, maar hij heeft zijn wereldbeeld wel moeten bijschaven.
Ga gewoon in gesprek met jouw vriend, vraag hem wat het nu precies is wat hem tegenzit en probeer afspraken te maken over de dingen die wel gaan en de dingen die niet gaan. Wil hij bijvoorbeeld eens naar een duur feestje? Dan kan hij toch gaan zonder jou of hij legt bij voor jouw toegang, of dan gaan jullie de volgende keer niet uit om het zo te compenseren. Ik snap best de last die hij ervaart, maar hij maakt het zichzelf moeilijk door de lat zo hoog te leggen voor jullie beiden en dat beseft hij nog niet.
Btw: nee, je hoeft niets goed te maken, ga gewoon een volwassen gesprek aan met hem waarbij jullie allebei jullie zegje kunnen doen en zo naar een oplossing zoeken.
Ik zal nog even reageren op je lange post
Het werkt ook tegen me dat je het niet aan me merkt/ziet dat ik deze kwaal heb, heb in al die jaren een omgangsmechanisme met de buitenwereld ontwikkeld waardoor mensen het niet aan me merken, en dat werkt soms ook tegen me; ik loop tegen veel onbegrip en (voor)oordelen aan...Er is toch niks mis met me? Ik oog ontspannen, vrolijk, zie er goed uit..Maar vanbinnen draaien mn hersenen overuren; kan uren piekeren over een opmerking die iemand plaatst, over hoe ik overkwam, over of ik wel de juiste dingen gedaan en gezegd heb, en dat vreet energie..
En ik snap dat het voor mijn partner moeilijk te bevatten is wat er in me omgaat, maar ik probeer zo vaak met hem te praten over hoe ik dingen beleef/ervaar en het komt erop neer dat hij zegt; ja iedereen is wel eens onzeker en je moet gewoon doorzetten..Bam, uitgepraat..Vind het zoo minachtend naar mij toe, alsof ik voor aanstelleritus in de wao zit..Man , kan me zo kwaad erom maken..