Relaties
alle pijlers
Oma heeft het te druk
zaterdag 15 oktober 2011 om 11:24
Hi,
Ik ben getrouwd en we hebben samen 1 dochter van 4. Sinds 10 jaar woon ik buiten Nederland op ongeveer een uur vliegen van Schiphol. Mijn moeder heeft laatst voor de 4 keer op een rij, een gepland bezoek naar mijn afgezegd en ik ben daar heel boos over geworden. Mijn relatie met mijn moeder is nooit bijzonder close geweest maar ik had altijd gehoopt dat ze een lieve zorgzame en geintereseerde oma zou zijn. Helaas is dat niet het geval. Ze initieerd ongeveer eens in de 3 weken contact maar altijd op een tijdstip dat mijn dochter al lang en breed ligt te slapen en als ze elkaar zien dan is er geen interactie, ze doet niets met mijn dochter tenzij ik er haar specefiek om vraag en dan nog lijkt het allemaal teveel moeite. Helaas is er geen opa in het spel of een andere oma om voor dit gebrek to compenseren. Mijn dochter komt nu in de leeftijd dat ze andere oma's wel gezellige leuke dingen ziet doen met hun kleinkinderen en ik merk aan haar dat ze het mist. Tijdens on laatse bezoek aan NL zei mijn dochter na drie dagen dat ze oma niet lief vind....Ik heb dit allemaal ter sprake gebracht bij mijn moeder maar die vind allemaal maar onzin en dat ik niet op alls slakken zout moet leggen. Ze heeft het tenslotte druk...Dit kan ik niet anders zien dan 'te druk' met 'belangrijker zaken' dan haar kleindochter. Ze werkt 4 dagen in de week maar als ik haar spreek is ze altijd vol verhalen over alle dingen die ze naast werk onderneemt...en waar ze dus wel tijd voor heeft. Ik verwacht van haar dat ze moeite doet om haar relatie met kleinkind op te bouwen...
Ze heeft in totaal 2 kleinkinderen dus het niet een kwestie van teveel. Ze gaat elke maand een weekend weg en ongeveer 2 keer op vakantie...is het gek dat ik kwaad werd dat ze ons afblies voor een lang weekend Portugal?
Mijn man drukt mij op het hart dat ik niets verkeerd heb gedaan door voor mijn kind op te komen maar, zoals bij alle vrouwen en de relaties met moeders, de twijfel kruipt er toch in.
Kortom, verwacht ik teveel?
Ik ben getrouwd en we hebben samen 1 dochter van 4. Sinds 10 jaar woon ik buiten Nederland op ongeveer een uur vliegen van Schiphol. Mijn moeder heeft laatst voor de 4 keer op een rij, een gepland bezoek naar mijn afgezegd en ik ben daar heel boos over geworden. Mijn relatie met mijn moeder is nooit bijzonder close geweest maar ik had altijd gehoopt dat ze een lieve zorgzame en geintereseerde oma zou zijn. Helaas is dat niet het geval. Ze initieerd ongeveer eens in de 3 weken contact maar altijd op een tijdstip dat mijn dochter al lang en breed ligt te slapen en als ze elkaar zien dan is er geen interactie, ze doet niets met mijn dochter tenzij ik er haar specefiek om vraag en dan nog lijkt het allemaal teveel moeite. Helaas is er geen opa in het spel of een andere oma om voor dit gebrek to compenseren. Mijn dochter komt nu in de leeftijd dat ze andere oma's wel gezellige leuke dingen ziet doen met hun kleinkinderen en ik merk aan haar dat ze het mist. Tijdens on laatse bezoek aan NL zei mijn dochter na drie dagen dat ze oma niet lief vind....Ik heb dit allemaal ter sprake gebracht bij mijn moeder maar die vind allemaal maar onzin en dat ik niet op alls slakken zout moet leggen. Ze heeft het tenslotte druk...Dit kan ik niet anders zien dan 'te druk' met 'belangrijker zaken' dan haar kleindochter. Ze werkt 4 dagen in de week maar als ik haar spreek is ze altijd vol verhalen over alle dingen die ze naast werk onderneemt...en waar ze dus wel tijd voor heeft. Ik verwacht van haar dat ze moeite doet om haar relatie met kleinkind op te bouwen...
Ze heeft in totaal 2 kleinkinderen dus het niet een kwestie van teveel. Ze gaat elke maand een weekend weg en ongeveer 2 keer op vakantie...is het gek dat ik kwaad werd dat ze ons afblies voor een lang weekend Portugal?
Mijn man drukt mij op het hart dat ik niets verkeerd heb gedaan door voor mijn kind op te komen maar, zoals bij alle vrouwen en de relaties met moeders, de twijfel kruipt er toch in.
Kortom, verwacht ik teveel?
zaterdag 15 oktober 2011 om 13:39
Nu wordt de bal heel duidelijk in de hoek van de oma gelegd, en wat oma al dan niet gedaan heeft "vroeger" en wat er van oma "nu" verwacht wordt.
Alleen... Hoe zit het met dochter? Hoe is het gedrag van TO naar haar moeder toe? hoe zit het met haar verantwoording voor haar eigen gedrag?
Alleen... Hoe zit het met dochter? Hoe is het gedrag van TO naar haar moeder toe? hoe zit het met haar verantwoording voor haar eigen gedrag?
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
zaterdag 15 oktober 2011 om 13:41
quote:Ikbenanoniem schreef op 15 oktober 2011 @ 13:32:
[...]
Dat is inderdaad best goed te begrijpen. Alleen: wat doe je vervolgens met die teleurstelling? Blijf je iets verwachten wat moeder niet kan of wil geven en blijf je dus voortdurend boos en teleurgesteld?
Of accepteer je dat moeder is zoals ze is en laat je je verwachtingen los? Accepteren dat je niet krijgt wat je graag wilt, geeft heel vaak een stuk rust. Alles wat moeder dan wel aan aandacht geeft is extra en mooi meegenomen.
Dat is precies het probleem. 'Accepteren' dat je moeder niet van je houdt, want dat is het in mijn geval, is niet iets dat ik zomaar even kan doen. In mijn geval heeft deze realisatie me erg veel pijn gedaan en het doet dat nog steeds. Het typen van dat ene zinnetje alleen doet de tranen over mijn wangen lopen. Ik voel me nog steeds zó verdrietig bij die wetenschap. Dat is de reden waarom ik dit niet 'gewoon' kan accepteren en blij kan zijn met wat ik wèl krijg aan aandacht van mijn ouders. Het doet nog teveel pijn. Het zal ooit wel slijten, hoop ik, misschien dat we dan contact kunnen hebben. Misschien ook wel niet, want wat is het nut van contact met je ouders als het niet om de liefde gaat? Ach, misschien kom ik daar ooit achter.
quote:
Of je kiest voor de oplossing van Onderdezon en verbreekt het contact. Waarbij je je dan moet realiseren dat het contact wellicht nooit hersteld zal worden. TO zal zelf een afweging moeten maken wat voor haar werkt.
Het is gewoon jammer om op basis van teleurstelling een keuze te maken. Misschien kan die moeder er helemaal niets aan doen dat ze is zoals ze is. Er zijn al genoeg redenen gegeven waarom het contact wellicht niet geweldig is.En misschien kan TO er ook niets aandoen dat ze is zoals ze is
[...]
Dat is inderdaad best goed te begrijpen. Alleen: wat doe je vervolgens met die teleurstelling? Blijf je iets verwachten wat moeder niet kan of wil geven en blijf je dus voortdurend boos en teleurgesteld?
Of accepteer je dat moeder is zoals ze is en laat je je verwachtingen los? Accepteren dat je niet krijgt wat je graag wilt, geeft heel vaak een stuk rust. Alles wat moeder dan wel aan aandacht geeft is extra en mooi meegenomen.
Dat is precies het probleem. 'Accepteren' dat je moeder niet van je houdt, want dat is het in mijn geval, is niet iets dat ik zomaar even kan doen. In mijn geval heeft deze realisatie me erg veel pijn gedaan en het doet dat nog steeds. Het typen van dat ene zinnetje alleen doet de tranen over mijn wangen lopen. Ik voel me nog steeds zó verdrietig bij die wetenschap. Dat is de reden waarom ik dit niet 'gewoon' kan accepteren en blij kan zijn met wat ik wèl krijg aan aandacht van mijn ouders. Het doet nog teveel pijn. Het zal ooit wel slijten, hoop ik, misschien dat we dan contact kunnen hebben. Misschien ook wel niet, want wat is het nut van contact met je ouders als het niet om de liefde gaat? Ach, misschien kom ik daar ooit achter.
quote:
Of je kiest voor de oplossing van Onderdezon en verbreekt het contact. Waarbij je je dan moet realiseren dat het contact wellicht nooit hersteld zal worden. TO zal zelf een afweging moeten maken wat voor haar werkt.
Het is gewoon jammer om op basis van teleurstelling een keuze te maken. Misschien kan die moeder er helemaal niets aan doen dat ze is zoals ze is. Er zijn al genoeg redenen gegeven waarom het contact wellicht niet geweldig is.En misschien kan TO er ook niets aandoen dat ze is zoals ze is
zaterdag 15 oktober 2011 om 13:43
quote:Onderdezon schreef op 15 oktober 2011 @ 13:31:
[...]
Waarom dan toch deze vragen, als ze niet retorisch bedoeld zijn? Heb jij serieus nooit de hoop gekoesterd dat je ouders toch opeens interesse voor jou of je kinderen zouden tonen?Mijn vader met name. En nee, ik heb die hoop nooit gekoesterd.
Het kan zijn dat ik klink als overrationaliserend, maar rationaliseren is mijn beproefde middel tegen overemotionaliseren. Ik doe voor mezelf wat ik denk dat werkt, en wat tot nu toe ook blijkt te werken, en ik praat vanuit die eigen ervaring in de hoop daar TO iets mee te kunnen helpen:
1. altijd naar jezelf kijken, naar je eigen rol en naar je eigen mogelijkheden iets te veranderen
2. veranderen wat je kan veranderen, accepteren wat je niet kan veranderen
3. je emoties beheersen, niet je door je emoties laten beheersen.
Dat gaat niet altijd goed, maar als het goed gaat is het effect zonder uitzondering positief.
[...]
Waarom dan toch deze vragen, als ze niet retorisch bedoeld zijn? Heb jij serieus nooit de hoop gekoesterd dat je ouders toch opeens interesse voor jou of je kinderen zouden tonen?Mijn vader met name. En nee, ik heb die hoop nooit gekoesterd.
Het kan zijn dat ik klink als overrationaliserend, maar rationaliseren is mijn beproefde middel tegen overemotionaliseren. Ik doe voor mezelf wat ik denk dat werkt, en wat tot nu toe ook blijkt te werken, en ik praat vanuit die eigen ervaring in de hoop daar TO iets mee te kunnen helpen:
1. altijd naar jezelf kijken, naar je eigen rol en naar je eigen mogelijkheden iets te veranderen
2. veranderen wat je kan veranderen, accepteren wat je niet kan veranderen
3. je emoties beheersen, niet je door je emoties laten beheersen.
Dat gaat niet altijd goed, maar als het goed gaat is het effect zonder uitzondering positief.
zaterdag 15 oktober 2011 om 13:46
quote:Onderdezon schreef op 15 oktober 2011 @ 13:45:
@ Ritmeester: hoe is jouw contact met je vader dan nu? En waarom hebben jullie contact (er even vanuitgaand dat het niet uit liefde is)?Er is geen contact meer, al jaren niet meer. Hij is hier welkom als hij dat zou willen, maar hij wil dat niet. Ik stel hem op allerlei vlakken ernstig teleur.
@ Ritmeester: hoe is jouw contact met je vader dan nu? En waarom hebben jullie contact (er even vanuitgaand dat het niet uit liefde is)?Er is geen contact meer, al jaren niet meer. Hij is hier welkom als hij dat zou willen, maar hij wil dat niet. Ik stel hem op allerlei vlakken ernstig teleur.
zaterdag 15 oktober 2011 om 14:06
Misschien belt je moeder juist 's avonds als je kind al op bed ligt, omdat ze met jou wil kletsen en niet tegen 'n kleuter?
Was ze wel 'n kleine kinderen moeder toen jij klein was? Of ging ze ook meer genieten toen jij (en je sibling) ouder waren?
Je kunt aandacht niet afdwingen. Als er geen trek in heeft, dan heeft ze dat niet. Slaat ze het ook af als jij alleen iets met haar wil afspreken zonder dat je je kind meeneemt eigenlijk?
Was ze wel 'n kleine kinderen moeder toen jij klein was? Of ging ze ook meer genieten toen jij (en je sibling) ouder waren?
Je kunt aandacht niet afdwingen. Als er geen trek in heeft, dan heeft ze dat niet. Slaat ze het ook af als jij alleen iets met haar wil afspreken zonder dat je je kind meeneemt eigenlijk?
zaterdag 15 oktober 2011 om 14:06
Misschien komt het ook omdat ik zelf een hele sterke band heb met mijn moeder. Ze is ernstig ziek en er bestaat dus een kans dat ze mijn kinderen niet meer meemaakt, al is dit een grote wens van haar. Daarom snap ik goed dat TO het als een gemis in haar leven ervaart dat haar moeder zich afzijdig houdt.
Maar idd, wat je niet kan veranderen zal je moeten accepteren...
Maar idd, wat je niet kan veranderen zal je moeten accepteren...
zaterdag 15 oktober 2011 om 14:21
quote:mienbillekesjeuken schreef op 15 oktober 2011 @ 13:27:
Het is wel zo dat je doorgaans zaait wat je oogst. Als oma echt zo'n kouwe kikker is, zit ze straks alleen in het bejaardenhuis.
Oma richt zich misschien liever op mensen die wél deel uit maken van haar dagelijks leven. Van de geemigreerde dochter hoeft ze toch niet te verwachten dat ze haar regelmatig komt bezoeken in 'n bejaardenhuis. Zal geen 1 keer per maand worden vrees ik, zelfs al zou ze nu de perfecte oma uit gaan hangen.
Het is wel zo dat je doorgaans zaait wat je oogst. Als oma echt zo'n kouwe kikker is, zit ze straks alleen in het bejaardenhuis.
Oma richt zich misschien liever op mensen die wél deel uit maken van haar dagelijks leven. Van de geemigreerde dochter hoeft ze toch niet te verwachten dat ze haar regelmatig komt bezoeken in 'n bejaardenhuis. Zal geen 1 keer per maand worden vrees ik, zelfs al zou ze nu de perfecte oma uit gaan hangen.
zaterdag 15 oktober 2011 om 14:57
quote:elninjoo schreef op 15 oktober 2011 @ 14:21:
[...]
Oma richt zich misschien liever op mensen die wél deel uit maken van haar dagelijks leven. Van de geemigreerde dochter hoeft ze toch niet te verwachten dat ze haar regelmatig komt bezoeken in 'n bejaardenhuis. Zal geen 1 keer per maand worden vrees ik, zelfs al zou ze nu de perfecte oma uit gaan hangen.Ja inderdaad. Laten we iedereen die niet om de hoek woont maar vallen, hebben we in de toekomst toch niks aan.
[...]
Oma richt zich misschien liever op mensen die wél deel uit maken van haar dagelijks leven. Van de geemigreerde dochter hoeft ze toch niet te verwachten dat ze haar regelmatig komt bezoeken in 'n bejaardenhuis. Zal geen 1 keer per maand worden vrees ik, zelfs al zou ze nu de perfecte oma uit gaan hangen.Ja inderdaad. Laten we iedereen die niet om de hoek woont maar vallen, hebben we in de toekomst toch niks aan.
zaterdag 15 oktober 2011 om 15:02
quote:elninjoo schreef op 15 oktober 2011 @ 14:21:
[...]
Oma richt zich misschien liever op mensen die wél deel uit maken van haar dagelijks leven. Van de geemigreerde dochter hoeft ze toch niet te verwachten dat ze haar regelmatig komt bezoeken in 'n bejaardenhuis. Zal geen 1 keer per maand worden vrees ik, zelfs al zou ze nu de perfecte oma uit gaan hangen.Privaat utilitarist in hart en nieren
[...]
Oma richt zich misschien liever op mensen die wél deel uit maken van haar dagelijks leven. Van de geemigreerde dochter hoeft ze toch niet te verwachten dat ze haar regelmatig komt bezoeken in 'n bejaardenhuis. Zal geen 1 keer per maand worden vrees ik, zelfs al zou ze nu de perfecte oma uit gaan hangen.Privaat utilitarist in hart en nieren
zaterdag 15 oktober 2011 om 15:05
quote:rosanna08 schreef op 15 oktober 2011 @ 14:59:
Nien, zie jij de band met je ouders ook zo? hun liefde en zorg en aandacht voor jou als investering voor wanneer zij in het bejaardenhuis zitten?
Nee hoor, maar wij maken dan ook wél deel uit van elkaars leven omdat we bij elkaar in de buurt wonen. Ongeacht je band, denk ik dat er veel contact verwatert als je ver bij elkaar vandaan gaat wonen. Je deelt de dagelijkse beslommeringen minder en voor de heftigere dingen heb je de mensen om je heen. Ik denk dat je prioriteiten moeten liggen bij de mensen om je heen in je dagelijks leven, zij zijn er tenminste als je ze nodig hebt, degene die ver weg woont niet.
Misschien had TO's moeder er wel verdriet van dat haar dochter besloot te emigreren en heeft ze emotioneel afstand van haar genomen omdat ze anders 't gemis niet aan kan?
Nien, zie jij de band met je ouders ook zo? hun liefde en zorg en aandacht voor jou als investering voor wanneer zij in het bejaardenhuis zitten?
Nee hoor, maar wij maken dan ook wél deel uit van elkaars leven omdat we bij elkaar in de buurt wonen. Ongeacht je band, denk ik dat er veel contact verwatert als je ver bij elkaar vandaan gaat wonen. Je deelt de dagelijkse beslommeringen minder en voor de heftigere dingen heb je de mensen om je heen. Ik denk dat je prioriteiten moeten liggen bij de mensen om je heen in je dagelijks leven, zij zijn er tenminste als je ze nodig hebt, degene die ver weg woont niet.
Misschien had TO's moeder er wel verdriet van dat haar dochter besloot te emigreren en heeft ze emotioneel afstand van haar genomen omdat ze anders 't gemis niet aan kan?
zaterdag 15 oktober 2011 om 15:11
quote:elninjoo schreef op 15 oktober 2011 @ 15:05:
[...]
Nee hoor, maar wij maken dan ook wél deel uit van elkaars leven omdat we bij elkaar in de buurt wonen. Ongeacht je band, denk ik dat er veel contact verwatert als je ver bij elkaar vandaan gaat wonen. Je deelt de dagelijkse beslommeringen minder en voor de heftigere dingen heb je de mensen om je heen. Ik denk dat je prioriteiten moeten liggen bij de mensen om je heen in je dagelijks leven, zij zijn er tenminste als je ze nodig hebt, degene die ver weg woont niet.
ik denk dat je hier wel gelijk in hebt, als je dichterbij woont, ga je makkelijker bij elkaar langs, maak je meer deel uit van elkaars dagelijks leven. Toch denk ik dat je ook op grotere afstand elkaar tot steun kunt zijn.
Misschien had TO's moeder er wel verdriet van dat haar dochter besloot te emigreren en heeft ze emotioneel afstand van haar genomen omdat ze anders 't gemis niet aan kan? Ook hier heb je wel een punt. Wat het echter tegenspreekt, is dat TO aangeeft nooit een sterke band met haar moeder heeft gehad. Het helpt alleen niet als de letterlijke afstand ook nog eens flink vergroot wordt.
[...]
Nee hoor, maar wij maken dan ook wél deel uit van elkaars leven omdat we bij elkaar in de buurt wonen. Ongeacht je band, denk ik dat er veel contact verwatert als je ver bij elkaar vandaan gaat wonen. Je deelt de dagelijkse beslommeringen minder en voor de heftigere dingen heb je de mensen om je heen. Ik denk dat je prioriteiten moeten liggen bij de mensen om je heen in je dagelijks leven, zij zijn er tenminste als je ze nodig hebt, degene die ver weg woont niet.
ik denk dat je hier wel gelijk in hebt, als je dichterbij woont, ga je makkelijker bij elkaar langs, maak je meer deel uit van elkaars dagelijks leven. Toch denk ik dat je ook op grotere afstand elkaar tot steun kunt zijn.
Misschien had TO's moeder er wel verdriet van dat haar dochter besloot te emigreren en heeft ze emotioneel afstand van haar genomen omdat ze anders 't gemis niet aan kan? Ook hier heb je wel een punt. Wat het echter tegenspreekt, is dat TO aangeeft nooit een sterke band met haar moeder heeft gehad. Het helpt alleen niet als de letterlijke afstand ook nog eens flink vergroot wordt.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 15 oktober 2011 om 15:18
quote:rosanna08 schreef op 15 oktober 2011 @ 15:12:
Nien, denk je dat de band met je ouders slechter zou worden wanneer je zou emigreren? Hij zou anders worden. Weet zeker dat mijn ouders mij uit bescherming niet zouden vertellen als zij iets medisch moeten laten onderzoeken bijv, omdat ze mij niet ongerust willen maken en ik toch niet ala minute langs kan komen. Voor mij geldt 't zelfde, ik zou hen ook niet ongerust maken als er bij mij dingen niet goed gaan. Je krijgt dus meer 'n oppervlakkig contact en uiteindelijk waarschijnlijk minder behoefte aan (frequent) contact. Zeker om het gemis niet steeds aan te wakkeren.
Nien, denk je dat de band met je ouders slechter zou worden wanneer je zou emigreren? Hij zou anders worden. Weet zeker dat mijn ouders mij uit bescherming niet zouden vertellen als zij iets medisch moeten laten onderzoeken bijv, omdat ze mij niet ongerust willen maken en ik toch niet ala minute langs kan komen. Voor mij geldt 't zelfde, ik zou hen ook niet ongerust maken als er bij mij dingen niet goed gaan. Je krijgt dus meer 'n oppervlakkig contact en uiteindelijk waarschijnlijk minder behoefte aan (frequent) contact. Zeker om het gemis niet steeds aan te wakkeren.
zaterdag 15 oktober 2011 om 15:20
quote:rosanna08 schreef op 15 oktober 2011 @ 15:11:
[...]
Ook hier heb je wel een punt. Wat het echter tegenspreekt, is dat TO aangeeft nooit een sterke band met haar moeder heeft gehad. Het helpt alleen niet als de letterlijke afstand ook nog eens flink vergroot wordt.
Als ze nooit 'n sterke band heeft gehad, snap ik niet dat ze vanuit 't buitenland opeens de banden wil aanhalen. Accepteer dan dat het contact niet goed is en leef je eigen leven.
En 'n band opbouwen met 'n kleindochter die ze maximaal enkele keren per jaar kan zien, zal TO's moeder wellicht ook vrij zinloos vinden.
[...]
Ook hier heb je wel een punt. Wat het echter tegenspreekt, is dat TO aangeeft nooit een sterke band met haar moeder heeft gehad. Het helpt alleen niet als de letterlijke afstand ook nog eens flink vergroot wordt.
Als ze nooit 'n sterke band heeft gehad, snap ik niet dat ze vanuit 't buitenland opeens de banden wil aanhalen. Accepteer dan dat het contact niet goed is en leef je eigen leven.
En 'n band opbouwen met 'n kleindochter die ze maximaal enkele keren per jaar kan zien, zal TO's moeder wellicht ook vrij zinloos vinden.
zaterdag 15 oktober 2011 om 15:47
Het klopt echt niet hoor dat een band logischerwijs minder wordt als je ver van elkaar gaat wonen! Schokkend ook dat er mensen zijn die het dan logisch vinden er ook maar geen energie meer in te steken.
Mijn oma is in de jaren vijftig naar Nederland geemigreerd vanuit Suriname en heeft altijd een goede band met haar familie gehouden. Zeker haar zussen belde ze heel veel, en zag ze elk jaar minstens een paar weken (het ene jaar kwam een zus, het andere jaar ging zij een paar weken naar Suriname).
En er zijn zat mensen die het nog steeds zo doen.
Mijn oma is in de jaren vijftig naar Nederland geemigreerd vanuit Suriname en heeft altijd een goede band met haar familie gehouden. Zeker haar zussen belde ze heel veel, en zag ze elk jaar minstens een paar weken (het ene jaar kwam een zus, het andere jaar ging zij een paar weken naar Suriname).
En er zijn zat mensen die het nog steeds zo doen.
zaterdag 15 oktober 2011 om 16:19
Beauke,ben het gedeeltelijk met je eens .Mijn zoon is nu ruim 4 jaar geleden geemigreerd ,de band is zeker niet minder,maar wel totaal anders geworden. Door werk kunnen wel elkaar niet vaak zien (gemiddeld 3 x per jaar),verder wekelijks skype contact ed.Als ik bv om wat voor reden dan ook minder in mijn vel zit zal ik dat niet laten blijken ,anderom is dat ook zo .
Altijd goede band gehad maar het contact is toch wat oppervlakkeriger geworden ,gewoon door de afstand ,je maakt minder deel uit van elkaars leven .Als we elkaar zien is dat gewoon weer close en doet het verdomd veel pijn als we weer naar Schiphol gaan om hem weg te brengen .Nu gaat hij binnenkort trouwen vanwege een kinderwens .Laatste keer vroegen ze hoe ik het vind als ik oma ga worden ,zie daar best tegenop .Wil dan graag een band met kleinkind opbouwen,geen idee hoe .. en denk eerlijk gezegd dat ik er moeite mee krijg dit emotioneel op te brengen .Hoe ga je dan om met het gemis als je zo weinig in het leven van zo'n kleine bent
Kan mij erg goed vinden in de postings van jouw eninjoo!
TO , misschien heb je iets aan mijn posting en kun je ondanks de mindere band gewoon een keer het gesprek met haar aangaan..?Misschien laat je moeder niet het achterste van haar keel zien
Altijd goede band gehad maar het contact is toch wat oppervlakkeriger geworden ,gewoon door de afstand ,je maakt minder deel uit van elkaars leven .Als we elkaar zien is dat gewoon weer close en doet het verdomd veel pijn als we weer naar Schiphol gaan om hem weg te brengen .Nu gaat hij binnenkort trouwen vanwege een kinderwens .Laatste keer vroegen ze hoe ik het vind als ik oma ga worden ,zie daar best tegenop .Wil dan graag een band met kleinkind opbouwen,geen idee hoe .. en denk eerlijk gezegd dat ik er moeite mee krijg dit emotioneel op te brengen .Hoe ga je dan om met het gemis als je zo weinig in het leven van zo'n kleine bent
Kan mij erg goed vinden in de postings van jouw eninjoo!
TO , misschien heb je iets aan mijn posting en kun je ondanks de mindere band gewoon een keer het gesprek met haar aangaan..?Misschien laat je moeder niet het achterste van haar keel zien
zaterdag 15 oktober 2011 om 18:33
quote:Onderdezon schreef op 15 oktober 2011 @ 13:41:
[...]
Dat is precies het probleem. 'Accepteren' dat je moeder niet van je houdt, want dat is het in mijn geval, is niet iets dat ik zomaar even kan doen. In mijn geval heeft deze realisatie me erg veel pijn gedaan en het doet dat nog steeds. Het typen van dat ene zinnetje alleen doet de tranen over mijn wangen lopen. Ik voel me nog steeds zó verdrietig bij die wetenschap. Dat is de reden waarom ik dit niet 'gewoon' kan accepteren en blij kan zijn met wat ik wèl krijg aan aandacht van mijn ouders. Het doet nog teveel pijn. Het zal ooit wel slijten, hoop ik, misschien dat we dan contact kunnen hebben. Misschien ook wel niet, want wat is het nut van contact met je ouders als het niet om de liefde gaat? Ach, misschien kom ik daar ooit achter.
[...]
En misschien kan TO er ook niets aandoen dat ze is zoals ze is
Mijn woorden waren ingegeven vanuit het uitgangspunt dat de moeder van TO wel van haar houdt, maar dat de relatie niet zo goed is. Niet vanuit het uitgangspunt dat de moeder niet van haar houdt.
Ik heb bij mijn eigen zus gezien wat verwachtingen in een moeder-dochter relatie doen. Zij heeft altijd bepaalde verwachtingen gehad t.a.v. mijn moeder. Die kon daar niet aan voldoen. Ze hield van mijn zus en ze hield van ons, geen twijfel over mogelijk. Alleen had mijn zus het idee in welke vorm die liefde moest komen. Toen die vorm niet kwam, trok mijn zus daaruit de foutieve conclusie dat zij dus niet belangrijk was voor mijn moeder.
Ik had zelf die verwachtingen niet. En ik had daardoor een warme band met mijn moeder. Omdat ik haar de ruimte gaf om op haar manier moeder te zijn.
Ik zeg niet dat het bij iedereen zo zal werken. Ik denk wel dat we allemaal wel eens geneigd zijn anderen motieven en/of gevoelens toe te schrijven die fout zijn. Dan zit er meer scheef in ons hoofd en gaat dat de relatie saboteren.
Ik begrijp, juist omdat ik hecht was met mijn moeder, wat je mist en ik vind het heel erg voor je.
[...]
Dat is precies het probleem. 'Accepteren' dat je moeder niet van je houdt, want dat is het in mijn geval, is niet iets dat ik zomaar even kan doen. In mijn geval heeft deze realisatie me erg veel pijn gedaan en het doet dat nog steeds. Het typen van dat ene zinnetje alleen doet de tranen over mijn wangen lopen. Ik voel me nog steeds zó verdrietig bij die wetenschap. Dat is de reden waarom ik dit niet 'gewoon' kan accepteren en blij kan zijn met wat ik wèl krijg aan aandacht van mijn ouders. Het doet nog teveel pijn. Het zal ooit wel slijten, hoop ik, misschien dat we dan contact kunnen hebben. Misschien ook wel niet, want wat is het nut van contact met je ouders als het niet om de liefde gaat? Ach, misschien kom ik daar ooit achter.
[...]
En misschien kan TO er ook niets aandoen dat ze is zoals ze is
Mijn woorden waren ingegeven vanuit het uitgangspunt dat de moeder van TO wel van haar houdt, maar dat de relatie niet zo goed is. Niet vanuit het uitgangspunt dat de moeder niet van haar houdt.
Ik heb bij mijn eigen zus gezien wat verwachtingen in een moeder-dochter relatie doen. Zij heeft altijd bepaalde verwachtingen gehad t.a.v. mijn moeder. Die kon daar niet aan voldoen. Ze hield van mijn zus en ze hield van ons, geen twijfel over mogelijk. Alleen had mijn zus het idee in welke vorm die liefde moest komen. Toen die vorm niet kwam, trok mijn zus daaruit de foutieve conclusie dat zij dus niet belangrijk was voor mijn moeder.
Ik had zelf die verwachtingen niet. En ik had daardoor een warme band met mijn moeder. Omdat ik haar de ruimte gaf om op haar manier moeder te zijn.
Ik zeg niet dat het bij iedereen zo zal werken. Ik denk wel dat we allemaal wel eens geneigd zijn anderen motieven en/of gevoelens toe te schrijven die fout zijn. Dan zit er meer scheef in ons hoofd en gaat dat de relatie saboteren.
Ik begrijp, juist omdat ik hecht was met mijn moeder, wat je mist en ik vind het heel erg voor je.
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:55
Sommige vrouwen zijn nu eenmaal geen natuurlijke moeders en hebben niet zoveel met kleine kinderen. En in de tijd van onze moeders was het nou eenmaal niet zo vanzelfsprekend om dan maar geen kinderen te krijgen.
Ik heb ook zo´n moeder. Huishouden deed ze niet, koken kon ze niet, de omgang met ons varieerde tussen desinteresse en hulpeloosheid en ze was altijd half depressief door haar eigen situatie wat ze dan op ons afreageerde. Ik heb geen enkele verwachting dat zij ineens wel leuk met evt. kleinkinderen kan zijn. Zie er zelfs tegenop dat ze ooit op zal willen passen ) als ze dat ooit zou willen).
Het is vreselijk moeilijk te accepteren dat je moeder nooit een moeder was of zal zijn. Maar je zal wel moeten want het is niet anders. Ik kan mijn moeder inmiddels zien als mens, een leuk mens, een vrijheidslievend mens, een grappig mens. Ze had alleen beter geen kinderen gekregen.
Misschien help het To als je je moeder probeert te bekijken zonder al die verwachtingen, niet meer als (groot)moeder maar als mens. Misschien krijgen jullie dan toch nog een band op een andere manier. Hoop het voor je
Ik heb ook zo´n moeder. Huishouden deed ze niet, koken kon ze niet, de omgang met ons varieerde tussen desinteresse en hulpeloosheid en ze was altijd half depressief door haar eigen situatie wat ze dan op ons afreageerde. Ik heb geen enkele verwachting dat zij ineens wel leuk met evt. kleinkinderen kan zijn. Zie er zelfs tegenop dat ze ooit op zal willen passen ) als ze dat ooit zou willen).
Het is vreselijk moeilijk te accepteren dat je moeder nooit een moeder was of zal zijn. Maar je zal wel moeten want het is niet anders. Ik kan mijn moeder inmiddels zien als mens, een leuk mens, een vrijheidslievend mens, een grappig mens. Ze had alleen beter geen kinderen gekregen.
Misschien help het To als je je moeder probeert te bekijken zonder al die verwachtingen, niet meer als (groot)moeder maar als mens. Misschien krijgen jullie dan toch nog een band op een andere manier. Hoop het voor je
