Relaties
alle pijlers
Moet ik het nu goedmaken??
donderdag 28 april 2011 om 18:00
Net ruzie over de telefoon gehad met vriend..
Het zit zo; ben al jaren arbeidsongeschikt wegens depressie, ben bijna klaar met opleiding en zet voorzichtige stappen op de arbeidsmarkt (zelf stageplek gezocht voor paar uurtjes)
Maar het lijkt wel of het nooit genoeg is voor mn partner; enkele malen per week komen de opmerkingen voorbij in de trant van; goh als je aan het werk gaat hebben we het stukken ruimer, goh als je nou eens een leuke baan had zou dat fijn zijn, goh mn vrienden/familie vragen zich af waarom je niet werkt en ik voel me raar om eromheen te moeten praten, wanneer ga je naar het uitzendbureau, wat ga je na de opleiding doen..
En ik, ik heb al zo`n moeite me zo staande te houden..
De ene dag gaat het beter dan de andere.
Maar ik voel me zo achter de broek gezeten..
Erover praten lukt niet want dan wordt hij kwaad en krijg ik naar mn hoofd dat hij het heus wel mag zeggen en dat ik zn woorden verdraai en dat het hem heulemaal niet dwarszit dat ik geen betaalde baan heb op het moment..
Ik kan maar niet duidelijk maken hoezeer ik me een aansteller voel door zijn woorden, een luilak, en dat forceren juist averechts werkt, dat ik het op mn eigen tempo wil doen, anders ga ik mezelf weer voorbij..
Nu hebben we dus met ruzie opgehangen en ik twijfel aan mezelf..
Moet ik terugbellen? Of moet hij hier maar eens over nadenken?
Het zit zo; ben al jaren arbeidsongeschikt wegens depressie, ben bijna klaar met opleiding en zet voorzichtige stappen op de arbeidsmarkt (zelf stageplek gezocht voor paar uurtjes)
Maar het lijkt wel of het nooit genoeg is voor mn partner; enkele malen per week komen de opmerkingen voorbij in de trant van; goh als je aan het werk gaat hebben we het stukken ruimer, goh als je nou eens een leuke baan had zou dat fijn zijn, goh mn vrienden/familie vragen zich af waarom je niet werkt en ik voel me raar om eromheen te moeten praten, wanneer ga je naar het uitzendbureau, wat ga je na de opleiding doen..
En ik, ik heb al zo`n moeite me zo staande te houden..
De ene dag gaat het beter dan de andere.
Maar ik voel me zo achter de broek gezeten..
Erover praten lukt niet want dan wordt hij kwaad en krijg ik naar mn hoofd dat hij het heus wel mag zeggen en dat ik zn woorden verdraai en dat het hem heulemaal niet dwarszit dat ik geen betaalde baan heb op het moment..
Ik kan maar niet duidelijk maken hoezeer ik me een aansteller voel door zijn woorden, een luilak, en dat forceren juist averechts werkt, dat ik het op mn eigen tempo wil doen, anders ga ik mezelf weer voorbij..
Nu hebben we dus met ruzie opgehangen en ik twijfel aan mezelf..
Moet ik terugbellen? Of moet hij hier maar eens over nadenken?
donderdag 28 april 2011 om 18:06
Heb je ook prof. begeleiding t.b.v. herintreding?
Misschien is het wel beter voor je om met een deskundige te praten. Waar jij je ei kwijt kan. Het kan ook van nut zijn als jouw vriend ermee wil praten. Dan krijgt hij beter overzicht over jouw situatie.
Omgeving ziet niet waarom jij in de ziektewet hebt omdat jij een verborgen ziektebeeld hebt.
Misschien is het wel beter voor je om met een deskundige te praten. Waar jij je ei kwijt kan. Het kan ook van nut zijn als jouw vriend ermee wil praten. Dan krijgt hij beter overzicht over jouw situatie.
Omgeving ziet niet waarom jij in de ziektewet hebt omdat jij een verborgen ziektebeeld hebt.
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
donderdag 28 april 2011 om 18:14
Misschien een idee om samen (of hem alleen) een bijeenkomst te bezoeken van lotgenoten; partners en naasten van depressieve mensen.
Gezien de opmerkingen die hij maakt, heb ik het idee dat hij niet goed snapt wat jouw ziektebeeld precies inhoud. Wellicht kan contact met anderen (lotgenoten) voor hem verhelderend werken.
Want ook al heb jij het misschien al 100 keer proberen uit te leggen, hij kan zich er gewoon geen voorstelling van maken.Wel snappen maar niet begrijpen zeg maar.
Gezien de opmerkingen die hij maakt, heb ik het idee dat hij niet goed snapt wat jouw ziektebeeld precies inhoud. Wellicht kan contact met anderen (lotgenoten) voor hem verhelderend werken.
Want ook al heb jij het misschien al 100 keer proberen uit te leggen, hij kan zich er gewoon geen voorstelling van maken.Wel snappen maar niet begrijpen zeg maar.
donderdag 28 april 2011 om 18:15
quote:SweetSummer schreef op 28 april 2011 @ 18:12:
Wat een pushover.. Ik zeg, neem hem een keer mee naar de huisarts zodat hij uitgelegd kan krijgen wat een depressie met je doet.
Tuurlijk, maar het doet ook een hoop met een partner hoor. En je mag daar dan niets van zeggen. Jij bent tenslotte gezond.
Ook mensen zonder depressie moeten moeite doen in het leven en kunnen soms steun en praktische hulp gebruiken. En dan is dat best lastig als je partner er niet voor je kan zijn. Al heeft die partner nog zo'n goeie reden.
Wat een pushover.. Ik zeg, neem hem een keer mee naar de huisarts zodat hij uitgelegd kan krijgen wat een depressie met je doet.
Tuurlijk, maar het doet ook een hoop met een partner hoor. En je mag daar dan niets van zeggen. Jij bent tenslotte gezond.
Ook mensen zonder depressie moeten moeite doen in het leven en kunnen soms steun en praktische hulp gebruiken. En dan is dat best lastig als je partner er niet voor je kan zijn. Al heeft die partner nog zo'n goeie reden.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
donderdag 28 april 2011 om 18:16
quote:SweetSummer schreef op 28 april 2011 @ 18:12:
Ik zeg, neem hem een keer mee naar de huisarts zodat hij uitgelegd kan krijgen wat een depressie met je doet.
Dit dus.
En neem wat info bladen mee wat ermee te maken heeft of zoek wat info op internet.
Ik vind het jammer dat jouw vriend dit niet uit zichzelf doet.
Hij ziet alleen de negatieve kanten (o.a. finance aspect)
Ik zeg, neem hem een keer mee naar de huisarts zodat hij uitgelegd kan krijgen wat een depressie met je doet.
Dit dus.
En neem wat info bladen mee wat ermee te maken heeft of zoek wat info op internet.
Ik vind het jammer dat jouw vriend dit niet uit zichzelf doet.
Hij ziet alleen de negatieve kanten (o.a. finance aspect)
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
donderdag 28 april 2011 om 18:17
Ik heb hetzelfde meegemaakt: depressief in laatste deel van mijn studie en mijn vriend wilde ook graag dat ik aan de slag ging. Ik heb uiteindelijk 2 jaar vertraging met afstuderen gehad.
Ik vond dzijn houding eigenlijk niet zo gek, hij had zich immers wat anders voorgesteld van de toekomst over twee jaar bijvoorbeeld. Mij hielp het juist wel om stappen te ondernemen en ook hulp van hem te accepteren uiteindelijk. Ik deed het niet alleen voor mezelf maar ook voor hem. Ik had namelijk op een gegeven moment dat het niemand meer intresseerde wat ik dan ook deed.... en dan was mijn vriend er nog.
Maar wanneer jij denkt dat zijn opmerkingen eerder bijdragen aan je klachten, dan moet je dat met hem bespreken. Boos worden van zijn kant is niet geheel eerlijk. Maar wie weet doet hij het met goede bedoelingen en denkt ie dat je een schop onder je kont nodig hebt? Wat zijn zijn gedachtes precies overz ijn opemrkingen? welk doel heeft hij ermee?
Ik vond dzijn houding eigenlijk niet zo gek, hij had zich immers wat anders voorgesteld van de toekomst over twee jaar bijvoorbeeld. Mij hielp het juist wel om stappen te ondernemen en ook hulp van hem te accepteren uiteindelijk. Ik deed het niet alleen voor mezelf maar ook voor hem. Ik had namelijk op een gegeven moment dat het niemand meer intresseerde wat ik dan ook deed.... en dan was mijn vriend er nog.
Maar wanneer jij denkt dat zijn opmerkingen eerder bijdragen aan je klachten, dan moet je dat met hem bespreken. Boos worden van zijn kant is niet geheel eerlijk. Maar wie weet doet hij het met goede bedoelingen en denkt ie dat je een schop onder je kont nodig hebt? Wat zijn zijn gedachtes precies overz ijn opemrkingen? welk doel heeft hij ermee?
donderdag 28 april 2011 om 18:22
quote:Lotusbloem1980 schreef op 28 april 2011 @ 18:09:
@ Jaja
Ik moet nog met mn nieuwe arbeidsdeskundige om de tafel over het vervolgplan, mn oude is net opgestapt..
Heb je ook met een psycholoog/huisarts erover gesproken? Die zijn kundig genoeg om jou te begeleiden naast de arbeidsdeskundige. Of heeft deze AD ook een psychologisch graad/bevoegdheid?
*ik weet niet of ik het goed formuleer*
@ Jaja
Ik moet nog met mn nieuwe arbeidsdeskundige om de tafel over het vervolgplan, mn oude is net opgestapt..
Heb je ook met een psycholoog/huisarts erover gesproken? Die zijn kundig genoeg om jou te begeleiden naast de arbeidsdeskundige. Of heeft deze AD ook een psychologisch graad/bevoegdheid?
*ik weet niet of ik het goed formuleer*
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
donderdag 28 april 2011 om 18:28
@Sweetsummer/ Ananas; ik denk dat hij het idd onderschat, vind het ook jammer dat hij zich er niet in verdiept..Heb al een paar keer gezegd dat er mischien iets over moet lezen, maar hij ziet er geen noodzaak in..
@ The jets; we wonen niet samen, maar heb met een wajong niet heel erg veel te besteden in de zin van elke week stappen, uitstapjes en verre vakantie..Dat vreet aan hem..
@Lolapaloeza; Ik weet zeker dat hij heel veel steun en praktische hulp ana mij heeft.. het enige wat hij mist is een ruim inkomen ernaast en de volgens hem "nuttige" dagbesteding die hem heel goed bevalt.
@ feeks; ik heb op dit moment geen psychiater, sta op de wachtlijst voor traumabehandeling...
@ jessie; het is vooral de manier waarop hij het kenbaar maakt..Zoals ik eerder zei; erover praten lukt niet, dan schieten we beide in de verdediging..
Ik denk dat hij het vanuit frustratie zegt, en ook wel om me een duw in de goede richting te geven..Maar het werkt bij mij averechts..
@ The jets; we wonen niet samen, maar heb met een wajong niet heel erg veel te besteden in de zin van elke week stappen, uitstapjes en verre vakantie..Dat vreet aan hem..
@Lolapaloeza; Ik weet zeker dat hij heel veel steun en praktische hulp ana mij heeft.. het enige wat hij mist is een ruim inkomen ernaast en de volgens hem "nuttige" dagbesteding die hem heel goed bevalt.
@ feeks; ik heb op dit moment geen psychiater, sta op de wachtlijst voor traumabehandeling...
@ jessie; het is vooral de manier waarop hij het kenbaar maakt..Zoals ik eerder zei; erover praten lukt niet, dan schieten we beide in de verdediging..
Ik denk dat hij het vanuit frustratie zegt, en ook wel om me een duw in de goede richting te geven..Maar het werkt bij mij averechts..
donderdag 28 april 2011 om 18:33
Jullie moeten dus meer in de gratis dan wel goedkopere richting voor uitstapjes zoeken? Ik snap dat een partner dat lastig zou kunnen vinden, maar het is eenmaal niet anders. Als hij werk had in een goedbetalende sector en jij niet zou het ook niet anders zijn. Hij kan je dat niet echt kwalijk nemen, vind ik.
Het gaat toch om jou? Niet of je elke keer naar Thailand op vakantie kan, en elke week uitgebreid gaat stappen.
Het gaat toch om jou? Niet of je elke keer naar Thailand op vakantie kan, en elke week uitgebreid gaat stappen.
donderdag 28 april 2011 om 18:34
Kun je dan eens gaan praten dat je zijn gedachtes en opmerkingen zeker snapt, dat jouw depressie ook vervelende gevolgen voor zijn leven heeft, maar dat je echt bezig bent om op te klimmen? En dat hij voorlopig zijn opemrkingen even in de ijskast moet zetten? Jij snapt hem, voelt je al ontzettend schuldig (want schuldgevoel, dat hoort meestal bij depressie), maar met zijn opmerking kun je niets, behalve jezelf verdedigen en dus ruzie krijgen. Misschein kun je af en toe een opbouwend gesprek over de stappen die je moet nemen in je weg naar herstel met hem bespreken? Dat je plannen en je werk aan jezelf dudielijker voor hem zijn?
Ga er niet over praten op het moment dat hij zo'n opmerking maakt, maar op een neutraal moment dat ej de tijd hebt.
Ga er niet over praten op het moment dat hij zo'n opmerking maakt, maar op een neutraal moment dat ej de tijd hebt.
donderdag 28 april 2011 om 18:35
quote:Jaja007 schreef op 28 april 2011 @ 18:22:
[...]
Heb je ook met een psycholoog/huisarts erover gesproken? Die zijn kundig genoeg om jou te begeleiden naast de arbeidsdeskundige. Of heeft deze AD ook een psychologisch graad/bevoegdheid?
*ik weet niet of ik het goed formuleer*
Ik heb op dit moment nog geen behandelaar, sta op de wachtlijst bij de ggz...
Ik weet niet of de AD die bevoegdheid heeft, moet nog met haar kennismaken..
[...]
Heb je ook met een psycholoog/huisarts erover gesproken? Die zijn kundig genoeg om jou te begeleiden naast de arbeidsdeskundige. Of heeft deze AD ook een psychologisch graad/bevoegdheid?
*ik weet niet of ik het goed formuleer*
Ik heb op dit moment nog geen behandelaar, sta op de wachtlijst bij de ggz...
Ik weet niet of de AD die bevoegdheid heeft, moet nog met haar kennismaken..
donderdag 28 april 2011 om 18:37
quote:_jessie_ schreef op 28 april 2011 @ 18:34:
Kun je dan eens gaan praten dat je zijn gedachtes en opmerkingen zeker snapt, dat jouw depressie ook vervelende gevolgen voor zijn leven heeft, maar dat je echt bezig bent om op te klimmen? En dat hij voorlopig zijn opemrkingen even in de ijskast moet zetten? Jij snapt hem, voelt je al ontzettend schuldig (want schuldgevoel, dat hoort meestal bij depressie), maar met zijn opmerking kun je niets, behalve jezelf verdedigen en dus ruzie krijgen. Misschein kun je af en toe een opbouwend gesprek over de stappen die je moet nemen in je weg naar herstel met hem bespreken? Dat je plannen en je werk aan jezelf dudielijker voor hem zijn?
Ga er niet over praten op het moment dat hij zo'n opmerking maakt, maar op een neutraal moment dat ej de tijd hebt.
Goede tip...
En inderdaad het allesoverheersende schuldgevoel knaagt zo aan me...
Moet hier wel aan wennen, ken het ook niet uit eerdere relaties..Die vonden het allang prima om bij me te zijn en lieten het aan mij om mn leven in te delen hoe ik wilde/kon..
Kun je dan eens gaan praten dat je zijn gedachtes en opmerkingen zeker snapt, dat jouw depressie ook vervelende gevolgen voor zijn leven heeft, maar dat je echt bezig bent om op te klimmen? En dat hij voorlopig zijn opemrkingen even in de ijskast moet zetten? Jij snapt hem, voelt je al ontzettend schuldig (want schuldgevoel, dat hoort meestal bij depressie), maar met zijn opmerking kun je niets, behalve jezelf verdedigen en dus ruzie krijgen. Misschein kun je af en toe een opbouwend gesprek over de stappen die je moet nemen in je weg naar herstel met hem bespreken? Dat je plannen en je werk aan jezelf dudielijker voor hem zijn?
Ga er niet over praten op het moment dat hij zo'n opmerking maakt, maar op een neutraal moment dat ej de tijd hebt.
Goede tip...
En inderdaad het allesoverheersende schuldgevoel knaagt zo aan me...
Moet hier wel aan wennen, ken het ook niet uit eerdere relaties..Die vonden het allang prima om bij me te zijn en lieten het aan mij om mn leven in te delen hoe ik wilde/kon..
donderdag 28 april 2011 om 18:48
quote:Lotusbloem1980 schreef op 28 april 2011 @ 18:37:
[...]
Goede tip...
En inderdaad het allesoverheersende schuldgevoel knaagt zo aan me...
Moet hier wel aan wennen, ken het ook niet uit eerdere relaties..Die vonden het allang prima om bij me te zijn en lieten het aan mij om mn leven in te delen hoe ik wilde/kon..
Hoe lang zijn jullie samen?
Als je eigenlijk gewoon vindt dat hij niet lief voor je is, dan heb je zeker iets om over na te denken. Dat staat los van je depressie.
[...]
Goede tip...
En inderdaad het allesoverheersende schuldgevoel knaagt zo aan me...
Moet hier wel aan wennen, ken het ook niet uit eerdere relaties..Die vonden het allang prima om bij me te zijn en lieten het aan mij om mn leven in te delen hoe ik wilde/kon..
Hoe lang zijn jullie samen?
Als je eigenlijk gewoon vindt dat hij niet lief voor je is, dan heb je zeker iets om over na te denken. Dat staat los van je depressie.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
donderdag 28 april 2011 om 18:48
Is deze relatie ook je eerste echte serieuze relatie? Waarbij je langer samen bent? Want hoe langer een relatie, hoe meer toekomstgericht je gaat denken... als hij altijd dacht dat jij wel weer ging werken op korte termijn (wat mijn vriend dacht) en dat is niet zo, dan moet hij zijn doelen zoals een koophuis, kinderen, reizen ed ook bijstellen. Als je eerder relaties had waarbij er niet zo ver in de toekomst werd gekeken, omdat je nog maar een paar maanden wat had, dan si eht niet eens zo gek dat dat in een langere relatie anders ligt.
Uiteindelijk is het voor mij een heel positieve stok achter de deur en motivatie geweest om eruit te komen. ik hoop dat jij ook je vriend zo kan gebruiken, als steun en niet als extra last en stressoorzaak.
Let wel: sommige mensen zijn niet zo inlevend en ook niet zo leuk en lief. De mijne gelukkig wel.
Als je partner depressief is en je bent een aardig persoon, probeer je die te steunen, weer op weg te helpen en niet neer te halen. Blijft hij je kleineren voor je gevoel, dan zit daar uiteraard ook en grens aan wat jij moet accepteren.
Uiteindelijk is het voor mij een heel positieve stok achter de deur en motivatie geweest om eruit te komen. ik hoop dat jij ook je vriend zo kan gebruiken, als steun en niet als extra last en stressoorzaak.
Let wel: sommige mensen zijn niet zo inlevend en ook niet zo leuk en lief. De mijne gelukkig wel.
Als je partner depressief is en je bent een aardig persoon, probeer je die te steunen, weer op weg te helpen en niet neer te halen. Blijft hij je kleineren voor je gevoel, dan zit daar uiteraard ook en grens aan wat jij moet accepteren.
donderdag 28 april 2011 om 19:04
TO, ik heb n.a.v. jouw verhaal geen duidelijk beeld hoe lang jij een relatie met deze man hebt. Was je depressief toen jullie iets kregen? Heeft hij dat in het begin gewoon geaccepteerd? Wonen jullie samen en hebben jullie dus samen kosten/lasten?
Als je in een relatie zit, heb je bepaalde verwachtingen van hoe die relatie eruit zal zien. Jouw vriend heeft duidelijk voor ogen een relatie met 2 werkende partners en dus een leven met meer mogelijkheden.
Jouw exen waren dan anders, hadden andere verwachtingen en misschien andere wensen t.a.v. leven en uitgaan/vakanties e.d.. Dat kun je je huidige vriend ook niet kwalijk nemen, dat hij meer wil in zijn leven. Dat meer willen moet alleen niet ten koste gaan van jou en jouw mogelijkheden.
Wederzijds begrip en een open manier van communiceren zijn de enige manier om met deze situatie om te gaan. Jouw depressie heeft, naast het financiële aspect, ook wel degelijk impact op zijn leven. En jullie moeten samen een manier vinden om daarmee om te gaan en een middenweg vinden in verwachtingen en wensen t.a.v. jullie relatie.
Als je in een relatie zit, heb je bepaalde verwachtingen van hoe die relatie eruit zal zien. Jouw vriend heeft duidelijk voor ogen een relatie met 2 werkende partners en dus een leven met meer mogelijkheden.
Jouw exen waren dan anders, hadden andere verwachtingen en misschien andere wensen t.a.v. leven en uitgaan/vakanties e.d.. Dat kun je je huidige vriend ook niet kwalijk nemen, dat hij meer wil in zijn leven. Dat meer willen moet alleen niet ten koste gaan van jou en jouw mogelijkheden.
Wederzijds begrip en een open manier van communiceren zijn de enige manier om met deze situatie om te gaan. Jouw depressie heeft, naast het financiële aspect, ook wel degelijk impact op zijn leven. En jullie moeten samen een manier vinden om daarmee om te gaan en een middenweg vinden in verwachtingen en wensen t.a.v. jullie relatie.
donderdag 28 april 2011 om 19:16
Je partner moet zich in jou inleven, maar doe jij dat ook andersom?
In een relatie hoor je gelijkwaardig te zijn. Misschien heeft je vriend het gevoel een verzorger-patiënt relatie te hebben. Misschien is hij je ziekte (niet jou) zat. Jouw leven is erdoor veranderd, maar wat denk je dat het voor hem betekent?
Jullie relatie kan niet alleen om jou draaien. Heeft hij het gevoel dat dat wel zo is? Moet hij teveel rekening met je houden?
Je zegt dat je niet werkt. Wat doe je zoal overdag? Wat doen jullie samen? Welke beperkingen hebben jullie door jouw ziekte?
In een relatie hoor je gelijkwaardig te zijn. Misschien heeft je vriend het gevoel een verzorger-patiënt relatie te hebben. Misschien is hij je ziekte (niet jou) zat. Jouw leven is erdoor veranderd, maar wat denk je dat het voor hem betekent?
Jullie relatie kan niet alleen om jou draaien. Heeft hij het gevoel dat dat wel zo is? Moet hij teveel rekening met je houden?
Je zegt dat je niet werkt. Wat doe je zoal overdag? Wat doen jullie samen? Welke beperkingen hebben jullie door jouw ziekte?
donderdag 28 april 2011 om 19:22
Jaren lang een depressie, wachtlijst voor trauma behandeling, geen psychiater.
Als je gaat werken hoe wil je het combineren met de trauma behandeling ????
Voor je vriend, het is rot,maar laat hem zijn gang maag gaan,ik denk niet dat je daar veel steun kan verwachten nu niet en ook niet in de toekomst.
Als je gaat werken hoe wil je het combineren met de trauma behandeling ????
Voor je vriend, het is rot,maar laat hem zijn gang maag gaan,ik denk niet dat je daar veel steun kan verwachten nu niet en ook niet in de toekomst.
donderdag 28 april 2011 om 19:40
Ik kan jullie uit ervaring vertellen dat je kunnen inleven in iemand niet genoeg is in deze situatie. Het feit dat ze zich al zo schuldig voelt geeft toch wel aan dat ze beseft dat het ook niet leuk is voor haar vriend, het gebrek aan inleving komt voornamelijk van zijn kant uit heb ik de indruk.
Het punt is dat mensen zich gewoon niet kunnen voorstellen hoe het is om een "onzichtbare" ziekte te hebben tenzij ze het zelf van heel dichtbij hebben meegemaakt. Wat me tot het volgende punt brengt, het is ook moeilijk voor mensen om begrip op te brengen als je er "ok" uit ziet. Je moet in een rolstoel zitten of een IQ van 60 hebben eer mensen denken "ja, daar is iets mee".
Ik heb zelf geen depressie, maar ik ben wel chronisch ziek. Je ziet het niet aan mij, tenzij je heel goed op let (ik loop vrij stijfjes en beweeg iets trager). Mijn partner was me ook zo aan het pushen voordat we wisten wat er gaande was. Hij, zijn familie en mijn familie dachten dat ik gewoon lui was en me aanstelde terwijl ik crepeerde van de pijn en vermoeidheid. Pas toen hij een duidelijk beeld had van mijn ziekte, kon hij daar wel begrip voor opbrengen, maar hij heeft zijn wereldbeeld wel moeten bijschaven.
Ga gewoon in gesprek met jouw vriend, vraag hem wat het nu precies is wat hem tegenzit en probeer afspraken te maken over de dingen die wel gaan en de dingen die niet gaan. Wil hij bijvoorbeeld eens naar een duur feestje? Dan kan hij toch gaan zonder jou of hij legt bij voor jouw toegang, of dan gaan jullie de volgende keer niet uit om het zo te compenseren. Ik snap best de last die hij ervaart, maar hij maakt het zichzelf moeilijk door de lat zo hoog te leggen voor jullie beiden en dat beseft hij nog niet.
Btw: nee, je hoeft niets goed te maken, ga gewoon een volwassen gesprek aan met hem waarbij jullie allebei jullie zegje kunnen doen en zo naar een oplossing zoeken.
Het punt is dat mensen zich gewoon niet kunnen voorstellen hoe het is om een "onzichtbare" ziekte te hebben tenzij ze het zelf van heel dichtbij hebben meegemaakt. Wat me tot het volgende punt brengt, het is ook moeilijk voor mensen om begrip op te brengen als je er "ok" uit ziet. Je moet in een rolstoel zitten of een IQ van 60 hebben eer mensen denken "ja, daar is iets mee".
Ik heb zelf geen depressie, maar ik ben wel chronisch ziek. Je ziet het niet aan mij, tenzij je heel goed op let (ik loop vrij stijfjes en beweeg iets trager). Mijn partner was me ook zo aan het pushen voordat we wisten wat er gaande was. Hij, zijn familie en mijn familie dachten dat ik gewoon lui was en me aanstelde terwijl ik crepeerde van de pijn en vermoeidheid. Pas toen hij een duidelijk beeld had van mijn ziekte, kon hij daar wel begrip voor opbrengen, maar hij heeft zijn wereldbeeld wel moeten bijschaven.
Ga gewoon in gesprek met jouw vriend, vraag hem wat het nu precies is wat hem tegenzit en probeer afspraken te maken over de dingen die wel gaan en de dingen die niet gaan. Wil hij bijvoorbeeld eens naar een duur feestje? Dan kan hij toch gaan zonder jou of hij legt bij voor jouw toegang, of dan gaan jullie de volgende keer niet uit om het zo te compenseren. Ik snap best de last die hij ervaart, maar hij maakt het zichzelf moeilijk door de lat zo hoog te leggen voor jullie beiden en dat beseft hij nog niet.
Btw: nee, je hoeft niets goed te maken, ga gewoon een volwassen gesprek aan met hem waarbij jullie allebei jullie zegje kunnen doen en zo naar een oplossing zoeken.