Relaties
alle pijlers
Moslima met niet-moslim
zondag 16 december 2018 om 01:21
Hey allemaal.
Ik hoop op constructieve reacties, zonder vooroordelen. Vragen mogen er zeker gesteld worden. Daar sta ik voor open.
Het zit dus zo, ik ben islamitsch opgevoed en zit nu in een relatie die niet echt aanvaard zou/gaat worden door mijn familie. Ik ben ondertussen al 25jaar oud, maar zal nooit relatiegewijs een zelfstandige keuze mogen maken. Ik ben ondertussen al een jaar samen met mijn vriend. Hij was ooit mijn ex-vriend. De breuk had twee redenen 1.hij behandelde mij slecht 2. Ik wist dat mijn ouders dit nooit zouden aanvaarden. Dus die keuze was toen snel gemaakt. Maar een halfjaar later komen we elkaar terug tegen en vertelt hij mij hoeveel spijt hij heeft. Hij doet hard zijn best om mij terug te “overwinnen”. Het lukt, we waren/zijn gelukkig samen. Maar nu zit het zo, de twijfels komen weer naar boven. Ik probeer constant iets slecht te vinden in zijn persoonlijkheid en dingen die hij zegt of doet. Dit ten koste van mijn en zijn geluk. Ik blijf in een gevecht met mezelf dat wat ik doe zeer slecht is en ik ervoor gestraft zal worden. Hij is lief en eerlijk en doet hard zijn best terwijl hij geen romanticus is. Ik aanvaard zijn gebreken en hij die van mij. Maar ik kan het schuldgevoel van de opvoeding die ik heb gehad niet loslaten en dit ten koste van mijn en zijn geluk. Hoe moet ik hier verder mee omgaan? Ik word er dood ongelukkig van en kan niet meer genieten van het fysiek contact met mijn partner.
Ik hoop op constructieve reacties, zonder vooroordelen. Vragen mogen er zeker gesteld worden. Daar sta ik voor open.
Het zit dus zo, ik ben islamitsch opgevoed en zit nu in een relatie die niet echt aanvaard zou/gaat worden door mijn familie. Ik ben ondertussen al 25jaar oud, maar zal nooit relatiegewijs een zelfstandige keuze mogen maken. Ik ben ondertussen al een jaar samen met mijn vriend. Hij was ooit mijn ex-vriend. De breuk had twee redenen 1.hij behandelde mij slecht 2. Ik wist dat mijn ouders dit nooit zouden aanvaarden. Dus die keuze was toen snel gemaakt. Maar een halfjaar later komen we elkaar terug tegen en vertelt hij mij hoeveel spijt hij heeft. Hij doet hard zijn best om mij terug te “overwinnen”. Het lukt, we waren/zijn gelukkig samen. Maar nu zit het zo, de twijfels komen weer naar boven. Ik probeer constant iets slecht te vinden in zijn persoonlijkheid en dingen die hij zegt of doet. Dit ten koste van mijn en zijn geluk. Ik blijf in een gevecht met mezelf dat wat ik doe zeer slecht is en ik ervoor gestraft zal worden. Hij is lief en eerlijk en doet hard zijn best terwijl hij geen romanticus is. Ik aanvaard zijn gebreken en hij die van mij. Maar ik kan het schuldgevoel van de opvoeding die ik heb gehad niet loslaten en dit ten koste van mijn en zijn geluk. Hoe moet ik hier verder mee omgaan? Ik word er dood ongelukkig van en kan niet meer genieten van het fysiek contact met mijn partner.
zondag 16 december 2018 om 11:23
Het “hij behandelde mij slecht” lijkt me een valide reden om niets meer met hem te beginnen. Iemand kan wel zeggen dat het spijt en tijdelijk liever doen. In wezen verandert iemand niet echt.
Wat betreft je familie: Je woon in een vrij land. Je kunt vrij de keuze maken voor de liefde of voor je familie. Ik zou je het eerste aanragen omdat je familie je onvrij houdt. Maar de keuze is aan jou.
Kies dan wel voor een echte liefde en niet voor deze knul.
Wat betreft je familie: Je woon in een vrij land. Je kunt vrij de keuze maken voor de liefde of voor je familie. Ik zou je het eerste aanragen omdat je familie je onvrij houdt. Maar de keuze is aan jou.
Kies dan wel voor een echte liefde en niet voor deze knul.
„We zijn alzo verdorven, dat wij ganselijk onbekwaam zijn tot enig goed en geneigd tot alle kwaad“
zondag 16 december 2018 om 11:51
Ik heb van dichtbij gezien in wat voor spagaat je kan zitten vanwege je loyaliteit aan je ouders en cultuur en tegelijkertijd je eigen leven wil inrichten zoals je wil. Lijkt me erg ingewikkeld.
Is er een manier om de relatie zo aan te gaan dat het voor je ouders acceptabel wordt? Hebben je ouders misschien tijd nodig voordat ze gaan inzien dat zij deze veranderingen niet kunnen tegenhouden en dat het er bij hoort?
Ik denk dat je met veel open gesprekken en wat tijd heel ver kan komen. Mochten je ouders de types zijn die jou als afvallige gaan zien en misschien geweld of eerwraak als middel gaan inzetten dat wordt het uiteraard een ander verhaal.
Blijf er in ieder geval over praten, en draag dit niet alleen.
zondag 16 december 2018 om 23:30
Met slecht behandelen, bedoel ik dat hij mij geen tijd gaf, enkel en alleen over zichzelf sprak en letterlijk negeerde wat ik zei. Hij had totaal geen oog voor mijn gevoelens. Ik weet dat het een moeilijke periode voor hem was, daardoor kon ik hem vergeven. En wonder wij wonder, behandelt hij mij nu wel goed. Nog steeds geen romanticus, maar dat is bijzaak.
zondag 16 december 2018 om 23:31
oudebaas schreef: ↑16-12-2018 11:23Het “hij behandelde mij slecht” lijkt me een valide reden om niets meer met hem te beginnen. Iemand kan wel zeggen dat het spijt en tijdelijk liever doen. In wezen verandert iemand niet echt.
Wat betreft je familie: Je woon in een vrij land. Je kunt vrij de keuze maken voor de liefde of voor je familie. Ik zou je het eerste aanragen omdat je familie je onvrij houdt. Maar de keuze is aan jou.
Kies dan wel voor een echte liefde en niet voor deze knul.
Met slecht behandelen, bedoel ik dat hij mij geen tijd gaf, enkel en alleen over zichzelf sprak en letterlijk negeerde wat ik zei. Hij had totaal geen oog voor mijn gevoelens. Ik weet dat het een moeilijke periode voor hem was, daardoor kon ik hem vergeven. En wonder wij wonder, behandelt hij mij nu wel goed. Nog steeds geen romanticus, maar dat is bijzaak.
zondag 16 december 2018 om 23:32
Dat is volledig waar. Daarom zou ik liever voor niemand kiezen, dan voor iemand die zo traditioneel is. Dus ik heb volgens mij twee opties zo’n relatie als ik nu heb of niemand.
zondag 16 december 2018 om 23:35
Het zal zeker niet zo ver gaan dat ze mij zullen aanpakken, maar wel mij misschien wel als afvallige zien en geen contact meer willen hebben. Dat gevoel lijkt voor mij al zeer pijnlijk. Maar ik kan inderdaad wel zien of ik het anders kan aanpakken zodat ze het wel kunnen aanvaarden. Bedankt !Maloochem schreef: ↑16-12-2018 11:51
Ik heb van dichtbij gezien in wat voor spagaat je kan zitten vanwege je loyaliteit aan je ouders en cultuur en tegelijkertijd je eigen leven wil inrichten zoals je wil. Lijkt me erg ingewikkeld.
Is er een manier om de relatie zo aan te gaan dat het voor je ouders acceptabel wordt? Hebben je ouders misschien tijd nodig voordat ze gaan inzien dat zij deze veranderingen niet kunnen tegenhouden en dat het er bij hoort?
Ik denk dat je met veel open gesprekken en wat tijd heel ver kan komen. Mochten je ouders de types zijn die jou als afvallige gaan zien en misschien geweld of eerwraak als middel gaan inzetten dat wordt het uiteraard een ander verhaal.
Blijf er in ieder geval over praten, en draag dit niet alleen.
zondag 16 december 2018 om 23:36
Wat bedoel je met “je mag gewoon niet willen”?parbleumondieu schreef: ↑16-12-2018 11:05Eigenlijk heb je de moeite met je familie niet over voor deze relatie. En dat mag hoor. Ook al doet hij enorm zijn best, dat geeft jou geen verplichting om het door te zetten. Je mag gewoon niet willen.
maandag 17 december 2018 om 00:14
maandag 17 december 2018 om 00:22
Bedankt ! Dit zijn zeer wijze woorden. Ik moet inderdaad eerst zeker zijn van de relatie.Bloody_Mary schreef: ↑17-12-2018 00:14Voor je nog maar overweegt om dit tegen je ouders te zeggen, moet je eerst een stabiele relatie hebben waar je 100% zeker van bent, en dat ben jij niet en terecht. Je emoties verwaarlozen is niet iets waar je licht moet overgaan. Bekijk nog maar ff of die relatie blijft lopen.
maandag 17 december 2018 om 00:33
Kun je misschien los van je huidige relatie dit onderwerp al voorzichtig bespreekbaar maken? Je ouders vragen stellen over hoe zij opgevoed zijn en wat zij daar lastig aan vonden, hoe zij de generatiekloof zien etc etc. Misschien kun je door die gesprekken, en juist door hun antwoorden te laten geven, hun dingen laten inzien. Het hoeft geen discussie te zijn, maar oprechte nieuwsgierigheid naar hun denkwijze.
De kans is inderdaad groot dat je als afvallige gezien gaat worden. De afweging die je moet maken hoef ik jou niet uit te leggen. Ik heb wel gezien dat een deel van de ouders uiteindelijk bijdraaien en blij zijn hun kind gelukkig willen zien.
De kans is inderdaad groot dat je als afvallige gezien gaat worden. De afweging die je moet maken hoef ik jou niet uit te leggen. Ik heb wel gezien dat een deel van de ouders uiteindelijk bijdraaien en blij zijn hun kind gelukkig willen zien.
maandag 17 december 2018 om 00:40
Het zit ook nog is zo... ik blijf maar met probleem komenMaloochem schreef: ↑17-12-2018 00:33Kun je misschien los van je huidige relatie dit onderwerp al voorzichtig bespreekbaar maken? Je ouders vragen stellen over hoe zij opgevoed zijn en wat zij daar lastig aan vonden, hoe zij de generatiekloof zien etc etc. Misschien kun je door die gesprekken, en juist door hun antwoorden te laten geven, hun dingen laten inzien. Het hoeft geen discussie te zijn, maar oprechte nieuwsgierigheid naar hun denkwijze.
De kans is inderdaad groot dat je als afvallige gezien gaat worden. De afweging die je moet maken hoef ik jou niet uit te leggen. Ik heb wel gezien dat een deel van de ouders uiteindelijk bijdraaien en blij zijn hun kind gelukkig willen zien.
. Ik spreek niet zo goed Arabisch en zij spreken geen Nederlands. De relatie is vreemd van aard, ik zorg voor hun en ik luister naar hun. Maar wat je zegt kan ik wel bij mijn broers en zussen toepassen. Ik heb namelijk 10broers en zussen die ook een mening zullen hebben....
maandag 17 december 2018 om 00:47
Islam is basis van jou normen en waarden. Zo kijken ook je ouders.
Dat komt als eerst dan de rest van de wereld.
En mocht je kinderen willen en kunnen krijgen. Welk geloof krijgen ze? Of vanuit welke basis?
Mocht je ze vrij laten. Vanuit het geloof is dit wel een dilemma. Je ouders zullen wederom dan in de knoop komen, wat zou Allah hiervan zeggen? Wat zegt het geloof?
Ook al ben je 25. Maak een keus en wees eerlijk tegenover jezelf en je partner en familie. Laat weten hoe vrij je mag geloven van je partner. Geef je ouders ook de ruimte om het te laten bezinken.
Maar wat als ze het niet respecteren ? Waar is je grens ?
Dat komt als eerst dan de rest van de wereld.
En mocht je kinderen willen en kunnen krijgen. Welk geloof krijgen ze? Of vanuit welke basis?
Mocht je ze vrij laten. Vanuit het geloof is dit wel een dilemma. Je ouders zullen wederom dan in de knoop komen, wat zou Allah hiervan zeggen? Wat zegt het geloof?
Ook al ben je 25. Maak een keus en wees eerlijk tegenover jezelf en je partner en familie. Laat weten hoe vrij je mag geloven van je partner. Geef je ouders ook de ruimte om het te laten bezinken.
Maar wat als ze het niet respecteren ? Waar is je grens ?
maandag 17 december 2018 om 00:54
Ik heb het gevoel dat het tussen mijn partner en mij wel goed zit. We willen onze kinderen alles proberen meegeven of ze dan geloven of niet, dat maakt niet uit. Er zijn belangrijkere zaken waar je naar moet kijken volgens ons.Ilovefairytales schreef: ↑17-12-2018 00:47Islam is basis van jou normen en waarden. Zo kijken ook je ouders.
Dat komt als eerst dan de rest van de wereld.
En mocht je kinderen willen en kunnen krijgen. Welk geloof krijgen ze? Of vanuit welke basis?
Mocht je ze vrij laten. Vanuit het geloof is dit wel een dilemma. Je ouders zullen wederom dan in de knoop komen, wat zou Allah hiervan zeggen? Wat zegt het geloof?
Ook al ben je 25. Maak een keus en wees eerlijk tegenover jezelf en je partner en familie. Laat weten hoe vrij je mag geloven van je partner. Geef je ouders ook de ruimte om het te laten bezinken.
Maar wat als ze het niet respecteren ? Waar is je grens ?
Maar waar de grens ligt op vlak van mijn ouders. Dus waar ik de grens leg. Dat is zeer moeilijk... ik weet het zelf niet. Ik wil mijn ouders niet kwijt en mijn broers en zussen ook niet. Ik wil gewoon de keuze kunnen maken om met hem binnen dit en twee jaar een eigen leven te kunnen beginnen. Ik wil mijn ouders nog kunnen bezoeken en mijn broers en zussen.
maandag 17 december 2018 om 08:14
Ik vind dit raar klinken. Je hebt toch leren praten thuis? Hoe communiceer je dan?Mensjie schreef: ↑17-12-2018 00:40Het zit ook nog is zo... ik blijf maar met probleem komen. Ik spreek niet zo goed Arabisch en zij spreken geen Nederlands. De relatie is vreemd van aard, ik zorg voor hun en ik luister naar hun. Maar wat je zegt kan ik wel bij mijn broers en zussen toepassen. Ik heb namelijk 10broers en zussen die ook een mening zullen hebben....
En 11 kinderen... wat een belasting voor de toch al overbevolkte Aarde... ik kan dit ook bijna niet geloven.
„We zijn alzo verdorven, dat wij ganselijk onbekwaam zijn tot enig goed en geneigd tot alle kwaad“
maandag 17 december 2018 om 08:30
Je stelt je niet goed genoeg te kunnen uitdrukken in de enige taal die zij machtig zijn: Arabisch. Er lopen nog tien broers en zusters rond, is er één van hen bereid om je relatie aan je ouders voor te leggen? Zouden de broers het hiermee eens kunnen zijn?
Eerlijk gezegd heb ik weinig hoop. Zo een traditioneel gezin waarin één van de vrouwen de islamitische wetgeving bewust met handen en voeten treedt: een verhouding met een niet moslim. Er is nog een ergere mogelijkheid: een ongelovige.
Eerlijk gezegd heb ik weinig hoop. Zo een traditioneel gezin waarin één van de vrouwen de islamitische wetgeving bewust met handen en voeten treedt: een verhouding met een niet moslim. Er is nog een ergere mogelijkheid: een ongelovige.
maandag 17 december 2018 om 10:37
Het klinkt raar omdat dit uw leefwereld niet is. dit is nu eenmaal de situatie, daarbij is niet gezegd geweest of ik akkoord ga met de situatie of niet. Maar het is wel de situatie waarmee ik het moet doen. Mijn ouders zijn van twee generaties terug en ik ben een laatkomer. Op mijn 8jaar vielen mijn ouders ziek en werd de zorg voor hun bij de kinderen gelegd. Dus de communicatie loopt van de woorden “geef mij eten” tot “neen ik wil dat niet” om het zeer simpel uit te leggen. Er valt niets te begrijpen, het is gewoon wat het is. Ik vind dit ook een spijtige zaak.
maandag 17 december 2018 om 13:31
Mensjie schreef: ↑17-12-2018 00:54Ik heb het gevoel dat het tussen mijn partner en mij wel goed zit. We willen onze kinderen alles proberen meegeven of ze dan geloven of niet, dat maakt niet uit. Er zijn belangrijkere zaken waar je naar moet kijken volgens ons.
Maar waar de grens ligt op vlak van mijn ouders. Dus waar ik de grens leg. Dat is zeer moeilijk... ik weet het zelf niet. Ik wil mijn ouders niet kwijt en mijn broers en zussen ook niet. Ik wil gewoon de keuze kunnen maken om met hem binnen dit en twee jaar een eigen leven te kunnen beginnen. Ik wil mijn ouders nog kunnen bezoeken en mijn broers en zussen.
TO ik zou dit dus wel in gedachte nemen.
Waar is de grens voor jou? Waar is de grens voor jou partner ?
Staan jullie daarin gelijk.... zo herken je ook sneller als ze over jullie grenzen gaan. En kun je eerder gas terug nemen.
Liefde , ook jegens familie heeft grenzen. Althans dat heb ik geleerd afgelopen jaar.
maandag 17 december 2018 om 15:15
Lees het nu pas.
Dat wil zeggen dat TO haar ouders eigen regels bepalen binnen het huis.
En eigen taal gesproken wordt. En het geloof ook invloed heeft.
Dat is hun keus. Heeft wel gevolgen voor de kids.
TO ik vind het moedig van je dat je zo je eigen pad gaat.
Heb jij ooit geleerd van je ouders of broer/zus over gevoelens ? Of als iets je dwars zit? Hoe gaan jullie ermee om of het gezin?
maandag 17 december 2018 om 15:30
Hoi TO,
Ik hoop dat het inderdaad goed zit tussen jou en je partner en niet verbeeldt dat het zo is. Je zei dat he partner jou vroeger slecht behandelde en nu doet hij zijn best. Dit roept bij mij de vraag: hoe lang blijft hij zijn best doen? maar jij kan het beter inschatten.
Terug naar je familie. Het zou kunnen dat zij die relatie ooit accepteren, misschien nooit, misschien gaan sommige broers en zussen dat wel accepteren en sommige niet.
Als jij denkt dat je huidige partner de liefde van je leven is, dan zou ik zeggen neem het risico dat je misschien je familie kwijt raakt en ga voor je geluk. Jij bent diegene die oud zal worden met je partner en niemand anders. Jij hebt geen idee hoe zuur het is om met een partner te moeten leven die jouw familie heeft gekozen. Doe dit je zelf niet aan.
Ik ken twee mensen die in dezelfde situatie als jij hebben gezeten en het is bij beide mensen goed gekomen, hun familie heeft uiteindelijk hun keuzes moeten accepteren.
Ik hoop dat het inderdaad goed zit tussen jou en je partner en niet verbeeldt dat het zo is. Je zei dat he partner jou vroeger slecht behandelde en nu doet hij zijn best. Dit roept bij mij de vraag: hoe lang blijft hij zijn best doen? maar jij kan het beter inschatten.
Terug naar je familie. Het zou kunnen dat zij die relatie ooit accepteren, misschien nooit, misschien gaan sommige broers en zussen dat wel accepteren en sommige niet.
Als jij denkt dat je huidige partner de liefde van je leven is, dan zou ik zeggen neem het risico dat je misschien je familie kwijt raakt en ga voor je geluk. Jij bent diegene die oud zal worden met je partner en niemand anders. Jij hebt geen idee hoe zuur het is om met een partner te moeten leven die jouw familie heeft gekozen. Doe dit je zelf niet aan.
Ik ken twee mensen die in dezelfde situatie als jij hebben gezeten en het is bij beide mensen goed gekomen, hun familie heeft uiteindelijk hun keuzes moeten accepteren.