Ongezond afhankelijk

Geen leuke collega van je vorige werk waar je mee kan afspreken? Een leuk familielid? Een aardige buurvrouw?

Je zegt dat je een gezonde balans wil, eigen vrienden, niet afhankelijk zijn.

Waarom ga je dat het weekend doorbrengen met chocola en netflix? Je kunt beter dingen gaan ondernemen waarmee je nieuwe mensen leert kennen. En als je werkloos bent kun je ook een cursus doen, vrijwilligerswerk whatever om nieuwe mensen te leren kennen.

Ga eraan werken! Aan je inzicht mankeert niets. Bv met een paardencoach kun je heel goed aan je houding werken hoe je overkomt. En daar hoef je niet voor van paarden te houden. Als je dan beter onder controle hebt hoe je overkomt ga je zonder je vriend! Bij een sport waar je andere dames ontmoet en maak je gewoon nieuwe vriendinnen!

En een knuffel voor je want het is zeker niet makkelijk als je dat van nature niet in je hebt.

Ik herken het wel hoor. Na 12 jaar nog steeds.

Over een paar weken is hij 5 dagen weg en o,wat zal ik hem missen.

Ik zou wel andere dingen kunnen gaan doen, voor zover dat gaat met kinderen, maar ik heb er meestal niet eens zin in.

Mn man werkt ook veel en ik leidt zoveel mogelijk mn eigen leven, maar ik betrap mezelf er toch op dat ik onbewust op hem zit te wachten.

Een vriendin van me zwoer na het beëindigen van haar relatie nooooit meer emotioneel afhankelijk te willen zijn van een vent. En nu,sinds een jaar een nieuwe vriend, en voila... wij zeggen dan altijd tegen elkaar :ja hoor,het is weer janken .

Je kunt het relativeren,loslaten en er het beste van maken. Maar het zit gewoon in je. Daar van gaan zitten balen werkt zeker niet.

Ach lieve TO, wat vervelend dat je je zo voelt. Het stuk over geen open uitstraling hebben herken ik. Mensen hebben vaak snel een mening over mij en die mening is in het begin vaak twijfelachtig of niet positief. Terwijl ik best leuk ben. Niet leuk om te horen, dat snap ik.



Heb je er al eens gekeken of iemand ne handvatten kan aanreiken om wat beter contact te maken?

Maar je hebt toch wel vrienden/vriendinnen waar je een gezellige avond mee kan maken? Of kook iets lekkers voor jezelf waar hij niet zo van houdt, en wat je dus niet klaarmaakt als hij thuis is, kruip met een dekentje op de bank en kijk een lekkere film. Zo weinig sexy om je als afhankelijk beestje op te stellen.

Nou je hebt je zelf goed door, das al meer dan veel andere mensen...



Ik zou klein beginnen, een kleine stap richting nieuwe contacten.

En weleens aan vrijwilligerswerk gedacht?

Dan ben je echt nodig en zitten mensen op je re wachten en is het sociale aspect erg belangrijk...

Kop op meis!

Kop op meid....doe kleine dingen en ga voor resultaat op lange termijn

Die leesclub heb je goed gedaan!

Ha TO, herkenbaar! Het introverte deel dan, want ik heb geen relatie. Ik ben ook geen groepsmens en moet ook altijd bijkomen van sociale gebeurtenissen. Vandaar dat ik het prima vind om 's avonds na mijn werk alleen thuis te zijn. Maar soms is het lastig een balans te vinden inderdaad, want ook introverten hebben sociale behoeftes. Ik heb dat zoveel mogelijk opgelost door slechts met enkele mensen (1 op 1) een duurzame, betekenisvolle vriendschap op te bouwen. Nog steeds zit ik dan weleens tegen mijn zin alleen, maar ik heb dat geaccepteerd.



Dit lost voor nu je probleem niet op, maar ik zou wel gaan zoeken naar likeminded mensen waarmee je vriendschappen kunt opbouwen. En inderdaad snel vrijwilligerswerk zoeken, zodat je wel regelmatig contact met mensen blijft houden. Meer lezen over introverheid (Susan Cain bijvoorbeeld) is ook een aanrader. Ik heb heel lang gedacht dat er wat mis was met me en mezelf veroordeeld voor mijn weinig sociale gedrag. Nu snap ik veel beter hoe ik in elkaar zit en hou ik daar rekening mee.

Ik schrik een beetje van je afsluiting: er hoeven maar twee pijlers weg te vallen (werk+vriend) en ik ben compleet lost.

Er zijn nl. 4 pijlers die ons leven dragen: werk, familie/relatie, gezondheid en persoonlijke ontwikkeling. Als 1 van die 4 wegvalt of niet lekker loopt, dan is dat vaak al reden om uit balans te raken (zie het als de 4 poten van een stoel). Bij jou vallen er nu 2 weg (ok je vriend is op vakantie maar goed, hij is er deze week niet. Ik vind dat je echt te streng voor jezelf bent als je eerdergenoemde uitspraak zo doet.

Ik vind het goed van je dat je je vriend op vakantie laat gaan, hoewel je het moeilijk vindt. Je gunt het hem wel lees ik en je probeert er goed mee om te gaan. Ik kan me voorstellen dat je je alleen voelt. Het is niet niks als je ook je baan nog kwijtgeraakt bent. Ik heb zelf ook een tijdje naar een baan gezocht en ik heb toen vrijwilligerswerk gedaan. Ik heb toen veel leuke contacten opgedaan en het stond ook nog goed op m'n c.v. Het heeft me echt geholpen om een nieuwe baan te vinden.

Als je aan de ingesleten patronen in je leven wilt werken dan kan de huisarts je misschien helpen om een coach of therapeut te vinden. Er is ook niets mis met introvert zijn, niet iedereen kan een extravert stralend middelpunt zijn. Ik vind het zelf altijd wel fijn om wat introvertere mensen om me heen te hebben. Intoverte mensen hebben wat mij betreft ook niet meteen geen toegankelijke uitstraling. Dus geef jezelf wat ruimte en wees niet te streng voor jezelf. Doe waar jij je goed bij voelt en het is heel normaal om even wat hulp te vragen in deze periode van je leven

quote:vivinnetje schreef op 04 februari 2017 @ 18:08:

Een tijd terug heb ik me aangesloten bij een leesclub en dat is een goed initiatief geweest, steeds een terugkerende avond is ook fijn, want die staat gewoon. Dus ik kan het heus wel, maar zeker als ondertussen mijn vriend gewoon thuis is, denk ik negen van de tien keer dat ik liever was thuisgebleven… Hoewel ik er steeds met een goed gevoel vandaan kom want dat is een groepje met rustige mensen en gaan ’netjes het rijtje af’ fijn voor introverten dus . Dus ik vind dat absoluut heel waardevol.

Ah, lees nu deze post. Die leesclub, perfect! En heel herkenbaar, die neiging om lekker thuis te blijven en ook heel herkenbaar dat als je dan wél gaat, je achteraf blij bent dat je gegaan bent. Dat soort activiteiten zijn inderdaad heel geschikt en de kans is groot dat je er meer 'ons soort mensen' tegenkomt.

Lekker uitslapen. Een afspraak maken bij de schoonheidsspecialiste of kapper o.i.d. Naar het zwembad om baantjes te gaan trekken (maakt niet uit dat je alleen gaat want die activiteit doet toch ieder voor zich ).Nieuwe receptjes uit gaan proberen. Dan sla je twee vliegen in 1 klap; je hebt wat te doen en je kan je vriend iets nieuws voorzetten als ie terug is. In je uppie gaan shoppen kan ook fijn zijn, kan je mooi je eigen ding doen. Of ergens gaan wandelen. Of op bezoek bij ouders/broers/zussen.

Dit zijn in ieder geval korte termijn oplossingen .

quote:vivinnetje schreef op 04 februari 2017 @ 18:08:

Dit zat er natuurlijk al eventjes aan te komen, dus ik heb wel dingetjes geprobeerd om de tijd zonder vriend te vullen maar zonder resultaat. Een vriendin vertelde uit zichzelf dat ze iets leuks ging doen, dus die hoefde ik de vraag al niet te stellen. Een oud-collega kon niet dit weekend, maar wel het weekend daarna. En het is natuurlijk logisch dat anderen ook een agenda hebben en niet altijd kunnen op het moment dat jij de behoefte voelt. Ik spreek dus gewoon een ander weekend af, maar dan is het meer omdat ik het contact wil onderhouden, het is dan geen win-win-situatie meer omdat ik me NU alleen voel, klinkt dit fout?… want ik vind het zelf best een slechte gedachte, alsof ik iemand gebruik om niet alleen te hoeven zijn. Hoewel het misschien voor iedereen wel een beetje zo werkt.



Een tijd terug heb ik me aangesloten bij een leesclub en dat is een goed initiatief geweest, steeds een terugkerende avond is ook fijn, want die staat gewoon. Dus ik kan het heus wel, maar zeker als ondertussen mijn vriend gewoon thuis is, denk ik negen van de tien keer dat ik liever was thuisgebleven… Hoewel ik er steeds met een goed gevoel vandaan kom want dat is een groepje met rustige mensen en gaan ’netjes het rijtje af’ fijn voor introverten dus . Dus ik vind dat absoluut heel waardevol.



Het gaat natuurlijk ook heel erg over kwetsbaar opstellen. Dat inzicht heb ik ook gekregen omdat ik al best een hoop dingen in die richting heb geprobeerd, bij een psycholoog. Dat inzicht is er dus inderdaad wel, ook hoe ik eraan kom enzo… maar goed, nu alleen de knop om om ook dingen aan te pakken. Dat vind ik bij vlagen echt moeilijk. Ik trek me standaard terug als ik me down voel, of gekwetst, of genegeerd. Er is me al eens uitgelegd dat ik dan juist in de hand werk dat mensen me links laten liggen. Ik zou het echt doodeng vinden om op iemand af te stappen en dit proces uit te leggen en hulp te vragen. Ik denk dat ik spontaan in huilen uit zou barsten. Ik ben vooral bang voor afwijzing, de afwijzing is nog altijd vele malen erger dan de eenzaamheid. Mijn vriend weet het natuurlijk. En hij heeft ook wel hulp aangeboden, sterker… hij vroeg of hij zijn beste vriend moest vragen zich over me te ontfermen tijdens zijn afwezigheid. Dat heb ik afgeslagen, dat vond ik echt te triest!Maar waarom kan jij jezelf niet vermaken? Ik ben al meer dan 20 jaar getrouwd met een man die vaak late diensten heeft (tot 23.00 uur) of die tot voor kort nachtdiensten draaide, dus zeker 3 dagen per week ben ik gewoon in de avond alleen thuis, en toen hij nog nachtdiensten deed, tot 3 jaar geleden, was ik een week lang heel de avond (vanaf 20.30 uur) en nacht alleen thuis. Heb me nog nooit verveeld, en nooit gevonden dat ik die tijd dan moest opvullen door vrienden te vragen. Tuurlijk ging ik dan wel eens op de koffie bij een vriendin, maar ik kon mezelf ook prima vermaken als ik gewoon eens heel de avond of heel het weekend alleen thuis was. Dan ging ik lekker languit op de bank een film kijken die mijn man niet leuk vond, of ik ging lekker koken wat ik heerlijk vond, maar mijn man niet, of ik ging iets anders voor mezelf doen.Wat is nou het probleem? Moet je constant iemand bij je hebben, of om je heen hebben, om je lekker te voelen?

Waarom ben je niet mee?

Ik had vrij makkelijk iets gevonden via een lokale vacturebank voor vrijwilligers. En ik heb dat ook weer opgezegd toen ik een tijdje aan het werk was met mijn nieuwe baan. Het werd inderdaad teveel. Maar ik heb er wel heel veel aan gehad en ook leuke contacten opgedaan die ik nu nog steeds heb.

Ik herken mezelf echt heel erg in jouw gevoel. Ik kon er ook nooit tegen als mijn vriend weg was. Nu ben ik al een tijd single en nog steeds voel ik me leeg en alleen zonder hem.

Ik ben dus ook erg afhankelijk in een relatie en weet dat ik eerst moet leren om gelukkig te zijn met mezelf en mijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen voordat ik me in een nieuwe relatie ga geven. Als ik dat niet eerst leer blijft de relatie gebaseerd op emotionele afhankelijkheid en heb ik hem nodig om mij goed te kunnen voelen.

Denk dat jij dat ook moet gaan leren.

Maar het is lastig als je het niet gewend bent om je in je eentje te vermaken en om alleen ergens heen te gaan. Gelukkig moet je denken dat die dagen wintersport zo voorbij zijn maar zou toch ook aan jezelf gaan werken want het klinkt inderdaad niet gezond.

quote:Fee-de-Goede schreef op 04 februari 2017 @ 18:52:

Waarom ben je niet mee?Waarom wel? Ik begrijp dat hij met een paar vrienden weg is?

[quote]vivinnetje schreef op 04 februari 2017 @ 19:46:

@Cadance, ik heb net even gekeken en ik zie er wel leuke dingen staan bij de vrijwilligerscentrale in mijn woonplaats. Niet zo gek, want dat is juist het probleem, er is veel vraag naar wat ik doe maar niemand heeft er geld voor over. Er staat iets tussen wat ik graag for real wil doen, ik had zelfs al bedacht om dat bedrijf een open sollicitatie te sturen… wel heel frustrerend dat ze dan een vrijwilliger vragen voor iets wat gewoon mijn broodwinning is, maar dit terzijde!





Jaaa dat is zo irritant!! Echt oneerlijk

TO, ik vraag me af, waarom ga je een relatie aan als je van jezelf weet dat je dit soort gedrag/gedachten hebt. Ogenschijnlijk belemmeren die je enorm, dat lijkt me heel lastig sowieso en dat je jezelf hiermee ook blijkbaar (wat) in de weg zit.

Je kunt niet van een/de ander maar continu bevestiging blijven vragen. Diegene dwing je daarmee ook op zijn/haar tenen te gaan lopen om jou maar tegemoet te komen in je gevoel/idee en kun je jezelf afvragen of dat wel realistisch is om dat al dan niet bewust, van een ander te vragen/verlangen.



Ik lees ook dat je dat zelf vervelend vindt dus dat al onderkennen is natuurlijk prima. Wat heb je er zelf al aan gedaan om deze gedachten een andere wending te geven, anders dan vluchten in andere activiteiten? Want zo komt het over, vluchtgedrag om je eigen maalgedachten maar te ontlopen.

Neem een hond of kat, of nóg een man!